Meningen

Meh.

Het begin van de film is wel aardig: lekker met een snelle auto door een verlaten New York scheuren. Niet dat het me veel kan schelen, maar de scène had alleen niet veel toegevoegde waarde voor het verhaal: wie gaat nu in hemelsnaam op die manier op hertenjacht? Snipen is veel makkelijker en de snelle auto zien we de rest van de film dan ook niet meer.

De CGI van de film ziet er wel verouderd uit, met name de zombies/zieken zien er maar matig uit. Verder krijgen we naar het einde toe meer religie voor de kiezen en dat viel een beetje slecht bij me, zeker als Smith zich als een soort Jezus opoffert. Wellicht symbolisch bedoelt omdat hij een wetenschapper is, en de wetenschap het in deze film het gedaan heeft. Het ergert me en dat doet zeker flinke afbreuk aan de film.

1,5*.

Aardig. Het thema van robots die een gevaar voor mensen worden is behoorlijk uitgemolken, maar toch weet deze film er een interessante invalshoek aan te geven. De aard van de robot in deze film is aanvankelijk onduidelijk en dat zorgt natuurlijk voor de nodige spanning. Gaandeweg leren we meer en zelfs dan wist de film me te verrassen. Verder ziet de film er visueel niet slecht uit en is het acteerwerk goed. 3*.

Ja leuk. Deze film zit vol met foute personage, in de eerste plaats de hoofdpersone natuurlijk. Het plot is een beetje onzinnig want de maffia waarmee ze te maken krijgt is wel erg incompetent, maar dat maakt het niet minder vermakelijk. Leuk om te zien wat ieders volgende zet in het kat-en-muis spelletje is, waarbij het niet altijd duidelijk is wie de kat is en wie de muis. Uiteindelijk kijkt het allemaal vlot weg, maar het einde laat toch een beetje een vieze nasmaak achter, want door de hoofdpersone te laten neerschieten toont de film zich toch van zijn moralistische kant, waardoor de film uiteindelijk op 3* blijft steken.

Leuk filmpje met veel gekte erin. De animatie is op z'n zachtst gezegd niet echt geweldig, maar de uitwerking is wel erg goed. De grappen zijn wel erg oversekst, heb niet veel films gezien waarin copulerende tanks te zien zijn. Muzikaal is het dik in orde, soms erg cheesy, maar dat past ook wel bij het absurdisme dat te zien is. 3*.

Deze film lijdt een beetje aan hetzelfde euvel als Lord of the Rings. Ondanks dat die boeken voor een groot deel het mainstream beeld van fantasie hebben neergezet, zijn ze voor veel mensen vaak niet de eerste kennismaking van dat genre, wat ten koste gaat van de impact als men voor het eerst in aanraking komt met ofwel de boeken ofwel de films. Asimov was natuurlijk een pionier wat betreft zijn gedachten over wat de implicaties van robots en kunstmatige intelligentie kunnen zijn, maar als je nog nooit wat van hem gelezen hebt (zoals ik), dan komt een film als deze nogal afgezaagd over omdat er al zoooooveel films en series zijn over robots en of ze daadwerkelijk bewust zouden kunnen worden.

Tel daarbij een film op die te nadrukkelijk de effecten van The Matrix wil kopiëren, melodramatische muziek tijdens "emotionele" momenten, en Will Smith in de zoveelste identieke macho rol, zoals Zwolle84 al opmerkt en dan is dit nou niet de meest geweldige film. 1,5*.

In wezen niets meer dan een rise en fall film. Het wereldje waarin zich dat plaatsvind, namelijk het kunstschaatsen, heb ik nog niet eerder voorbij zien komen en wat dat betreft was dit potentieel interessant. Uiteindelijk toch een tegenvaller, wat met name kwam door het kale registrerende karakter van de film (op de kunstschaatsscènes na dan), maar vooral omdat ik halverwege het hele white trash milieu en de domheid van enkele personages daaruit helemaal zat was.

Interessantste personages zijn het hoofdpersonage dat duidelijk veel in haar mars had en haar moeder die dat in de gaten had. Vooral de laatste is interessant, zo koud en hard als ze overkomt en waarbij haar enige moment van toenadering tot dochterlief eigenlijk een steek in de rug van de laatste is. Een erg sterke rol. De ondergang komt uiteindelijk door een aantal white trash figuren die nog te dom om te poepen lijken te zijn, met name de bodyguard. Je gaat je afvragen waarom Harding dat soort mensen niet achter zich heeft gelaten, maar aan de andere kant lijkt zij ook niet het grootste licht te zijn.

Het documentaireachtige aspect is qua structuur wel begrijpelijk: personages spreken elkaar vaak tegen waardoor we nooit meer komen te weten dan wat we van de werkelijkheid kunnen afleiden. Maar met name vanwege de kale interviewscènes wordt het er geen mooiere film op. 2*.

Een ouderwetse Toyoda met hypnotiserende gitaarmuziek en dito beelden. De opening met auto en motor is visueel al erg sterk te noemen, het vervolg is zeker niet minder.

Ik vond het erg interessant om eens een sekte te zien vanuit de ogen van de guru, die zelf ook maar ambigu tegenover zijn eigen beweging staat, maar waar je als kijker je juist gaat afvragen of hij toch geen speciale gaven heeft. Toch anders dan het standaard sekte verhaal vanuit de ogen van een volgzaam schaap of een buitenstaander. De film is over het algemeen rustig met af en toe een hypnotiserende uitbarsting en tegen het einde van de film wordt alles naar een hoger niveau getild, resulterend in een climax die werkelijk overweldigend is.

