Meningen

Degelijke film die voor een constante glimlach op mijn gezicht zorgt, maar meer niet. Alles is eigenlijk wel in orde. de cinematografie ziet er goed uit, de muziek zorgt voor een fijn sfeertje, het verhaal is redelijk vermakelijk, en de personages zijn niet alledaags. Echter, niets springt er echt uit. Er gebeurt nergens iets waar ik echt van onder de indruk ben, noch audiovisueel, noch wat plot betreft en ook niet betreffende de personages. Nogmaals, de meeste personages vond ik vrij apart en dus ook vermakelijk, maar dat heb ik in wel meer films gezien, dergelijke personages zijn niet echt uniek. Echt dolkomisch vond ik de film ook niet. Wel een paar zinnen die op een grappige manier herhaald worden, zoals over de geroosterde eekhoorn, en de haarobsessie van het hoofdpersonage (aardige rol van Clooney overigens) was ook vermakelijk.

Verder enkele leuke referenties. Natuurlijk, zoals aan het begin van de film al aangekondigd, naar de Odyssee, wat zich niet beperkt tot de naam van het hoofdpersonage, maar ook de blinde ziener, de sirenen en de cycloop (het personage van Goodman). Verder ligt het er dik bovenop dat het personages Tommy Johnson gebaseerd is op de bluesgitarist Robert Johnson, over wie men ook zei dat hij zijn ziel aan de duivel heeft verkocht.

Al met al aardig, maar niet meer dan dat. 3*.

Kort samengevat: aardig idee, soms ook aardig uitgewerkt, maar ook vaak nogal saai. De film die het eerst in me opkomt bij het zien van deze film is Reconstruction, waar ook de werkelijkheid van de schrijver en zijn verhaal door elkaar lopen. Maar uiteindelijk is dit een totaal andere film, al is het maar omdat er veel meer op humor wordt gefocust. Die werkt niet altijd, maar soms is het wel erg grappig. Met name met Bokma en vooral Prins (eigenlijk jammer dat hij een kleinere rol had dan Bokma) zijn nogal droog, maar ook de buren doen er niet echt veel voor onder.

De scènes bij de schrijver thuis zijn aanvankelijk wel aardig vanwege de verrassing dat werkelijkheid en verhaal door elkaar blijken te lopen, maar op een gegeven moment is de verrassing er wel uit en gaat het irriteren, vooral omdat de schrijver ook een erg irritant mannetje blijkt te zijn, en dan bedoel ik niet grappig-irritant zoals de zakenmannetjes en de buren. Tel daar een hoop scènes bij op die functioneel saai zijn (want de schrijver weet even niet hoe het verder moet) en de film gaat behoorlijk onevenwichtig aanvoelen. Al met al interessant, maar de finishing touch om er echt een goede film van te maken ontbreekt. 2,5*.

Meerdere keren gezien en toch dit blijft fris aanvoelen, al moet ik zeggen dat de vorige kijkbeurt minstens acht jaar geleden was. De grote lijnen wist ik nog wel, maar lang niet meer alle details en juist in die details zit de gein.

Over het algemeen heb ik niet heel veel met misdaad omdat het vaak gepaard gaat met een fall gedeelte. En dan is erg aangenaam om een film als deze te zien, waarbij het erom gaat slimmer dan het systeem te zijn. Een flinke cast waarbij ieder personage een cruciaal radertje is om te slagen en iedereen komt ook ruim aan bod. Tel daarbij de nodige chemie tussen de acteurs, met name Clooney en Pitt, en dat maakt de film wat personages betreft erg sterk.

Verhaal is vermakelijk, niet helemaal geloofwaardig. Dat de lasers zichtbaar zijn kan ik nog wel door de vingers zien, maar de pinch geloof ik niet in. Als dat echt zo krachtig zou werken en als het echt zo makkelijk zou zijn om eraan te komen, zouden er heel wat meer kraken op die manier gepleegd worden, zeker in deze tijd waarbij alle beveiliging electronisch is.

Visueel niet meer dan degelijk. Ook de soundtrack is niet heel opzienbarend, maar wel aangenaam. Aangezien er een connectie tussen Las Vegas en Elvis Presley is, is zijn nummer "A little less conversation" best toepasselijk. Verder viel "Clair de Lune" van Debussy op, maar dat mij opviel komt wellicht vooral door mijn klassieke muziek afwijking. Prachtig stuk.

Al met al geen briljante film, maar wel één met een fijne sfeer en met leuke ideeën en die daardoor fijn wegkijkt. 3,5*.

Laatste deel uit de trilogie en zit wat mij betreft tussen de andere delen in.

