Izo (2004)

Bij nader inzien is het misschien slechts een kwestie van tijd tot meer mensen 'm hebben gezien, maar heb zo mijn twijfels..

Kan amper wachten...

Helemaal niet eigenlijk...

Ik had me na het lezen van de verhalen over Izo voorbereid op een cryptisch puzzelwerkje, maar wat ik heb gezien was een twee uur durende, afstompende orgie van misselijk geweld, lachwekkend filosofisch geneuzel en ergelijke muzikale intermezzo's.

Ik heb me laten vertellen dat Izo een aanklacht moet zijn tegen de waanzin van de oorlog (met Izo als symbool voor de willekeur van geweld), en tot op zekere hoogte kan ik daar nog inkomen. Maar wat ik niet snap is dat Miike dat uitgangspunt als smoes gebruikt om twee uur lang meedogenloos op de kijker in te beuken. Ik begrijp best dat hij door de willekeur van de scènes zijn film symbool wil laten staan voor de willekeur van geweld, maar zijn aanpak heeft wat mij betreft net het averechtse effect. Want door zijn 'boodschap' zo naar de achtergrond te schuiven, en het geweld te laten primeren, dienen de slachtpartijen (en dus ook de film) uiteindelijk tot niets.

Maar wat ik nog het meest hypocriet vond, was het feit dat een anti-geweldfilm eerst twee uur lang het geweld dusdanig verheerlijkt en trivialiseert, dat je als kijker bot en onverschillig uit de zaal komt gestrompeld. Ik was aan het einde van de film helemaal op; ik voelde letterlijk niets meer. En niet omdat ik was aangedaan door de boodschap, maar omdat ik het gevoel had dat ik twee uur lang mentaal ben verkracht door een filmregisseur die over het thema geweld helemaal niets zinnigs te zeggen heeft.

0.5 sterren.

Dit lijkt enorm veel op een "buigen of breken" film als ik de berichten hier zo lees. Ofwel knak je, en gaat alle impact verloren, ofwel blijf je incasseren en heb je geweldig genoten.

Het feit alleen al helemaal op te zijn na een film levert bij mij al 3* op denk ik, maar ieder zijn beleving uiteraard.

Zal ook wel geen deugd gedaan hebben dat de film pas om 00:30 begon neem ik aan.

Leuke review met een stevige schoffel naar Park's films

De man noemt Old boy een van de slechtse film die hij dat jaar gezien heeft. Ik dacht: jouw menig zuigt en ben gestopt met lezen.

The truth hurts ...

Anyway, vandaag Izo nog maar een keertje herzien. Blijft gewoon een enorm geslaagde, geschifte prent. Miike die voor een keertje echt een concept kiest en het zonder verpinken tot in het kleinste detail, zonder concessies uitwerkt.

Zoals steeds zorgt Miike er wel voor dat er genoeg "wtf" momenten in de film zitten, maar de normalere tussenstukken zijn volledig verdwenen. Izo blaast gewoon de hele film omver, op het einde ook redelijk letterlijk. Onstopbaar, onethisch, on-alles. En da's de film ook. Miike's middelvinger naar de filmspelregels is duidelijk. Contemplatieve films genoeg, maar allemaal onder dezelfde vorm, Miike brengt iets nieuws.

Ben het niet met Dopke eens dat hier hoge scores te verwachten zijn. Volgens mij een film zonder een doelpubliek. De actie/gore fan zit niet op het artistieke en filosofische te wachten, de filosofie fan heeft weinig aan de immer hakkende ziedende Izo.

Wat mij betreft is Miike de nieuwe Godard. Ondergewaardeerd, uniek, en onnavolgbaar. Geloof nooit dat Miike ooit een belangrijke historische rol in het medium zal hebben, hoe jammer ook. Die 4.5* blijven zeker staan. Film als beleving.

Sorry hoor, maar the Truth is afhankelijk van plaats en tijd en time is on my side.

Verder snap ik ook niet hoe je in Miike een belangrijke vernieuwer ziet. Hij maakt weliswaar films met een groot aantal unieke, heftige en leuke scenes, maar overall is het toch altijd erg onafgewerkt, bij vlagen saai en rommelig. Hij is daardoor eerder een soort one-man-Troma studio dan een vernieuwend filmmaker. Want afgezien een paar originele gedachtes en scenes wordt dit soort exploitatie cinema al jaren gemaakt. Sterker nog vrijwel al zijn films zijn rip-offs in een nieuw jasje en hoger dan een 4* weet hij bij mij nog niet te scoren.