Leuk om in de cast Matusda terug te zien. De man begint toch wel zijn babyface kwijt te raken nu hij ouder wordt, het maakt in ieder geval dat zijn uitstraling sterk genoeg is voor zijn rol hier. Fujiwara heb ik niet meer gezien sinds Battle Royale en de serie Shinsengumi, dus ook aardig om hem hier op te zien duiken. Tenslotte is Mizuhara een erg mooie verschijning, een aangename toevoeging aan de film dus.

Uiteindelijk niet Toyoda's beste film, maar het sprak me wel meer aan dan zijn vorige, en het doet zeker verlangen naar zijn volgende. De 4* zijn meer dan verdiend.

Moeilijke film. Ik ben fan van Being John Malkovich en Adaptation., beiden geregisseerd door Spike Jonze, maar gebaseerd op scenarios van Charlie Kaufman en in beide films weegt dat scenario zwaar. Beide films zijn absurd en zeker Adaptation. is een grote mindfuck en dat zijn ingredienten die ik vaak erg kan waarderen.

Deze film, nu ook met Kaufman op de regisseursstoel, is ook een absurde mindfuck, maar ligt me toch een stuk minder. De reden is duidelijk en dat zijn de oeverloos lange dialogen die maar matig weten te boeien. Een ander nadeel is dat ik Jesse Plemons, die Jake speelt, alleen verder ken van Breaking Bad waar hij de domme Todd speelt. Ik vind het maar moeilijk om hem los van die rol te zien en dat maakt het moeilijker om "in de film te komen". En verder is het 4:3 beeldformaat erg jammer.

Dat neemt niet weg dat er soms toch wel gave en/of vervreemdende scenes in de film zitten, met absoluut hoogtepunt de dansscène. Maar toch, over de hele, eigenlijk veel te lange speelduur stelt de film teleur. 2,5*.

Eigenlijk wilde ik eerst Shrek zien omdat die eerder is uitgebracht dan Ice Age, maar laatstgenoemde kwam op tv en familie wilde die zien, dus toch maar meegekeken. Dat viel niet mee, want Ice Age is toch wel de minste computeranimatie die ik tot nu toe heb gezien. De animatie vond ik zo'n beetje het minst vloeiend wat ik ben tegengekomen, en ook de actiescènes zagen er niet zo spectaculair uit als bij andere computeranimaties. Ik kan me bijvoorbeeld een gevecht in de regen bij A Bug's Life herinneren die er veel gaver uitzag dan de ijsbaan in de grot hier, terwijl die glijpartij toch ook echt de potentie had om een achtbaan-ervaring bij de kijker op te wekken. Helaas niet gelukt. Klaagde ik bij andere films over hoe mensen ontworpen zijn, hier zien ze er helemaal lelijk en vanuit een computerspel uitgetrokken uit. Vooral die vader ziet er niet uit.

Verder valt wel op dat naar andere films is gekeken: het kindje speelt blijkbaar eenzelfde rol als het meisje in Monsters, Inc. inclusief het lachen als Sid gemept wordt. Jammer alleen dat het kindje hier lang niet zo grappig is en ook niet zo vertederend (helpt het karakterontwerp ook niet echt bij met dat rare platgedrukte hoofd). Verder deed één van de sabeltandtijgers me denken aan een bepaalde hyena uit de Lion King: beiden zien eruit alsof ze ergens een chromosoompje teveel hebben.

De pogingen tot humor sloegen helaas ook niet echt bij me aan. Het domme gebrabbel van Sid en de cynische opmerkingen van Manny en Diego, ik weet het niet, ik vond het gewoon niet zo grappig en de slapstick was helemaal niet aan besteed. Eekhoorntje wist hooguit een glimlach teweeg te brengen. Wat niet grappig maar wel leuk was, was de uitbeelding van de evolutie in de ijsgrot. Creatief. De UFO erna was helemaal uit de lucht gegrepen, meer van dit soort dingen had de film toch beter te genieten gemaakt.

Een lichtpuntje is de wijze waarop Manny's verhaal wordt verteld door middel van grotschilderingen. Vond ik een mooie manier om dat uit te beelden. Helaas wordt de sfeer erbij grondig verpest door de dramatische kutmuziek, die overigens op meer plekken de kijker een gevoel van drama probeert op te dringen. Jammer.

Voor de grotschilderingen een half sterretje extra waardoor ik op 1* uitkom.

De beslissingen om mijn koelkast te ontvriezen en om tegelijk deze film te kijken zijn onafhankelijk van elkaar genomen, maar het is wel toepasselijk. Straks is er weer veel ruimte in het vriesvak, maar de film kan me echter niet heel erg bekoren.

Het ziet er redelijk mooi uit voor een computergeanimeerde film en is wat animatie betreft , maar daar blijft het bij. De humor is over het algemeen niet echt mijn ding, Sid en vooral die possums vond ik irritant, het idee van een mammoet die denkt dat ze een possum is vrij belachelijk, het onhandige liefdesgedoe van Manny wekt plaatsvervangende schaamte op, bij het gierenlied kan ik alleen maar "waarom?!?" denken, en Scrat is slechts één keer wel leuk (de hemelscène op het einde). Het is toch tekenend dat het voorfilmpje No time for nuts van Scrat met tijdmachine eigenlijk het leukste is, zowel qua humor als qua vondsten.

Om iets over de muziek te zeggen: die was af en toe wel iets te nadrukkelijk aanwezig, maar de irritatie is een stuk kleiner als je het vergelijkt met de muziekkeuze bij films als Shrek. Een positief puntje is wel dat de animatie voor mijn gevoel beter was dan in het eerste deel. Deze krijgt dan ook een halfje meer ten opzichte van die film. 1,5*.

Tweede Miike vandaag; toevallig ook de tweede film vandaag met Yakusho, al speelt hij niet in die andere Miike.