Voelt wederom weer vlot en losjes aan qua sfeer, een fijne interactie tussen de acteurs en een plot wat een stuk geloofwaardiger aanvoelt dan het vorige deel (al zitten er genoeg elementen in die op dit moment onmogelijk zijn, zoals de Greco computer, die gezien het analytisch vermogen krachtig genoeg moet zijn om het weer van volgende maand betrouwbaar te voorspellen. Kortom, bestaat niet. Of het parfum dat mannen onweerstaanbaar maakt. Als dat echt zo bestaan, zou Axe pas echt succesvol kunnen worden).

Na dit deel is wat mij betreft de koek wel op, want de formule is inmiddels wel duidelijk. Hier is nog geen sprake van sleur, dus waarschijnlijk een goede keuze om na dit deel geen vervolg meer te maken zodat we met een prettige nasmaak achterblijven. 3*.

Toch wat minder dan de voorganger. In een film hoeft een onmogelijke gebeurtenis niet ongeloofwaardig te zijn. Zowel wat er in deze film gebeurt als wat er in de voorganger plaatsvindt, is onmogelijk, maar de voorganger slaagt er veel beter in om het als geloofwaardig neer te zetten. Hier loopt het allemaal stroever; er zijn teveel zaken die niet weten te overtuigen: het liften van het huis, de moeder die zich voordoet als een FBI agent en daarmee Europol weet te belazeren, het hologram ei, de laserdans van Cassel (toegegeven, wel grappig), Julia Roberts die iemand speelt die zich voordoet als Julia Roberts (maar Matt Damon die er naast loopt wordt dan niet herkend door Bruce Willis), noem maar op.

In de vorige film had iedereen ook z'n eigen taak, zijn eigen aandeel om de kraak te zetten, terwijl er hier toch wat mensen voor spek en bonen mee lijken te doen. De nieuwkomers zijn in ieder geval welkom. Zeta-Jones is een prettige verschijning, maar vooral Cassel heeft een erg leuke rol.

Toch ook wel wat zaken die wat beter lijken te zijn dan in de voorganger. Een shot waarin een vliegtuig met de camera op z'n zij gefilmd wordt bijvoorbeeld. Maar met name de soundtrack lijkt wat sterker te zijn, wat de sfeer alleen maar ten goede komt en die sfeer zorgt er uiteindelijk voor dat het toch redelijk weg te kijken valt. Uiteindelijk blijft de schade beperkt bij een ster minder dan de voorganger. 2,5*.

Middelmatige film, redelijke Bond. De titelsong om te beginnen is wel mooi, maar niet echt episch. De doorwerking ervan in de film is wel weer aardig. Geen auto vol snufjes, maar het vliegtuigje aan het begin was wel aardig. Ook best goed opgenomen voor die tijd met relatief weinig blauwe schermen.

Verder een hoop flauwigheden, zoals de racistische stereotypering van India, en Bond die als Tarzan aan lianen slingert. Roger Moore is ook echt oud geworden in deze film (en dan is het nog niet eens zijn laatste Bond film!) Weinig relativering hierover in tegenstelling tot concurrent Never Say Never Again, hoogstens bij Moneypenny.

Het plot kwam niet echt evenwichtig over, en de acteur die generaal Orlov speelde was flink aan het overacteren. De dames mogen er wel zijn, waarbij Adams terugkeert na eerder Bondgirl geweest te zijn in The Man With The Golden Gun. Verder aardig om te zien dat digitale horloges en platte beeldschermen hun entree doen.

Uiteindelijk een Bondfilm volgens het boekje, maar zeker niet de beste tot dan toe. 2,5*.

Na vorige week twee films van Tarr gezien te hebben, was de animo om weer eens een andere Tarkovsky te proberen flink vergroot.

Ik moet zeggen, het heeft zeker wat opgeleverd om 7 uur Sátántangó gekeken te hebben; daardoor voelt het een stuk makkelijker aan om een film als deze te zien. In ieder geval denk ik dat ik wat minder snel moeite heb met lange takes dan voorheen. Die zijn hier dan ook ruimschoots aanwezig. Het valt op dat de camera secuur en strak beweegt, maar ik vind het wel minder mooi gekadreerd ten opzichte van Tarr, met name omdat Tarkovsky minder inzoomt. Maar de camera voelt bij hem ook een stuk minder vrij aan.

De afwisseling tussen kleur en monochromatisch heb ik wel vaker gezien bij andere films van Tarkovsky, maar ik kan me niet herinneren dat het geleidelijk binnen een enkel shot gebeurt. Hier springt Tarkovsky van kleur naar sepia naar zwart/wit en weer terug. Erg interessant, maar net als bij Stalker voelt het enigszins random aan. Mooiste shots waren in ieder geval de zwart/wit beelden van het bed van de jongen waar de intensiteit van het licht toenam, naarmate de wind meer in de kamer blies. Ook de flikkerende televisie was sfeervol, en het spiegelwerk vond ik ook vrij sterk. Tenslotte ook hier een kort moment van wuivend gras. Het duurde maar kort, maar werkt tot nu toe voor mij altijd sfeerverhogend.

