Meningen

Na Matilda gisteren vandaag deze verfilming van een kinderboek van Roald Dahl gezien. Met het boek ben ik vertrouwd, het is behoorlijk dun, dus ik vroeg me van te voren af hoe je daarmee een hele film vult.

Dat wordt opgelost door een liefdesrivaal die niet in het boek voorkomt te introduceren. Een bijzonder irritant persoon, maar dat is functioneel in het verhaal. Het voelt een beetje onwennig aangezien ik vertrouwd ben met het boek en alles wat afwijkt voelt dan een beetje raar. Ook levert het allemaal wat extra drama op, wat totaal niet aanwezig is in het boek. Maar gezegd moet worden dat deze afwijkingen van het boek uiteindelijk ten goede komen voor een film die toch ook volwassenen moet aanspreken. Het krijgt iets meer diepgang zo. Bovendien is het basismateriaal gewoon te beperkt, dus dan zijn de enige opties of kiezen voor een kortfilm of het toevoegen van extra materiaal.

Ook de verteller speelt een soort van rol in het verhaal en ik weet niet helemaal of ik die kunstgreep echt geslaagd vind, aangezien zijn rol in het verhaal nu ook niet echt veel voorstelt. Of een rol die meer doorvlochten is met het verhaal of een klassieke voice over zou misschien beter werken.

Films over oude mensen zijn redelijk schaars, kinderboeken over oude mensen lijken me al helemaal bijzonder. Het levert in ieder geval een mooie rol voor Dench op. Wat Hoffman betreft ben ik helaas wat minder overtuigd. Alleen mompelen is niet voldoende om een verlegen persoon neer te zetten; ik geloof hem gewoon niet.

In ieder geval aardig voor een keertje, maar net als zoveel boekverfilmingen (en zeker bij Roald Dahl) heb ik uiteindelijk toch een voorkeur voor het boek. 2,5*.

Deze film was me al eens aangeraden door een kennis die studeert aan de filmacademie, maar ik wilde destijds eerst El Laberinto Del Fauno zien. Die viel goed in de smaak, dus nu ook maar eens deze opgezet.

Een sfeervolle film, die netjes opgenomen is, maar die me toch vooral wist te boeien door het verhaal. De vergelijking met El Laberinto Del Fauno komt onvermijdelijk op en ik moet zeggen dat laatstgenoemde me toch wat beter beviel, omdat daar het fantasie-element wat sterker naar voren kwam en er meer gespeeld werd met scène-overgangen. Daarom een halfje lager voor El Espinazo del Diablo, 3,5* dus.

Aardig.

Staat in de top 250, maar ik had hem nog nooit gezien. De recente ontdekking van enkele films die als verbinden de schakel scriptschrijver Kaufman hebben, heeft in ieder geval mijn interesse vergroot. Vandaag maar eens gekeken.

Het uitgangspunt vind ik interessant. Zou ik mijn herinneringen laten weghalen als ze pijnlijk zijn? Ik denk dat ik met nee moet antwoorden. Je wist toch een gedeelte van je ervaring, die je juist zo kan helpen om het in de toekomst beter te doen. De film lijkt echter een tweeslachtig standpunt in te nemen. De oprichter van de kliniek komt er niet geheel genadig van af, met zijn assistente die de bandjes rondstuurt, maar ondertussen zijn de karakters van Carrey en Winslet wel weer bij elkaar, terwijl ik mijn vraag heb of dit wel was gebeurd zonder de "hersenspoeling."
Verhaal was vermakelijk, maar het subplot met Dunst kwam wel erg melig op me over. Ik denk dat de film veel oprechter was overgekomen als men zich louter op Carrey en Winslet had geconcentreerd, en men het wissen van het geheugen alleen had gebruikt als kapstok om de relatie uit de doeken te doen zonder het gevecht om het wissen te stoppen.

Visueel aardig, maar niet opzienbarend, en zo ook voor de soundtrack. Over het algemeen aardig geacteerd, waarbij Carrey me extra opviel: geen gekke bekken dit keer. Hij kan blijkbaar ook een serieuze rol neerzetten.

Leuk om gezien te hebben, maar uiteindelijk blijf ik vooral met het gevoel zitten dat er meer uitgehaald had kunnen worden juist door zich te beperken. 3*.

