Meningen

Matsumoto toch. Dai-Nihonjin was aardig, Sylbol vond ik echt geweldig, maar sindsdien valt het alleen maar tegen. R100 heeft natuurlijk een aardig uitgangspunt, wat voor vele wtf-momenten had kunnen zorgen, maar het werkt voor mij voor geen kant. Het heeft denk ik deels ook te maken met timing, wat humor soms kan maken of breken, maar zelfs als je dat buiten beschouwing laat, lijkt er ook gewoon sprake te zijn van ideeënarmoede. Er gebeurt op sommige momenten voor mijn gevoel gewoon nauwelijks iets.

Met zo'n gegeven als SM kan je toch zoveel leukere en bizardere dingen doen? Ik herinner me bijvoorbeeld iets met een soeplepel in een Miike film. En soms zie je niet eens wat er gebeurt, en hoor je alleen maar dat hij afgeranseld wordt. Toegegeven, het einde is wel vrij bizar, maar dat voelt dan weer zo lukraak aan dat het ook niet werkt.

De special effects bij dat einde waren ook te nep voor woorden, al kan dat misschien ook vooropgezet zijn, want Matsumoto probeert in deze film duidelijk de vierde wand te doorbreken, en te laten doordringen dat het slechts film is, getuige ook de intermezzo's met o.a. Suzuki.

Als positieve punten wil ik met name de scène met de fluitketel noemen, die had filmisch nog wat. Ook de sepia-achtige kleuren waren wel aardig, deden enigszins aan Oshii-films denken, al is het daar wel wat mooier gedaan.

Ik hoopte toch wel op een verbetering na de vorige Matsumoto, maar ik ga haast vrezen dat Symbol een toevalstreffer was. Niets ten nadele van Omori, maar misschien moet Matsumoto toch zelf weer de hoofdrol in zijn films op zich nemen. Ook hier blijkt weer in zijn kleine rolletje als agent dat hij "iets" heeft, alleen al hoe hij praat. Voor R100 in ieder geval 2*.

Oef! Flinke tegenvaller dit.

Eigen scheelt er best veel aan deze film. Een overacting hoofdrolspeler, met name als zijn personage pathetisch over moet komen, een verhaaltje dat nergens over gaat en dat langdradig is, en slechte muziek in de vorm van J-pop, met name het liedje op het einde. Sono gebruikt ook heel vaak klassieke muziek in zijn films, met name Beethoven. Jammer dat hij dan hier een hele lelijke bewerking van een fragment uit de finale van de negende symfonie van Beethoven gebruikt. Deed me een beetje denken aan de elektronische versie van hetzelfde fragment in A Clockwork Orange; daar ook al zo lelijk.

De rioolscènes zijn dan wel aardig, al is het lang niet zo creatief met speelgoed als bijvoorbeeld in een film als Micmacs à Tire-larigot. En ook de schildpad was best aardig, met name in de scène door de stad. Door dit soort dingen kom ik toch nog op 1,5* uit, al is dat natuurlijk nog steeds niet al te best.

Rechtbankfilms vormen niet mijn favoriete genre. Het onderwerp van deze film is wel interessant, want het betreft een gedeelte van de geschiedenis waar ik totaal geen weet van had, namelijk dames die de cijfers van horloges met radium verven, en daardoor massaal ongeneeslijk ziek werden, wat tot één van de eerste rechtzaken omtrent veilige werkplekken voor arbeiders leidde. Gelukkig niet een voortdurende focus op rechtzaken, maar ook genoeg aandacht voor de achtergrond van wat er gebeurde, waarbij de collages van oude beelden als intermezzo's ervoor zorgen dat deze film iets origineler aanvoelt dan andere films in het genre. 3*.

Na het zien van de laatste Hajime no Ippo serie deze film weer eens herzien. Suger Ray Robinson, die hier ook in voorkomt, schijnt model te hebben gestaan voor het personage Takamura uit die serie. Robinson wordt, zo begreep ik, de beste bokser aller tijden genoemd, ook door Muhammed Ali.

Deze film draait hoofdzakelijk om een andere bokser, Jake LaMotta, en het kan de tijdgeest zijn, maar ik moet zeggen dat ik het een bijzonder onaangenaam persoon vond, zo jaloers hij is richting zijn vrouw, zo makkelijk hoe hij erop los slaat ook buiten de ring, de eindeloze kruisverhoren vol schuttingstaal waarbij aan elk klein woord verkeerd een hele grote lading toegeschreven wordt. Het boksen lijkt haast een bijrol te spelen, voor de rest veel gevloek en getier en dat gaat op een gegeven moment me zwaar de keel uit hangen.