Met het plot kan ik dan weer weinig. De personages (met name de hoofdpersoon) lijken soms vooral te filosoferen om het filosoferen, wat me weinig aanspreekt. Ik zit denk ik toch op een andere golflengte. Met het idee dat de hoofdpersoon de nacht door moet brengen met een andere vrouw om de wereld te redden kan ik helemaal niets. Sterker nog, het komt behoorlijk belachelijk op me over.

Dit soort films kunnen geweldig zijn, maar Offret schiet op een aantal vlakken te kort. Even goed interessant, en ik zal in de toekomst zeker meer werk van Tarkovsky bekijken. 2,5*.

Via Amazon.co.uk lukte het mij in ieder geval om de film te bestellen. Eigenlijk wil ik films eerst zien voordat ik hem koop, maar dat is bij deze film nogal moeilijk, dus maar de gok gewaagd. Wel even schrikken toen er op de achterkant alleen maar Deens stond, maar gelukkig ontdekte ik ook de tekst: Undertekster: Dansk for hørehæmmede, Engelsk.

De film dus gewoon kunnen bekijken en is in mijn ogen toch vooral typisch Boe. De beelden met grove korrel zijn weer terug, de liefde wordt weer (tevergeefs) nagestreefd, en er wordt weer gespeeld met de werkelijkheid. Wel is alles een stuk rauwer dan de twee voorgangers. Muziek is bijvoorbeeld alleen te horen als er in een café gefilmd wordt.

Maar het is zeker boeiend om te zien hoe in een film waarin een fictief real-life project uitgebeeld wordt de grenzen tussen fictie en realiteit vervagen gezien het feit dat de regisseur zelf een rol speelt, en er binnen het verhaal actrices worden ingehuurd om het real-life project maar draaiende te kunnen houden. Mooie rol voor Bro, die wel af en toe op de lachspieren werkt met zijn obsessie.

Een grappige knipoog naar Reconstruction als Bro zijn vrouw achtervolgd met in het achterhoofd de test dat er echt sprake is van liefde als ze omkijkt. In Reconstruction was er de test juist het omgekeerde.

Omwille van het thema audiovisueel minder afgewerkt dan de voorgangers, maar het einde, waar de registers helemaal los lijken te gaan, mag er zeker weten. Boe stelt me niet teleur met deze gok.

4,5*.

Een degelijke film, maar wel één die bij zal blijven. De boodschap is duidelijk: meat is murder. Dit wordt extra dik aangezet door het varken heel erg intelligent weer te geven in de beginscènes en door de slachterij als een vernietigingskamp neer te zetten tegen het einde aan. Toch maakt het wel indruk; ik ben ervan op de hoogte dat echte varkens ook erg intelligent zijn, en dat vleesindustrie nu niet bepaald diervriendelijk is, dus het is de vraag in hoeverre de film een overdrijving is.

In ieder geval ziet het dier er mooi vormgegeven uit en de interactie met het meisje die sterk wordt neergezet door Ahn is fraai. De film gaat vele kanten op en is daardoor boeiend en er zijn diverse kleurrijke personages, zoals van Swinton, maar ook Gus Fring van Breaking Bad die hier weliswaar Frank heet, maar qua karakter ook veel op Fring lijkt. Gyllenhaal is alleen een erg grote misser, want is die flink aan het overacteren. Erg jammer. Verder is de muziekkeuze ook vreemd: Kletzmerachtige muziek tijdens een actiescène op een truck, muziek die aan Parijs doet denken in New York. Het is niet slecht, maar het past niet.

Met een beter passende soundtrack was ik wellicht een halfje hoger uitgekomen, nu blijf ik hangen op 3*.

Van alle kanten is mij deze film aangeraden, waarschijnlijk omdat men weet dat ik in een amateurorkest speel en graag naar Japanse films kijk. Als dit nu toevallig één van de weinige Japanse films is die redelijk wijd bekend is, is het niet verwonderlijk dat je vaak getipt wordt.

Na nog eens gehoord te hebben dat ik deze film toch echt eens moet kijken toch maar eens wat hoger op de kijklijst gezet. Helaas, het blijkt toch niet aan mij besteed te zijn. Interessant was een kijkje in de Japanse uitvaartcultuur. Daar wist ik niet veel van, dus interessant om te zien dat er zo'n taboesfeer omheen hangt.