Het origineel is één van de weinige oude films die ik erg sterk vind; het vergelijk is dan ook onvermijdelijk. Het valt op dat de remake behoorlijk getrouw is, en op accenten verschilt. Het camerawerk vertoont de nodige overeenkomsten: strak gekadreerde shots, vaak met een gevoel voor symmetrie, maar ook vaak met subtiele camerabewegingen. De acteurs hebben per rol eenzelfde uitstraling, en het verhaal is ook in grote lijnen hetzelfde.

Het grootste verschil is natuurlijk dat dit in kleur is, en zelf in 3D, maar die versie heb ik niet gezien. Ik vond het zwart/wit van het origineel overigens geen minpunt, gezien de contrastrijke beelden, wat juist met zwart/wit mooi uitkomt. In de remake komen door de kleuren soms de decors mooier naar voren.

Het acteerwerk oogt in de remake wat natuurlijker met name wat hoofdrolspeler betreft. In het origineel valt met name op hoe gemaakt hij lacht in het hof van de Iyi, wat anderzijds ook weer bij de rol past, die holle lach. Ook oogt hij in de remake wat zachter, wat hem als vader wat beter uit doet komen, hoewel de hardheid in het origineel dan weer passender is tijdens de scènes bij de Iyi. Ook ogen de gevechten in de remake vloeiender. Miike zou Miike niet zijn als de scène met Motome niet explicieter in beeld komt. Vreemd genoeg is de eindscène dan weer minder bloederig.

Een ander verschil, wat voor mij persoonlijk één van de twee redenen is om het origineel te verkiezen, is de muziek die hier prominenter aanwezig is. Het verhaal is natuurlijk al erg dramatisch, in het origineel gaat het niet over de grens omdat de muziek zeer minimalistisch is. De andere reden heeft blurp194 al genoemd: de timing werkt hier minder goed. In het origineel voelt het veel meer aan als een psychologisch spel: wil de hoofdpersoon nu echt seppuku plegen? Of is hij ook slechts een gelukszoeker? Wat is zijn motief? Allemaal vragen die bij het origineel zich op de voorgrond dringen, terwijl in de remake het drama meer centraal staat.

Ondanks dat ik het origineel dus prefereer, acht ik deze remake zeker niet overbodig. De accenten liggen anders, maar ik kan me levendig voorstellen dat er genoeg mensen zijn juist vanwege deze verschillen juist voor de remake kiezen, bijvoorbeeld omdat zwart/wit ze minder aanstaat. Een halfje minder dan het origineel: 3,5*.

Derde Plympton na I Married a Strange Person en Mutant Aliens. Hoewel de animatie verre van vloeiend is, is het zeker een stap vooruit ten opzichte van die film. Wat wel erg leuk is, zijn de overgangen tussen de scenes, een lepel die in een mond gestopt wordt en overgaat in een sleutel waarmee een auto wordt gestart.

Verder een hoop heerlijke absurdistische onzin, waarbij je je afvraagt hoe Plympton hier in hemelsnaam op gekomen is. Twee kleine kanttekeningen: I Married a Strange Person vond ik net wat absurder, en ook wordt het hier naar het einde toe een tikkeltje langdradig. Tenslotte moet de muziek genoemd worden die perfect geselecteerd is om een fijne sfeer mee te geven. In het bijzonder vielen me Tom Waits en Romeo and Julliet van Tsjaikovski me op.

Behoorlijk uniek in het filmlandschap en ook daarom 3,5* waard.

Het lage gemiddelde hier is niet geheel onbegrijpelijk. Het verhaal is nou niet bijster sterk, de acteerprestaties laten erg te wensen over, en menig horrorliefhebber zal deze film behoorlijk tam vinden.

Zeker de eerste twee punten zijn voor veel mensen van belang. Voor mij wat minder, dat is eerder de (wisselwerking van) sfeer, beelden en soundtrack. En laat deze film nou juist daarin uitblinken. Met name de natuurbeelden zijn werkelijk schitterend. De soundtrack is elektronisch, wat niet al te vaak voorkomt, maar is evengoed erg hypnotiserend, en het geheel levert een bijzonder sterke sfeer op. De sfeer is inderdaad behoorlijk surreëel, en dat ligt me vaak erg goed. Zo ook deze keer: 4*.

Zoals verwacht audiovisueel erg sterk verouderd, maar desalniettemin heeft Ikiru zeker het een en ander te bieden.

Van te voren heb ik geen omschrijving gelezen, dus ik wist niet dat het meteen zou beginnen in de vorm van de mededeling dat de hoofdpersoon kanker heeft. Aangezien mijn familie niet gevrijwaard is gebleken van die ziekte, is dat iets dat me momenteel raakt. Maagkanker schijnt overigens in Japan vrij veel voor te komen, terwijl in het westen er juist meer gevallen zijn van darmkanker. Het schijnt allemaal met verschillende diëten te maken te hebben. Ik geloof dat men nu er vaak veel meer aan kan doen, maar toen was het blijkbaar een doodvonnis.

De vraag wat dan te doen met je leven is best interessant. Ik zou wellicht ook eerst de bloemetjes flink buiten zetten, wat de hoofdpersoon dan ook doet. Aardig om daarbij te ontdekken dat in die tijd je ook al Pachinko had, iets dat ik tijdens mijn reis in Japan een paar maanden terug veelvuldig ben tegengekomen.

Uiteindelijk weet de hoofdpersoon een manier te vinden om zin van zijn leven te maken, en de wijze daarop maakt me vrij cynisch, want hij is eigenlijk een raamambtenaar die besluit zich dienstbaar aan de samenleving te maken. Maar het moet gezegd worden, mijn cynisme ebt weg als ik zie dat de moeilijkheden toch wat groter zijn dan die van de Nederlandse raamambtenaar (voor zover ik die wereld goed kan inschatten). Zoals dat het eigenlijk taboe is om tegen een hoger geplaatst iemand in te gaan. Of bedreigingen door de Yakuza.