Dat is jammer, want de boksscènes zijn visueel de meest interessante, met als hoogtepunt het laatste gevecht met Robinson. De persoon LaMotta wordt niet echt uitgediept. Waarom is hij zo? Ik lees op wikipedia dat hij van zijn vader in z'n jeugd straatkinderen in elkaar moest slaan, lijkt me ook vrij bepalend voor het karakter. De bokser LaMotta wordt eveneens niet echt uitgediept. Waarom werd hij Raging Bull genoemd? Ja, hij komt als een beest over, maar het schijnt ook te maken gehad te hebben met z'n vechtstijl waarbij hij zichzelf in het gevecht gooide, en klappen voor lief nam om maar zelf in positie te komen om z'n opponent een goeie muilpeer te verkopen.

Wat overblijft is een vrij oppervlakkig portret van iemand, die alleen maar ergernis opwekt. Een halfje extra voor het laatste gevecht met Robinson, nog een halfje voor DeNiro, die erg overtuigend een enorme eikel weet neer te zetten. 1,5* dus.

Op mijn werk hebben we het wel eens over "De Lijst", een verzameling films die niet noodzakelijk goed zijn, maar die je wel gezien moet hebben gezien de culturele impact die ze hebben gehad. Er is natuurlijk nooit helemaal overeenstemming welke films er echt op moeten staan, maar van films als Pulp Fiction, The Godfather en Star Wars lijkt het me wel duidelijk. Zonder deze film ooit gezien te hebben had ik erg het idee dat Raiders of the Lost Ark als moeder van alle avonturenfilms er ook bij hoort. Tijd dus om een keer te kijken.

Ik moet zeggen dat ik niet veel verwachtte. Wat ik van Spielberg heb gezien neigt vaak naar sentimentalisme, ik ben totaal geen fan van zijn vaste componist John Williams met z'n bombastische scores. Daarboven is de film ook al redelijk oud, en ik heb geen jeugdsentiment bij deze film, wat vaak het een en ander kan verzachten.

Het blijkt toch wel uit de beelden dat de film gedateerd is. Er wordt nogal eens voor een scherm gespeeld, en de effecten op het einde waren echt zo slecht dat het weer komisch werd. Muziek viel eigenlijk nog wel mee, dit soort scores passen toch wel redelijk bij dit soort films, al werd dezelfde deuntjes wel iets te vaak herhaald, waardoor het me alsnog uit de neus kwam.

Ik geloof dat niemand het meer in zijn hoofd haalt na 9/11 om mensen uit het Arabische gedeelte van de wereld zo knullig uit te beelden, daaruit blijkt ook de ouderdom van de film. Het levert wel een grappig moment op, als een Egyptenaar woest met een kromzwaard staat te zwaaien en Jones hem droog neerschiet. Dit zonder een one-liner, wat ook wel eens verfrissend is. Dit soort humor maakt de film toch nog redelijk vermakelijk, al was het op z'n best aan het begin in de indianentempel met hoe de slachtoffers van de vallen soms aan het publiek gepresenteerd worden.

Aan het einde begon het toch wat langdradig te worden, maar over het algemeen heb ik me ook weer niet verveeld. Duidelijk een film die op De Lijst thuishoort, maar verre van geweldig. 1,5*.

Zowel als drama als roadmovie niet al te sterk.

Het drama voelt veel te gemakkelijk aan. Een egoïstische eikel die binnen een week verandert in een liefhebbende broer. En de autistische broer die zich in die week behoorlijk aan hem hecht. Ik vind het maar weinig geloofwaardig. En bij een roadmovie verwacht ik toch dat er visueel wordt uitgepakt, al is het maar met de mooie natuur die onderweg passeert, het liefst ook nog eens mooi in beeld gebracht. Dat viel ook nogal tegen.

Wel nogal melige jaren tachtig muziek, en een speelduur die behoorlijk lang is gezien dat het op een gegeven moment wel duidelijk is wat voor obstakels het reizen met een dergelijk iemand kan oproepen.

Als positieve noot kan het acteerwerk van Hoffman genoemd worden, en de Las Vegas episode was ook nog wel vermakelijk, maar verder houdt het op. 1*.

Een typische film die op oprechte wijze het leven van iemand laat zien en daar ook voornamelijk de focus op legt. Dus minder aandacht voor de audiovisuele aspecten. Maar de karakters leven echt en de setting, een latino buurt in New York, spreekt me ook best aan. Het acteerwerk is verder in orde. Duidelijk is dat de acteurs die de hoofdpersoon en zijn broer spelen ook daadwerkelijk broers zijn. Een degelijke en oprechte coming to age film, maar toch zou ik ook wat meer aandacht voor het visuele willen zien in dit soort films. 2,5*.

Wie Jiro Dreams of Sushi heeft gezien weet dat de opleiding tot een Japanse Chef niet eenvoudig is en een erg lang traject, waarbij het eerste jaar men alleen maar rijst wast ofzo. Wat dat betreft is de houding van de Japanse Chef in deze film erg begrijpelijk en is het tirannieke wellicht meer iets vanuit de perceptie van de westerling en zeker niet iets uitzonderlijks. Wat wel uitzonderlijk is hoe lang hij het volhoudt met het hoofdpersonage, want ik had haar persoonlijk al in een vroeg stadium uit mijn restaurant gegooid. Kortom, niet echt een film die erg geloofwaardig is.