Maar dat is naast het feit dat geluid en beeld bij het cellospel overeenkomen het enige positieve punt. Visueel is dit verre van bijzonder. Het ziet er degelijk uit, maar daar is zowat alles mee gezegd, want nergens is een filmisch echt bijzondere scène te zien. Dan blijft het drama over, maar dat werkt voor geen meter. Allereerst zijn er enkele pogingen tot humor, die bij mij niet aanslaan, en die ook het drama in de weg staan. Ook wordt er erg veel gebabbeld voor een Japanse film, en als de acteurs dan neigen naar overacting, komt dat extra hard aan. Verder is het behoorlijk voorspelbaar en tenslotte wordt het allemaal vrij zwaar aangezet, met name in de soundtrack waarmee te nadrukkelijk gepoogd wordt tranen te trekken.

Een film die gaat over de uitvaartcultuur kan haast niet ander dan ook het thema "omgaan met de dood" aan te stippen. Met name hierin wordt het drama veel te sentimenteel. Ik moest denken aan Vital, waarin dit thema ook aangestipt wordt, op een zoveel intensere en oprechtere manier. Zo kan het dus ook. Departures steekt er maar schraal bij af. 1,5*.

Toen ik bij een vriend op bezoek kwam, werd deze opgezet, dus ja dan kijk je. Had niet erg hoge verwachtingen, maar het viel uiteindelijk niet tegen.

Verhaaltje kon niet heel erg boeien, was in het begin misschien een beetje warrig, maar uiteindelijk wordt het behoorlijk uitgekauwd. Leuk dat de uitgebreide vechtscene in één take werd genomen, al was de choreografie niet heel erg super. Verder een aantal scènes die me aan Miike deden denken, zoals met de tanden en met de tong, maar lang niet zo expliciet als Miike, wat jammer is. De octopussscène kwam meer in de buurt, al heb ik geen flauw idee wat de regisseur daarmee wilt zeggen. Lijkt niet echt in relatie te staan met wat eerder gebeurde.

De muziek was niet heel super, wat klassiek ertussen en dat vind ik meestal wel leuk, maar dit was Vivaldi, niet bepaald mijn favoriete componist.

Wat het sterke punt van de film is, zijn de beelden die bij tijd en wijle erg geslaagd waren. De kleuren groen en rood domineerden in een aantal scènes, hetgeen ik mooi vond, maar vooral de scènes op school waren erg mooi. Maakt dat ik nog op een voldoende uit kom. Erg zitten twijfelen tussen 3* en 3,5*, maar ik geef de film de voorkeur van de twijfel.

Na het bekijken van deze film kan ik me alleen maar afvragen waarom ik deze niet eerder ben gaan kijken. Ik ben zeker onbekend met anime, heb eerder werk van Takahata gezien, heb Hotaru no Haka zelfs 5 sterren uitgedeeld en dan is dit pas de derde film die ik zie van deze regisseur.

De laatste tijd ben ik in films vorm gaan verkiezen boven inhoud en wat mij betreft is dit een schoolvoorbeeld van hoe het moet. Een erg simpel verhaaltje, maar desondanks van het begin tot het einde boeiend vanwege de fantastische sfeer die geschapen wordt. Een prachtige focus op het kleine in het leven, ik herkende veel in de personages, die mede door het uitgebreide scala aan gelaatsuitdrukkingen echt tot leven leken te komen.

De muziek was fijn tot bijzonder (de Hongaarse muziek) maar het was ook leuk om eventjes Schubert te horen. Takahata moet echt van klassieke muziek houden, Yamadas was namelijk ook Mahler te horen. Misschien dus tijd om ook maar eens Cello Hiki no Gauche te gaan zien. Voor deze in ieder geval 4,5*.

De zwanenzang van Ghibli, maar ook weer niet, want Miyazaki schijnt toch weer aan een nieuwe film begonnen te zijn. Alleen maar goed, want ook al is dit geen slechte film, het mist de brille van de betere Ghibli films.

Het hoofdpersonage Anna mag wel één van de complexere en meer realistische Ghibli personages genoemd worden. Geen standaard Ghibli heldin die in alle opzichten bewonderenswaardig is, maar iemand die soms echt onvriendelijk is, erg in zichzelf gekeerd is en enigszins wrokkig is als anderen contact proberen te maken. Het voelt zeker niet onlogisch aan voor een kind dat geadopteerd is.

Ook technisch zit het allemaal goed, maar toch vond ik het niet altijd makkelijk om de aandacht erbij te houden. Er gebeurt gewoon erg weinig. Een boottochtje hier, een feestje daar. Dat hoeft allemaal niet erg te zijn, want in de betere Ghibli films gebeurt er soms eigenlijk ook weinig, maar daar hebben de desbetreffende scènes toch altijd iets magisch, wat wellicht met tempo en compositie te maken heeft. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen.

