Izo (2004)

vond het zelf niet zijn beste, omdat bij mij de ervaring wat vlak bleef, maar kan me het effect heel goed voorstellen! wel zeker zijn meest radicale experiment

In ieder geval z'n grootst opgezette experiment. Big Bang komt dicht in de buurt maar is qua setting iets eenvoudiger, Visitor Q mag ook redelijk radicaal genoemd worden maar is filmisch erg eenvoudig.

Z'n beste vind ik het niet, wel z'n meest ambitieuze.

Gozu vond ik inderdaad ook erg goed. Big Bang aanzienlijk minder.

En het was een vraag op de persoon gericht, ik was niet opzoek naar de 'objectief' beste film van Miike

OK, dan heb je een antwoord. Hier op de site scoort Bird People het hoogst met 3,61 net voor Crows Zero met 3,58. Die tweede vond ik een typische vervelende Miike film, dus t blijft behelpen. Blues Harp, Ichi en Fudoh vond ik ook de moeite. Oh ik zie dat 13 Assassins het ook goed doet - die heb ik net gekocht. Ook maar eens kijken dan.

@OH Visitor Q is wellicht ook radicaal als deze maar mikt toch ook op een ander niveau. Miike zet hier totaal anders in, Visitor Q is gewoon bot vermaak en heeft in mijn ogen niet veel te melden. Dat is bij Izo wel anders.

Oké, vind ik niet. Het is anders, maar voor mij twee films die op een conflicterende botte wijze toch elk hun boodschap proberen uitdragen.

Nu ja, dat zou kunnen. Dan vond ik de boodschap bij Visitor Q toch duidelijk minder 'spiritueel' en minder aansprekend. Vond de aanpak van Visitor Q toch ook minder 'volwassen', hoewel die wel meer aan de wortels van het Japanse gezin (ook geen onbelangrijk statussymbool in Japan en vele films) knaagt.

Visitor Q is zeker minder spiritueel, maar ik plaats spiritualiteit ook niet meteen "op een ander" niveau dan gezinswaarden of andere meer down-to-earth zaken

Of Izo volwassener is zou ik zo niet meer kunnen zeggen, daarvoor is het toch al iets te lang geleden. Herinner het mij toch vooral als een wilde, boze en losgeslagen film.

Blijft geniaal.

Even geniaal als genadeloos. Miike's repetitieve structuur weegt sterk op de film. In het begin is al het geslash en gehack nog leuk, na een half uurtje krijgt het een grim en ongezellig randje. Net dan inserteert Miike een beetje achtergrondverhaal, daarna gaat hij weer onverminderd verder met zn' geestelijke afbraak.

Een leger aan bekende acteurs, uitzinnige settings, amper een plot en een unieke soundtrack. Izo is een ware beproeving, maar wel één van de mooiere ooit gemaakt. Blijft een sterke film, niet kapot te krijgen en volgens mij ook erg moeilijk herhaalbaar in de toekomst.

4.5* en een uitgebreide review

Herzien. Was wel nodig (want weggezakt) en had er zeker zin in (want ben de laatste tijd wel in voor een slashertje of twee). Het blijft een wat dubieus project, ergens tussen waanzinnige pulp/b-film en oprechte no holds barred poezie. Was direct aan de buis gekluisterd door het gekrijs van Izo, de wat prententieuse, maar gek genoeg toch oprecht overkomende teksten en natuurlijk de muziek van Tomokawa. Helaas verloor de film me nu ergens halverwege, wat zorgde voor een knikkebollend tweede uur. Het repititieve karakter begon me te vervelen, en het slot liet me daardoor dus koud.

Maar dessalniettemin blijft dit een uniek project, maar toch ook typisch Miike.

Omschrijvingen als een slasherversie van Tarkovsky en Godard komen op mij als erg to the point over.

De derde keer dat ik me aan deze film heb gewaagd en nu er wel doorheen gekomen. De eerste keer was ruim voordat ik hier echt actief werd, en was naar aanleiding van het zien van de anime-serie Rurouni Kenshin. Het hoofdpersonage van die serie is gebaseerd op Kawakami Gensai, één van de vier meest bekwame sluipmoordenaars in dienst van de partijen die tegen de shogun streden. Ik raakte geïnteresseerd in het tijdvak, heb een hele serie gezien over de Shinsengumi, de belangrijkste militie die de shogun steunde, en toen ik hoorde dat er ook een film over Izo was, die ook tot die vier meest bekwame sluipmoordenaars behoorde, werd ik natuurlijk erg nieuwsgierig.

Echter, dat was een grote teleurstelling, want de film is helemaal niet een vertelling over het leven van de echte Izo, het heeft nauwelijks met hem van doen afgezien van twee Shinsengumi, herkenbaar aan de lichtblauwe kimono's, die hij verslaat (na ontweken te zijn door een vrachtwagen). Al snel afgezet dus.

De tweede keer heb ik het ook niet gehaald, ik had denk ik toen wat meer behoefte aan een duidelijk verhaal, en in combinatie met vermoeidheid kon ik de film niet uitzingen. Dat was nu wel het geval, en ondanks dat ook het nodig was de concentratie erbij te houden (en dus uitgeslapen te zijn), viel het best mee om er doorheen te raken. Ik vond het meer dan een boeiende film, verhaaltechnisch mag het een grote chaos zijn, maar er is genoeg intensiteit om dat te compenseren, en visueel is het werkelijk een kaleidoscoop, van de een op de andere seconde zit je in een andere tijd of in een andere omgeving, of duiken er ineens archiefbeelden op. Het doet nog het meest aan Tarkovsky's Zerkalo maar dan met geweld denken, maar Godard mag ook genoemd worden gezien hoe Miike soms met film speelt. Wat de soundtrack betreft: de zang met gitaar was erg vreemd, maar eigenlijk wel erg passend bij de intensiteit van Izo.

Werkelijk een unieke film, maar wat de betekenis is, geen flauw idee. Heb ik overigens ook bij Zerkalo. Is het uiteindelijk een grote grap? Maar wat is afgezien het bloed het verschil met Tarkovsky? Voor mij geldt in ieder geval dat ik de beeldenstroom over me heen heb laten komen, en die beelden hebben me, ondanks dat het veel vergde van de concentratie, niet los kunnen laten. 3,5*.

Izo is het kwade broertje van Jezus. Hij staat niet op uit de dood om de mensheid te redden, maar om wraak op ze te nemen voor onze zonden.

Dat doet hij dan ook de volle twee uur. Dwars door de tijd en door Japan. Samourai, yakuza, sallerymen, zelfs schoolmeisjes en kinderen moeten er aan geloven en worden aan zijn zwaard geregen.

Het is ergens wat eentonig, maar ook wel weer leuk. Een commentaar op de mensheid. Helaas waren de songteksten van de troubadour niet vertaalt, dus geen idee wat die nog toevoegde.

Kleine 3,5