Meningen

Inmiddels gezien, en inderdaad, de film doet erg aan Haibane Renmei denken, waarbij het pleit uiteindelijk wat mij betreft in het voordeel van de laatste valt, omdat er in die serie meer existentiële vragen gesteld worden, iets wat ik altijd wel interessant vind.

Ik had bij deze film niet echt veel met de personages, terwijl ol bij de serie er meer in werd gezogen, maar daar wil ik deze film niet op afrekenen, in een film heb je minder tijd om je verbonden te gaan voelen met de personages. Al met al was de film een mooie trip. 4*

En na GitS weer gezien te hebben kon ik het niet laten om deze ook nog eens op te zetten.

Het blijft een verbluffend schouwspel, ik denk niet dat ik een film kan bedenken die mooier is geanimeerd dan deze. In veel opzichten is dit the way beyond GitS. De animatie is een mooier, vloeiender, de filosofie gaat een stuk dieper, al lijdt deze film wat dat betreft aan dezelfde ziekte als de opvolgers van The Matrix: het verrassende is eruit. Vroeger voor mij een probleem, nu nauwelijks nog, want je wordt gewoon overweldigd door de beeldenpracht. Ik heb met Nederlandse ondertiteling gekeken, normaal heb ik niet echt veel problemen met Engels, maar ik merk dat ik geen last heb van de vele filosofische quotes als ze in mijn eigen taal langskomen.

Wat enigszins jammer is, is dat mijn favoriete scene, met de hond, al zo vroeg in de film komt. Je kan aan de kleine details zien dat de regisseur eenzelfde hond heeft, zoals het optillen van de oren die in de etensbak terecht dreigen te komen. Die hond van Oshii boft maar. Ik denk niet dat veel andere baasjes over hun hond een film van zo'n 20 miljoen dollar maken.

De muziek was wederom erg gaaf, maar toch iets minder dan die van GitS. De afwijkende nummers waren op zich niet echt een probleem voor mij. Wel dat de carnavalsparade qua geluid nogal abrupt kwam. Mede daardoor is GitS toch wat geslaagder qua sfeer.

Niet alle beelden zijn even geslaagd. De voertuigen vind ik niet allemaal even mooi. De scene in de winkel ziet er aanvankelijk wat minder uit, vooral de deur, maar hoe het glas springt is dan weer wel erg mooi.

Ik zit een beetje met een dilemma. GitS wint het qua sfeer en muziek, Innocence ruim qua beelden, maar sfeer is in mijn ogen toch belangrijker. De huidige nummer 1 in mijn top 10, Tenshi no Tamago, niet toevallig ook van Oshii, heb ik ook gekozen op grond van de sfeer en vooral de muziek, en veel minder om de beelden die toch een stuk minder zijn dan beide GitS films. Ik had Innocence in mijn top 10 hoger staan dan GitS, maar ik denk dat ik dit toch omdraai. Ik sluit zeker niet uit dat ik me in de toekomst toch nog bedenk. Los van alles is Innocence ruim 5 sterren waard.

Toch wel een tegenvaller. Een weer wat serieuzere film van de Coens, die echter me niet tot nauwelijks weet te raken. De muziek is wel aardig, maar meer voor op de achtergrond in plaats. Maar zelfs nog is folk niet helemaal aan me besteed. Verder een hoofdpersoon die behoorlijk saai is, en eigenlijk ook maar weinig sympathiek is. Okee, hij heeft het moeilijk, maar dat is ook ergens een eigen keuze.

Verder een aantal bekende namen, zoals Murray Abraham. Bij Timberlake vermoedde ik meteen dat hij het was, maar Mulligan had ik eerlijk gezegd niet herkend, misschien ook omdat ze wat pittiger overkomt dan in de andere rollen die ik van haar heb gezien. Eigenlijk ook een enorme zeikrol, wat het geheel er niet leuker op maakt.

De spaarzame grappige momenten zijn dan ook erg welkom, te weten het rare Kennedylied in de opnamestudie, en de scènes met John Goodman. Verder zijn de road-beelden wel sfeervol. Maar voor de rest is het maar arme troef. Duidelijk één van de minste Coenfilms. 2*.

Erg fijn filmpje.

