Meningen

Wie ooit een bananenbiertje heeft gedronken, heeft wellicht eenzelfde ervaring als ik gehad. Bij de eerste slok denk je: lekker zoet. Maar als het glas halfvol is (en hier toen ik me een pessimist!) komt alle zoetigheid je dusdanig de keel uit, dat je het maar laat staan. In mijn geval had ik dan ook nog eens het biertje gedeeld met een vriend, waardoor ik eigenlijk pas op een kwart zat.

Welnu, deze film heb ik volledig gekeken, maar het kan toch wel gelden als een filmisch equivalent van een bananenbiertje. De eerste helft was best aardig, de ontmoeting tussen de alien en het jongetje, en later broer en zusje, wordt best ontroerend uitgewerkt, maar daarna gaat het snel bergafwaarts. De schoolscène die de band tussen het jongetje en de alien uitbeeldt was al behoorlijk melig, maar dan wordt het dusdanig zoet-sentimenteel, dat het glazuur van mijn tanden springt.

Veel krijsende kinderen, met name het jongetje, wat het hele segment waarin de alien sterft en weer tot leven komt nog vervelender maakt dat het al was. Maar het meest irritante was de soundtrack. Het hoofdthema, wat "geleend" lijkt te zijn uit het vierde pianotrio van Dvořák, wordt tot vervelens toe herhaald en lijkt alleen maar bombastischer te worden per herhaling. Ik ben een groot fan van Wagner, en John Williams wordt nog wel eens met hem vergeleken, maar als je hem een derderangs Wagner noemt, doe je hem al teveel eer. Subtiliteit en sfeer is namelijk iets waar in mijn oren Wagner wèl gevoel voor had, maar dat tref je in deze soundtrack niet of nauwelijks aan.

En als een soundtrack niet bevalt, dan gaan meer dingen ergeren, zoals dat het orkest ook niet al te geweldig is. Hoor je vooral aan het einde wanneer de violen de hoogte in gaan, en daar duidelijk moeite mee hebben.

Wat wel positief is, is het ontwerp van de alien, wat zeker weet te vertederen met die grote ogen. Verder valt toch ook visueel op dat de film ouder begint te worden, met name in de blue screens waarvan het gebruik af en toe overduidelijk was. Tenslotte aardig om Barrymore als kindactrice te zien, doet het van alle kinderen ook het beste.

Conclusie: een film die aardig begint, maar uitdraait op een overdaad aan sentiment, met een vreselijke soundtrack. Wegens het begin nog 1,5*.

Anderhalf jaar terug heb ik St Louis Cemetery No. 1 in New Orleans bezocht, wat alleen mogelijk was door een betaalde tour te nemen. De gids legde uit waarom: de begraafplaats was zonder toestemming gebruikt voor de opnamen van deze film, wat vervolgens een hoop fans heeft aangetrokken die niet erg voorzichtig met de begraafplaats omgingen. Het beeld in wiens armen het personage van Fonda ligt is op deze manier haar hoofd en een hand kwijtgeraakt (het hoofd is herbevestigd, maar de hand lijkt zoek te zijn), waarna de katholieke kerk, die de eigenaar van deze oudste begraafplaats van New Orleans is, besloot de begraafplaats te sluiten en alleen toegang te verlenen aan tours. Latere films die op een begraafplaats in New Orleans wilden filmen weken voornamelijk uit naar de Lafayette begraafplaats die in het beheer van protestanten is. Ik vond beide begraafplaatsen overigens een beetje tegenvallen; de Metairie Cemetery is wat mij betreft veel fraaier met veel mooiere monumenten. Wie op internet zoekt met de termen "Weeping angel New Orleans" naar afbeeldingen zoekt zal begrijpen waarom.

De reden waarom de begraafplaatsen van New Orleans veelal uit tombes boven de grond bestaan is overigens simpel: vanwege de vele overstromingen (en nee, daar heb je geen orkaan voor nodig, een flinke regenbui is al voldoende en er valt per jaar twee keer zoveel regen als in Amsterdam en vaak ook in veel meer geconcentreerde momenten) is er een grote kans dat in de grond begraven lijkkisten wegdrijven. De armste mensen gaan na hun dood veelal de grond in in plaats van in een tombe, dus dit gebeurt nog steeds bij overstromingen.

In ieder geval was die tour de reden waarom ik deze film op de kijklijst had gezet. Na afloop snap ik zeker waarom dit een klassieker is geworden, want ik denk dat deze film de toenmalige tijdgeest erg goed aanvoelde. Henry Fonda schijnt helemaal niets van deze film die van zijn zoon een miljonair maakte begrepen te hebben; ik heb genoeg van de hippiecultuur meegekregen om het beter te plaatsen, maar uiteindelijk ben ik ruimschoots na het hippietijdperk geboren en heb er mede daardoor weinig affiniteit mee. Dit gaat natuurlijk flink ten koste van de beleving van deze film, waarbij het natuurlijk ook niet helpt dat de film qua plot flinterdun is en dat Hoppers karakter erg irritant is.

Blijft over het roadmovie aspect, maar dat viel helaas ook tegen, de beelden waren over het algemeen erg lelijk. Ten eerste door de verschrikkelijke technicolor kleuren, maar eigenlijk zijn de landschappen waar de heren ook maar bijzonder dor. De montage was overigens ook bijzonder irritant met een soort hyperediting waarin afwisselend beelden van de scene die afgesloten wordt en beelden van de volgende scene vertoond worden.