Ben overigens wel een stuk enthousiaster over hem geworden (Ik hou immers van over-the-top exploitatie cinema) en ben ook benieuwd naar deze film.

Ehm ... daarom dus. Saai en rommelig vind ik het meestal niet, onafgewerkt enkel op technisch vlak dan. Soms.

Miike past ook helemaal niet in het exploitatie hokje thuis. Ook de vergelijking met Troma (waar ik één film van gezien heb) vind ik totaal loos. En ik kan je dan wel vragen waarvan z'n films rip-offs zijn, ik ben redelijk zeker dat ik weinig onder de indruk ga zijn.

Wat mij betreft is Miike iemand die genres nieuw leven in blaast. Iemand die drie of vier stappen verdergaat dan waar de rest in cinemaland mee bezig is. En als er dan wat goedkope CGi voorbijkomt, of er ergens een microfoon hangt te bengelen irriteert me dat nog niet half zo veel dan halfbakken "we don't have the balls" films.

Katakuris, Gozu, The Box, Dead or Alive 2, Yokai Densetsu, Izo, Bizita Q ... in essentie allemaal genrefilms die een Miike make-over gekregen hebben. En de gore in Miike's films is maar een klein facet van die make-over.

Tegenvallende en vooral ook erg rommelige film. Vooral het oeverloos geweld en stompzinnig filosofisch geneuzel doen de film flink de das om. Verder is het ritme van de film om te huilen en duurt ie met 128 min veel te lang. Miike kan geen maat houden. Dat is me met de film duidelijk. Ik hou van zijn onconventionele houding ten opzichte van films maar een vernieuwer is de man al totaal niet. Nee, gewoon een kleine mislukking in het groeiend ouvre van iemand die eens vaker aan het lijntje moet.

Miike aan het lijntje houden? Dat zou een saaie bedoeling worden. Het werk van Miike levert cinema op waar alles kan en alles mag.

Zo ook Izo. De rode lijn van de film is constant. Izo werkt zich vechtend en slachtend de film door. Maar dit is wel een tocht vol absurditeit en

verrassingen, de gehele film door, alles kan.

De meest bizarre figuren, beelden uit de historie, zang. En dit allemaal in een zeer dynamische omgeving: Het feit dat Izo zich willekeurig door tijd en ruimte verplaatst maakt de tocht wederom onvoorspelbaarder en boeiender. Voor mij dan ook een van de boeiendste filmervaringen tot nu toe. Deze blijft lekker in mijn top 10.

Laat die miike maar lekker los lopen.

Ik denk dat ik wel wat aankan qua Aziatische film, maar hier gaat Miike volledig de mist in. Noch het geweld op zich, noch de dubbele bodem blijft overeind. Het enige wat rest is een vorm van verrassing over waar Izo nu weer terecht komt.

Hij bulkt zoals steeds van de creativiteit, maar hier neemt hij zichzelf te ernstig, of lukt het hem niet de schijn op te houden. Los van de magische omgevingen vond ik de simplistische boodschappen ertussen vreselijk ergelijk.

Met zoveel films op zijn palmares moest het wel eens verkeerd gaan, alleen jammer dat dat net nu gebeurt als hij met Kitano samenwerkt.

Deze film mag dan wel niet te vergelijken zijn met de films van Tarkovsky of Barney, maar ik doe het toch. Allen geven ze mij een dromerige kijk op de realiteit. Izo is dan misschien ietwat extremer, maar nog steeds is het, in mijn visie, een poëtische film.

Of ik de antioorlog/geweld aanklacht belangrijk vind, of dat ik hem ook daadwerkelijk zie.. Nee, niet echt. Ik zie wel een weergave van wat de hel zou kunnen zijn. Een constante stroom van verlangen naar verlossing, maar het in pijn te moeten leven. Izo draaft als een kip zonder kop door de film, alles om zich heen slachtend. Dit is an sich een behoorlijk gewelddadige film. Toch wordt er doormiddel van de overdaad een rust gecreëerd. De constante herhaling van het geweld (Izo belandt ergens, slacht al schreeuwend de mensen en beland in een nieuw scenario), werkt op een gegeven moment haast hallucinerend.