Het tweede gedeelte duurde langer dan ik had verwacht en biedt complete rehabilitatie. Het proces is boeiend om te volgen, maar ook hier proef je de ouderdom van de film, want de wijze waarop - door middel van steeds meer mensen die hem prijzen - voelt naïef en melodramatisch aan. Naar mijn idee zou dit tegenwoordig echt niet meer op zo'n manier uitgewerkt worden.

Tenslotte was het acteerwerk wisselend. Veel zwakke prestaties van bijpersonages, maar Shimura weet z'n rol aardig neer te zetten en maakt dat de film niet compleet door ouderdom instort. Wel met een kanttekening, hij kan bijzonder goed een bijzonder tragisch gezicht opzetten, maar op het moment dan een andere patiënt de symptomen van maagkanker opsomt, zorgt die gelaatsuitdrukking er wel voor dat het tegen de grens van het lachwekkende aanzit. Nog niet erop, maar dicht in de buurt.

Het audiovisuele speelt bij mij altijd een belangrijke rol, en hier is zowel geluid als beeld behoorlijk slecht. Toch nog één mooi shot gezien, bij de zonsopgang waarbij de hoofdpersoon ook opmerkt dat het er mooi uitziet. Het plot weet enigszins te compenseren, maar vertoont dus ook sporen van ouderdom. Jammer, want anders had er misschien meer ingezeten dan 2*.

Omdat voor mij de laatste 7 films van Ishii op één na allemaal voltreffers waren, ben ik hier dus meteen achteraan gegaan. Wel met de nodige vraagtekens, want wat bedoelt de man als hij het heeft over dat een naamwisseling een nieuwe carrière inluidt? En zie ik nu echt komedie staan als genre-aanduiding?

Het begin van de film was voor mij een grote teleurstelling. Weliswaar schitterend gekadreerde shots met dito belichting die meteen de hand van Ishii verraden, maar de aantiteling gaat vergezeld met een liedje dat toch wel erg naar J-pop neigt, en daarna wordt de film vooral volgebabbeld door de personages die noch boeiend noch grappig zijn, de genre-aanduiding ten spijt. De spirituele sfeer van zijn laatste films, waarbij dialoog ook nauwelijks belangrijk was, is in ieder geval ver te zoeken.

Het een en ander verandert zodra de eerste doden vallen. Allereerst de visueel prachtige scene met het tegenlicht afkomstig uit een projector, dat me voor even in staat stelt het constante gekwaak van de personages volledig te negeren. En daarna raak ik zowaar in de film. Weliswaar de hele film lang hetzelfde trucje (iemand ligt dood te gaan of is net doodgegaan, wat nauwelijks impact lijkt te hebben op de andere personages), maar het weet me toch redelijk geboeid te houden. Grappig is het zelden, het kraaivals gezongen liedje op het bandje waar een liefdesboodschap waarschijnlijker leek was eigenlijk nog het leukst, maar ik vond het desalniettemin best vermakelijk. En dan aan het einde wordt visueel alles naar een hoger plan getrokken, en krijgen we zowaar nog kortstondig de spirituele sfeer uit de vorige films.

Ik heb toch wel sterk het idee dat de nieuwe carrière van Ishii vooral betekent dat hij zich op commercieel succes wil gaan richten. Niet alleen door te switchen naar komedie, maar het spreekt ook uit de soundtrack. Nog altijd is Ishii's gevoel voor timing sterk, maar het klinkt nu wel erg gelikt en het wordt vooral voor komische effecten gebruikt (althans, dat was denk ik de bedoeling) en maar sporadisch voor sfeer.

Wat hier nu van te denken? Als komedie is de film wat betreft niet bijster succesvol, het was weliswaar op het oersaaie begin na niet vervelend, maar ik vrees dat een herziening niet echt aan mij besteed zal zijn. Ishii's vorige films vond ik erg bijzonder, maar hierbij heb ik toch het idee dat we een unieke regisseur kwijtgeraakt zijn. Hopelijk was deze film in Japan niet zo succesvol, en wordt zijn vorige film weer wat eigenzinniger, al vrees ik het ergste. Omdat ik me op het begin na niet verveeld heb, en omdat het visueel zo mooi afgewerkt krijgt deze film toch 3,5*. Klinkt als vrij veel gezien mijn aanmerkingen, maar dat is het niet als je het vergelijkt met wat ik bij zijn vorige films heb uitgedeeld.

Inderdaad een redelijk aangrijpende film, waarin vooral de aantrekkingskracht zit in de karakters die erg levensecht op me overkomen. Daarnaast is er echter weinig, want visueel is deze film ontzettend saai. Als bijvoorbeeld iemand binnen de film opmerkt dat de regen er mooi uitziet, verwacht ik een prachtig gestileerd shot, maar dat zat zelfs op dat moment er niet in. Verder viel het op dat de montage niet in lijn liep met de muziek als die klonk. Toch ook een beetje een teken dat men vergeet film te maken.

Maar zoals eerder gezegd wisten de personages wel te boeien en ook te ontroeren, ze voelden echt aan als vlees en bloed, waardoor de film uiteindelijk niet verveelde. Wel voelt het na afloop net iets te makkelijk aan, want er worden voldoende aanwijzingen gegeven hoe het zit. Als je weet dat er in Frankrijk euthanasie verboden is, dan is de optelsom snel gemaakt als je hoort dat Juliette arts was.
Dit maakt dat ik toch 2,5* in plaats van 3* uitdeel. Hoger zat er sowieso niet in, daar vond ik de film teveel missen aan visuele kwaliteit.

Niet lang geleden The Prestige van Nolan gezien, en in de comments bij die film werd geregeld naar deze film verwezen. Dus ook maar eens gekeken.