Op het moment dat men New Orleans binnenrijdt wordt het wat interesanter, we krijgen wat beelden van Mardi Gras te zien, maar dat kan toch zoveel opwindender tegenwoordig. Ik kan me voorstellen dat Debie a la Spring Breakers er veel meer uit had kunnen halen. Dat geldt eigenlijk ook voor de LSD-scene op de begraafplaats, al was dat wel het hoogtepunt van de film en het moet zeker voor die tijd een enorm hallucinerende ervaring voor het publiek geweest zijn. Maar naar de huidige maatstaven komt de scène te kort. Ik kan nog wel het vernieuwende aan die begraafplaats scène zien, vandaar een sterretje bovenop het minimum, maar over het algemeen is dit helaas niet aan mij besteed. 1,5*.

Heel af en toe nog wel aardige beelden vanwege een aantal fraaie locaties, maar inhoudelijk is deze film natuurlijk zwaar om te janken.

Ik denk dat reizen mensen best mentaal kan helpen, maar het idee om een jaar lang te gaan reizen om jezelf te vinden is natuurlijk slechts voorbehouden aan geprivilegieerde mensen die er het geld voor hebben. Het voelt ergens ook erg egocentrisch aan; het lijkt me dat zingeving ook te vinden valt door het geld voor die reis te spenderen aan mensen in directe omgeving die het nodig hebben. Genoeg daklozen in New York bijvoorbeeld.

De film lijkt echter te suggereren dat zingeving is kennelijk alleen te vinden in verre landen, waar in tegenstelling tot het vluchtige westen iedereen wel een gebalanceerd en spiritueel leven heeft dat bestaat uit genieten, goed eten en rust. Ik geloof er geen snars van, want in bijvoorbeeld een land als India lijkt me het leven juist erg stressvol vanwege alle armoede. Maar die armoede wordt weer nauwelijks getoond in de film; juist in minder welvarende landen moet men langer werken om toch (droog) brood op de plank te hebben.

Wat verder ook niet voor de hoofdpersone spreekt is dat ze kennelijk na een opvlieging besluit haar huwelijk te beëindigen. Er wordt niet eens moeite gedaan om weer nader tot elkaar te komen; het voelt niet meer goed, dus we lopen weg. Het maakt het er allemaal niet diepzinniger op, hoezeer de film de film het tegendeel probeert te suggereren.

Even lijkt de film met ironie te willen spelen als de Indiase guru die de hoofdpersone in India op wil zoeken in New York blijkt te wonen. Verder dan dat gaat het niet, al had ik nog even hoop dat de oude man op Bali met een compleet verschillende toekomstvoorspelling zou komen toen hij haar niet leek te herkennen. Dat had een geweldige anticlimax geweest kunnen zijn, maar dat blijkt ons helaas bespaard. Heel erg jammer.

Genoeg ergernissen dus, maar er zijn ook de nodige microergernissen. Dat iedereen in het buitenland Engels spreekt bijvoorbeeld. En hoezeer ik ook fan ben van klassieke muziek, de keuze voor een aria uit die Zauberflöte van Mozart in het Italiaanse segment is onbegrijpelijk. Er zijn zoveel mooie Italiaanse opera's, alleen al van Mozart zelf.

Wat rest zijn de beelden. De omgevingen zijn natuurlijk mooi, maar er wordt helaas niet heel veel mee gedaan. Aardig zijn de opnames van het eten, maar ook dat heb ik beter gezien in bijvoorbeeld een film als Chef.

Kortom een film waarbij ik me lekker kon ergeren op een wijze waar ik alleen nog maar het negatieve van alles wil zien. Dat is wellicht niet helemaal eerlijk, maar het is wel de film die me in die toestand brengt, waardoor het mijn negatieve oordeel over zichzelf afroept. 0,5*.

Beetje vreemd dat ik deze film nu pas zie, gezien de mensen die eenzelfde filmsmaak hebben als ik massaal deze film hoog beoordelen. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik hierop geen uitzondering ben.

Wat een bijzonder sfeervolle film is dit. Ik heb namen als Tsukamoto voorbij zien komen, ik moest zelf nog het meeste denken aan Zoetrope, wellicht ook door de soundtrack. Deze film is dan visueel rustiger, qua sfeer vond ik het behoorlijk in de buurt komen. Dat het visueel rustiger is, deed overigens totaal niet af dat het contrastijke zwart-wit met af en toe een vleugje kleur werkelijk fenomenaal was.

De film lijkt vooral gericht op ervaren, niet zozeer op nadenken. In dat opzicht is het verhaaltje vooral een kapstok voor de sfeer. Dat het verhaal verre van inhoudsloos is, had ik ook niet verwacht. In meerdere opzichten dus erg sterk. 4,5*.

Visueel helaas een beetje verouderd, maar verder wel een mooi sprookje van een 'incomplete' man met een mooi innerlijk omringd door burgerlijke mensen met een minder fraai innerlijk. De film heeft zijn donkere momenten, maar is eigenlijk behoorlijk kindvriendelijk, zoals vaker bij Burton.

De vormgeving is an sich nog wel interessant te noemen, alle huizen in het plaatsje zijn in pastelkleuren en zelfs de auto's hebben allemaal een pastelkleur, maar het is allemaal te vlak om visueel echt te boeien. De soundtrack is verder weinig opvallend. Of beter gezegd: er staat me niet veel meer van bij, een dag na het zien van de film.

De film moet het vooral van Depp hebben, die een erg sterke prestatie neerzet. Hij weet precies op de juiste momenten verdrietig of verbaasd te kijken en weet ondanks het uiterlijk van zijn personage een erg aandoenelijk karakter vorm te geven. Ryder ken ik vooral van Stranger Things, waar ze zelf de moeder speelt. Ze is maar weinig veranderd ten opzichte van deze film, in ieder geval dezelfde irritante stem. De afloop is wat onzinnig (want waarom zoekt ze hem nooit meer op?) maar verder weet de film wel te raken. 2,5*.