Ghibli zal zelden door de ondergrens zakken en dat is ook hier niet het geval. Maar toch duidelijk een van de mindere films uit die studio. 3*.

Een wat betere film dan voorganger You Only Live Twice. In mijn jeugd was ik nooit zo;n fan van deze film omdat ik Lazenby verafschuwde, die mij destijds eerder aan prins Charles deed denken dan aan James Bond. Om die reden had ik destijds ook nooit zo'n zin om deze film te herzien.

Inmiddels is dat bijna 20 jaar geleden en heb ik minder last van dat soort sentimenten. Het moet gezegd worden, het valt eigenlijk behoorlijk mee. Lazenby verliest het op uiteindelijk toch op punten van Connery, maar is wellicht wel aantrekkelijker dan Connery en zeker geen prins Charles. Wel mist hij een beetje de charme en de oneliners werken ook niet zo goed bij hem. Maar goed, het was pas z'n eerste film. Apart om later op Wikipedia te lezen dat hijzelf besloot om niet door te gaan als Bond omdat hij dacht dat hij het zou maken, terwijl Bond passé zou zijn in het hippietijdperk. Ook apart om net nu Connery de hoofdrol niet speelt Bond te laten opdraven in kilt. Zou dat een steek onder water zijn naar Connery?

In ieder geval een veel minder belachelijk verhaal dan bij You Only Live Twice en, zo ongeveer het enige dat ik me naast de laatste scène kon herinneren, veel sneeuwscènes. Ook daar helaas veel blauwe schermen, ik vraag me af vanaf welke film dat niet meer zo duidelijk zichtbaar is. Maar wel een aardige variatie op auto-achtervolgingen, en de lawine was ook best een gave scène.

Wel een verdere aftakeling van het Blofeld karakter, die er nu uitziet als een kwaadaardige versie van Pim Fortuyn. Ik vond het bij You Only Live Twice al ergens jammer dat je z'n gezicht kon zien, maar daar had hij tenminste nog wel een gaaf litteken over z'n oog. Als je hem nu rokend door het beeld ziet lopen, ziet hij er toch nog veel meer down to earth uit. Jammer.

Diana Rigg is dan weer wel een aardige Bondgirl, al is ze wat mij betreft zeker niet de mooiste. Het moet destijds best gaaf geweest zijn dat zij die rol kreeg gezien haar rol in The Avengers, en het is te merken dat ze niet zo hulpeloos is als menig ander Bondgirl.

De openingsmuziek is erg sterk, in ieder geval in mijn top 3 openingsnummers van een Bond film. Vaak wordt op die openingsnummers de muziek van de rest van de film gebaseerd, en dit biedt echt potentie voor dergelijke variaties. Die belofte wordt voor mijn gevoel niet helemaal waar gemaakt, maar evengoed aardig.

Uiteindelijk best vermakelijk ondanks het ongewone einde voor een Bond film. Maar dat heeft ergens ook wel wat. 2,5*.

Film over Ruth Bader Ginsburg, die ik eigenlijk alleen kende als rechter in het hooggerechtshof van de VS en daar indruk maakte met haar liberale opinies. Ik wist eigenlijk nauwelijks wat ze voor haar tijd als rechter gedaan heeft. Blijkbaar veel, met name op het gebied op gelijke rechten.

Rechtszaakfilms zijn over het algemeen niet echt aan mij besteed, gelukkig vinden de meeste gebeurtenissen plaats buiten de rechtszaal. We krijgen een gedegen blik in het leven van Bader Ginsburg en haar gezin, waarbij de actrice die haar speelt, Felicity Jones een goede invulling aan de rol geeft. Ik zie haar sowieso graag.

Niet heel bijzonder als een film, maar toch behoorlijk interessant qua onderwerp, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Herziening. Ik had eigenlijk vrij lage verwachtingen, want dit soort films ligt me in de regel niet, maar het bleek toch mee te vallen.

Om meerdere redenen ligt het vergelijk met Once upon a Time in the West voor de hand. Zelfde regisseur, zelfde filmcomponist, maar bovenal eenzelfde soort gevoel dat opgeroepen wordt. Ik schreef al eerder bij Once upon a Time in the West dat die film appelleert aan nostalgische gevoelens aan tijden die voor de toenmalige kijkers de tijden van hun grootouders waren. Once upon a Time in America appelleert nog sterker aan gevoelens van nostalgie, omdat het tijdperk waarin deze film speelt dichter bij ons ligt. En zelfs als je de tijden niet hebt meegemaakt, kun je gevoelens van nostalgie beleven. Niet voor niets dat veel mensen in Nederland graag terug zouden willen naar de jaren 50.