Desalniettemin kijkt het allemaal prettig weg, de clash tussen culturen is aardig weergegeven en er is zeker chemie tussen de hoofdrolspelers. Jammer alleen dat het verloop van de film zo voorspelbaar is, maar goed, de film is sowieso niet bepaald diepgaand, dus het voorspelbare was in zekere zin ook wel weer voorspelbaar. Op audiovisueel gebied had toch ook wel wat meer gebracht mogen worden, zeker wat betreft het filmen van de gerechten, waarbij de kijker toch meer verleid had mogen worden. Een gemiste kans. 1,5*.

Op zoek naar een leuke schietfilm kwam ik puur op basis van de Engelse titel uit op deze film. Ik verwachte een hedendaagse Hongkong triade film ofzo, en was dus enigszins verrast dat het haast eerder een over the top soort van Chinese western blijkt te zijn. Sommige scènes lijken haast uit een tekenfilm te komen, bijvoorbeeld hoe de trein ontspoort, en ondanks dat er enkele doden vallen, is de toon behoorlijk lichtvoetig.

Visueel ziet het er ook aardig uit, met name het kleurgebruik. Wel zijn er soms vrij lange dialogen die niet altijd weten te boeien. Desondanks is het plot redelijk amusant, met name het schaakspel tussen de hoofdpersoon en zijn tegenspeler. Goed acteerwerk waar het plezier van afstraalt doet de rest. 3,5*.

Aardige animatie, vooral de actiescènes waren behoorlijk spectaculair, met name de autocrash aan het begin. Een aantal aardige referenties naar andere films, vooral wat muziek betreft. Leuk om de Walkürenritt en An der schönen blauen Donau terug te horen. Grappig ook dat de muziekband een relatief actieve rol speelde. Zo wordt er toch een beetje gespeeld met het concept film.

Toch zeker ook minpunten. Het plot bevat toch weer de clichémomenten van iemand die zich beter voordoet dan hij is, ontmaskerd wordt en uiteindelijk toch de held is. Hoe vaak hebben we dat nu niet gezien?

Maar wat nog irritanter was, was dat de film erg donker was, waardoor soms erg weinig te zien was. Erg jammer, maar misschien komt het ook door de schermpjes in de tourbus waarin ik de film heb gezien. Ik zal hem zeker nog eens herzien. Tot die tijd 2,5* maar wellicht dat als bij de herziening het mee blijkt te vallen met de donkere scènes dat er nog een sterretje bijkomt.

Aardig. Het is een typische heist: vlot, onder andere door korte animaties, een crew met chemie en met de nodige humor, alleen dan in de setting van het Italië van Mussolini. Die setting maakt het iets dramatischer dan de gemiddelde heist, maar ook weer niet veel. Het is uiteindelijk niet erg verheffend, maar de film heeft niet veel pretenties en doet wat ie moet doen: entertainen. 3*.

Mijn tweede Kurosawa na in een ver verleden ooit Seven Samurai gezien te hebben. Die vond ik verre van geweldig, en ik heb me ook ernstig gestoord aan Mifune, vandaar dat ik enige twijfels had om deze te zien. De laatste tijd heb ik een aantal samoerai films uit de jaren 70 en 80 gezien, waarbij ik de diepgang soms een beetje mis, vandaar dat ik toch wel nieuwsgierig werd naar meer werk van Kurosawa, waarvan ik vermoed dat hij iets meer te bieden heeft. En over Mifune: ik heb ook ooit de miniserie Shogun gezien. Ik kan me niet herinneren dat ik me heb geërgerd aan de acteur die de (toekomstige) shogun speelde. Ik was dan ook verbaasd toen ik er later achter kwam dat dat Mifune was. In ieder geval reden om hem niet meteen af te serveren.

Toch vond ik zijn acteerwerk hier ook verre van goed, maar daar staat hij niet alleen in. Ook de vrouw en de man die de verhalen aanhoort maakten zich soms aan bijzonder overdreven gelach schuldig. Op zulke momenten zie ik een acteur of een actrice en niet langer meer het personage dat ze dienen neer te zetten. Maar het hard gelach daargelaten, waren de acteerprestaties best aardig. De actie was niet mijn ding. Het dient er realistisch uit te zien, daar is Kurosawa denk ik wel in geslaagd. Maar lijkt het stilistisch nergens op, en dan kan dat achter elkaar gehol voor je gevoel best lang duren. Het is een kwestie van smaak, en dit ligt me niet.