Kan me volledig bij Onderhond aansluiten, het begin is nogal flauw, maar op het einde blijf je zitten met eenzelfde fijn gevoel als bij Taste of Tea. Ik was aan het begin wel een beetje bang voor de afloop, de hoofdpersone werd zo anti-bijgeloof neergezet, dat ik vreesde voor een lesje op het einde waar de hoofdpersone dan moest toegeven dat er meer tussen hemel en aarde is. Eigenlijk komt er ook zo'n einde, maar het voelde helemaal niet als een lesje aan. Niet alleen vanwege de fantastische draak, maar ook omdat men zich in het middengedeelte zich op andere zaken richt. Ik moet verder opmerken dat Kumiko Aso ook een leuke rol neerzet, een beetje een moeilijke tante, maar wel met veel charme.

Wat verder opvalt is dat men zichtbaar aandacht heeft besteed aan het visuele. Kadrering is erg goed gedaan, af en toe erg fijne filtertjes, de beelden bij zonsondergang zijn erg fraai en ook de montage is prima in orde. Geef ik graaf 4* voor, maar wat me helemaal doet besluiten dit te geven is dat ik op een gegeven moment ook zo'n verroestte gebogen spijker wilde. Als een film dat verlangen in je kan opwekken, is dat gerust knap te noemen.

Hier had ik toch iets anders verwacht, namelijk veel meer misverstanden tussen de karakters van De Niro en Hathaway door de generatiekloof. Die misverstanden bleken totaal afwezig te zijn en in plaats daarvan krijgen we een mooie interactie tussen de beide personages te zien, waarbij er duidelijk de nodige chemie tussen de acteurs is.

En toch wringt ergens het schoentje. Het is allemaal netjes gefilmd, maar waar het mis gaat, is het plot. Het is wel erg zoetsappig. De Niro's karakter doet werkelijk alles goed en dat voelt iets te gemakkelijk. Dan moet er toch drama ingegooid worden, wat gebeurt door middel van huwelijksperikelen. De man van Hathaway's karakter gaat vreemd omdat hij zich overweldigd voelt door de carrière van zijn vrouw. Maar dan komt hij tot inkeer en komt alles weer helemaal goed. Het is gewoon te makkelijk en doet ernstig afbreuk aan het gevoel na afloop jammer genoeg. 2*.

Zoals vaker hobbel ik weer eens achter de hype aan; de film werd eenmalig weer vertoond in de bioscoop en omdat mijn collega's er naar toe wilden, ben ik ook meegegaan, zij het met erg lage verwachtingen.

Het blijkt uiteindelijk mee te vallen, maar een goede film vind ik het niet. Het positieve eraan is de behandeling van de tijd die relatief is, en dat dit vooral merkbaar is onder invloed van sterke gravitatievelden. Dit ben ik eigenlijk niet eerder in SF-films tegengekomen, leuk dat daar eindelijk iets mee gedaan wordt. De zoektocht naar nieuwe planeten om te wonen is ook best interessant. Het uitgangspunt dat tot die zoektocht leidt is wat geforceerd en onwaarschijnlijk, maar is noodzakelijk om in de situaties terecht te komen waar het werkelijk om draait: extreme zwaartekrachtsvelden.

Wat dat betreft dus interessant. De uitwerking faalt helaas wel. Er is in films een verschil tussen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig; ik geloof overigens dat de scheidslijn ertussen niet objectief te bepalen is. Binnen het universum van een film wil ik best dingen accepteren die eigenlijk onwaarschijnlijk zijn, zoals in de eerste twee uur van de film. Het derde deel wordt echt ongeloofwaardig tot op het belachelijke af. Met name binnen het zwarte gat, het gedoe met de geest. Maar ook het gezever over liefde voelt behoorlijk misplaatst. Verder mag het interessant zijn wat tijdsdilatatie voor effecten kan hebben op de leeftijdsverschillen van mensen, de psychologische uitwerking ervan is behoorlijk matig. Dochter op haar sterfbed. Het cliché dat ouders hun kinderen niet moeten zien sterven wordt erbij gehaald, gevolgd door de opdracht aan vaderlief om te vertrekken. Ga maar naar Brand. En vader begeeft zich zonder een krimp te geven naar Brand. Volstrekt ongeloofwaardig!