Verder een mooie soundtrack die de sfeer en het tempo van de film bepaalt. Bij Once upon a Time in the West schreef ik nog dat ik daar de muziek af en toe toch iets te bombastisch vond, wat met name kwam door een neuriënde mevrouw. Hier ook zo'n mevrouw (misschien wel dezelfde), maar minder vaak en meer ingetogen, waardoor de soundtrack beter werkte. Wat het tempo betreft, dat is traag, maar erg hinderen doet dat niet, omdat de lengte van de scènes over het algemeen bepaald wordt door de duur van een muzieknummer. Dit veel liever dan dat de muziek afgekapt wordt. Het roeren door de koffie was overigens ook sterk uitgevoerd.

Qua beelden niet erg spectaculair, maar de jaren 20 periode was in ieder geval wel mooi om te zien. Sowieso heeft deze film qua setting een voordeel boven de Leone Westerns met hun grauwe woestijnen. Wel een paar momenten dat de beeldkwaliteit ineens een stuk minder leek, zoals tijdens het gesprek met de mevrouw bij de tombe.

Conclusie: duidelijk beter dan Once upon a Time in the West die op dezelfde gevoelens probeert in te spelen, maar minder goed afgewerkt is dan deze film. 3*.

De laatste drie films van Tarantino vond ik verre van briljant en wat dat betreft is het geen verrassing dat ook deze film tegenvalt. In zijn eerste films kwam hij met scènes waarbij cliché op cliché gestapeld wordt, doch gekruid met spitsvondige dialogen tussen de kolderieke personages, waarna hij plotseling iets verrassend laat gebeuren.

Na Kill Bill lijkt hij het echter kwijt te zijn. Ook deze film lijkt vooral gedreven te worden door dialogen, die echter weinig spitsvondig meer zijn, maar vooral saai. Waar het plot naar toe wilt is lange tijd onduidelijk, en de film voelt zwalkend aan. De film heeft uiteindelijk wel degelijk verrassingen, maar bewaart die voor het laatst, waardoor je twee uur naar oeverloos geouwehoer moet kijken voordat er eindelijk iets gebeurt. Die eindscène was dan wel weer gaaf, maar vroeger zaten Tarantino's films vol met dat soort momenten in plaats van als toetje.

Ik had na de historische settingen van zijn laatste films een beetje de hoop dat Tarantino in een wat meer hedendaagse setting zijn mojo weer terug zou vinden, maar dat is helaas niet het geval. Wel is de muziek uit deze setting erg fijn en dat maakt samen met de eindscène nog iets goed. 1,5*.

Hedendaagse setting

Dit heb ik altijd wel een leuke film gevonden vooral vanwege het optreden van Nicholson, die ik altijd al erg interessant vond als acteur. Maar de andere gekken in de film zijn bij tijd en wijle ook erg grappig, vooral die acteur die Doc in Back to the Future speelt met zijn uitpuilende ogen.

Verhaaltje is wel aardig, de vraag of het er nou echt zo aan toe ging in de jaren 60 kan me eigenlijk niets schelen. Het is gewoon interessant om de machtstrijd tussen de Nurse en Mac te zien, waarbij het leuk is om te zien dat Macs onorthodoxe methoden haast beter garant voor psychologische doorbraken staan.

Visueel vond ik de film nou niet echt denderend, eigenlijk behoorlijk saai. Wat het audiovisuele betreft steekt Formans andere film Amadeus deze ruimschoots naar de kroon.

Aardig, maar niet geweldig. 3*.

Rembrandt in zwart/wit.

Ik denk dat ik weinig films ken waar contrasten zo sterk zijn uitgewerkt als hier. Erg veel shots waarbij bijvoorbeeld een gezicht of een gestalte uitbelicht wordt, erg mooi. Maar verder wordt ook het gras erg fraai in beeld gebracht wordt. Al eens vaker tegengekomen, maar misschien nog nooit zo mooi als hier. Tenslotte af en toe een sterke close-up of zelfs een slow-motion, kortom visueel erg sterk en dat voor een film uit de jaren 60.

Het plot weet ook te boeien. Aardig om te zien dat ook in culturen waar het boeddhisme dominant is, seksualiteit aan zonde gekoppeld wordt. Ergens niet onverwacht, maar het zelden zo expliciet gezien in een cultuur zonder monotheïsme als in deze film.