Visueel vond ik de film matig. Niets mis met zwart/wit, maar wel graag contrastrijker dan wat hier vertoond wordt. De soundtrack was interessanter. Een soort nep-Bolero (ik heb het overigens ook niet zo op het origineel van Ravel). Zoiets ben ik wel vaker tegengekomen in Japanse films. Bijvoorbeeld in Helter Skelter waar het derde deel uit de 8e symfonie van Sjostakovitsj gekopieerd lijkt te worden, en in Mizu no Onna waar een soort kopie van het tweede deel uit het strijkkwartet van (alweer) Ravel klinkt. Maar ook de rest van de soundtrack is best interessant, want de muziek lijkt de beelden erg nauwgezet te volgen. Je hoort het als er gehuild wordt, of als de wind waait. Wel moet ik zeggen dat het dusdanig ver doorgevoerd wordt dat het enigszins cartoonesk aanvoelt. Recent een aantal vroege Disney films gezien waar muziek een belangrijke rol speelt. Voor mijn gevoel is daar de koppeling tussen beeld en muziek vergelijkbaar met wat hier gebeurt.

De grootste kracht van de film is de vertelwijze, waarbij eenzelfde gebeurtenis door meerdere mensen wordt beschreven. Dat ben ik al eens eerder tegen gekomen, bijvoorbeeld bij Hero, of bij The Usual Suspects, maar het zou me ook niet verbazen als een animeserie als Higurashi hierdoor beïnvloed is. In ieder geval lijkt dit me de bron voor dit soort verhalen, en dan is het ook nog eens best aardig uitgevoerd. Minder ben ik te spreken over het belang dat aan de gebeurtenissen wordt gekoppeld en aan de bijbehorende moraal. Iedereen liegt, het gehele vertrouwen in de mensheid is verdwenen... Fijn dat Kurosawa inderdaad wat meer diepgang biedt, maar het wordt hier allemaal wel erg dik aangezet. En tenslotte waren de verhoren ook een beetje vreemd: alsof de verhoorden aan het telefoneren waren en je maar één kant van het telefoongesprek hoort.

Desalniettemin een interessante kijkervaring, met name vanwege de vertelstructuur, waar toch redelijk wat invloed van is uitgegaan. En wat invloed betreft: ook hier Star Wars editting! Ik blijf het maar apart vinden, maar gelukkig wordt het hier niet dusdanig vaak gebruikt dat het gaat irriteren.

1,5*.

Tja, het verhaal is natuurlijk behoorlijk cliché met een onwaarschijnlijke samenwerking, onenigheden waardoor de samenwerking spaak loopt, maar uiteindelijk komt alles weer goed. En met de nodige flauwigheden zoals hoe uitgewerkt wordt hoe de rat de jongen bestuurt.

En toch heeft deze film ook iets te bieden. Het oog voor detail is groot. Zoals bijvoorbeeld een natte rat op de grond valt, dat zag er echt akelig realistisch uit. Maar ook de littekens op de armen van het personage Colette. Niet omdat ze zichzelf snijdt, maar omdat je als kok onvermijdelijk een keer je arm brandt bij het gebruik van de oven. Mijn vriendin die in de culinaire sector werkt heeft dezelfde littekens. En natuurlijk is de dynamiek van sommige scènes ongekend en behoorlijk indrukwekkend, zelfs nu deze film al meer dan tien jaar oud is. De film heeft tenslotte één prachtige scène waarin een eet-ervaring op fraaie wijze uitgebeeld wordt: als de zure criticus de ratatouille probeert en letterlijk erdoor teruggebracht wordt naar zijn jeugd.

Het positieve weegt uiteindelijk iets zwaarder dan het negatieve, waardoor ik op 3* uitkom.

Nog nooit gezien, hoewel ik er wel altijd in geïnteresseerd was omdat ik het boek ooit heb moeten lezen voor Duits. Mijn Duits was destijds niet al te best, dus ik heb me ervan af weten te brengen door samenvattingen op internet te lezen, maar het boek heeft me niet dusdanige frustraties opgeleverd dat ik de film niet wilde zien.

Het is natuurlijk jammer dat de film met Engelstalige acteurs is opgenomen, ik krijg er een beetje eenzelfde gevoel bij als bij Girl with a Pearl Earring. Maar goed, het acteerwerk is verder wel goed. Er wordt een licht Duits accent gebruikt door sommige acteurs, maar het is mild, in ieder geval niet zo overdreven als Brad Pitt in Seven Years in Tibet, hetgeen een beetje als 'Allo 'Allo aandeed. In ieder geval stoort het hier niet zo erg. Aardig om ook Bruno Ganz te zien, die we natuurlijk als Hitler uit Der Untergang kennen, maar in deze film als hoogleraar wel aan de goede kant lijkt te staan.

Het plot is in ieder geval aardig, maar niet heel erg diepgravend. Op individueel vlak gaat het natuurlijk om het feit dat analfabetisme voor de vrouwelijke hoofdpersone een grotere schande is dan wat ze heeft uitgespookt in de Tweede Wereldoorlog. Meer algemeen gaat het om een vraag die veel Duitsers die na de oorlog geboren zijn aan hun ouders stelden: hoe hebben jullie dit kunnen laten gebeuren en waarom hebben jullie er zelfs aan meegedaan? Eén van de karakters in deze film stelt dat ook ongeveer in deze woorden. De mannelijke hoofdpersoon is minder uitgesproken dan dit personage, maar lijkt er toch ook mee te worstelen. De film gaat er verder niet heel diep op in en de hoofdpersone lijkt vooral te willen zeggen dat bevel bevel is. Onderzoek van bijvoorbeeld David H. Kitterman lijkt te suggereren dat er wel een keuze was: geen één Duitse soldaat schijnt geëxecuteerd te zijn vanwege weigeringen om Joden te vermoorden.