Verder gaat het gegrom van McConaughey op een gegeven moment zwaar irriteren. Nogal vervelend als het juist de hoofdrolspeler is die irriteert. Ook wordt alles nodeloos uitgespannen, neem alleen al de pogingen van Damon om aan het ruimteschip te koppelen. Dit allemaal met muziek die behoorlijk dik aangezet wordt, waardoor op totaal onsubtiele wijze duidelijk gemaakt wordt: dit moeten we spannend vinden. De muziek viel an sich wel mee, ik had erger verwacht toen ik de naam Zimmer bij de openingscredits zag verschijnen. Vaak heel erg druk, wat ik slecht trek. Nu veel ingetogener, wat erg past bij het onderwerp, maar wel veel te veel op de voorgrond. Jammer.

Interessante elementen, met name de tijdsdilatatie, maar ook de visuele uitwerkingen van het wormgat en het zwarte gat. De verdere uitwerking is echter een groot pijnpunt. 2*.

Deze film heb ik één keer gezien, en dat was zo'n 15 jaar geleden gok ik. Toch stond het verhaal met voor een groot gedeelte nog goed voor de geest. Het moet toch indruk op me hebben gemaakt.

Ik moet ook zeggen dat ik het uitgangspunt van de film nog steeds interessant vind: een vampier die worstelt met de consequenties van z'n lust naar bloed. Nog meer thema's die interessant zijn: hoe om te gaan met de verveling van een onsterfelijk bestaan, en hoe is het als je geest wel groeit, maar je lichaam niet? Ook al gaat de film niet dieper dan dit soort vragen stellen - een antwoord wordt niet gegeven - lijkt het me wel dat deze film hierdoor wat minder oppervlakkig is dan zo'n serie als Twilight.

Een hoop bekende acteurs zijn te "bewonderen". Brad Pitt ken ik oorspronkelijk van dit soort rollen, waar hij een niet al te vlot persoon moet neerzetten. Andere voorbeelden zijn Meet Joe Black en Legends of the Fall, en gezegd moet worden dat dit niet zijn sterkste rollen zijn. Totdat ik Fight Club zag heb ik echt gedacht dat hij in al z'n films alleen vanwege z'n looks gecast werd. Hier ook niet al te sterk. Een leukere rol voor Cruise, een acteur die ook het moet hebben van de vlotte rollen, en die hier een flamboyanter personage dan Pitt mag spelen. De beste rol is voor Banderas, die toch echt het meeste charisma uitstraalt. Ook leuk om een jonge Dunst te zien, met een karakter dat klaagt over dat haar lichaam nooit volgroeien zal. Wie Melancholia heeft gezien, deelt in haar treurnis.

Muziek af en toe wel iets te aanwezig, maar over het algemeen niet storend. Visueel niet al te boeiend. Het algemene sfeertje is wel prettig. Wat opvalt is de erotische lading die het allemaal uitstraalt, en met name waar het juist niet uitgesproken wordt: tussen de mannelijke personages. Ook wel eens aardig, en een zekere spanning draagt alleen maar bij aan de sfeer.

Al met al een film die aardig wegkijkt, niet totaal oppervlakkig is, maar die niet al te sterk is qua acteerwerk en cinematografie. 3*.

Aardige en vermakelijke film. De intro vond ik behoorlijk indrukwekkend, zag er visueel behoorlijk gelikt uit en was ook behoorlijk komisch, maar daarna zakt het toch wat terug. De aandacht gaat vooral naar het verhaal dat verteld wordt, en dat ondanks dat het behoorlijk cliché is (hoeveel films hebben we wel niet gezien met een onaangepast iemand in een ander milieu) wordt het aardig uitgewerkt en verveelt het zelden. Eén klacht: het had allemaal wat scherper gemogen, want echte grote problemen zijn er nooit in de film. Men gaat met een ruime bocht om de valkuil van teveel dramatiek, maar wat mij betreft is die bocht net iets te ruim. Degelijk, en vermakelijk, maar niet hoogstaand. 3,5*.

