Gekijô Ban Kara no Kyôkai: Satsujin Kôsatsu (2009)

Het laatste deel in een reeks van 7 films. De ontknoping is verrassend, maar ergens ook teleurstellend vanwege het zoete einde.

Op de valreep blijkt het laatste deel van de cyclus toch één van de betere delen te zijn. Dat ligt niet aan het script dat wellicht een dieptepunt bereikt, maar eerder aan het flink opschroeven van het aantal sfeervolle scènes. Ook is de muziek een stuk beter, soms zelfs echt fijn. De pompende beats die de andere delen zo verpestten blijven hier grotendeels achterwege.

Er zat uiteindelijk toch veel meer in, wat mij betreft had deze film los gestaan van de rest, want de verbanden met de rest van de cyclus lijken de boel alleen maar te verzwakken. Het einde is zelfs behoorlijk melodramatisch op het gênante af met een tranentrekkende (in negatieve zin) terugblik op iemand die dood gewaand wordt, die dan toch nog blijkt te leven (het zal eens een keer wel verkeerd aflopen), Als hij dan aankondigt zijn vriendinnetje niet te vergeven als ze wraak heeft genomen, komt het wel erg vreemd op me over als hij vervolgens verklaard haar zonden te dragen.Wat een wannabe-Jezus!
Zonder dit had het zeker een stuk ruimer over kunnen komen, maar nu blijft de film op 2,5* hangen. Overigens wordt ook hier de cast van psychopaten weer uitgebreid, ditmaal met een moordzuchtige kannibaal die graag over vastgebonden meisjes kwijlt.

Van een bepaalde plotontwikkeling snap ik overigens ook niet alles. De hoofdpersone wil de moordenaar eigenlijk niet vermoorden omdat haar vriendje haar dus niet zal vergeven en ze laat hem lopen. Als ze nu ook z'n andere arm had afgehakt, dan was hij vrij onschadelijk geworden. Dan mag er blijkbaar wel iemand in de stad zijn die goede protheses kan maken, maar die staat aan haar kant, dus die zal de moordenaar ook niet helpen. Het kan soms allemaal zoveel simpeler lijkt het wel.

Over de cyclus in het algemeen kan ik zeggen dat ik maar weinig van de populariteit binnen het anime-wereldje begrijp. Het zal wel te maken hebben met de aantrekkingskracht van een moordlustig lekker wijf, maar iets anders kan ik er niet van maken, want het verhaal door de hele reeks heen is ruk, de personages zijn op een enkele uitzondering na allemaal psychopaat, en de belangrijkste uitzondering lijkt weer door te schieten in het andere uiterste dat hij niet meer als een echt persoon overkomt. Zijn de mooie beelden misschien dan een reden? Dan vraag ik me af waarom dit hoger wordt gewaardeerd dan de Shinkai-films, die misschien visueel nog wel mooier zijn.
In ieder geval blijf ik na afloop zitten dat er veel meer uitgehaald had kunnen worden.

Degelijke finale.

Al is het wel een beetje aan de lange kant, waardoor er af en toe wat teveel gepraat moet worden en de kwaliteit van de animatie ook hier en daar wat moet inboeten. Gelukkig is dat vooral tijdens het eerste deel van de film, waardoor de feitelijke finale toch wel wat beter is.

Qua sfeer dan, want de afwikkeling op het eind is inderdaad wat teleurstellend. Vreemd om Mikiya toch nog te laten leven, voegt niks toe, maakt het onnodig melig en komt ook zo makkelijk over. Een serie films als deze heeft dat echt niet nodig, vooral omdat men voor de rest toch redelijk rauw voor de dag durft te komen.

Als zevende film is de verrassing er ook wel een beetje vanaf. Met 7 regisseurs had men iets meer variatie mogen brengen, of de verhalen iets minder mogen linken. De kortere afleveringen en de delen die meer op zichzelf stonden vond ik veruit de leukste, al blijft de kwaliteit over de gehele lijn wel redelijk consistent. Dit is uiteindelijk geen slechte afsluiter, maar echt geweldig is het ook zeker niet.

Binnenkort dan maar eens kijken wat ze na deze finale nog verzonnen hebben, al hou ik m'n verwachtingen eerder laag.

3.0*