Het is en blijft een experimenteerregisseur, Miike. En daar hou ik wel van. De manier waarop Izo zich met pijn door de film heen schreeuwt vind ik ontzettend boeiend en intrigerend . De muzikale intermezzo’s van folkzanger Kazuki Tomokawa waren prachtig, de manier waarop de hij zijn stem gebruikt maakt het haast tot een ritueel. Naar het einde toe komt de film langzaam tot rust en beland Izo dan eindelijk in de hel. Of hij dit gedurende de film nog niet was, betwijfel ik.

Ik heb me volop vermaakt, en was de hele filmduur geboeid aan het staren. Technisch waren sommige actiescènes en de CGI natuurlijk niet heel hoogstaand, maar Miike doet in ieder geval weer iets nieuws. En ik hou gewoon van abstracte, absurde, vreemde, niet-alledaagse cinema.

Natuurlijk kan ik me goed voorstellen dat mensen dit niks vinden, hier niets in zien. Een film als deze zit ook dicht tegen het ‘no brains slasher’ genre aan. Zo heel af en toe had ik ook mijn twijfels, is dit niet gewoon domweg hakken? En dan moet ik toch met nee antwoorden. Ik beleefde hier meer dan dat, mijn fantasie werd gevoed.. Voor mij was het een nieuwe beleving, een poëtische ervaring, met prachtige muzikale intermezzo’s waarvan ik nog lang zal genieten. Ik kan er nu nog geen 4,5* aan geven, maar die komen misschien nog wel. Ook zou ik me kunnen voorstellen dat hij een volgende keer totaal verkeerd valt, en naar beneden zakt, al hoop ik dat niet.

Ik zal geen lange review geven. De mensen voor me kunnen dat veel beter, maar deze Miike is gewoon stoer.

Ja hij is misschien qua afwerking enigszins ruw, maar de boodschap komt goed over. Miike gebruikt afstompend geweld als aanklacht tegen de hypocriete zogenaamde beschaving.

Iets wat veel mensen niet weten is dat IZO een echt persoon was. Hij was een simpele man die dankzij zijn expertise met een zwaard werd ingehuurd door een Shogun die hem als assassin gebruikte.

De film toont hoe diezelfde beschaving zijn rug keerde naar een man die zijn leven in het teken had gesteld van loyaliteit jegens de destijds gevestigde orde.

Een film die de chaos, hypocritie en illusie van ons bestaan toont. Mooie muzikale intermezzo's van Kazuki Tomokawa. Die man is gewoon cool.

Nou dit was.....apart.

Iniedergeval wel een film die je bijblijft. Miike slaat weer een andere weg in want dit was toch wel wat anders dan ik van hem gewend ben. Een beetje een moeilijke film om te beoordelen, er zaten zowel geweldige als stompzinnige scenes in. In de gehele linie heb ik me echter prima vermaakt.

Wat me opviel is dat de film een soort twisted versie van de bijbel is of iniedergeval van het leven van Jezus. Hierin is hij de slechterik, in een bepaalde scene komen mensen reikend naar hem toe in een plaats met veel spinnenwebben. Alsof ze hem smeekte hen te genezen, in plaats daarvan maait ie ze neer. God heeft dan weer iets van de duivel over zich heen door de slang die die bij zich draagt. Toch een erg leuk gegeven. Op een gegeven moment zegt Izo ook (in de trant van): Als er geen god bestaat zijn de priesters de grootste zondaars.

De film had z'n saaie momenten maar enkele scenes zoals wanneer Izo door een bloemenveld loopt, de slachtpartij op de bruiloft die ondersteboven is gefilmd of het eind, zullen me nog lang bijblijven. Niet Miike's beste maar ook lang niet z'n minste. Zit erg te twijfelen over de score, een 3.5 of een 4. Ga voorlopig voor de eerste maar de film heeft me blij verrast, had met deze score toch wat anders verwacht.

3.5*

Het gave aan de film is gewoon dat het dingen belicht van deze tijd. Hoe wij ons opstellen naar andere toe, hoe wij onze religie toepassen op dingen om ons heen zodat we er zelf beter van worden.

Het is geen film voor iedereen maar het is wel een film die je van meerdere kanten kan bekijken. Miike heeft weer een leuk werkje achter gelaten.

Ik snapte hier helemaal niks van. Gelukkig zijn er tal van sites die het voor me hebben uitgelegd. Aan te raden is dus om eerst je even in te lezen in wat je te wachten staat alvorens je deze film in de dvd-speler gooit. Ik moet wel zeggen dat die 2 uur me toch iets te lang duurde. 90 minuten had ook wel volstaan. 3 sterren.

