Enjeru Dasuto (1994)

Zeer fascinerende serialkiller film in de breedste zin van het genre. Want hoewel het op de oppervlakte zeer zeker hierover gaat, vormen de seriemoorden bij een nadere beschouwing eerder een opzet tot intrigerende (mentale) beelden, psychologische en filosofische dialogen, en vraagstukken waarbij veelvoudig naar Nietzsche en verwanten gerefereerd wordt. Er hangt een grauwe, mysterieuze sfeer wat versterkt wordt door vervreemdende ontmoetingen en personages. De zwijgzame en haast ondoorgrondelijke hoofdpersoon maakt het er daarbij ook niet makkelijker op voor de kijker, wat ik alleen maar kan aanmoedigen.

Zeer aardig om Ishii’s benadering op dit vlak te zien en ik blijf duimen voor een sub van Labyrinth of Dreams.

Leuk om eens wat eerder werk van Ishii onder ogen te krijgen.

Sterke film die een beetje teniet gedaan wordt door de nogal povere basis. Het seriemoordenaar verhaaltje is niet echt geweldig, en wanneer de film in plotprogressie mode schakelt ondervond ik er wel wat last van.

Veel boeiender is Ishii's benadering van de film. Net als filmbroer Tsukamoto werkt Ishii met strakke, vaak symmetrische composities, flitsende montage en versterkende muzikale intermezzos. Alleen contrasteert hij dit ook met enkele natuurshots vergezeld van ambient.

Het gebruik van muziek is redelijk experimenteel te noemen. Vaak niet al te subtiel, ook niet altijd geslaagd, maar vaak wel erg boeiend. In combinatie met de haperende TV bracht die wederkerende crunch bijvoorbeeld een erg leuk effect met zich mee. Ook visueel is het wat oneffen, maar veel leuke ideeën, vaak ook erg knap uitgewerkt (zeker als Ishii even in overdrive schiet). Film oogt jammer genoeg nog iets te goedkoop, iets wat hij later makkelijker zou weten te camoufleren.

En verder, zoals Dopke al aangaf, kille en ijzige personages, vreemde stiltes, zware dialogen en vaak abstract acteerwerk. Ik kan het alleen maar aanmoedigen, het zorgt voor een zeer apart sfeertje.

Ik ga voor een dikke 3.5*. Latere films zijn veel beter en consistenter uitgewerkt, maar in Angel Dust zijn al erg veel leuke dingen te zien. Ook blijf ik meeduimen voor die sub van Yume no Ginga, een film die ik al erg lang wil herzien

Aanrader voor de Ishii fans.

Verhaal lijkt in eerste instantie nogal standaard detective werk -is het eigenlijk ook-, maar de uitwerking telt.

En die uitwerking is zeker niet slecht, al moet gezegd dat ik niet altijd even geboeid zat te kijken. Dit kwam door de wat matige diaologen op de rustige momenten. Toch vond ik het een behoorlijk goede film, wat vooral kwam door de muziek (ook erg fijn bij een paar sterke scènes), die voor de nodige sfeer zorgde. Verder scoort de film vooral op psychologisch en een beetje op filosofisch vlak. Al ben ik over het algemeen wat minder gecharmeerd van het laatste.

4*

Inderdaad fascinerende beelden, maar ik vond de film te gewild moeilijk doen (bij zeker een kwart van de film weet ik nog steeds niet wat er eigenlijk de bedoeling van was) voor al bij al nogal weinig inhoud. Maar als ik daar even voorbij kijk, vond ik het allemaal wel knap gedaan, leuke effectjes met de montage en de muziek, en een banaal verhaal zo vertellen dat het fascinerend líjkt, is eigenlijk ook wel knap natuurlijk. Doet ook inderdaad aan Tsukamoto denken, maar Ishii moet nog serieus wat spek eten om op dat niveau te geraken - misschien heeft hij dat nadien ook gedaan, het is het eerste wat ik van de brave man zie, dus hij verdient uiteraard krediet.

Erg fijn filmpje. De soundtrack valt erg op en doet denken aan de muziek bij de introductie van Thunderbolt Buddha in Electric Dragon.

Een paar zeer interessante beelden met sterke montage. Ten opzichte van Burst City en vooral Panic in High School is Ishii er geweldig op vooruit gegaan, maar haalt nog niet het niveau van later werk. Iets teveel shots die qua kleurgebruik er gedateerd uitzien. Genoeg andere beelden overigens waarbij het kleurgebruik wel geslaagd is, bijvoorbeeld het groen in de metro.

Doorlopend heerst er een goede sfeer die voor spanning zorgt, waardoor de visueel mindere scenes ook niet gaan vervelen. 4*.

Vooral sterk vond ik de ritmiek in geluids- en beeldmontage. Ritme in alles: handelingen, dialogen, muziek, stilte... Heel uniek, bijna bezwerend. Electric Dragon beviel me jaren geleden ook al zo goed, nu maar eens op zoek naar meer van Ishii!