Hier wordt veel minder gespeeld met wat er achter de trucs schuilt en de vertoonde trucs lijken ook wat meer op magie dan op gegoochel, waardoor ik me kan voorstellen dat veel mensen zich meer aangetrokken voelen tot The Prestige.

Ik heb duidelijk een voorkeur voor The Illusionist, simpelweg omdat het audiovisueel en qua sfeer een veel betere film is. Fijn het Wenen van rond 1800, mede met dank aan het sepiafilter. Ook prettige muziek, al had ik ook graag Mahler gehoord in een film in deze setting en tijd. Dat de trucs als echte magie ogen draagt ook flink bij aan de sfeer. Magie, omdat het volgens mij allemaal uit de computer komt, wat heel af en toe toch wel zichtbaar is.

Het verhaal tenslotte weet te boeien, al zag ik de ontknoping al van mijlenver aankomen. Maar uiteindelijk blijft voor mij het verhaal nevenzaak, en is het vooral een fijne film qua sfeer om je in te laten onderdompelen. 4*.

Door mijn ouders mee naar de bioscoop gesleept om deze film te bekijken. Ik moet zeggen dat ik van te voren zo mijn twijfels had, maar mijn nieuwsgierigheid was groter: is goede animatie alleen aan Japanners voorbehouden? Hoewel dit niet het beste is dat ik op animatiegebied heb gezien kan ik die vraag wel met nee beantwoorden. Het zag er gewoon prima uit. De achtergronden waren enigszins schetsmatig, maar de animatie an sich was goed. Het viel wel erg op dat de voertuigen uit de computer komen, maar het ergert niet, ook omdat de celshading wat mij betreft prima is gedaan.

Voor mijn vader was het zien van de oude auto's één groot feest en voor mijn beide ouders voelde het ook erg nostalgisch aan om Tati weer eens in een film te zien, zij het nu getekend. Omdat de man al stierf voordat ik überhaupt geboren was, deel ik die gevoelens niet. Desondanks wist de hoofdpersoon ook mij te ontroeren in zijn bestaan van klassiek illusionist, waar de maatschappij niet langer meer behoefte aan lijkt te hebben.

In de laatste scènes is de sfeer optimaal, en loopt de montage goed in lijn met de mooie muziek, waardoor ik erg voldaan de bioscoop verliet gezien mijn lage verwachtingen. 3,5*.

Deze film heb ik nu pas gezien vanwege een aantal grote vooroordelen die ik koesterde op basis van recensies en andermans meningen, en helaas zijn ze helemaal uitgekomen. Een collega die logicus is, had me ook al gewaarschuwd: ga dit niet thuis kijken, dit is een film die je nu eenmaal afgevinkt moet hebben, maar die ook dusdanig slecht is dat je er niet een avond voor een grote tv mee wilt verspillen. Hij zal binnenkort wel in elk vliegtuig te zien zijn, dus prima om de verveling van een vliegreis te verdrijven. Nu was mijn reis naar Japan voor een conferentie over logica in computerwetenschappen (!) al gepland, dus ik ben blij met dit advies.

Zoals verwacht audiovisueel geen zak aan. Vanwege het ongeveer gelijktijdig uitkomen met die andere film over een wetenschapper met de nodige persoonlijke problemen, The Theory of Everything, is het vergelijk ongemijdelijk; en waar in de laatst genoemde film visueel flink wordt uitgepakt, ook om de ideeën van Hawking enigszins vorm te geven, gebeurt er hier echt nauwelijks iets.

De grootste pijn zit hem echter in hoe Turing wordt neergezet. Ik vind het niet erg als aan de werkelijkheid geweld wordt gedaan zolang het maar een goede film oplevert. Mozart schijnt echt niet zo vulgair geweest te zijn als wordt gesuggereerd in Amadeus, maar de film wordt er wel een stuk leuker op. Ik snap de keuzes in The Imitation Game wel degelijk; het draait hier onder andere om de vraag of computers het denken van mensen kunnen imiteren (zoals ook één van de personages het formuleert), en dan is het natuurlijk "leuk" om er eens mens tegenover te stellen wiens denken dat van een computer imiteert. Echter, deze keuze werkt voor mij niet; de aparte situaties waartoe het leidt vind ik niet of nauwelijks grappig, en het wekt eerder vooral woede op.

Woede, omdat het flink bijdraagt aan de stereotypering van de wiskundige. Hij is wiskundig begaafd, dus moet er op sociaal vlak wel wat met hem mis zijn. Een label dat op menig wiskundige geplakt wordt, en wat behoorlijk storend is. Het leidt ook tot de gedachte dat gevoel en ratio niet samen kunnen gaan. Ik zie mezelf echt als een gevoelsmens, en dan is het behoorlijk irritant als men er bij voorbaat van uitgaat dat je dat niet bent omdat je wiskunde doet.

Ik ben zeker geen expert op het gebied van Turings levensgeschiedenis, maar wat ik begrepen heb, is dat hij weliswaar enigszins excentriek was, en bij een eerste kennismaking erg terughoudend (wat dan ook makkelijk verward wordt met contactgestoordheid), maar als je de moeite deed om hem te leren kennen, hij bijzonder geestig en charmant bleek. Een beeld dat ik ook heb bij sommige collega's van me, die soms enige tijd en vertrouwen nodig hebben voordat ze zichzelf durven te uiten, waarna blijkt dat het eigenlijk prachtige mensen zijn. Op mijn werk is er slechts één iemand die echt een aan autisme verwante stoornis heeft, en ook hij is een leuk en grappig persoon, als je tenminste de moeite doet om af en toe met hem te praten zodat hij zich een beetje op z'n gemak voelt. Misschien dat Turing toch een autistische stoornis had, maar betekent niet meteen dat het één of andere freak was.