Het verbaast me een beetje dat ik het eerste bericht bij deze nieuwe Sono plaats, meestal is Onderhond me toch voor.

In ieder geval weer eens wat anders dan gebruikelijk, want gruwelijk noch beklemmend zoals in de meeste films van Sono wordt het hier nooit. Het draait dus om paranormaal begaafde mensen, die hun krachten hebben gekregen door op het juiste moment geil te zijn, en die hun krachten ook bij voorkeur inzetten om aan hun gerief te komen. Het is dan ook niet verrassend dat dit gebaseerd is op een manga, aangezien veel fucked-up films uit Japan een manga als bron hebben.

In ieder geval lijken de paranomale krachten een bijzaak te zijn, en draait het vooral om de hormonen. Die zijn dan ook rijkelijk aanwezig, het is op een gegeven moment toch een behoorlijk hitsig zooitje. Ook in grote aantallen aanwezig zijn vrouwen. Heel erg veel vrouwen. Met erg weinig kleding aan. Ik denk dat ik weinig films heb gezien met zoveel schaarsgeklede knappe dames. Ik zou zeggen: Naomi Watts, kom er maar in, volgens mij echt een film voor jou.

Het geheel is best vermakelijk, en kijkt ook aardig weg. Toch wringt het schoentje een beetje. Het voelt allemaal weinig coherent aan, op sommige momenten voelt het erg stuurloos. In menig vorig film bouwt Sono de spanning toch vaak op wat dan culmineert in een geweldige climax, maar ondanks de hitsige sfeer in deze film ontbreekt hier toch een beetje de ultieme ontlading, om het zo maar te formuleren. Ook wordt het humoristisch potentieel van het geweldige uitgangspunt niet volledig uitgebuit, want de humor is toch vaak een beetje flauw.

Visueel degelijk, maar ook niet echt vooruitstrevend. Veel popmuziek in de soundtrack; de klassieke muziek is grotendeels weg op een parodie op Ravels Bolero na. Kortom, in veel opzichten toch een wat mindere Sono. 3*.

Een film waarop het predicaat "Only in Japan" duidelijk van toepassing is. De toon wordt al meteen gezet met een surveillant die opmerkt dat zijn neushaar welig tiert, en het vervolg mag behoorlijk bizar genoemd worden.

Een aantal acteurs met een rol die ik niet bij hen had verwacht. Allereerst Kill Bill-meisje Chiaki Kuriyama, die ook in Azumi 2 niet de meest sympathieke rol heeft, maar hier een lieve en zorgzame tante neerzet. En daar tegenover Ren Osugi, die ik normaal vrij serieuze rollen zie spelen, maar hier een fantastische freak neerzet. Zijn eerste momenten zijn al behoorlijk sterk in het mortuarium hoe hij een traan bij het lijk wegpinkt. Mooi gedaan ook met hoe de andere lijken zijn kant op kijken. Erg sterk. Maar de beste scene is hoe de kapster met extensions overspoelt wordt met herinneringen. Audiovisueel fantastisch, werkelijk overrompelend.

Uiteindelijk een film die heel erg vermakelijk is, maar die toch ook wel lijdt aan het manco dat de wat vroegere films van Sono kenmerkt: een mix van drama en komedie die niet altijd goed mengt. Met name de eindscène is behoorlijk over the top, maar wel dusdanig bizar dat dat meer dan compenseert. Het haar vliegt letterlijk alle kanten op.

Niet altijd evenwichtig, maar bijzonder vermakelijk. Wel de kanttekening dat de drama scènes wat minder mooi gestileerd zijn dan de komedie/horror scènes. Desalniettemin zeker 4* waard.

Afgezien van de Hollywoodfilms van Del Toro en Cuarón ken ik denk ik geen betere film van een Mexicaanse regisseur. De beste Mexicaanse film die ik gezien heb dus. Het plot betreft een homo in Mexico rond 1900 die een dubbelleven leidt en die daardoor (zoalsl Donkerwoud het treffend noemt) in een koude oorlog met zijn vrouw, de dochter van de president, belandt.

Het acteerwerk is zeer sterk. Ik hou erg van Aziatische films waarin gevoelens door middel van mimiek duidelijk worden in plaats van door veel dialogen zoals in veel Hollywoodproducties. Deze film komt daar dicht bij in de buurt. De gezichten van de hoofdrolspelers vertonen zoveel emoties die zoveel meer zeggen dan worden. Toch is deze film geen "stille" film zoals sommige van die Aziatische films, de hoeveelheid dialogen voelt gewoon natuurlijk aan.

Qua beelden is de film erg mooi. De decors zijn schitterend, maar het geheel wordt ook nog eens erg smaakvol in beeld gebracht. Niet revolutionair, maar zeker van een veel hoger niveau dan de gemiddelde film. Muziek is met name klassiek, wat mij ook smaakt. Het resultaat is een dikke 4*.

Mijn eerste kennismaking met Ishii en wat voor één! Ontzettend brute muziek, gave beelden, coole geluidjes (bijvoorbeeld de telefoon, of de hagedis die een insect eet), stoere voice-overs. De letterlijke aanloop tot het gevecht was fantastisch. Het begin van het gevecht boeide wat minder, maar het einde was letterlijk elektrisch. Een verhaal heb ik niet echt kunnen ontdekken, boeit ook niet echt, een hyperactieve collage van beelden kan ik altijd wel waarderen. Ik zie de link tussen Ishii en Tsukamoto zeker, ik krijg spontaan zin om Tetsuo weer eens te zien.

Al een tijdje geleden gezien, maar blijkbaar staat dit op deze site!