Pas een trailer gezien op een regio 1 dvd. Wat zag dat er tof uit. Total carnage! Staat nu heel hoog op mijn to-buy-list. Zo ook de wat oudere yakuzafilms die Miike gemaakt heeft.

Personage Izo is trouwens gebaseerd op het Shintaro Katsu personage uit deze film van Gosha, een film waar ik ook al heel lang benieuwd naar ben.

Jezus, de moeilijkste Miike die ik tot nu toe gezien heb denk ik. Irritante was dat mijn ondertiteling de liedjes niet meevertaalde. Die liedjes hebben denk ik toch wel een vertelfunctie, dus dat vond ik best vervelend. Maar eens naar een andere versie zoeken.

Visueel is het echt Miike met weer alerlei filters, wat animatie en aparte camerastandpunten. Echt heel gaaf gedaan. Deze film behoort qua look wel tot een van zijn films met de echte mooie beelden ertussen, in tegenstelling tot een Visitor Q of een nog vrij amateuristische Gozu.

Het verhaal/ de film vond ik zoals eerder gezegd best moeilijk. Visueel is het op zijn zachtst gezegd erg druk met al die slachtpartijen en dan krijg je daarbovenop ook nog eens allerlei thematiek te verwerken Dat is maar goed ook, want als dit alleen een slachtfilm was geweest, had ik de film niet getrokken. Deze film onderscheid zich toch wel. Met alle filosofie en thematiek snap je gewoon, de razernij, het moet zo zijn, het kan niet anders.

Er zit zoveel in de film dat ik niet de illusie heb dat ik er al alles uit heb gehaald wat er inzit en ook in de liedjes zit vast een hoop. Een 4 vooor nu. Daar komt met een verbeterde versie ongetwijfeld nog een halfje bij.

weet iemand wanneer deze op regio 2 uitkomt ?

kan ik deze film misschien van iemand overnemen ?

heb hem net via ebay gekocht, versie van 208 minuten, regiovrij.

zo langzaam aan kom ik aan alle miikie films.

geweldige filmer.

Erg sterke Miike weer, maar ook zeker de zwaarste.

Izo is een echte beukfilm, er wordt constant op je ingebeukt en de kunst is om maar te blijven incasseren, werkelijk een survival of the fittest. Ook roept Miike de nodige maatschappelijke vraagstukken op, veel boeiende thematieken ook maar ik heb van vele filosofische vraagstukken niet zoveel begrepen. Ik denk dat ik de helft misschien wel gemist heb. Sterke film maar aan de kijker de taak om Izo goed te laten vallen want als kijker moet je toch wel je best doen om aan het einde te geraken. Visueel vind ik dit toch wel één van Miike's mooiste, samen met Juvenile. Ook de muzikale intermezzo's van Tomokawa Kazuki waren de moeite waard en eigenlijk een inleiding/slot van de sequence die we net aanschouwd hebben of welke de volgende gaat worden. Ook het hele deforming process van Izo was erg tof.

Erg blown away en murw gebeukt, ik was van plan om Strange Circus hierna te bekijken maar ik kies wel voor wat lichters. Ik ben wel een beetje op nu, Strange Circus kan me wel eens over the edge gaan duwen .

Moeilijk? Zwaar? Noem me cynisch, maar ik ervoer Izo bovenal als een komedie.

Miike vult Izo inderdaad met een vrijwel onafgebroken opeenvolging (behoudens enkele - zeer vervelende - intermezzo's die worden bezet door een belachelijke muzikale artiest en z'n gitaar) van moorden. De aaneenschakeling die zich zo'n twintigmaal voltrekt omvat ongeveer het volgende: Izo verschijnt, Izo moordt en Izo verdwijnt. Duidt het op de betekenisloosheid en de absurditeit van het bestaan, die het uitzicht op zin en volmaaktheid voortdurend omverwerpen? Op de onvermijdelijke circulariteit van het geweld, omdat de menselijke natuur intrinsiek slecht is? Misschien.