Goed, een hoop persoonlijke frustratie dus. Heeft de film dan nog positieve punten. Jazeker, Knightley is voor de verandering een keer niet irritant. Het kan echter niet voorkomen dat ik op het absolute minimum uitkom. 0,5*.

De zeebeving van 2004 was natuurlijk één van de ergste natuurrampen ooit, die aan meer dan tweehonderdduizend mensen, voornamelijk Aziaten, het leven heeft gekost, maar natuurlijk draait deze film om een westers gezin. Oorspronkelijk Spanjaarden, maar blijkbaar is dat al te exotisch, dus heeft men er er maar Engelsen van gemaakt.

Voor de rest is het allemaal vrij voorspelbaar, want de titel geeft het eigenlijk allemaal al weg: het lijkt natuurlijk onmogelijk dat het hele gezin het overleeft, maar natuurlijk hoeven we ons geen zorgen te maken. Door alle hoofdpersonen te laten overleven blijven we achter met een fijn gevoel. De ellende is vooral iets wat anderen overkomt, niet ons, wat voor mijn gevoel niet voldoende recht doet aan alle ellende die de tsunami veroorzaakt heeft.

Niettemin wordt het allemaal volgens het boekje uitgespeeld in een poging het spannend te houden inclusief moeder die ineens verdwijnt, maar daar slaagt de film wat mij betreft niet in mede door de hint van de titel. En dan wordt het vrij langdradig. Filmisch verder maar één interessante scène gezien: wanneer moeder geopereerd wordt de flashbacks hoe ze zich tijdens de vloedgolf naar boven weet te worstelen. Een aardige analogie met de strijd om in leven te blijven tijdens de operatie.

In meerdere opzichten een gemiste kans. 1*. De film helpt me overigens bepaalde uitspraken van een bepaalde politicus die over meer dan tweehonderdduizend lijken politiek probeerde te scoren. Wat vergeten we dat soort dingen toch weer snel. Of ik althans.

Meer een film over George Sand dan over Chopin. Zij is dan ook wel een erg interessant personage, zoals zij leefde. De Chopin van Grant is veel saaier met haar vergeleken en doet inderdaad denken aan zijn karakter in Sense & Sensibility Maar uiteindelijk voelt de film wat mager aan, zowel qua beelden als qua plot. Het leukste is inderdaad de bijrol van Thompson. Ik kan me dus wel vinden in de woorden van willemmovie, maar de waardering die ik eraan koppel is anders dan de zijne: 2*.

Redelijk, maar niet geweldig. De film mikt kennelijk op eenzelfde publiek dat films van Ritchie kan waarderen, maar mist toch de brille van de dialogen van de laatstgenoemde. De stad zelf speelt één van de belangrijkste rollen en wordt redelijk fraai in beeld gebracht. Wat mij betreft had de stad nog wel wat meer speeltijd mogen krijgen.

Farrells personage weet aanvankelijk erg te irriteren; eenzelfde soort irritatie die Bill Murray in Lost in Translation bij mij opwekt, die ook zijn interessante omgeving niet kon waarderen. Later kom je wat meer te weten van de achtergrond en dit maakt het allemaal net een tikkeltje meer diepgaand dan de gemiddelde Ritchie film, al is het dus wel wat minder grappig. Leuk om de dwerg uit de clip van de Bloodhound Gang terug te zien, het hele idee van een film over een rassenoorlog tussen zwarte en blanke dwergen kwam me erg fout en absurdistisch voor, en juist daarom erg grappig. Verder leuk om Thekla Reuten terug te zien.

Uiteindelijk jammer dat er geen woord Vlaams gesproken wordt in deze film. Het lot van het Nederlandse taalgebied vrees ik, zie ook Girl with a Pearl Earring, waar het eigenlijk nog beter te begrijpen bij deze film. Uiteindelijk is dit aardig voor tussendoor, maar meer niet. 2,5*.

Een interessant concept wat aardig uitgewerkt wordt. En een goed excuus om alleen maar jonge mooie mensen te laten zien. De analogie met de uitwassen van het kapitalisme ligt er alleen wel erg dik bovenop. Maar over het algemeen is het vermakelijk. Timberlake is niet briljant, maar degelijk. Verder aardige rollen voor Kartheiser, die ik nog van Mad Men herken en voor Murphy, die gezien zijn ijskoude uitstraling altijd perfect voor dit soort rollen is. Meer naar het einde toe ontspoort het wel steeds meer. De bankovervallen zijn wel erg makkelijk, waarom doet niet iedereen dit/waarom zijn die banken niet beter beveiligd? De dood van moeder is ook wel erg melodramatisch, terwijl eenzelfde situatie met vriendinlief helemaal aan het einde van de film wel goed gaat. Iets te makkelijk. Desalniettemin is de film over het algemeen vermakelijk. 3*.

Terwijl de hele wereld deze film allang heeft gezien, hobbel ik er weer eens traag achter aan. Ik voelde aanvankelijk niet echt de noodzaak om deze film te gaan kijken, de hype is immers wel weer voorbij en ik heb maar weinig last gehad van mensen die verbaasd zijn dat ik hem nog niet heb gezien.

Om twee redenen deze film toch maar eens opgezocht. De eerste is dat Inception de Oskar voor cinematografie heeft gewonnen, dus zou Inception werkelijk visueel nog meer overweldigend zijn dan Enter the Void en vooral Kokuhaku, films die mij werkelijk weggeblazen hebben op visueel gebied? De tweede reden is dat ik laatst Paprika weer eens herzien heb, hetgeen de belangrijkste inspiratiebron zou zijn voor deze film.

Over de cinematografie kan ik kort zijn: er zitten aardige dingen in, maar het is niet subliem en voelt ook niet revolutionair aan. Maar weinig noemenswaardige scènes, eigenlijk zijn alleen de zwaartekrachtsloze scènes het waard om genoemd te worden. Cinematografie kan zeker niet tippen aan wat Enter the Void en Kokuhaku, al moet ik zeggen dat ik hier al bang voor was en dat mijn verwachtingen dus niet al te hoog waren.