Zeer goede documentaire. De diepte wordt niet geschuwd, de uitleg die uitgebreid van computeranimatie gebruik maakt, wordt ook door mijn ouders begrepen. Brian Greene lijkt wel een professionele oproepman, wat ik persoonlijk erg knap vind voor iemand die zich normaal niet met de tv bezighoudt.

Ik heb erg het idee dat de leek erg goed op de hoogte is van de nieuwste ontwikkelingen binnen de natuurkunde na het zien van deze documentaire.

En ook ik als natuurkundige heb genoeg nieuwe manieren gezien om deze complexe materie uit te leggen zonder er wiskunde bij te gebruiken, dus ik heb me niet verveeld.

Na ruim vier jaar weer eens herzien, het blijft een steengoede film.

Cinematografisch werkelijk bijzonder sterk. Mooie lange shots waar de camera zich zo natuurlijk als het maar kan tussen de mensen beweegt met als absolute hoogtepunt het shot waar de drie meisjes gevolgd worden. Maar wat me nu ook opviel was het shot op het sportveld waar de camera een tijd lang totaal niet beweegt. Het ziet eruit alsof er random in een richting gefilmd wordt, hoe de gefilmde mensen hun gang gaat voelt compleet natuurlijk aan, en toch valt alles wat noodzakelijk is precies binnen het kader. Ook mooi is het shot waarbij de slimste van de moordenaars compleet onscherp van de achtergrond naar voren loopt; pas als hij vlak bij de camera staat is hij scherp te zien. Beethoven blijft fraai gekozen als filmmuziek, maar verder ook sterk hoe er van omgevingsgeluiden gebruik wordt gemaakt. Afgezien van het formaat, wat ik wel een beetje jammer vind, blijft de film audiovisueel dus bijzonder sterk.

Het is duidelijk dat ook deze film door Tarr beïnvloed is, de meedere perspectieven komen ook in diens Sátántangó voorbij, al bereikt Van Sant hier wel cinematografisch een hoger niveau. Op die meedere perspectieven slaat ook de titel. Er is namelijk een parabel van de blinden mannen en een olifant: de een pak de slurf vast en zegt dat een olifant als een slang is, een ander pakt een voet vast en zegt dat een olifant als een boomstam is, een derde pakt een oor vast en zegt dat een olifant als een waaier is, een vierde pakt een tand vast en zegt dat een olifant als een speer is. Allemaal meerdere interpretaties afhankelijk van je perspectief. Voor mij is de referentie naar deze parabel extra leuk, ik heb me namelijk als wiskundige een tijd bezig gehouden met topostheorie, een zeer abstracte tak van de wiskunde. Wat een topos precies is, is moeilijk uit te leggen, er zijn vele definities, die allemaal equivalent zijn, maar een totaal ander perspectief bieden. Het standaardwerk over topostheorie heet dan ook "Sketches of een Elephant", een bijzonder poëtische titel voor een wiskundeboek.

De manier waarop ik met de personages meeleef is toch wel wat veranderd. Bij de vorige kijkbeurt keek ik er echt naar uit dat het trio meisjes zo snel mogelijk afgeknald zou worden. Deze kijkbeurt daarentegen, voelde ik veel minder afkeer. Ja het zijn tutjes, maar die kunnen evengoed leuke mensen worden als ze wat ouder zijn. De intelligente van de moordenaars blijft fascinerend met z'n voorliefde voor Beethoven. Voor de rest weinig sympathie of antipathie tegenover de personages, daar leent de opzet zich ook niet voor, die al interessant genoeg was.

De waardering van 4,5* blijft rotsvast staan, en ik neig zelfs een beetje naar het maximum, maar het beeldformaat weerhoudt me er deze keer van. Misschien ooit bij een volgende kijkbeurt.

Een film die enigszins doet denken aan El Baile De Los 41, een Mexicaanse film die ongeveer in dezelfde tijd speelt en ook de moeilijkheden van homoseksualiteit in die tijd uitbeeldt, maar daar betreft het homoseksualiteit van mannen in plaats van vrouwen en de situatie is Mexico in plaats van Spanje. Een andere overeenkomst is dat beide films visueel mooi zijn, al is deze film in zwart/wit. De beelden zijn in ieder geval zeer smaakvol, alleen de editing waarbij we soms een pigeonhole te zien krijgen was cheesy en dat kost de film een halve ster. Het plot een beetje traag, maar interessant. Wat El Baile De Los 41 uiteindelijk de betere film maakt, is dat het op sterke wijze emoties uitbeeldt zonder woorden te gebruiken. Elisa y Marcela weet toch minder de emoties aan te spreken. Niettemin de moeite waard. 3,5*.

Helaas zonder ondertiteling gezien. Dat is soms niet nodig, maar vooral Hanks is hier bijzonder slecht te verstaan. In het begin is dat niet zo erg, want de film is erg spetterend, zoals ik dat al wel eerder heb gezien bij Luhrmann. Maar zodra de onvermijdelijke downfall van Elvis inzet, worden de beelden ook veel minder spectaculair.

Hoe waarheidsgetrouw deze film is, weet ik niet. Ik had nooit veel interesse in Elvis, al wakkerde deze film die interesse iets meer aan. Wat me opvalt is dat de concerten in de film veel meer energie hebben dan de plaatopnamen die ik ken. Wellicht kon men in die tijd nog niet zo dynamisch muziek opnemen. Elvis komt in ieder geval betreurenswaardig over in de film, iemand die duidelijk gemanipuleerd wordt door Hanks, waarbij het eens verfrissend is dat de laatstgenoemde een keer niet een sympathiek personage speelt.

Maar goed, wat blijft is dat de eerste helft veel beter is dan de tweede visueel gezien. 2,5*.

