Meningen

Erg leuke film met diverse bizarre uitgangspunten. Het begint al sterk met de entree van de sheriff waarna zijn geniale no-reason speach volgt. Het briljante in die speach is dat behalve dat het grappig is, hij eigenlijk op een dieper niveau ook nog gelijk heeft, vooral als hij The Pianist aanhaalt. De inbreng van de toeschouwers is geniaal, hun commentaar maakt dat de film niet saai wordt en ja, het is een mooi spel met het concept film.
De muziek die te horen is voordat de titel in beeld verschijnt is fantastisch, rest wat minder maar zeker ook niet slecht. Uiteindelijk is dit een ontzettend originele film die ook nog eens behoorlijk grappig is in al z'n droogheid. 4*.

Na 964 Pinocchio moest ik deze ook zien, maar ik wilde wachten tot ik er echt voor in de stemming was. Nou, die dag was vandaag, ik had er echt zin in.

Omdat ik de omschrijvingen zoals hierboven altijd zoveel mogelijk probeer te negeren, kostte het even tijd voordat ik het verhaaltje een beetje begreep, maar eigenlijk was het wel vrij duidelijk. Grappig hoor, die drugsexperimenten teneinde parapsychische krachten te verkrijgen, en vooral als dan "blow your mind" een letterlijke betekenis krijgt. Ik kon er wel om lachen.

Verder is het wel wat je verwacht van een typische cyberpunk film. Veel hectiek, een hypnotiserende en soms erg heftige soundtrack, veel schreeuwende Japanners en af en toe stroboscoopbeelden. Dat laatste vond ik eigenlijk een beetje tegenvallen, het had wat meer gemogen. Ik had het idee dat bij bijvoorbeeld Tetsuo de intensiteit van het geschreeuw wat meer gelijk gepaard ging met de intensiteit van de beelden. In mijn herinnering was dat ook zo bij 964 Pinocchio, vandaar dat deze op 3,5* blijft steken, maar evengoed erg fijn om gezien te hebben.

Tenslotte jammer dat ik een beetje brakke versie had. Hopelijk komen dit soort filmpjes ook ooit in een wat hogere resolutie beschikbaar. En ik ben geloof ik met Rubber's Lover door de Japanse cyberpunk films heen. Ik heb Tsuburo no Gara en alles van Ishii en Tsukamoto gezien, en nu dus ook de laatste cyberpunk film van Fukui. Zie ik nog iets over het hoofd?

Erg bijzondere kijkervaring, deze film. Allereerst de titel, die ik al erg kan waarderen. Maar met name de hele stijl. Dit draait om de audiovisuele ervaring; dat het verhaal duidelijk ondergeschikt is blijkt uit het gebrek aan dialogen. Stil is de film ook weer niet, maar de enige teksten die je hoort zijn songteksten, en heel af en toe wat onverstaanbaar gemurmel van de hoofdpersonen. Verder is de film erg kort, wat fijn is, want voordat het gebrek aan verhaalstructuur de film mogelijk opbreekt, is hij al voorbij. Prima lengte dus.

Fraai gefilmd met interessante camerastandpunten, maar op momenten ook behoorlijk dynamisch. De hoofdrol wordt echter door de muziek gespeeld. Niet altijd iets dat ik zelf zou opzetten, maar wel erg apart, en in combinatie met de beelden behoorlijk hypnotiserend.

Duidelijk niet voor iedereen bedoelt, maar wie eens iets totaal anders wil zien en niet veel geeft om het plot van een film, heeft hier iets bijzonders te pakken. 4,5*.

Een degelijk gemaakte thriller. De spooky geluiden die doen denken aan soortgelijke geluiden in The Handmaid's Tale serie zorgen voor een sterke atmosfeer, maar ook shots waarbij het blijkt dat moeder vanuit het donker alles gadeslaat. Het plot is wellicht een beetje over de top, zeker naar het einde toe, maar dat hoort ook een beetje bij het genre. 3*.

Ik zag jaren geleden deze voordat ik Pretty Woman voor het eerst zag; ik had geloof ik niet eens van die film gehoord. Het eerste dat bij me op kwam was dat Gere er wel erg grijs uitzag voor Roberts. Later begreep ik dat als je Pretty Woman hebt gezien, het wat makkelijker moet zijn om te zien waarom ze bij elkaar passen; er is immers een precedent.

Pretty Woman, die ik op dezelfde dag herzien heb als Runaway Bride, wordt door velen hier gezien als de betere film en daar ben ik het ook wel mee eens, maar zo groot als menig kijker het ervaart vond ik het verschil nu ook weer niet. Runaway Bride is een stuk minder geloofwaardig, maar heeft wel momenten die ik een stuk grappiger vond dan de beste momenten uit Pretty Woman zoals het bruidsjonkertje dat meegesleept wordt als Roberts' personage probeert weg te rennen.