Het antwoord is dus onbevredigend, al is het de vraag of er ooit een bevredigend antwoord gevonden kan worden. Vanuit de kant van de slachtoffers blijft het antwoord ook uit, maar dat voelt veel meer bevredigend aan. Uiteindelijk is het mooiste moment van de film helemaal aan het einde als de mannelijke hoofdpersoon één van de Joodse overlevenden ontmoet. Zij zegt dat ze niets heeft kunnen leren van de kampen, ze kon louter proberen te overleven. De kampen waren er niet om van te leren. En daar slaat ze volgens mij de spijker op z'n kop.

Qua inhoud uiteindelijk redelijk interessant, maar afgezien van dat moment aan het einde gaat het niet zo diep als ik zou willen. Uiteindelijk blijven de motieven van de vrouwelijke hoofdpersone grotendeels verborgen. Maar goed, dat is nu eenmaal eigen aan sommige personen. Filmisch valt het allemaal meer tegen. De beelden neigen een beetje goedkoop eruit te zien, iets beter dan een televisiefilm, maar het zit er toch tegenaan. Het grootste pijnpunt is de soundtrack die maar door alles heen blijft jengelen. Voor mij kost dat de film zwaar waardoor ik op 1,5* uitkom.

Wederom een bijzondere film van Dupieux. Net als bij Wrong kost het even voordat het een beetje loopt, maar dan barst de gekte ook helemaal los. Ik ben dol op surrealisme, en kan films met dubbele lagen vaak dan ook erg waarderen. Om een paar op te noemen: Reconstruction, The Red Spectacles, Talking Head, Takeshis' en Adaptation. Films waar ook flink met het medium film gespeeld wordt.

Réalité mag visueel minder mooi afgewerkt zijn dan de meeste films in dat lijstje, maar gaat stukken verder in het spelen met het medium door middel van meerdere lagen. Op een gegeven moment is het wel duidelijk dat het één grote knipoog is, maar dat wordt wel groots gedaan: het moment waarop eindelijk duidelijk wordt wat er op de band staat.

Wat minder droogkomisch dan Wrong en Rubber, en opvallend is dat de soundtrack maar als film als één grote grap toch een niveau hoger. Na enige overdenking kom ik toch uit op dezelfde waardering als die andere twee films van Dupieux: 4*.

Nooit het origineel gezien; ik heb er ook weinig behoefte aan, gezien ik niet zo erg van de oude films ben. Deze film voelt in ieder geval bij de tijd aan, is netjes opgenomen zonder echt te verbazen weliswaar. Verder een aardige sfeer en een intrigerend plot. Ik moet bekennen dat ik de twist niet helemaal zag aankomen, ondanks dat het logisch aanvoelt. Verder aardig acteerwerk, met name van Scott Thomas. 3,5*.

Wat hierover te zeggen? Het is interessant om een romantische film waarin de vrouw juist ouder is te zien. De hoofdrolspelers hebben ook zeker chemie, wat natuurlijk helpt, maar voor de rest stelt de film niet heel erg veel voor. De jongere van het stel lijkt wat meer volwassen te zijn, maar het einde voelt een beetje ongeloofwaardig aan. 1,5*.

Vanavond weer eens gezien. Een aantal details zijn me nu opgevallen, en als ik de scriptie van Phoenix lees, dan merk ik dat ik nog veel over het oog heb gezien. Het blijft een erg bijzondere film, die wat mij betreft met vlag en wimpel slaagt in z'n opzet. Dat blijkt als na afloop de voice-over me herinnert dat het slechts een film is. En toch doet het pijn. Ja, dan voel ik me wel even een sukkel, want ik was nog zo gewaarschuwd aan het begin, dit is nota bene niet de eerste keer dat ik de film zie, en dat maakt de film voor mij juist zo geslaagd.

Visueel haast nog mooier dan de vorige keren dat ik hem zag. Ik vond toen de beelden bij daglicht wat minder dan die bij nacht, die er door de belichting erg uitspringen, terwijl ik daar nu ook meer van kon genieten. Het adagio van Barber vind ik nog steeds erg cliché, maar met de uitleg van Phoenix kan ik er veel meer vrede mee hebben.

Ik zat van te voren te twijfelen of ik Reconstruction nog wel in mijn top 10 zou handhaven. Die twijfel is nu een stuk minder geworden, want dit is toch echt een kunstwerk. De vijf sterren blijven in ieder geval rotsvast staan.

