Izo (2004)

Ik had me na het lezen van de verhalen over Izo voorbereid op een cryptisch puzzelwerkje, maar wat ik heb gezien was een twee uur durende, afstompende orgie van misselijk geweld, lachwekkend filosofisch geneuzel en ergelijke muzikale intermezzo's.

Ik heb me laten vertellen dat Izo een aanklacht moet zijn tegen de waanzin van de oorlog (met Izo als symbool voor de willekeur van geweld), en tot op zekere hoogte kan ik daar nog inkomen. Maar wat ik niet snap is dat Miike dat uitgangspunt als smoes gebruikt om twee uur lang meedogenloos op de kijker in te beuken. Ik begrijp best dat hij door de willekeur van de scènes zijn film symbool wil laten staan voor de willekeur van geweld, maar zijn aanpak heeft wat mij betreft net het averechtse effect. Want door zijn 'boodschap' zo naar de achtergrond te schuiven, en het geweld te laten primeren, dienen de slachtpartijen (en dus ook de film) uiteindelijk tot niets.

Maar wat ik nog het meest hypocriet vond, was het feit dat een anti-geweldfilm eerst twee uur lang het geweld dusdanig verheerlijkt en trivialiseert, dat je als kijker bot en onverschillig uit de zaal komt gestrompeld. Ik was aan het einde van de film helemaal op; ik voelde letterlijk niets meer. En niet omdat ik was aangedaan door de boodschap, maar omdat ik het gevoel had dat ik twee uur lang mentaal ben verkracht door een filmregisseur die over het thema geweld helemaal niets zinnigs te zeggen heeft.

0.5 sterren.

Jezus, de moeilijkste Miike die ik tot nu toe gezien heb denk ik. Irritante was dat mijn ondertiteling de liedjes niet meevertaalde. Die liedjes hebben denk ik toch wel een vertelfunctie, dus dat vond ik best vervelend. Maar eens naar een andere versie zoeken.

Visueel is het echt Miike met weer alerlei filters, wat animatie en aparte camerastandpunten. Echt heel gaaf gedaan. Deze film behoort qua look wel tot een van zijn films met de echte mooie beelden ertussen, in tegenstelling tot een Visitor Q of een nog vrij amateuristische Gozu.

Het verhaal/ de film vond ik zoals eerder gezegd best moeilijk. Visueel is het op zijn zachtst gezegd erg druk met al die slachtpartijen en dan krijg je daarbovenop ook nog eens allerlei thematiek te verwerken Dat is maar goed ook, want als dit alleen een slachtfilm was geweest, had ik de film niet getrokken. Deze film onderscheid zich toch wel. Met alle filosofie en thematiek snap je gewoon, de razernij, het moet zo zijn, het kan niet anders.

Er zit zoveel in de film dat ik niet de illusie heb dat ik er al alles uit heb gehaald wat er inzit en ook in de liedjes zit vast een hoop. Een 4 vooor nu. Daar komt met een verbeterde versie ongetwijfeld nog een halfje bij.

Erg sterke Miike weer, maar ook zeker de zwaarste.

Izo is een echte beukfilm, er wordt constant op je ingebeukt en de kunst is om maar te blijven incasseren, werkelijk een survival of the fittest. Ook roept Miike de nodige maatschappelijke vraagstukken op, veel boeiende thematieken ook maar ik heb van vele filosofische vraagstukken niet zoveel begrepen. Ik denk dat ik de helft misschien wel gemist heb. Sterke film maar aan de kijker de taak om Izo goed te laten vallen want als kijker moet je toch wel je best doen om aan het einde te geraken. Visueel vind ik dit toch wel één van Miike's mooiste, samen met Juvenile. Ook de muzikale intermezzo's van Tomokawa Kazuki waren de moeite waard en eigenlijk een inleiding/slot van de sequence die we net aanschouwd hebben of welke de volgende gaat worden. Ook het hele deforming process van Izo was erg tof.