Wat onwaarschijnlijk is, is natuurlijk in de eerste plaats Roberts' personage, die natuurlijk in therapie zou moeten, maar kennelijk moet Gere daarvoor aan de pas komen. Het is leuk dat ze technisch onderlegd is en behoorlijk onafhankelijk, wat het vreemd maakt dat ze uiteindelijk toch valt voor Geres personage, die toch behoorlijk een male chauvinist pig is. En dan, als ze elkaar net ontdekt hebben, en bewust van haar huwelijksfobie, besluiten ze al twee dagen later te trouwen!

Dit is natuurlijk net als Pretty Woman een sprookje, maar die film slaagt er beter in het geloofwaardig te laten lijken. De film mag qua humor iets beter scoren (doch ook geen dijenkletser), uiteindelijk kom ik toch op een halfje minder uit dan Pretty Woman. 1,5*.

Vandaag nog een Arnie-film, nog wel ééntje waar het label "maatschappijkritiek" opgeplakt wordt door menig kijker. Welnu, in mijn ogen valt dat wel mee, het wordt wel allemaal dusdanig plat uitgebeeld dat het nauwelijks serieus te nemen valt, eerder een aardige achtergrondsetting om lekker los te gaan qua actie.

Ik moet zeggen dat de jaren 80 actie niet mijn favoriete subgenre is, want het mist echt alle elegantie (al besef ik dat dat nadrukkelijk ook niet de bedoeling is), maar Schwarzenegger heeft altijd wel wat. Dat accent, de oneliners, ook al worden ze per film die ik zie meer en meer voorspelbaar. Hoogtepunt wat dat betreft was de al vaker genoemde rant: “I live to see you eat that contract, but I hope you leave enough room for my fist because I'm going to ram it into your stomach and break your god-damn spine!”

Verder veel foute lompe tegenstanders. De leukste is Captain Freedom, alleen al vanwege de naam. Het verloop van sommige gevechten is helaas soms wel een beetje voorspelbaar, met name met dat kettingzaagfiguur.

Uiteindelijk had het wat mij betreft nog wat meer met een knipoog gemogen. Zo'n uitspraak als "Give me the Justice Department, Entertainment Division" is erg leuk, maar dergelijke dingen hadden wat mij betreft er nog wel wat meer in gemogen. Verder niet al te diepgaand, waarbij veel clichés afgelopen worden, maar daarom toch wel redelijk vermakelijk. 2,5*.

Ook eindelijk gezien. Ik had deze aanvankelijk overgeslagen omdat ik dacht dat de "III" in Lupin III sloeg op dat het een vervolg is. Na begrepen te hebben dat dat een misvatting is, heb ik onlangs met smaak de nieuwe serie van o.a. Koike gezien, en dan wordt het zien van deze film toch ook echt een must.

Een totaal andere sfeer, veel onschuldiger (hoewel ook hier doden vallen), meer gericht op de humor, en toch ook de hand van Miyazaki die duidelijk herkenbaar is. Dat zit hem niet alleen in de stijl, maar ook in de kleine dingen zoals hoe de chaotische wijze waarop auto's rijden, maar ook al eerder aangehaalde scènes zoals Lupin die van toren tot toren springt. Daar zit veel charme in die voor mij als typisch Miyazaki aanvoelt.

Verder een erg fijne avonturenfilm, die prettig wegkijkt, precies het juiste tempo heeft, en met veel chemie tussen de personages. Die personages zijn duidelijk onschuldiger en charmanter gemaakt, wat ook bijdraagt aan het gevoel dat dit toch echt een Miyazaki film is.

Soundtrack werkt erg goed, en op basis van de animatie had ik verwacht dat de film jonger is dan werkelijk het geval is. Ik moest overigens bij de kloktorenscène op het einde een beetje denken aan de Great Mouse Detective, die jonger is dan deze. Zou me niets verbazen als men bij Disney hier de inspiratie vandaan gehaald heeft.

Kortom, ik heb me erg vermaakt. 4,5*.

De dvd-versie bekeken, waar een aantal scenes bij bleken te zitten die niet in de oorspronkelijke serie te zien waren. Elders op internet negatieve verhalen gelezen over deze director's cut, maar ik vond het een positieve toevoeging. Voor de rest blijft mijn kritiek staan: de muziek is bij tijd en wijle overdramatisch. Erg irritant en ook jammer, want het zit een hogere score behoorlijk in de weg, want aan de animatie, die van een stuk hoger niveau is dan de oorspronkelijke serie, ligt het niet. De beelden zijn echt schitterend (al zijn de enkele live shots een beetje jammer) en ook het verhaaltje is best aardig, en biedt meer diepgang dan de oorspronkelijke serie.