Ik ben wellicht erg zuur, maar ik kan hier maar weinig mee. Voor mij voelt deze film als een grote cliché aan. De persoon Yzma doet me aan Cruella DeVil denken, haar domme sidekick aan de soortgelijke sidekicks van Hades in Hercules en de moraal doet licht denken Beauty and the Beast. En het ergst van alles: de humor slaat totaal niet bij me aan, echt flauwe slapstick. De enige positieve punten zijn dat de moraal nu ook weer niet zo erg in your face is als in andere recente Disney films en dat het aantal liedjes flink teruggeschroefd lijkt te zijn in deze film. 1*.

Coco beviel me goed, ook vanwege mijn affiniteit met de Mexicaanse cultuur. Met de Colombiaanse cultuur heb ik veel minder, louter door een gebrek aan kennis, zeker niet door een gebrek aan interesse, en daarom dus ook deze film opgezocht. Niet onverwacht lukte het me dus totaal niet om de typische Colombiaanse ingrediënten in deze film te identificeren. Dat hoeft allemaal niet erg te zijn, als de rest maar een leuke film is.

En juist daar gaat het mis. Allereerst de bijzonder vervelende liedjes. Typisch voor de laatste Disneyfilms (met nadrukkelijke uitzondering voor Coco). Vaak erg druk met veel gespring, maar met name zijn het gewoon niet al te sterke composities. Het mag werk van dezelfde componist als die van de veelgeprezen musical Hamilton zijn, maar daar was ik eerlijk gezegd ook niet erg onder de indruk van.

Ook qua inhoud zitten er haken en ogen aan omdat het al snel duidelijk is dat er weer een verschrikkelijke Disneymoraal van "het wonder ben jezelf" ofzo om de hoek ligt. Of: "het wonder in jezelf ontdekken", wat erg doet denken aan de vervelende navelstaarderige moraaltjes van "jezelf vinden" uit de Disney Renaissance. En natuurlijk als de magie verdwenen is en iedereen concludeert dat het niet om de magie gaat, maar om de mensen zelf, keert de magie terug. Wat daar nu van te denken?

Wel positief is dat de film een latinosamenleving toont waarin mensen echt alle tinten qua huidskleur kunnen hebben. Dat voelt in ieder geval authentiek aan. Visueel ziet het er verder ook allemaal erg fraai uit, dat moet gezegd worden, maar als film is het geheel helaas bijzonder vervelend. 1,5*.

Verschrikkelijk. Een beetje een samenraapsel van Snow White (vooral met de schoonmakende dieren), en Sleeping Beauty in een hedendaagse setting. Dat laatste kan grappig zijn, en er zijn heel af en toe kleine (niet supergeslaagde) pogingen in die richting zoals de duif die een kakkerlak eet, maar het blijft zo mierzoet dat het glazuur van je tanden springt. Je mag allerlei bekende elementen uit verschillende films bij elkaar rapen, het wordt er niet automatisch origineler door, zeker niet als er geen enkele poging gedaan wordt om de voorspelbaarheid van alle clichés te doorbreken. 1*.

Jammer. Schwarzenegger komt toch het beste tot z'n recht als hij met verstand uitgeschakeld zware geweren en coole oneliners afvuurt. Het kan niet over the top genoeg zijn. Als het te serieus wordt, zoals hier, blijft er maar weinig van de lol over, want voor smaakvolle beelden hoef je hier natuurlijk ook niet aan te kloppen.
Dat het verhaal ontzettend vergezocht en onlogisch is (Menni had het al over de tijdzone), vind ik niet zo heel erg. Wel snap ik die angst voor de apocalyps niet zo. Christenen willen toch zo graag dat Jezus weer terug op aarde komt? Als je Openbaringen moet geloven, moet je dan toch eerst door de zure appel van de apocalyps bijten.
Wat wel zwaar irriteerde is dat je een bekering aankomen zodra Schwarzenegger vertelt dat hij van zijn geloof is gevallen omdat zijn vrouw en dochter zijn omgekomen. De braakneigingen kwamen dan ook opzetten toen hij zijn vette geweer, waar hij eerder nog de voorkeur aan had gegeven (en dat was wel een coole oneliner), weggooit en gaat bidden. En natuurlijk wacht hem de mierzoete hereniging met zijn gezin op het einde. Het lijkt Gladiator wel.
Dergelijke christelijke propaganda stoort dusdanig dat de kleine lichtpuntjes niet meer kunnen compenseren. De film verdient wat mij betreft dan ook royaal het minimum. 0,5*.

Vervelend. Genoeg films gezien waarin ouders het niet eens zijn met de keuze van een partner voor hun kind; soms hebben ze gelijk, soms niet. Soms zijn er goede bedoelingen, soms niet. Je hoeft maar even te kijken en je weet al in welke categorie deze film past. Het is allemaal voorspelbaar op de brand na waar de schoonzoon wordt gered door de vader in plaats van andersom, maar dat is een detail, en sentimenteel. 1,5*.

Interessant uitgangspunt, zeker omdat de film bijna twintig jaar oud is, maar behoorlijk de huidige technologie voorspelt. Inmiddels schijnen de straten vol met camera's te zitten, die meer en meer een internetconnectie hebben en dus in principe door de NSA te gebruiken zijn. Ook nu worden massaal telefoongesprekken afgeluisterd. Ik heb alleen begrepen dat het aan elkaar knopen van losse eindjes nog niet zo makkelijk gaat als de film doet suggereren.