Tegenvallend. Het stel is niet sympathiek, de plottwist voelt geforceerd aan, het is voorspelbaar dat de antagonisten niet de werkelijk antagonisten blijken te zijn, terwijl de werkelijk antagonist ook niet bepaald sympathiek is door het recht in eigen hand te nemen terwijl hij voldoende bewijs heeft om naar de politie te gaan. Het enige wat aardig is zijn de beelden van de natuur. 1,5*.

Een flink pak aan bekende acteurs in deze film zeg. Hopkins is sterk zoals in The Silence of the Lambs. Ik heb niet veel films met Keitel gezien, maar afgezien van Taxi Driver komen zijn personages altijd als "zakelijk", "to the point" met autoriteit over en dat is hier niet anders. Degelijk, maar niet onderscheidend. Watson komt erg overtuigend over als blinde vrouw, Hoffmanns rol is redelijk onbeduidend. En dan komen we uit op Norton en Fiennes. De laatste ken ik eigenlijk alleen uit The Grand Budapest Hotel, waar hij fantastisch is. Ik herkende hem hier niet terug. Zijn personage is maar weinig imposant, eigenlijk gewoon zielig, een soort mislukte Goku die niet sterker wordt ongeacht hoevaak hij ook "kamehameha" roept. Norton vind ik over het algemeen een fijne acteur, maar ik geloof hem gewoon niet als zeer doortastende FBI agent die details ziet die anderen niet zien. Ik zie het gewoon niet in hem.

Opnametechnisch natuurlijk een betere film dan The Silence of the Lambs, maar de sfeer is minder. Norton speelt zoals eerder gezegd niet zijn meest overtuigende rol, maar de dynamiek tussen hem en Hopkins is natuurlijk bij voorbaat al minder dan tussen Hopkins en Foster, die broeierig is vanwege een vleugje van mogelijke romantische gevoelens. Het plot is verder wel sterk uitgewerkt, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Een film die inderdaad enigszins doet denken aan Atomic Blonde, maar de overeenkomst is voornamelijk een spionne als hoofdpersoon. Red Sparrow poogt realistischer te zijn en is minder op actie gericht, al is er af en toe het nodige geweld dat soms erg grafisch is.

Er hangt een vleug van feminisme om Lawrence en vanuit dat oogpunt is het natuurlijk pikant dat deze film erg naar exploitatie neigt. Het draait hier natuurlijk om de gedwongen inzet van de vrouwelijke seksualiteit, maar ondertussen verkoopt het wel lekker. Maar goed, wie ben ik om erover te klagen, en blijkbaar heeft Lawrence er ook weinig problemen mee getuige haar boze reactie op de mensen die het typisch vonden dat ze voor de promotie van de film in een zeer blote jurk in de vrieskou moest staan terwijl haar mannelijke medespelers dikke jassen droegen.

Verder wel een aardige rol voor Lawrence. Wel leuk om Thekla Reuten in de film aan te treffen, al moet ik bekennen dat ik haar aanvankelijk niet herkende. Misschien vanwege het blonde haar, ik ken haar voornamelijk van rollen waar ze donker haar heeft. Verder ook altijd aardig om Jeremy Irons te zien. Acteerwerk was dus over het algemeen in orde.

Wat de film betreft ben ik minder overtuigd. De hoofdpersone wordt dus naar eigen zeggen naar een hoerenschool gestuurd. Wat daar gebeurt moet kennelijk schokkend overkomen, maar als je een film als Kim Ki-duk's Bad Guy hebt gezien weet je dat het breken van de eigen wil van een meisje er heel wat harder aan toe kan gaan.

Verder steunt de film erg op een twist die ik iets teveel uit de lucht vond vallen. Er worden wat hints gegeven, wat gerommel met glazen, een paspoort en een bankaccount, maar ik heb niet het idee dat ik de film in een heel ander licht zal zien bij een herziening. Niet zoals bij Fight Club waarbij er ineens een andere consistente wijze om alles te interpreteren blijkt te zijn bij herziening. Kortom, het voelt een beetje makkelijk.

De film is verder vakkundig opgenomen en het is duidelijk dat men aan de stilering aandacht heeft geschonken, maar ook weer niet in de mate die ik had gewenst. De balletscène was denk ik het hoogtepunt wat aankleding betreft. Zo'n enkele scène is echter niet voldoende. 2*.

Werkelijk geweldig! Ik had van te voren mijn twijfels, want autoracen is nu niet meteen mijn ding. Onlangs een andere autorace-anime gezien, Tailenders en die viel behoorlijk tegen, ik vond de race daarin maar saaitjes. Met andere woorden: ik miste een beetje de adrenaline.

Redline blijkt toch van een compleet andere orde te zijn. Ik begrijp dat men hier zeven jaar aan heeft gewerkt en dat is te zien, want de film is er meer dan in geslaagd om me compleet visueel weg te blazen. Echt fantastisch! De kleuren zijn overweldigend, de animatie is hyperdynamisch en desondanks behoorlijk gedetailleerd, geweldige karakterdesigns, en de races bieden werkelijk de stoot van adrenaline die ik miste bij Tailenders.