Over de rest van de film had ik ook niet al te hoge verwachtingen, maar dat viel toch enigszins mee. Had verwacht dat het een Paprika-kloon zou zijn, maar de film heeft wat mij betreft toch genoeg eigen smoel om niet als een kopie door te gaan en dat geldt ook met betrekking tot andere films waar naar is gekeken, zoals The Matrix, Ocean's Eleven en toch ook James Bond.

Toch valt er meer dan genoeg te zeuren over Inception. Ten eerste de kutmuziek van Zimmer. Iets minder bombastisch uitgevallen dan verwacht welsiwaar, maar altijd op standje "oh, nu moet de kijker merken dat het spannend is". Het tweede punt is dat de film wat mij betreft te duidelijk maakt waar we ons bevinden. Ik houd heel erg van surrealistische films waarin realiteit en droom met elkaar verweven zijn, Kon, Oshii, en Kitano hebben allemaal een dergelijke film gemaakt waarbij de kijker ook helemaal in de droom verstrikt raakt en waar je ook wakker schrikt als het niet de realiteit blijkt te zijn. Fantastisch! Inception legt duidelijk de lat voor het publiek een stuk lager, ik snap dan ook niet veel van opmerkingen dat de film zo gecompliceerd zou zijn, want het is toch steeds duidelijk in welke droomlaag we zitten. Het helpt ook niet dat de locatie van elke laag anders is, wat de kans op verwarring ook minimaliseert. Kortom, Inception heeft niet op mij het effect dat de films van bovengenoemde heren wel heeft.

Tenslotte toch wat problemen met de structuur van het plot. Wat mij betreft had het hele verleden van DiCaprio achterwege gelaten kunnen worden. Het voelt allemaal net iets te aan, de ploeg heeft al genoeg tegenslagen en dan is het gedoe met vrouwlief een beetje over the top. En DiCaprio als vader kan ik me al helemaal niet goed voorstellen. Verder veel overbodige actie. Er wordt soms veel geschoten zonder dat er nu al teveel overzicht is wie wie is, het is bijna nooit spectaculair. Kortom, het had achterwege gelaten kunnen worden. Scheelt ook weer in de lengte van de film, die toch lang zat is.

Al met al aardig om eens te zien, heb me er wel mee vermaakt, maar het kan niet tippen aan andere films in het segment. 2*.

Die Watanabe zag er trouwens niet uit als oude man geschminkt.

Ook ik had nog nooit van dat eiland gehoord. Het past wel bij de tijdgeest. Startte de radiozender Veronica niet ook in de jaren zestig op een boot in internationale wateren? In ieder geval interessant om de strijd tegen de overheid van Italië te zien, waarbij zelfs de VN en de voorloper van de EU ingeschakeld worden.

Het wordt allemaal weergegeven in een frisse film, die er visueel goed uitziet. De grootste kracht van de film is de excentrieke hoofdpersoon, die flink buiten het kader denkt. Dat zijn vaak favoriete personen voor mij. Dat hij een droogkloot is, helpt al helemaal. Tel daarbij een grappige dialoog tussen een kardinaal en de Italiaanse premier over een "culo in de krant", en ik kom op een ruime 3,5* uit.

Na een aantal missers gezien te hebben eindelijk weer eens een leuke computeranimatie. Mooi is het nog steeds niet, maar wel vermakelijk. Deed me nog het meeste denken aan Watchmen waarin ook het leven superhelden in de maatschappij bekeken wordt, maar dit is veel meer met een knipoog (duh, kinderfilm) wat me een stuk beter beviel. Al had ik niet echt veel op met de personages, waren sommige van hun trucjes wel leuk, vooral van de moeder. Ik vond vroeger Barbapappa ook al fascinerend en bij dit soort dingen zie je toch wel de meerwaarde van animatie boven live-action. Het snelle rennen van het zoontje nodigt natuurlijk uit tot zeer dynamische scènes en wat mij betreft stelt Pixar daarin niet teleur. Leuk om te zien. Leukste personages was nog wel dat van Jackson, vooral wanneer hij naar zijn pak zoekt.

Uiteindelijk wat aan de lange kant, op een gegeven moment had ik het wel gezien en ook de James Bond-achtige muziek ging op een gegeven moment irriteren (hoewel nog altijd veel beter dan de kutmuziek in zowat alle films van concurrent DreamWorks), maar toch beter dan verwacht. 3*.

Na vele jaren weer eens herzien. Het plot is vrij dom: moeten we nu echt geloven dat het mogelijk is met een simpel laptopje een virus te laden op de computers van een buitenaardse beschaving waarvan de technologie lichtjaren voorloopt op de onze? Verder een hoop toevalligheden, sleutelfiguren die toevallig allemaal op hetzelfde moment op dezelfde plaats samenkomen terwijl de wereld in de brand staat bijvoorbeeld. Desondanks als je het verstand op nul zet, kijkt dit nog steeds aardig weg.

De tijd heeft wel duidelijk vat op de effecten; vooral de explosies zien er behoorlijk nep uit. Verder de standaard ergernisjes bij dit soort films: de verplichte romantiek, een heroische aanmoedigingstoespraak, de muziek die standaard te aanwezig is. Maar met name de veroudering van de film telt uiteindelijk zwaar. 2*.

Nu er geruchten gaan over een vijfde Indiana Jones film, leek het me een gepast moment om m'n achterstand wat in te halen. De eerste film was ik niet enthousiast over; deze is gelukkig wat beter, maar groot is het verschil niet.