Een interessante film vanwege het Kafkaëske en surrealistische karakter en omdat er flink wordt gespeeld met het medium film. Het eerste wordt nog eens extra benadrukt door de suggestie van hypnose. Maar ook het spel met het medium voegt toe aan de surrealistische sfeer. Het was interessant om te zien, het acteerwerk in kleur voor een scherm met zwart/wit beelden, waarbij de personages switchen tussen voor het scherm en in het scherm. Maar net als The One Ring ervoer ik ook een zekere willekeur, wat toch enige afbreuk doet.

Het camerawerk wordt door velen hier geroemd, en er zaten inderdaad een paar mooie shots bij, maar toch heb ik het niet als overweldigend ervaren. Wellicht omdat ik dit weekend twee films van Tarr heb gezien, en daar waren de zwart/wit contrasten toch scherper, en werd er ook veel beter gekadreerd. Wel is de soundtrack erg fraai.

Ik moest ook aan een andere film denken, The Red Spectacles, en het is denk ik dat deze film relatief obscuur is, want anders hadden meer mensen de vergelijking gemaakt. Ook daar een surrealistische sfeer met een Kafkaëske setting, waarbij het spel met film voor extra vervreemding zorgt. Ik vraag me werkelijk af of Von Trier bekend was met die film (die ook ouder is), en zo ja of het ook daadwerkelijk een bron van inspiratie was.

Uiteindelijk valt voor mij de vergelijking met The Red Spectacles ook niet in het voordeel van Europa uit, en dat doet de film enigszins de nek om. Kort samengevat: er zit veel interessants in, maar voor mijn gevoel heb ik dat allemaal al eens eerder en beter in andere films gezien. Niettemin was het een leuke ervaring. 3*.

Aardig. Een vriendin heet Eva en daarom leek het me grappig om deze een keer met haar te kijken. Er zijn vele andere films met die naam, maar deze sprak me qua poster het meeste aan, en de trailer zag er ook wel mooi uit.

Inderdaad is de film visueel aardig om te zien, met name als het innerlijk van robots uitgebeeld wordt ziet het er leuk uit. Maar echt opzienbarend vond ik het ook niet. Hetzelfde geldt voor de muziek, over het algemeen niet storend, maar het voegt ook niet veel toe. Het resultaat is een prettig kabbelend sfeertje, maar bijzonder is het niet.

Het verhaal is afgezien van een romantische verwikkeling vooral een zoveelste variant op het "Do robots dream of electronic sheep"-thema, maar verveelt toch ook niet. Dat zal met name komen door het karakter Eva. Ook prima acteerwerk van de actrice, ze beeldt het personage bijzonder innemend uit.

Het staat eigenlijk los van de film, maar we hebben ons ook erg kunnen vermaken met de brakke fansubs met rare zinsconstructies, waar dikwijls "hij" en "zij" omgewisseld werden en waar "MEDIA NUSANTARA" nee betekent. Die laatste ga ik onthouden.

Om op de film zelf terug te komen. Kort samengevat is de film in vrijwel alle aspecten aardig, maar kan niet echt uitblinken. 3*.

Bij nader inzien heb ik eigenlijk geen idee waarom ik dit heb opgezet. Bruce Almighty heb ik destijds in de bioscoop gezien naar aanleiding van een erg grappige trailer. Bleek in de bioscoop dat alle grappen uit die film in de trailer gepropt waren, dus dat was een flinke tegenvaller. Aangezien sequels vaak slechter zijn dan de originele films, had ik natuurlijk kunnen weten dat dit helemaal niet veel zou zijn.

Natuurlijk is het hele verhaal te belachelijk voor woorden. Hoeft niet erg te zijn als het tot leuke grappen lijkt, maar hier is er vooral veel slapstickhumor die me helemaal niet ligt. Vogelpoep enzo. Wanda Sykes wordt hier al heel veel aangehaald en ook ik heb met kapot aan haar geërgerd. Een typische rol die vaker aan Afro-Amerikanen toebedeeld wordt, ik zou er als acteur zelf niet echt vrolijk van worden van dit soort rollen. Verder veel klefheid en slechte effecten, met name op het einde, en over de muziek zal ik maar helemaal niet hebben. Toch een aantal keer kunnen glimlachen, verrassend genoeg nog het meeste om Morgan Freeman, wat de film van het absolute minimum redt.

1*.