Los daarvan voelt de film toch ongeloofwaardig aan, gezien al het materiaal dat ingezet wordt (helikopters, satellieten), en het lijkt me dat dat moeilijk te verantwoorden is. Verder wordt het gevaar van de NSA heeft wel erg zwart/wit afgeschilderd in de vorm van een antagonist die de technieken misbruikt voor eigen doeleinden. Daar bovenop de vrouw van de hoofdpersoon die flink tegen privacyschending ageert, terwijl de hoofdpersoon het allemaal relativeert, om natuurlijk later van een koude kermis thuis te komen. Het voelt allemaal iets te makkelijk aan. Liever had ik problemen door een misverstand gezien, waar in de film ook al naar gehint wordt: noem in een onschuldige telefoonconversatie een aantal triggerworden en je zou zo de NSA achter je aan kunnen krijgen. Zo'n scenario bijvoorbeeld.

Het plot is dus een beetje vergezocht (al hoop ik dat dat niet verandert in de toekomst). Wat de rest van de film betreft, aardige rollen voor Smith, Voigt en Hackman. Verder draait het vooral om de actie, die aardig is met een snelle montage, maar duidelijk niet van het niveau Bay. Maar goed, die mist dan weer vaak de inhoud van deze film. 3*.

Een stijgende lijn, want ook deze film uit de Dirty Harry reeks is weer beter dan de vorige, zij het met een wat kleiner verschil.

In zekere zin is ook deze film weer een kopie van de eerste. Waar Harry in de eerste film een bankoverval voorkomt en in de tweede film een vliegtuigkaping, allebei de keren op onorthodoxe wijze, wordt nu op een soortgelijke manier een gijzeling in een winkel beëindigd. Waarna overgegaan wordt op een grotere zaak waarbij een superieur niet bepaald meewerkt. Ook hier weer een hoop cynisme gepaard met de nodige oneliners, dit keer vooral op vrouwen gericht. Ik kan er wel om lachen.

Waarom deze film uiteindelijk wat beter aanvoelt is enerzijds omdat de film compacter is, zodat het punt van verzadiging relatief later komt, en anderzijds omdat de muziek het beste is van de drie films uit de reeks die ik nu gezien. Die achtervolgingsscène was filmisch verre van bijzonder, maar die muziek maakte het toch het hoogtepunt van de film.

Toch is er een puntje te noemen waarin de tweede film de betere was, namelijk in de antagonisten. Die waren hier toch wat kleurloos, misten een beetje profiel. Enigszins hand in hand daarmee voelde het plot ook wat minder. Dus nog niet de Dirty Harry films die in elk opzicht de beste van de reeks is. Maar ik ben benieuwd naar de volgende delen. Nog iets beter, en dan ligt een halfje extra in het verschiet. 2*.

Erg fijn filmpje. De soundtrack valt erg op en doet denken aan de muziek bij de introductie van Thunderbolt Buddha in Electric Dragon.

Een paar zeer interessante beelden met sterke montage. Ten opzichte van Burst City en vooral Panic in High School is Ishii er geweldig op vooruit gegaan, maar haalt nog niet het niveau van later werk. Iets teveel shots die qua kleurgebruik er gedateerd uitzien. Genoeg andere beelden overigens waarbij het kleurgebruik wel geslaagd is, bijvoorbeeld het groen in de metro.

Doorlopend heerst er een goede sfeer die voor spanning zorgt, waardoor de visueel mindere scenes ook niet gaan vervelen. 4*.

Gekeken omdat vriendinlief nogal fan van Millie Bobby Brown is, die het ook aardig doet. Verder is dit een vlot filmpje, maar daar is het meeste wel mee gezegd. Ik ben niet echt onder de indruk van het plot. Zeker tegen het einde voelt het allemaal warrig aan, want wat heeft die moeder nu eigenlijk gedaan? En verder ben ik ook niet overtuigd van de scherpe gaven van de hoofdpersone, die toch wel erg opvallend te werk gaat want in persoon naar het huis van de burggraaf gaan is natuurlijk erg verdacht en wekt de aandacht net als het als jonge alleenstaande dame alleen in een appartement wonen, wat volgens mij in die tijd meteen alle aandacht zou opwekken. Het breken van de vierde muur gaat op een gegeven moment ook storen, met name wanneer de hoofdpersone de kijker vraagt te helpen wat mijn vriendin leidde tot de uitspraak "Wat is dit? Dora the Explorer ofzo?" 2*.

Best leuk. Blijkbaar zorgde een Audrey Hepburn film voor de nodige reclame voor de Vespa. Geen idee of er daadwerkelijk een lobby van de fabrikant was om de Vespa in die film te krijgen, zo ja, dan hadden ze er vast nooit bij stilgestaan dat die lobby zelf onderwerp van een film zou kunnen worden. In ieder geval leuk om een impressie te krijgen van de geschiedenis van de Vespa en haar fabrikant.

De film is verder luchtig en aangenaam. Met name het hoofdpersonage is charismatisch en lijkt over een goed hart te beschikken, wat natuurlijk ook altijd voor de nodige sympathie zorgt. En verder zien de beelden er redelijk verzorgd uit. Geen meesterwerk, maar wel een film die voor een prettige avond zorgen kan 3*.

Best wel een fan van Tautou, maar zelfs zij kan deze film niet redden. Een ontzettend dun plot, wat maar niet tot leven komt, ook door de geringe chemie tussen de hoofdpersonen. Ik snap het idee van een kleine film over gewone mensen die ook een mooi emotievol leven kunnen leiden, maar het is elders veel beter gedaan. Deze film is helaas ontettend saai en overbodig. 0,5*.

Gisteren was het dan ook voor mij zover. Eerst in de middag naar Machete geweest, en vervolgens 's avonds naar Enter the Void. Van beiden had ik toch wel hoge verwachtingen, vooral van de laatste waarvan de voorganger in mijn top 10 staat, maar beiden konden dit maar gedeeltelijk inlossen.