Ik weet het niet; en het interesseert me niet. Één ding is zeker: het toeschrijven van expliciete complexiteit aan Izo is misplaatst. Dat het erin zit, dat durf ik best te geloven, maar het treedt zelden op de voorgrond - nee, die wordt beheerst door ontelbare ridicule personages, wat betreft uiterlijk en uitstraling, maar ook wat betreft uitspraken en gedrag, door ronduit absurde situaties (want waarin Izo aanbelandt, en hoe vaak hij vervolgens weer opstaat, dat houdt geen mens voor mogelijk), door de buitengewoon onbeholpen speciale effecten die de film doordringen en vooral door veelvuldig geblèr, in combinatie met theatrale *swoosh*- (wanneer het zwaard zwiert) en *pssh*-geluiden (wanneer een opponent wordt doorzeefd). Izo neemt zichzelf geen moment, zelfs geen seconde serieus (behalve wellicht indirect) - althans, zo heb ik de film ervaren.

En dat is niet erg! Maar een poëtische, hallucinante of bevreemdende ervaring heeft Izo mij zeker niet opgeleverd. Maar vermaakt, dat heb ik me meestentijds wel. 2.5* Nipt.

De "filosofie-fan" zal inderdaad weinig met Izo kunnen aanvangen. Maar dan vooral omdat Miike in dat opzicht weinig meer aanlevert dan clichés, in poëtische vorm.

Oei, Miike, wat een vreselijk saaie film.

Nu maakte Miike wel vaker films waar erg saaie stukken in zitten, maar hier duurde het 45 minuten voordat ik een beetje uit mijn halve-slaapmodus ontwaakte. Izo vloog door wat dimensies en dat wist eventjes mijn aandacht te trekken. Daarna duurde het tot de zombie soldaten voor het tweede enigszins vermakelijke puntje.

Het personage Izo is en heeft niks, intrigeert nergens en hakt dan maar wat mensjes weg. Erg zwaar om uit te zitten.

1*

Een welhaast religieuze ervaring, deze Miike. Lang laten liggen want nu is het Miike-oeuvre al niet mainstream, bij de fans is dit geloof ik (censored: ik wilde love/hate it schrijven - maar dat bestond geloof ik niet volgens mijn eigen theorie - al komt dit stemgrafiekje toch in de buurt ) niet unaniem bejubeld en ik wist niet of dat voor mij een aanbeveling was of juist niet.

Behalve dat het bloederig zou zijn en iemand met een zwaard in de rondte zwiept wist ik eigenlijk niks over inhoud, thema, visuals of zo. Aangezien Zatoichi mijn held is en hij ook veelal met zwaarden rondzwaait zou het zomaar eens fijn kunnen zijn. Ik lees hier nu terug dat sommige mensen een haast Zatoichi-achtige synopsis te berde brengen (alleen geldt bij een Zatoichi film dit per film en blijkt het bij Izo per scène) en anderen zagen daarnaast daartussen een gitaarspelende man die filosofische platitudes (dat komt vaak terug) rondstrooit terwijl Miike deze belerend doorsnijdt met archief beelden. Dit zag ik tot mijn geluk ook, al is het belerende karakter mij niet opgevallen.

Wat ik wél zag, had een filosofische ervaring tot gevolg (nu was ik gisteren wat koortsig), die ik, in tegenstelling tot wat ik hier lees, bijna van een Kubrickiaans, Tarkovskiaans niveau vond. Vandaar die religieuze ervaring dus. Ik zag er de vaak ontluisterende Oshii-thematieken in terug (Fast Food Grifters bijvoorbeeld), de brille van Denis, Jang en Rocha. Het enige dat ik miste was enige menselijke proporties (een klein beetje waren er de schooljongetjes): de moeders met broodtrommels voor de kids, de supermarktjes -veelal aanwezig in Japanse films-, het OV... etc

Ik ga de film binnenkort nogmaals herzien, want ik was zo aangenaam van mijn stuk gebracht dat ik wellicht gewoon van mijn stuk ben gebracht door de universele (spirituele? religieuze?) ondertoon van de film - omdat deze ook nog iets hoopgevends had. Wat dat punt betreft de meest geslaagde Miike, omdat deze beter overkwam dan de andere meer filosofische Miike's als bijvoorbeeld Bird People en/of Big Bang.

Is dit niet sowieso Mike's beste film? Heb lang niet zijn hele oeuvre doorgewerkt, maar vond dit heerlijk radicale en poetische cinema.

Bestaat dat? : de 'beste' film van?

Ik reken deze met Gozu, Rainy Dog, Dead or Alive 2 en Big Bang wel tot de top, ja.