Aardige miniserie, door de speelsheid gaat het niet echt de diepte in, al probeert men dat wel. De vraag of robots echt intelligent en bewust kunnen zijn of dat het slechts slim programmeerwerk is, is al eens beter uitgewerkt, bijvoorbeeld in Ghost in the Shell. Desondanks best vermakelijk.

Ooit het boek van Krakauer gelezen, waar deze film overigens niet op gebaseerd is. Een rampenfilm dus, die denk ik er redelijk in slaagt de omstandigheden van de werkelijkheid te laten zien, met name de helicopter die moeite had met de ijle lucht. De natuurplaatjes zijn verder ook erg fraai. Het wordt allemaal een beetje dramatisch weergegeven, met name met de beelden van Halls vrouw voor zijn dood. Het is inderdaad zo dat ze elkaar nog hebben kunnen bellen voordat hij bezweek, maar in de film voelt het een beetje dik aangezet aan. Sowieso voelt de hele film een beetje lang uitgesponnen aan. Met lijkt de complete geschiedenis van de expeditie te willen weergeven, maar het had wellicht wat korter en dichter gekund, wat wellicht voor een betere film had gezorgd. 2,5*.

De titel van deze film had volgens mijn vriendin een pornotitel kunnen wezen. De film blijkt in ieder geval opmerkelijk te zijn en als ik achteraf lees dat het dezelfde regisseurs als Swiss Army Man heeft, ben ik niet verrast. Duidelijk zijn de kungfu invloeden, maar ik moest ook aan Dupieux denken. Het moment wanneer Wongs karakter in een ander universum een film bekijkt waar we de Wongs karakter uit ons universum zien doet me denken aan Réality, de twee stenen zouden ook zo uit een Dupieux film kunnen komen. Verder zit er animatie in en de luchtigheid waarmee met de parallelle universa omgegaan wordt doet denken aan Rick and Morty,getuige bijvoorbeeld de gekkigheid om maar een universe jump te kunnen maken, waarbij de platte humor niet geschuwd wordt (de IRS award/dildo). Met zoveel ideeën wil een film nog wel eens verzanden in chaos, maar het uiteindelijke plot voelt voldoende coherent aan, waardoor het geheel sprankelend en boeiend is. 4*.

Toen ik nog in het eerste jaar van mijn studie zat, was er even een periode waarin een groepje jaargenoten en ik fanatiek horrorfilms keken. In die hoedanigheid ooit de hele Evil Dead-reeks afgewerkt, maar uiteindelijk toch een genre dat niet helemaal bij mij beklijfde.

Bij de herziening valt op hoe low-budget het is, zeker wat betreft de stop-motion effecten aan het einde. Toch vakkundig gemaakt, met name in de geluidseffecten. Het zorgt voor een aardige sfeer, maar uiteindelijk slaagt de film er maar matig in om me een onheilspellend gevoel te bezorgen. Veel van het verloop was weggezakt, toch vallen de individuele scènes wel te voorspelen. Het geluid zwelt aan, er gebeurt helemaal niets. Het is doodstil, er komt een schrikeffect. Iemand leunt tegen een houten deur, het duur niet lang voordat er handen doorheen breken om de leunende persoon te grijpen.

De gore was uiteindelijk wel vermakelijk, jammer dat het vrij laat kwam, maar haalt bij lange na niet het niveau van Braindead, nog zo'n favoriet uit mijn die tijd, maar die wel beter de tand des tijds heeft doorstaan. Heeft ook te maken met de aanwezige humor aldaar, die hier toch mist.

Van het laatste deel herinner ik me nog wel dat het een stuk grappiger was. Het tweede deel schijnt dat ook te zijn, maar daar herinner ik me weinig van. Ik kijk er wel naar uit. Voor dit eerste deel 1,5*.

Na het zien van deze film komen in mij als Nederlander de gedachten op dat behalve betere muziek de Vlamingen ook nog eens betere films maken. Het enige waar Nederland beter in lijkt te zijn is voetbal, maar daar winnen we ook niet veel prijzen mee.

Een ongekende cocktail van bizarre personages, perversiteiten, muziek die varieert van goed tot fantastisch, gestileerde beelden gepaard met een hypermontage op de juiste momenten. Toch is niet alles helemaal geslaagd. Zo vond ik de keuze voor het perspectief van een schietspelletje in sommge scenes niet heel erg geslaagd. Maar over het algemeen kan ik zeggen dat het behoorlijk in mijn straatje ligt.