Erg blown away en murw gebeukt, ik was van plan om Strange Circus hierna te bekijken maar ik kies wel voor wat lichters. Ik ben wel een beetje op nu, Strange Circus kan me wel eens over the edge gaan duwen .

Oei, Miike, wat een vreselijk saaie film.

Nu maakte Miike wel vaker films waar erg saaie stukken in zitten, maar hier duurde het 45 minuten voordat ik een beetje uit mijn halve-slaapmodus ontwaakte. Izo vloog door wat dimensies en dat wist eventjes mijn aandacht te trekken. Daarna duurde het tot de zombie soldaten voor het tweede enigszins vermakelijke puntje.

Het personage Izo is en heeft niks, intrigeert nergens en hakt dan maar wat mensjes weg. Erg zwaar om uit te zitten.

1*

Blijft geniaal.

Even geniaal als genadeloos. Miike's repetitieve structuur weegt sterk op de film. In het begin is al het geslash en gehack nog leuk, na een half uurtje krijgt het een grim en ongezellig randje. Net dan inserteert Miike een beetje achtergrondverhaal, daarna gaat hij weer onverminderd verder met zn' geestelijke afbraak.

Een leger aan bekende acteurs, uitzinnige settings, amper een plot en een unieke soundtrack. Izo is een ware beproeving, maar wel één van de mooiere ooit gemaakt. Blijft een sterke film, niet kapot te krijgen en volgens mij ook erg moeilijk herhaalbaar in de toekomst.

4.5* en een uitgebreide review

Omschrijvingen als een slasherversie van Tarkovsky en Godard komen op mij als erg to the point over.

De derde keer dat ik me aan deze film heb gewaagd en nu er wel doorheen gekomen. De eerste keer was ruim voordat ik hier echt actief werd, en was naar aanleiding van het zien van de anime-serie Rurouni Kenshin. Het hoofdpersonage van die serie is gebaseerd op Kawakami Gensai, één van de vier meest bekwame sluipmoordenaars in dienst van de partijen die tegen de shogun streden. Ik raakte geïnteresseerd in het tijdvak, heb een hele serie gezien over de Shinsengumi, de belangrijkste militie die de shogun steunde, en toen ik hoorde dat er ook een film over Izo was, die ook tot die vier meest bekwame sluipmoordenaars behoorde, werd ik natuurlijk erg nieuwsgierig.

Echter, dat was een grote teleurstelling, want de film is helemaal niet een vertelling over het leven van de echte Izo, het heeft nauwelijks met hem van doen afgezien van twee Shinsengumi, herkenbaar aan de lichtblauwe kimono's, die hij verslaat (na ontweken te zijn door een vrachtwagen). Al snel afgezet dus.

De tweede keer heb ik het ook niet gehaald, ik had denk ik toen wat meer behoefte aan een duidelijk verhaal, en in combinatie met vermoeidheid kon ik de film niet uitzingen. Dat was nu wel het geval, en ondanks dat ook het nodig was de concentratie erbij te houden (en dus uitgeslapen te zijn), viel het best mee om er doorheen te raken. Ik vond het meer dan een boeiende film, verhaaltechnisch mag het een grote chaos zijn, maar er is genoeg intensiteit om dat te compenseren, en visueel is het werkelijk een kaleidoscoop, van de een op de andere seconde zit je in een andere tijd of in een andere omgeving, of duiken er ineens archiefbeelden op. Het doet nog het meest aan Tarkovsky's Zerkalo maar dan met geweld denken, maar Godard mag ook genoemd worden gezien hoe Miike soms met film speelt. Wat de soundtrack betreft: de zang met gitaar was erg vreemd, maar eigenlijk wel erg passend bij de intensiteit van Izo.

Werkelijk een unieke film, maar wat de betekenis is, geen flauw idee. Heb ik overigens ook bij Zerkalo. Is het uiteindelijk een grote grap? Maar wat is afgezien het bloed het verschil met Tarkovsky? Voor mij geldt in ieder geval dat ik de beeldenstroom over me heen heb laten komen, en die beelden hebben me, ondanks dat het veel vergde van de concentratie, niet los kunnen laten. 3,5*.