Veel hier gelezen over lege zalen bij Enter the Void, maar in Amsterdam was de zaal behoorlijk goed gevuld. Na wat geleuter van iemand dat het een première betreft, kan het feest beginnen. De aantiteling biedt al de nodige visuele impulsen en geeft de toeschouwer al vast een voorproefje van wat er gaat komen.

En datgene is aanvankelijk behoorlijk overdonderend. We zien de wereld door de ogen van drugsdealer Oscar, terwijl de sfeer neergezet wordt door de vervreemdende geluiden op de achtergrond. Sowieso kan het geluid gedurende de film bijzonder sterk genoemd worden. Af en toe zijn er flarden van Bachs air op de g-snaar te horen, dat ook erg smaakvol is gebruikt.
We hebben op een gegeven moment samen met Oscar een DMT-trip, die tot een pijnlijk einde komt zodra Oscars mobiele telefoon afgaat. Ook voor het publiek is dit een pijnlijk ontwaken. Noé slaagde er sowieso goed in om het publiek soms wakker te schudden, bijvoorbeeld in de scène van het auto ongeluk. Alsof je zelf in de auto zat.

Het sterven van Oscar door een politiekogel, geeft niet alleen de ziel van Oscar, maar ook de camera alle vrijheid. Sowieso behoorlijk stom om te gaan roepen dat je een pistool hebt, en dat je gaat schieten, als de politie achter je aanzit, want volgens mij is dat voor de politie in elk ander land dan Nederland het startsein om zelf te gaan schieten.
Anyway, het is fascinerend om te zien waar de camera overal naar toegaat, en grote delen lijken in één shot genomen te zijn. Ik denk dat daar een aantal kunstgrepen achter zitten, maar het resultaat ziet er erg goed uit. Vond ik ook een sterk punt van Irréversible.

Ik heb bij Seul contre Tous al eens geklaagd over dat Noé gedurende de film eenzelfde trucje gebruikt in de montage, hetgeen op een gegeven moment dan zijn zeggingskracht verliest. De overgangen tussen de scènes in Enter the Void geschieden door middel van het focussen op een lamp, vervolgens wordt er uitgezoomd, waarna de camera een zwiep maakt, er een sterke zoom op de lamp komt, gevolgd door een stroboscopisch effect. Aanvankelijk erg gaaf, maar na het een aantal keer gezien te hebben, kan je al helemaal uittekenen wat er gaat gebeuren als de camera weer een lamp in het vizier heeft.

Wat ik een groter probleem vond, en hier ga ik met Animosh mee, is dat we een zeer groot gedeelte van de film tegen een achterhoofd aankijken. Verschrikkelijk irritant. Het betreft een flashback, maar er zijn toch ook andere manieren om scènes als een flashback te markeren, desnoods met een ander kleurenfiltertje. Is misschien wat clichématig, maar lang niet zo storend.

Eerder nogal onopvallend door al het visuele geweld, maar door het achterhoofd ineens een stuk opvallender: het slechte acteerwerk. Vooral De la Huarta, de enige professional in het gezelschap, is bijzonder matig. Maar ja, het hebben van acteertalent was niet de hoogste prioriteit bij het casten heb ik gelezen. De la Huarta schijnt namelijk aangenomen omdat ze het leuk schijnt te vinden om te schreeuwen en om in haar blote reet rond te lopen. Vergelijk dit met de acteurs in Irréversible, die een rol neerzetten die je nog verder de film intrekken. Hier komen de personages nauwelijks tot leven, en op een gegeven moment kan het me nog maar weinig schelen wat voor ellende hen overkomt.

Na de scènes met het achterhoofd vond ik het moeilijk om weer in de film te komen. Nadat het slechte acteerwerk eenmaal was opgemerkt, viel het niet meer te negeren. De film werd fragmentarischer, waardoor de stroboscoopeffecten in aantal toenamen en ook de lengte begon een beetje tegen te werken. Desondanks nog een aantal indrukwekkende scènes, zoals met het vliegtuig, of in het Love Hotel. Ik denk niet dat het de bedoeling was, maar ik schoot wel enorm in de lach met dat shot dat laat zien hoe geslachtsgemeenschap er inwendig uitziet. De shots van Tokyo in neonlicht zijn werkelijk fenomenaal.
In een recensie al gelezen over de abortus, wat mij betreft een enorme spoiler, al zal Bert Dorenbos blij zijn met de scène vanwege het shockerende gehalte..

Al met al moeilijk een beoordeling te geven. Genoemde minpunten ergerden me dusdanig dat ik erg geneigd was om 3,5* te geven. Maar de film heeft ook zijn sterke momenten, zoals enkele overdonderende scènes, en de soundtrack is bijzonder sterk gedurende de hele film. Toch maar 4*, even hoog als Seul contre Tous, die het wat mij betreft toch op punten wint van Enter the Void. Helaas dus niet de gehoopte evenaring van Irréversible.

Zeker interessant. Het boek ooit in handen gehad, maar dat was een Engelse vertaling. Als ik dan toch een vertaling moet lezen, dan liever in het Nederlands, dus weer terzijde gelegd. De cover trok me in ieder geval wel, dus toen ik deze film in het Netflix aanbod ontdekte, was mijn keuze snel gemaakt.

Het uitgangspunt is interessant: wat zou er gebeuren als Hitler weer op aarde rond zou lopen? Hoe zou hij zich verhouden tot de hedendaagse bevolking? De eerste helft van de film was behoorlijk komisch met Hitler die kennis maakt met de moderne tijden. Wel hapert het af en toe een beetje. De sequens van ongescripte scènes duurde wat mij betreft te lang. Ja, het is niet comfortabel wat de mensen zeggen, maar alleen dat gegeven maakt het nog geen Borat, en op een gegeven moment ging het wat vervelen. Verder was de parodie op de Untergang scène later in de film erg leuk.