Nog meer dan bij De Helaasheid der Dingen viel me de casting op. In beide gevallen is de hoofdpersoon gebaseerd op de schrijver van het boek dat verfilmd is. Vond ik bij de Helaasheid qua uitstraling de hoofdpersoon al erg lijken op Dimitri Verhulst, de gelijkenis tussen Dries en Herman Brusselmans is hier nog groter. Leuk personage ook in de film, heerlijk zo'n echte klootzak zonder scrupules.

Toen ik nog scholier was heb ik wel veel Brusselmans gelezen en ik moet ook Ex Drummer gelezen hebben, maar zoals bij zoveel boeken van Brusselmans is er weinig blijven hangen. Het verhaal kwam me dus niet al te bekend voor. Wat ik nog wel weet is dat ik altijd erg kon lachen om het cynisme in de boeken. Daar is in de film weinig van overgebleven. Ook al is de film gortdroog, ik kon slechts om enkele scenes echt lachen zoals scene van de kale zanger en de kale moeder of de scene met die gast met zijn lul die de ontplofte rat van zijn vriendin laat zien. Niet heel erg, er gebeurden genoeg bizarre dingen waardoor ik de interesse geen moment verloor. Op een gegeven moment zelfs hardcore porno, zij het vrij verdekt omdat beelden door elkaar heen lopen. Staat de Nederlandse film bekend om de vele seks, ook in expliciteit gaat Vlaanderen Nederland voorbij. Niet heel erg shockerend, maar je treft het volgens mij niet vaak aan.

Een hele ervaring, deze film. 4,5*.

Een film die in dezelfde straat past als Cube: een minimalistische setting, en een probleem dat door een groep mensen opgelost moet worden, waarbij de vraag precies is wat het probleem is en in hoeverre men moet samenwerken. Dit soort films smaken me altijd wel goed en deze film is daar geen uitzondering op.

De film speelt zich dus in één kamer af, maar de kamer zelf speelt in zekere zin de hoofdrol en ondergaat de nodige transformaties waardoor het visueel niet al te saai wordt. Verder de nodige psychologische spelletjes waardoor het plot ook weet te boeien. Uiteindelijk is het niet allemaal erg diepgaand, maar wel vermakelijk. Het feit dat er sprake van een pandemie in de film is, maakt dat deze film net wat meer lading krijgt als je hem net als ik tijdens deze Covid-pandemie bekijkt.

3*.

Vriend die Schwarzenegger-fan is kwam weer langs, dus het stond bij voorbaat vast dat we deze gingen kijken. De cast zou nu meer compleet zijn, maar voor mijn gevoel was de eerdere film veel leuker. Het begin was zeker nog aardig, ook behoorlijk bloederig met hoofden die letterlijk exploderen na een headshot, maar daarna wordt het een stuk tammer. De scene waarin Schwarzenegger in actie kwam, was niet veel meer dan over en weer schieten, waarbij het verbazingwekkend is hoe slecht de tegenpartij schiet. En waarom heeft Jet Li in hemelsnaam zo'n kleine rol??? Ook jammer is dat bij mij de oneliners niet zo goed werken als destijds met het eerste deel, daar zijn dit soort films toch wel in grote mate van afhankelijk. Wel erg grappig was het overdreven gegrom toen de heren de schuifdeuren open moesten houden.

Opmerkelijk is dat zo'n film die in wezen niet veel anders is dan de eerste zoveel minder aanvoelt. De afwerking is blijkbaar van levensbelang bij dit soort films. 2*.

Een meevaller. Het genre is niet helemaal mijn ding, maar een vriend die gek is op Schwarzenegger films wilde hem graag zien, dus toch maar gekeken. Ook al wordt er flink in de vechtscènes gesneden, toch wel een aantal leuke dingen gezien, en zeker het geweer dat meer op een kanon leek had wel wat. Ook wel fijn dat Stallone hier niet neergezet is als de onverslaanbare vechter gezien zijn "I got my ass kicked" line. Wel jammer dat dit ook voor Jet Li geldt, die in deze film ook niet ongenaakbaar is.