Blijkbaar gezien op de verjaardag van de hoofdrolspeelster. Maar sorry voor haar, dit is geen goede film. Afgezien van enkele goedkope schrikeffecten is de film super voorspelbaar. Van mijlenver kan je al zien aankomen dat het meisje in het huis verborgen is. Ik had het al door vanaf het moment dat verteld werd dat ze vermist werd.

Het acteerwerk, met name van de mannelijke hoofdrolspeler, die nochtans op passende wijze erg creepy overkwam, is niet geweldig. Wel wordt het redelijk gefilmd, met af en toe een cameradraai. Alles behalve opzienbarend, maar tenminste iets meer dan gemiddeld. Uiteindelijk niet heel veel vervelend om te zien, maar ik verwacht toch wel iets meer dan dat. 1*.

Ricky Gervais is hilarisch, met name tijdens de Golden Globes, maar hier had ik toch iets meer van verwacht. Het uitgangspunt is erg leuk, ik hou wel van dit soort ontdekkingstochten hoe de wereld eruit zou zien als ... . Mijn probleem is dat ik het in het geval van deze film niet altijd even sterk uitgewerkt vind. Niemand kan liegen, maar waarom zou dat betekenen dat iedereen dan ook altijd zijn of haar gedachten uitspreekt? Ten tweede, deze film neemt als uitgangspunt aan dat alles wat iemand zegt automatisch geloofd wordt, maar zelfs als niemand kan liegen, lijkt het mij dat er nog steeds conflicterende inzichten en meningen kunnen zijn en de mensen in het universum van de film moeten daar toch ook ervaring mee hebben.

Het hoogtepunt van de film is hoe religie geïntroduceerd wordt. Erg grappig en het moment waar Ricky "Thank God I am an atheist" Gervais op zijn best is. Maar het had scherper gemogen, het venijn en de consequenties van meer en meer regels op de sociale interactie van mensen had meer uitgewerkt kunnen worden. En wat venijn betreft, dat geldt ook voor de hoofdpersoon, die veel te braaf en goedaardig is. Wat mij betreft had Gervais een egoïstische klootzak van hem gemaakt, dat was voor mij waarschijnlijk leuker, en dat had ons ook het kleffe einde bespaard.

Kortom, leuk uitgangspunt, niet volledig geslaagde uitwerking. 2,5*.

Leuk verhaaltje, dat op zich een interessante weergave is van de pogingen van Mandela om de bevolkingsgroepen van Zuid-Afrika te verenigen. Echt spannend is de film niet, of het moet zijn als het vliegtuig overkomt (zou hij nu vermoord worden?)
Leuke rol van Freeman, die goed opgelet heeft en ook een beetje praat zoals Mandela.

Alleen jammer dat de beelden achterblijven. Wel heel erg saai in beeld gebracht. Muziek was redelijk, maar ook niet meer dan dat met één nummer halverwege dat zelfs ronduit verschrikkelijk was. Daar viel dus ook weinig te halen.

Bepaalde beslissingen van de regisseur waren behoorlijk ergerlijk vanwege hun clichématige karakter. Zoals bij de finale dat je die politieagenten ziet die een zwart jochie wegjagen, terwijl je weet dat ze elkaar later in de armen zullen vliegen zodra Zuid-Afrika wint. Als dit dan inderdaad gebeurd, wordt het vervolgens tot in den treure herhaald, alsof we te stom zijn om het na één keer al te begrijpen. Of het antwoord van Damon als hem gevraagd wordt of de steun van 60.000 Afrikaners heeft geholpen. "Het waren er geen 60.000, het waren er 43 miljoen." Ook de beelden in slowmotion aan het einde van de wedstrijd vallen wat mij betreft in de categorie "cliché". Ronduit lachwekkend zijn de ork-achtige geluiden van de spelers tijdens die vertraagde beelden.

Verder te lang. Vooraf die laatste wedstrijd had een stuk korter gekund. Leuk misschien voor de rugby-fans, maar ik vond er geen drol aan. 1,5*

Toch wat minder dan Last Life in the Universe.

Veel overeenkomsten in soundtrack, cinematografie, meerdere talen die gesproken worden, en op sommige vlakken ook echt beter. De cameravoering is mooier wat mij betreft, een beter gevoel voor kadrering en de bewegingen van de camera zijn ook vaak mooi beheerst. Op het schip wordt het wel allemaal weer wat statischer, en staat de film ook wat meer stil. Jammer alleen dat de omgeving niet wat mooier is, zeker op het schip.