Omdat ik vandaag eens geen zin had in een Jappenfilm maar eens een Russische. En ik moet zeggen best een grappig filmpje, alleen wat onevenwichtig, want het zwalkt een beetje tussen komedie en drama. Dat is een moeilijke combinatie, maar niet onmogelijk. Inderdaad, de film doet ergens denken aan Amélie, maar dan minder onschuldig.

De beelden zijn redelijk. Heel af en toe was het visueel echt leuk, bijvoorbeeld bij de introductie van Moskou. Ik hou altijd wel van dat soort snelle shots. De dromen waren aardig, maar nooit zo surreëel als in sommige Kitano films.

Uiteindelijk begon ik me toch een beetje te vervelen, het had zeker een stuk korter gemogen..

De laatste tijd veel F1 gevolgd dus ook maar deze film meegepikt. Ik moet zeggen, dat smaakte redelijk goed. Met name de racescènes zien er gaaf uit, zoals de closeups van wat er in de auto gebeurt, het schakelen enzo. Sowieso zijn de beelden tijdens het racen geschoten vanuit verschillende invalshoeken, waardoor je er voor je gevoel veel dichter op zit dan bij beelden van een echte F1 race.

Tegenwoordig schijnt golf gevaarlijker dan F1 te zijn, maar deze film speelt dus in het tijdperk waarin autorijden nog gevaarlijk was, en de seks veilig, zoals Lauda het zelf verwoordde. In ieder geval een leuk interessant tijdsbeeld. Wat gingen die pitstops toen langzaam! Zwaartepunt van de film is natuurlijk het ongeval. Leukste scène was duidelijk de liftersscène.

Twee tegengestelde karakters zorgen natuurlijk ook voor de nodige dynamiek, al schijnt het nogal dik aangezet te zijn. In werkelijkheid zouden de heren vrienden geweest zijn, en Lauda beweert zelf ook minder braaf geweest te zijn dan het personage in de film dat op hem gebaseerd is. In ieder geval heeft men erg z'n best gedaan om de acteurs zoveel mogelijk te laten lijken op de mensen die ze spelen. Met name Brühl lijkt erg op Lauda. Ik moet zeggen dat ik wel sympathie voor Lauda heb, zo'n rationele perfectionist die geen blad voor de mond neemt. Mooie kerel, ook in het echt.

Grootste minpunt is de muziek die soms erg aanwezig en overdramatisch klinkt. Dat gaat steeds meer ergeren naarmate de film verder loopt. Achteraf pas kwam ik erachter dat de componist Zimmer is. Ja dat had ik kunnen weten gezien mijn reactie op de muziek. Als F1 me niet zou boeien, zou ik de film 3* geven, maar omdat het onderwerp me erg ligt, waardoor z'n film toch wat prettiger wegkijkt, toch een halfje extra. 3,5*.

De beste Hosada die ik tot nu toe zag. Ik ben nooit echt door hem overdonderd en van wat ik gezien heb, had ik het idee dat het soms te duidelijk te zien was dat iets digitaal geanimeerd is. Dat is nog steeds een beetje bij deze film, maar de animatie is zo rijk en overweldigend tijdens die momenten, die ook nota bene in de digitale wereld plaatsvinden, dat het nauwelijks stoort en misschien zelfs passend is.

Ook het plot is interessant, maar ook een beetje onevenwichtig met zoveel elementen die een rol spelen. Het wordt hierboven al door velen genoemd. Een digitaal Belle en het Beest verhaal vermengd met rouwverwerking, liefde en kindermisbruik. Er zit zelfs een scène in die enigszins aan de balscène van de Disneyfilm doet denken. Ik heb het gevoel dat de verschillende elementen niet allemaal even feilloos met elkaar klikken, maar boeiend is het wel. Een dikke 4*.

Ik heb maar weinig toe te voegen aan de mening van Onderhond hierboven.

Toch een poging het een en ander zelf te verwoorden. Kitano heeft meerdere films op z'n naam staan die uniek zijn door het poëtische gehalte, aparte scenario's, grof geweld, en soms een combinatie van dit alles. Dan voelt deze film ineens erg normaal aan. Een terugblik op de Yakuza wereld, met wat humor die vermakelijk is, maar niet meer dan een glimlach doet opwekken. Na de Outrage-films voelt Kitano ineens ontzettend mild en lijkt ook z'n eigenzinnigheid kwijt zoals bij z'n films over schilderen en filmdirectie. Toegegeven, daar was ik ook niet erg over te spreken, maar eigenzinnig waren die films wel.

Zeker niet vervelend, maar meer ook niet. 2,5*.