Een waarschuwing voor mensen die op zoek zijn naar een goed verhaal: dat is er niet. Er worden allerlei problemen bij gehaald (omkopingen, een verboden racelocatie, een biowapen dat out of control raakt) op dusdanige geforceerde wijze dat het mij bij elke andere film zwaar zou irriteren. Echter, bij deze film werkt het voor mij, omdat het duidelijk om een zeer goede reden gebeurt: de laatste race gewoon zo dynamisch en spectaculair mogelijk maken. En dat doet het!

Niet alleen op deze site wordt de vergelijking met Dead Leaves getrokken. Afgezien van de adrenaline, vind ik dit toch een ander soort film. Dead Leaves is toch veel meer over the top op een andere manier, puberaler, meer oversekst, terwijl Redline visueel meer overweldigend is. Kortom, de lol wordt bij beide films toch uit andere bronnen geput. Eén ding is zeker, net als Dead Leaves verveelt deze film geen moment en dat met een twee keer zo lange speelduur! 5*.

Leuk en fris!

Zes kortfilms, niet allemaal even sterk, maar wel met de nodige charme, en met als centraal thema wraak waarmee een situatie compleet ontspoort.

Het eerste filmpje was misschien wel het verrassendst, en daarom het sterkst, al is het haast onvermijdelijk om aan de zelfmoordpiloot van GermanWings te denken, en dat maakt dat het enigszins wrang aanvoelt. Het filmpje met de twee autobestuurders en het laatste filmpje met de bruiloft vervolmaken het trio echt leuke filmpjes. Het zwakste segment was uiteindelijk dat met het hit-and-run ongeval, de overige filmpjes zaten er tussen in, waarbij het restaurantsegment nog wel aardige dialogen had.

Wat opvalt is dat het er visueel erg verzorgd uitziet. Strakke cameravoering, maar vooral bij tijd en wijle interessante camerastandpunten: vanuit de bergruimte in het passagiersgedeelte van een vliegtuig, vanonder een doorzichtig pincodepaneel, of een deur met glas die geopend wordt, waarbij de camera precies met de deur meedraait. Leuk! De dakscène van het bruiloftsfilmpje zag er ook prachtig uit, met alle onscherpe lichten. Af en toe ook leuk gemonteerd, zoals in het autobestuurderssegment waar je de Audi ziet rijden, en er duidelijk op maat van de muziek geknipt wordt. De muziek zelf is niet slecht, maar slechts af en toe echt leuk.

De leukste filmpjes zitten rond de 4-4,5*, het minste filmpje rond de 2*. Gezien de charme van het geheel, rond ik graag naar boven af. 4*.

Ik ben blijkbaar de enige die aan In the Mood for Love moet denken. Ook zo'n film met een onderhuidse liefde die niet tot wasdom komen kan vanwege een besef van plicht. Al is die film wel beter, intenser in mijn herinneringen, maar ook met een veel mooiere cinematografie.

Neemt niet weg dat deze film interessant was met uitstekend acteerwerk van Thomson en Hopkins, maar ook met een interessante blik in het huishouden van een Engelse aristocraat. 2,5*.

Weer eens gezien. Ik kreeg er enorm nare gevoelens bij, dus lange tijd de herziening uitgesteld, maar het moest er toch weer eens van komen. De montage was erg cool gedaan, ik moest wat dat betreft een beetje aan Snatch, toevallig uit hetzelfde jaar, denken. Van de muziek was ik niet echt kapot, net als van de acteerprestaties van Leto, hoewel zowel hij als de muziek ook weer niet storend waren.

Voor de rest is het goed bevallen. Het lijkt me dat de bedoeling is dat je met een naar gevoel achtergelaten wordt, en daar slaagt de film volkomen in.

Toch stukken minder dan Pulp Fiction, en dat ligt met name aan de toon, die wat minder luchtig is. Ook in deze film wordt slap geouwehoerd, en zo'n monoloog over Like a Virgin van Madonna is ook best geestig, maar naar verhouding is er hier veel minder geouwehoer, en veel meer geschreeuw. Wat minder domme onhandige gangsters, het voelt allemaal wat serieuzer aan. En daar wringt toch een beetje het schoentje.

De niet-chronologische structuur is aardig, de muziek mag er ook zijn, maar eigenlijk is er maar één moment wat er echt audiovisueel uitspringt, te weten de handendroger, die in Tim Roths verhaal aangezet wordt, het geluid compleet domineert, terwijl de beelden vertragen. Alle essentie van het moment zit erin, heel sterk. Jammer genoeg maar één zo'n moment.