Technisch ziet het er wat beter uit. Ook hier blauwe schermen, maar voor m'n gevoel minder vaak, en ook beter weggewerkt. Verder valt de muziek ook relatief mee qua ergerlijkheid, en was de mijnwagentjesscène zelfs nog erg vermakelijk om te zien.

Tot zover de positieve punten, voor de rest is het allemaal erg melig en kinderlijk. De blonde doos is zwaar irritant, een hoop voor de hand liggende flauwe grapjes met dieren in de jungle, een opeenstapeling van clichés als voodoo enzovoorts. Verder matige gevechten, waarbij het ene mannetje na het andere gehoekt wordt, en waar alle pijlen in een pijlenregen missen.

In ieder geval iets beter dan deel 1. Wellicht dat het derde deel weer een stap vooruit is. 2*.

Oei, wat een naargeestige film, waar het label "komedie" wat mij betreft misplaatst is. Zelfs het eerste uur, waar de toon nog wat lichter is, is wat mij betreft nauwelijks grappig. Dit is de derde film van Estrada die ik zie, en waar de andere twee satires waren, lijkt deze film vooral een keiharde realiteit weer te geven. Ik ben diverse keren in Mexico geweest, maar nog nooit in het noorden, waar de kartels zich concentreren, maar van wat ik meegekregen heb is men echt meedogenloos daar. Bijvoorbeeld als een kartel om wat voor reden dan ook iemand met een bepaalde achternaam zoekt, kan het gebeuren dat men doodleuk iedereen met die achternaam in dat gebied uitroeit, ook mensen die niet eens familie zijn. Wat deze film laat zien, lijkt wellicht over de top, maar van wat ik heb begrepen is het allemaal vrij accuraat. Inclusief de slechte smaak van de kartelleden, zowel qua kleding als qua graftombes.

Interessant aan deze film is verder dat het eigenlijk nauwelijks "rise and fall" is, want er lijkt nauwelijks een "rise" te zijn; de hoofdpersoon is uiteindelijk niets meer dan een kartelsoldaat. Ook interessant is de omgeving. Net als menig andere gangsterfilm is de familie van de hoofdpersoon niet echt blij met dat de hoofdpersoon zich aansluit bij het kartel, maar in tegenstelling tot de meeste films omarmt iedereen gretig het geld wat eruit voortvloeit. Voor mij voelt dat als verfrissend aan net als de conclusie dat de hoofdpersoon nog zo zijn best kan doen zijn familie (lees, zijn neefje) uit de handen van de kartels te houden, voor zo'n joch is er uiteindelijk toch geen andere toekomst dan de misdaad mogelijk, en zijn neefje lijkt zich er zelfs vol overgave in te storten.

Verder is de geschiedenis achter deze film ook erg interessant. De film kreeg overheidssteun in het teken van het tweehonderdjarig jubileum van de Mexicaanse onafhankelijkheid, wat ook gevierd wordt in de film gedurende de eindclimax. De president herhaalt dan de toespraak (El Grito) van Miguel Hidalgo, de eerste opstandelingleider gedurende de onafhankelijkheidsstrijd, de Willem de Zwijger van Mexico terwijl hij met een vlag zwaait, en kennelijk doen de burgemeesters van de Mexicaanse steden hetzelfde. Maar zoals iedereen op de poster van de film kan zien: nada que celebrar, oftewel niets te vieren. De Mexicaanse overheid was dan ook niet erg blij met het eindresultaat.

Als film kijkt het verder aanvankelijk erg makkelijk weg, vanwege de kleurrijke types die zo'n wereld biedt, die allemaal prima neergezet worden door de acteurs. Maar na afloop kan je alleen maar blij zijn dat je zelf niet in zo'n hel hoeft te leven. 3,5*.

Stond al zeer lang op de kijklijst, maar nu pas gezien. Veel over gehoord dat het zo gewelddadig zou zijn, maar dat viel best wel tegen. Okee, er worden mensen gescalpeerd, maar dat viel best wel mee, en daar bovenop werd het ook nog eens gedaan als de slachtoffers al dood waren, so what;s the big deal? Het haalde het in ieder geval niet bij een Koroshiya 1 om maar iets te noemen.

Brad Pitt was wel grappig, heerlijk over the top, zeker toen hij de Italiaan probeerde uit te hangen, maar Christoph Waltz steelt helemaal de show. Jammer was alleen het einde waar zijn karakter ineens erg verbaasd was over de behandeling die hij kreeg. Zijn verontwaardiging paste niet echt bij hoe hij de rest van de film rondliep. De rest was redelijk oninteressant. De scenes waar geen van beide heren inzaten waren ook bijzonder saai. Ik vond The Basterds als groep ook niet echt goed uit de verf komen, daar hadden volgens mij veel meer spectaculaire dingen mee gedaan kunnen worden. Van een troep die door bezet gebied rondloopt als het meest wrede doodseskader viel het wel een beetje tegen. Jammer.

Verrassend was de film overigens niet. Dat Hitler voortijdig het loodje ging leggen zag ik mijlenver aankomen toen aangekondigd werd dat hij ook de film ging bezoeken. Mede omdat de film zo over the top is, zou het eerder een verrassing zijn als hij niet gedood zou worden. Had wat mij betreft spectaculairder gekund. Veel mensen hebben denk ik wel eens fantasieën over wat ze zouden doen als ze Hitler in handen zouden krijgen. Heb je dan een film waarin Hitler gedood wordt plus een wreed doodseskader dat ook ergens rondloopt, wordt ie simpel neergemaaid zonder marteling. Ben ik overigens niet verbaasd over, als de uitschakeling van Hitler moet plaatsvinden in een volle bioscoopzaal terwijl er maar twee Basterds vrij rondlopen, zit een uitgebreide martelscene er nou niet echt in.

Al met al redelijk vermakelijke film, die echter mijn verwachtingen lang niet kan waarmaken.