De grootste lol heb ik eigenlijk gehad met de manier waarop door diverse heren met stierennekken laag gebromd in plaats van gesproken wordt. Wellicht had ik dat niet als ik hem alleen keek, want nu werden we wel erg melig. In ieder geval maakte het de film (onbedoeld?) grappig.

Leuk om Thin Lizzy te horen tijdens de aftiteling. Triest om even later op teletekst te lezen dat hun gitarist Gary Moore is overleden. Staat gelukkig los van de film, zodat de pret van de film niet al te zeer gedrukt wordt. 3,5*.

Leuk! De wereld die in deze film gecreëerd wordt doet inderdaad denken aan Jeunet en Wes Anderson. Erg kleurrijk en ongewoon, de karakters een beetje vreemd. Ook al zakt het plot op driekwart een beetje in, kan ik er niet echt genoeg van krijgen. Maar het moet gezegd worden dat het niveau uiteindelijk niet dat van de beste films van Jeunet en Anderson weet te halen, waardoor de film uiteindelijk op 3,5* blijft steken. Maar niettemin de moeite waard.

Eyes Wide Shut stond al geruime tijd op mijn herzieningslijstje. Het is een film die ik aan het einde van mijn puberjaren voor het eerst heb gezien, en ik weet nog hoe ik onder de indruk was van de film, met name van de scène in het landhuis. Natuurlijk vooral vanwege de erotische lading die sterk werkt op het gemoed van een puber die last van hormonen heeft, maar minstens zo belangrijk is de mystieke sfeer die geschapen wordt door de religieuze setting, de maskers die bij de ontmaskering van Bill er werkelijk angstaanjagend uitzien, en vooral de muziek die werkelijk thrilling is. En bij het vervolg blijf je je afvragen wat voor gezelschap het nu eigenlijk is. Een sekte? Of gewoon een private-bordeel?
Niet veel films krijgen het voor elkaar om een scène zo diep in te prenten. Ik heb daarna de film nog een of twee keer gezien en telkens bleef ik onder de indruk.
Ik weet ook nog wel dat er een medestudent op de universiteit was, die was een beetje gek, want die was altijd in de weer met boeken hoe je computers kan hacken en hoe je bommen kan bouwen, en had het altijd over hoe minderwaardig vrouwen wel niet waren. Anyway, hij is een groot fan van Kubrick en had het er altijd over dat Kubrick, die erom bekend stond dat hij op het laatste moment in de montage nog alles kon veranderen, vermoord is omdat hij in deze film een groot complot wilde onthullen. Leuke speculatie, al geloof ik er niet zo in. Maar ja, het past wel mooi bij het mystieke van de film zelf.

Een tijd terug heb ik al mijn stemmen verwijderd inclusief die van alle Kubrick-films, maar het stond voor mij wel vast dat deze de eerste van zijn films zou worden die ik zou herzien, want in mijn herinnering was dit toch wel de Kubrick-film die op mij de meeste indruk heeft gemaakt. Dat blijkt niet veranderd te zijn, ik heb gewoon een zwak voor films die surrealistisch zijn, mystiek en mysterie bevatten en waarbij je het verhaal je uiteindelijk net ontglipt. Ik noem Tenshi no Tamago, August in the Water en Akira waarbij ik dat ook had. Reconstruction heeft het ook wel een beetje. Ik kan me heel goed voorstellen dat sommigen het juist irritant vinden en het ergens ook gemaakt vinden zo'n verhaaltje waar de clou je ontsnapt, maar waar er misschien wel helemaal geen clou is. Ik ben er in ieder geval dol op, en wat mij betreft past Eyes Wide Shut ook in dat rijtje genoemde films omdat het eenzelfde soort reactie in me opwekt.

Niet alles is perfect, ik ben niet helemaal weg de montage en ook bij het acteerwerk van zowel Cruise als Kidman heb ik soms mijn twijfels, al is de dansscène van laatstgenoemde met de Hongaar erg geladen. Geldt overigens voor bijna alle scènes, de erotische spanning spat van het scherm. Wie in positieve zin opviel is de kostuumverhuurder, die ik herken als Boris the Bullet Dodger uit Snatch. Werkelijk hilarisch. De minpuntjes kunnen echter niet voorkomen dat ik volledig de film in wordt gezogen, wat mede door het angstaanjagende pianodeuntje van Ligeti komt overigens.

Een erg geslaagde herziening dus. De vele positieve punten overheersen dusdanig, dat ik graag 5* geef.