De soundtrack is ook hier behoorlijk sfeervol in al haar subtiliteit, en staat wat mij betreft op hetzelfde niveau. Plot vind ik hier wel minder. Er gebeurt erg weinig, en het is allemaal gericht op een enkel persoon, de interactie met anderen gaat minder diep dan in Last Life in the Universe, wat het behoorlijk pittig maakt. Uiteindelijk zit het hem hier in dat ik de film wat minder waardeer. 3,5*.

Aardig om eens gezien te hebben, maar niet veel meer dan dat. Het sterke punt van deze film is Meryl Streep, die ik echt geweldig vind, de rol is natuurlijk ook fantastisch, want Thatcher is op zich wel een boeiend persoon. Ik heb ook wel bewondering voor de Thatcher uit de film gekregen, al vraag ik me wel af of het echt zo is dat ze puur uit overtuiging die Falklandoorlog is aangegaan, zoals in de film wordt gesuggereerd. Als het klopt, ben ik het denk ik nog niet eens met haar opvattingen, maar kan ik zeker wel bewondering hebben voor hoe ze in de politiek staat: doen wat je denkt dat goed is, en niet doen waarvan je denkt dat het je populair maakt. Zo zouden meer politici mogen denken.

Acteerwerk is eigenlijk niet datgene waar ik mijn lol haal uit films, en op die vlakken stelt de film teleur. De verhaalstructuur is warrig, de raamvertelling vanuit dement standpunt had ook wat mij betreft niet gehoeven. Audiovisueel ook mislukt, al probeert men het wel af en toe wat camerastandpunten betreft. Uiteindelijk kom ik uit op 1,5*, vooral voor Streep en haar personage.

Vermakelijke onzin. Een hoop parodie hier, op de bunkerscène uit Der Untergang, een Sarah Palinachtige president met een fuck you houding tegen de rest van de wereld en veel verwijzingen naar Wagner (één van de personages heeft zelfs die achternaam). Dat blijkt ook uit de muziek, die vol met Wagner quotes zit, een heerlijk feest van herkenning. Groot fan van de componist, maar ik kan er ook wel om lachen om het ironisch gebruik van zijn muziek hier.

Verhaal is natuurlijk behoorlijk onzinnig, maar met het verstand op nul wel leuk. Verder zijn de ontwerpen van de nazivaartuigen is erg gaaf en dat compenseert voor de onvermijdelijke minpunten. Zoals de timing die niet altijd even goed is en het mindere acteerwerk. Dietze is overigens een prettige verschijning, maar ook met haar had toch wat meer gedaan kunnen worden. Ze speelt uiteindelijk een naïeve dame, terwijl ze de uitstraling heeft om een sexy nazibitch te kunnen spelen. Een gemiste kans.

Ondanks de minpunten een leuk tussendoortje. 3*.

In een ver verleden eens gezien, maar behalve van de verkrachting en Pierre die met een brandblusser een gezicht inbeukt is er niet veel bijgebleven. Volgens mij heb ik hem toen ook helemaal niet afgekeken, maar dat weet ik niet meer precies.

Ik denk niet dat ik deze film nog een keer zou gaan kijken, als ik hem niet in Onderhonds top 10 had zien staan. Dus bij deze bedankt, want na deze kijkbeurt zal de film me zeer zeker wel goed bijblijven. Zelden zo'n extreme film gezien, en dat terwijl het geweld niet wordt getoond puur om het geweld.

Vanaf het begin in de gaybar greep de film me bij de strot. Wat een ontzettende nare opgefokte sfeer. Ik was ook vergeten hoe extreem dat inbeuken van dat gezicht eraan toe ging. Zo extreem heb ik zoiets denk ik nog niet gezien.Schrijnend dat de man niet eens de verkrachter is, en dat de echte dader Pierre haast staat toe te juichen.