De muziek is enigszins apart, en vormt het aspect van de film dat voor mij het meest gedateerd aanvoelt. Aan de andere kant, de Beatles klinken ook gedateerd, maar ik vind het nog steeds geweldig om te horen. Zo enthousiast ben ik nu ook weer niet over deze soundtrack, maar het werkte wel goed, en onaangenaam was het zeker niet.

Met dank aan het topic van Mochizuki Rokuro, waar deze film voorbij kwam, en waar hij door meerdere users nog eens extra aangeprezen werd. Het was een goede tip, bedankt! 4*.

Best leuk. Grappige persiflage op Amerika, waarbij altijd het risico blijft dat de humor ondergesneeuwd raakt onder het maar zoveel mogelijk persifleren.Wat mij betreft weet deze film daar goed mee om te gaan, 3*.

Een gemiste kans. Ik moet zeggen dat het visueel er bloedmooi uitziet. Vooral de kamers in het bordeel zien er prachtig uit wat decors betreft, maar zeker ook qua belichting. En verder zijn de camerabewegingen retestrak. Over het algemeen ook een fijne sfeervolle soundtrack op de Thaise nummertjes na, die hadden van mij niet gehoeven. Audiovisueel over het algemeen dus behoorlijk sterk, en dat heeft me wel de film door weten te brengen.

Maar voor de rest werkt het niet. Het verhaal is flinterdun, personages zijn niet sympathiek, maar nog erger, komen niet tot leven door de matige acteerprestaties. Gosling lijkt eenzelfde rol te spelen als in Drive, valt niet meer serieus te nemen nadat hij krijst dat een meisje haar jurk moet uittrekken. Kristin Scott Thomas is helemaal pijnlijk. Het doet allemaal ernstig afbreek aan de magische sfeer die de beelden wel uitstralen, het voelt behoorlijk dissonant aan. Aan het einde was in ieder geval mijn aandacht flink verslapt.

3,5*. Met name vanwege het audiovisuele aspect, maar het is te hopen dat Refn de volgende keer weer wat meer richting Valhalla Rising gaat. Ook geen film met een briljant plot, maar tenminste wel in harmonie met wat er audiovisueel gebeurt.

Femicide is een onderwerp dat het verdient om meer in de belangstelling te komen, maar deze film is behoorlijk uit balans. De dader doet al bij de eerste kennismaking mijn nekharen overeind staan door al van te voren informatie over haar opgezocht te hebben. Overduidelijk een creep. Bij veel van de echte verhalen lijkt dat niet altijd vooraf duidelijk te zijn. Dat de politie er verder niet adequaat op reageert, lijkt me niet onwaarschijnlijk en zeker in de VS heb ik het idee dat de politie een soort maffiaorganisatie kan zijn waarin iedereen elkaar dekt.

Maar goed, de film laat dus weinig te raden over wat er gebeurt en het meeste van de film voelt aan als een soort documentaire, waardoor er weinig spanning is. De verrassing, dat de hoofdpersone nog blijkt te leven, voelt erg geforceerd aan, hoewel het op de werkelijkheid gebaseerd lijkt te zijn. Heeft vooral te maken met hoe de film het allemaal presenteert. Al met al voelt het niet bepaald sterk aan. 1,5*.

Over het algemeen ben ik geen fan van biografische films en ik heb ook niet zoveel met Nolan, maar gezien mijn eigen (professionele) achtergrond spreekt de persoon Oppenheimer me zeer aan, waardoor ik toch met zekere verwachtingen deze film ging bekijken. Verwachtingen die toch niet ingelost werden.

Ja door de afwezigheid van Zimmer is de muziek is beter dan sinds lange tijd bij een Nolan film. Ja, er zijn visueel sterke momenten, zoals korte animaties van de subatomaire wereld en natuurlijk van de Trinity test. De momenten waarbij het om de natuurkunde draaide konden me vanwege mijn achtergrond ook best boeien. Maar de rest van de film, wat het overgrote deel van de totale speelduur van 3 uur betreft, bestaat uit oeverloos geouwehoer en rechtbankachtige scènes (want er is geen sprake van echte rechtzaken). Rechtbankfilms, een ander genre films waar ik over het algemeen maar weinig mee heb.

Een goede biografische film snijdt een thema aan en probeert de kern daarvan overtuigend weer te geven in plaats van dul alle biografische details over iemand op te sommen, zoals bijvoorbeeld gedaan is in The Theory of Everything, de film over Stephen Hawking. Oppenheimer snijdt weliswaar een thema aan, de zaak om de ingetrokken veiligheidsstatus van Oppenheimer waardoor hij zijn politieke invloed verloor, maar gaat daar veel en veel te gedetailleerd op in waardoor de film veel te lang duurt. Het resultaat is bijna drie uur lang vechten tegen de slaap. 1,5*.