Het hoofddecor is een loods, en in combinatie met de wijze waarop personages opduiken doet het een beetje toneelachtig aan. Het plot is wat aan de saaie kant, maar zit geloof wel redelijk goed in elkaar. Althans, grote plotholes vallen me niet op. Acteerwerk is wisselend. Tim Roth kwam niet al te sterk over, Harvey Keitel juist wel. Steve Buscemi was ook wel aardig. De rest zat er tussenin. De kleine rol van Tarantino zelf is eigenlijk niet echt slecht. In z'n latere films vind ik hem werkelijk niet te pruimen. Mr. Shit, maar niet hier.

Uiteindelijk komt vooral het woord "degelijk" in me op. Allemaal niet slecht, maar niet bijzonder sterk of bijzonder grappig. 3* dus.

Een wat mindere Don Camillo. Mooi blijft de verbondenheid met Peppone, dat ze niet zonder elkaar kunnen. Wat hier er minder uitkomt is de stem van Jezus aan het kruis. Die is namelijk wel erg streng, terwijl hij in de boeken en in de andere films wat humoristischer is. Is toch wel jammer. Verder duurt de film ook voor mijn gevoel vrij lang, zeker het gedoe met de overstroming houdt maar niet op. 2*.

Tot nu toe geen slechte film van Ritchie gezien en dit is geen uitzondering. Sterker nog, één van zijn betere films ondanks dat de humor er hier is. De stijl blijft even goed nog steeds grootst. Prachtig vormgegeven scènes met een fraaie belichting en een sterke montage, met name tijdens momenten waarin de personages met zichzelf in gesprek zijn. Alleen jammer van het geanimeerde segment, wat echt erg lelijk is.

Een aantal bekenden in de cast. André 3000 of hoe hij zich ook mag noemen van Outkast kan blijkbaar ook acteren, want hij doet het niet onverdienstelijk. Niet echt een actievolle rol voor Statham, die ineens haar heeft, maar hij heeft voldoende personality om de film te dragen. Het personage dat ik eigenlijk nog het interessants vond was de huurmoordenaar Sorter die eruit ziet als een onhandige kantoorklerk, maar ontzettend gecontroleerd en precies zijn werk doet. Die tegenstelling intrigeert me blijkbaar.

Een aantal plotelementen die aan andere films doen denken. Die genoemde innerlijke gesprekken doen denken aan Fight Club, het "personage" Sam Gold aan Keyser Söze uit [i]The Usual Suspects. Toch heeft het plot voldoende verschillen om onderscheidend te zijn en te intrigeren, want ondanks dat het me al snel duidelijk is dat de twee die de hoofdpersoon onder hun vleugels nemen zijn buren in de gevangenis geweest hadden moeten zijn valt er genoeg te puzzelen.

Aan het einde valt alles op zijn plek, maar toch is dit denk ik een film waarbij een herziening nooit kwaad kan. Om te zien hoe de puzzelstukken nu precies in elkaar passen, maar ook de visuals maken de herkijkwaarde ongetwijfeld hoog. Voor deze eerste kijkbeurt 4*.

Apart hoor. Enerzijds een enorme Amerikaanse fixatie op rijkdom, een verheerlijking van de gefortuneerden, aan de andere kant zijn de familieleden extreem socialistisch, wat nou niet bepaald typisch Amerikaans lijkt te zijn. Wellicht is het "the winners take it all" principe van de anarcho-kapitalisten lastig te verkopen aan kinderen.

Wat de film betreft, die is redelijk voorspelbaar. Natuurlijk is er iemand die het fortuin van de familie wil bemachtigen. We krijgen een hele reeks speeltjes voor rijke mensen te zien, die in die tijd wellicht indrukwekkend waren, maar nu veel gewoner zijn (videobellen, of het tracken van de vader, wat nu met GPS supersimpel is voor iedereen met een mobiele telefoon, dus eigenlijk voor iedereen). En je weet dat alles wat je ziet uiteindelijk gebruikt gaat worden in de ontknoping. Een cliché dat al bij James Bond voorkomt.

Aardig om een keer gezien te hebben, maar niets meer dan dat, want de film is verder behoorlijk verouderd. 1,5*.

Een aparte film. De sfeer aan het begin is haast zo zoetsappig, dat het onvermijdelijk is dat er iets gebeurt. Het vervolg is heerlijk onvoorspelbaar en surreëel, maar op een gegeven moment gaat het wel een beetje random aanvoelen. Het einde laat mij vooral achter met een gevoel van: "okee...."

Visueel wederom goed verzorgd, al kan Sono ook weer niet tippen aan echte mooifilmers zoals Nakashima. Aardig die dronebeelden. Ik vroeg me al af bij sommige beelden of ze daar nou speciaal een helicopter voor ingezet hebben. Na Onderhonds uitgebreide recensie gelezen te hebben snap ik dat daar geen sprake van is. Ik begin achter te lopen op de technologische ontwikkelingen. Verder een aardige soundtrack, die af en toe een beetje postrock-achtig.

Niet Sono's beste film, maar zeker interessant, en ik blijf nieuwsgierig naar z'n volgende projecten. 3,5*.