Over de verkrachtingsscène is genoeg gezegd. Naar het einde toe zijn de dialogen tussen de Alex, Pierre en Marcus soms erg pijnlijk gezien wat later zal gebeuren. Toch zwakt het wat af, wat logisch is omdat de meest extreme momenten al achter de rug zijn. Ik dacht echt dat de film in een anticlimax ging eindigen. In de laatste scenes zorgt de muziek van Beethoven ervoor dat toch weer de beklemmende sfeer van het begin bij me opgeroepen wordt. Sowieso ben ik enorm fan van klassieke muziek, maar hier was het stuk (2e deel uit de 7e symfonie) wel heel erg sterk gekozen.

De impact na afloop is enorm, iets waarin maar weinig films in slagen. Een volle 5*.

Een film die vlot wil zijn, maar het uiteindelijk niet is. Het plot is een Lady en de Vagebond verhaaltje in een modern jasje en natuurlijk staat de uitkomst vast. Wat rest is de invulling en die is vrij vervelend. Het komt allereerst nogal langzaam op gang en de timing is niet top. Verder is de hoofdpersone een verwend nest, haar ouders hebben zero inlevingsgevoel en lijken nogal neer te kijken op de culinaire sector, terwijl je daar ook echt veel talent en toewijding moet hebben om de top te bereiken. En geld, want de beste opleidingen zoals degene waar de hoofdpersone naar toe wilt kosten echt gigantisch veel. Ik heb wat meer sympathie voor de mannelijke hoofdpersoon, maar ik vind het ongeloofwaardig hoe hij aanvankelijk de hoofdpersone van zich af houdt. Lichtpuntje is de racistische rappende grootvader, hoewel hij eerder kolderiek dan komisch is. 1*.

Wederom een mooie en interessante film van Anderson, waar je op meerdere manieren naar kan kijken. Ik vraag me namelijk ergens af of deze film bedoeld is als een allegorie voor de huidige Amerikaanse (of breder, de Westerse) samenleving waar immigranten de schuld van problemen krijgen met honden in de rol van de immigranten. Maar zelfs als je het plot loskoppelt van elke mogelijke connectie met de echte wereld, blijft er een leuk en innemend verhaal over. Ik ben absoluut gèèn liefhebber van honden, maar deze film wist me toch flink mee te krijgen in het verhaal en met de (honden)personages.

Leuk is de mix met Japan zonder dat je het gevoel krijgt dat het de blik van een westerling op Japan representeert. Het voelt veel meer authentiek Japans aan, waarbij het natuurlijk ook helpt dat ze de Japanse karakters gewoon lekker Japans laten praten. Maar de belangrijkste kracht van de film is de enorme creativiteit, er komt zoveel op je af en alles is met zoveel detail vormgegeven. De ontwerpen van de karakters ben ik wat minder fan van, omdat het een beetje houterig overkomt (zonder dat de animatie zelf houterig is), maar over het algemeen is het prachtig wat er allemaal op het scherm voorbijkomt.

Een dikke 4* en ik kijk alweer uit naar de volgende creatie van Anderson.

Ook ik vond de film te donker. Niet alleen binnen, maar ook shots in het dichte bos waren erg donker. Niettemin een interessante film met een rustig tempo, waarin het leven op het platteland geschetst wordt.

McSavah refereert naar meerdere verhaallijnen, die niet echt tot een bevredigende pointe gebracht worden. Ik snap ergens deze kritiek, maar ik deel hem niet. Er wordt in figuurlijke zin niet echt ingezoomd op de personages, maar dat voelt eigenlijk best fris aan. De drama's worden zo niet groter gemaakt dan ze zijn. Wat waren die westerse protesteerders overigens irritant!

Het plot vond ik wel redelijk goed te volgen. Wat onnatuurlijke gebeurtenissen, en af en toe een plotselinge tijdsprong, maar daar bleef het bij. Het enige wat ik wat moeilijker te doorgronden vond, was het personage van de oude man. Ik kreeg sterk het idee dat hij een soort kami van de berg moest voorstellen, die ziek wordt van de vervuiling. Maar misschien zit ik hier finaal naast.

Verder is de muziek spaarzaam, maar wel aangenaam. Af en toe mooie shots van de lucht, of close-ups van bloemen of een sprinkhaan, maar zoals gezegd dus ook vaak te donkere beelden. Verder natuurlijk een forse speelduur. Die had wellicht wel wat minder lang gemogen. Uiteindelijk zeker de moeite waard, maar niet uitmuntend. 3,5*.

Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van de cinematografie van Vozvrashchenie, en omdat Bonnevie in Izgnanie meespeelt, een actrice die ik verder alleen uit Reconstruction ken, maar die ik daar behoorlijk betoverend vond, was ik toch behoorlijk nieuwsgierig. Maar na eerder vandaag een film van Tarr gezien te hebben, valt deze film toch wat tegen. Misschien heb ik ongelijk, maar voor mijn gevoel tapt Tarr uit hetzelfde vaatje, vandaar dat ik het niet kan laten deze film naast zijn werk te leggen.

Er wordt aardig gekadreerd in Izgnanie, maar het voelt vrij statisch aan. Ook hier zijn soms aardige camerapans, maar in kwantiteit (en toch ook in kwaliteit) minder dan bij Tarr. En laatstgenoemde hanteert toch ook een ander ritme in de editting, wat bij mij hypnotiserender werkt. Ook hier een soortgelijke soundtrack met Arvo Pärt en ambient muziek, maar allemaal wat spaarzamer.

En ondanks dat de montage sneller aanvoelt dan bij Tarr, voelt de film langzamer aan. Het verhaal is an sich interessant, maar het wordt zo uitgerekt. Ik zou toch eens Vozvrashchenie opnieuw moeten zien. Is die film nu zoveel anders dan deze? Ik kan het me niet voorstellen. En toch is mijn beleving zoveel minder. En ook vergeleken met Tarr voelt het allemaal net wat minder aan. Daarom helaas slechts 3* voor Izgnanie.

Omschrijvingen als een slasherversie van Tarkovsky en Godard komen op mij als erg to the point over.

De derde keer dat ik me aan deze film heb gewaagd en nu er wel doorheen gekomen. De eerste keer was ruim voordat ik hier echt actief werd, en was naar aanleiding van het zien van de anime-serie Rurouni Kenshin. Het hoofdpersonage van die serie is gebaseerd op Kawakami Gensai, één van de vier meest bekwame sluipmoordenaars in dienst van de partijen die tegen de shogun streden. Ik raakte geïnteresseerd in het tijdvak, heb een hele serie gezien over de Shinsengumi, de belangrijkste militie die de shogun steunde, en toen ik hoorde dat er ook een film over Izo was, die ook tot die vier meest bekwame sluipmoordenaars behoorde, werd ik natuurlijk erg nieuwsgierig.

Echter, dat was een grote teleurstelling, want de film is helemaal niet een vertelling over het leven van de echte Izo, het heeft nauwelijks met hem van doen afgezien van twee Shinsengumi, herkenbaar aan de lichtblauwe kimono's, die hij verslaat (na ontweken te zijn door een vrachtwagen). Al snel afgezet dus.

De tweede keer heb ik het ook niet gehaald, ik had denk ik toen wat meer behoefte aan een duidelijk verhaal, en in combinatie met vermoeidheid kon ik de film niet uitzingen. Dat was nu wel het geval, en ondanks dat ook het nodig was de concentratie erbij te houden (en dus uitgeslapen te zijn), viel het best mee om er doorheen te raken. Ik vond het meer dan een boeiende film, verhaaltechnisch mag het een grote chaos zijn, maar er is genoeg intensiteit om dat te compenseren, en visueel is het werkelijk een kaleidoscoop, van de een op de andere seconde zit je in een andere tijd of in een andere omgeving, of duiken er ineens archiefbeelden op. Het doet nog het meest aan Tarkovsky's Zerkalo maar dan met geweld denken, maar Godard mag ook genoemd worden gezien hoe Miike soms met film speelt. Wat de soundtrack betreft: de zang met gitaar was erg vreemd, maar eigenlijk wel erg passend bij de intensiteit van Izo.

Werkelijk een unieke film, maar wat de betekenis is, geen flauw idee. Heb ik overigens ook bij Zerkalo. Is het uiteindelijk een grote grap? Maar wat is afgezien het bloed het verschil met Tarkovsky? Voor mij geldt in ieder geval dat ik de beeldenstroom over me heen heb laten komen, en die beelden hebben me, ondanks dat het veel vergde van de concentratie, niet los kunnen laten. 3,5*.