De tweede helft is meer serieus en probeert de kijker een spiegel voor te houden met de suggestie dat we niet misleid worden door volksmenners, maar dat we dezelfde gedachten delen, en dat er slechts een kundige politicus, die weet hoe met de media om te gaan (en die alleen de fout in lijkt te kunnen gaan als hij dieren mishandeld), nodig is om die gedachten te focussen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat de meningen hierover verdeeld zijn. Sommigen zullen het wellicht te makkelijk vinden om Pegida en Wilders met Hitler te vergelijken. Welnu, ik moet zeggen dat ik wel degelijk angsten heb omtrent types als Trump, Poetin en Erdogan, die niet veel respect voor de rechtstaat lijken te hebben. Zeker als je in deze film ziet hoe Hitler als "komisch" figuur de sympathie van het volk wint, doet dat bij mij denken aan hoe Trump de verkiezingen heeft gewonnen. Ik kon er dus wel wat mee.

Een interessante film dus, maar als geheel voelt de film wel onevenwichtig aan, met name vanwege de vele zijpaadjes in het plot. Voorlopig houd ik het op 3*.

Mijn tweede Lynch na Dune. Als de verhalen mag geloven is deze veel meer representatief voor Lynch dan Dune. Het was in ieder geval een ervaring. De eerste gedachte bij de eerste beelden was "kapsel!!" Verder weinig aan kunnen storen.

Wat een ontzettend beklemmende sfeer weet Lynch hier te bereiken! Opvallend is het vrijwel ontbreken van muziek. Het effect wordt door heel erg minimalistische geluidseffecten bereikt, bijvoorbeeld door middel van een enkele lage bastoon. Heel erg knap!

De special effecten zien er verouderd uit, maar de zwart-wit beelden weten dit redelijk te verdoezelen. Vrees dat als het in kleur geschoten was, het er een stuk slechter uit had gezien, waarmee de keuze voor zwart-wit is gerechtvaardigd.

Ik heb erg zitten twijfelen tussen een 4,5 en een 5, maar ga uiteindelijk toch voor het maximum. Ongekend knap hoe met zo weinig middelen een zo doeltreffende film gemaakt kan worden.

De laatste keer dat ik deze film zag was waarschijnlijk meer dan 10 jaar geleden. Uiteindelijk denk ik dat dit een film is die ik niet snel nog eens zal zien de komende 10 jaar. Het is erg plotgedreven, dus weinig verrassend bij herzieningen, zelfs als die ver in het verleden liggen. Niettemin is het plot behoorlijk vlot en is het acteerwerk prima, waardoor het allemaal prettig wegkijkt. Vooral leuk om Finney te zien, die ik eigenlijk alleen als kale miljardair uit Annie kende. Blijkbaar was hij helemaal niet kaal.

Visueel weinig bijzonder helaas (op dat vlak baseer ik toch voornamelijk de herkijkwaarde van een film) en soms voelde het ook nogal arbitrair aan wanneer scènes werden afgekapt. Uiteindelijk weer eens aardig om gezien te hebben, waarna de film de minstens de volgende 10 jaar weer opgeborgen kan worden. 2*.

Afgelopen jaar ben ik in San Francisco geweest en heb ik ook Alcatraz bezocht, omdat iedereen me vertelde daar naar toe te gaan. Het was aardig om te zien, maar het had voor mij niet echt een diepere betekenis. Ik denk dat ik meer onder de indruk was geweest als ik eerst deze film had gezien. Aan de andere kant was deze film nu voor mij een feest van herkenning, en dat heeft ook wel wat.

Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, en bij het zien ervan moest ook ik denken aan The Shawshank Redemption, met name vanwege overeenkomsten in het ontsnappen, maar ook elementen als een verkrachting (hoewel hier niet tot uitvoer gebracht) en de omgang tussen de gevangenen in het algemeen. Wat dat betreft is deze film veel minder melig, want de aandacht gaat hier toch vooral naar het ontsnappen.

Die ontsnappingspoging heeft natuurlijk z'n spanning, wat soms ook (te) dik aangezet wordt getuige Eastwood die ineens toch in bed blijkt te liggen terwijl men de kijker laat denken dat de bewaker het nephoofd gaat ontdekken. Beelden zijn zoals vaker in die tijd verre van sprankelend, vooral registrerend. Acteerwerk is in orde, en zeker Eastwood mag ik toch vaak wel graag aan het werk zien. Hij kan toch altijd wel aardig de rol van een koele kikker neerzetten.

Allemaal aardig om te zien, zeker na Alcatraz zelf bezocht te hebben, maar niet meer dan dat. 2,5*.

Redelijk vermakelijk, maar verre van geweldig. Het plot is natuurlijk nogal vergezocht, wat niet erg hoeft te zijn als de film verder maar over de top gaat. En dat gebeurt niet echt. De actie aan het einde is redelijk, maar weet nergens echt te verbluffen. Verder ook weinig echt memorabele oneliners, behalve Schwarzeneggers opmerking over slaan als een vegetariër. Ook aardig om hem een keer Duits te horen praten; in het algemeen lijkt hij ook wat meer op dreef te zijn dan Stallone. Ook leuk om Vinnie Jones in deze film terug te zien, hij heeft toch echt een epische tronie. Maar ook bij hem heb ik het gevoel dat er meer in zat, wat niet aan hem ligt: men had veel meer met hem mogen doen in de eindscène met hem, die juist niet bepaald episch was.

Een film die aardig tijdverdrijf is, maar niet meer. 2*.