Pffff wat een flauwe film. Het is allemaal wel erg gemakkelijk, een mormoon in de porno, en het wordt nog slap uitgewerkt ook, want uiteindelijk is de film erg braaf. Veel voorstelbare grappen, de hamsterstyle zie je al mijlenver van te voren aankomen, wat natuurlijk ook de bedoeling is, maar meer dan een slechte parodie is het niet. Af en toe kunnen grinniken, maar spaarzaam. Dat Sancho figuur was nog het leukste. Parker en Stone waren vroeger nog wel scherp in de eerste South Park seizoenen, maar dit is een slappe bedoeling. 1,5*.

Na het kijken van vier seizoenen van The Crown ook deze maar eens bekeken. Ook smeuïg, maar dan met wat meer op het spel gezien de afloop. Henry VIII is natuurlijk berucht vanwege zijn zes vrouwen en zijn breuk met de katholieke kerk. Eén van die vrouwen was dus Anne Boleyn, die in deze film verwijst naar zichzelf als "the other Boleyn girl", maar de titel slaat natuurlijk op haar zus, die in werkelijkheid wat minder braaf was en naast Henry VIII ook maitresse van de Franse koning was.

Het is dus de vraag in hoeverre deze film de karakters van de Boleyn zusses goed weergeeft, wat overigens niet erg belangrijk is, want het uitgangspunt in de film levert menig scène op waarin veel gekonkel achter de schermen vertoond wordt en die daarom intrigeert. Uiteindelijk krijgen beide zussen wat ze verdienen gezien hun karakter in de film.

Het ziet er allemaal aardig aangekleed uit en het kijkt goed weg, maar hoogstaand is het niet. 2,5*.

Het is goed dat men films over oudere mensen maakt. Ik ben zelf niet bejaard, maar heb nu al weinig binding met scholieren in films, dus ik kan me voorstellen dat de oudere kijker ook wat meer binding heeft met karakters in een film als deze. Welke kijker dan ook verdient alleen een betere film dan deze film, die wel erg gezapig is (ook qua beelden). Er is sprake van enige diepgang, want de beide personages hebben zo hun verleden, maar los daarvan is er weinig interessants aan wat ze beleven. Ik heb uiteindelijk veel meer met een film als About Schmidt, waar tenminste nog wat venijn in zit. Verder wel een aardige chemie tussen beide hoofdrolspelers, maar dat is wel het minste dat je van een film als deze zou verwachten. 1,5*.

Deze film heeft erg lang op de plank gelegen voordat ik hem eindelijk keek. Belangrijkste reden was dat ik eerst de voorgaande twee delen wilde herzien omdat toen ik destijds het tweede deel zag merkte ik al dat het eerste deel erg weggezakt was. Dus de hele trilogie in een weekend weggewerkt.

Ik moet zeggen dat het goed is om de andere films eerst te kijken zonder teveel tijd er tussen. Er komen nogal wat karakters voorbij en het zakt nogal snel weg welke naam bij welk gezicht hoort en bij welke groep hij hoort. Er zijn nogal wat groepen en met name groepen binnen de groepen. Het is uiteindelijk bijna een Shakespeareaanse tragedie met alle paleisintriges.

De films staan verder in elkaars verlengde. Geen humor zoals in Sonatine, eerder veel snoeihard, meedogenloos en achteloos geweld. Met name de eerste twee films zijn sterk wat inventieve moorden en martelingen betreft; dit laatste deel is dan visueel weer een tikkeltje mooier, wat ook wel het verschil in leeftijd van de film is.

In ieder geval rond deze film de hele saga op een goede manier af. En het was mooi om Ren Osugi in wat één van zijn laatste films moet zijn geweest te zien. Ik vond het al jammer dat hij niet in de vorige films te zien was, maar gelukkig dook hij hier dan toch nog op. Ook voor deze afsluiter van de trilogie 4*.

Het origineel nooit gezien, maar deze vooral gekeken vanwege Derbez, die een erg groot komiek in Mexico schijnt te zijn. Het begin met hem is zeker leuk, zo grotesk en overdreven zijn personage is. Duidelijk een komiek met een gummi gezicht zoals ook Rowan Atkinson en Hans Teeuwen, die als komieken niet te vergelijken zijn behalve op dit vlak.

Als hij eenmaal overboord geslagen is, wordt het allemaal wat minder grotesk in de humor, hoewel het uitgangspunt natuurlijk wel wat ongewoon is. Het blijkt nog wel vermakelijk, zeker met de bouwcollega's van Derbez' personage, die stuk voor stuk ook door Mexicaanse komieken gespeeld worden, maar toch zeker ook gezapiger.

Het zit allemaal aardig in elkaar, er wordt aardig gespeeld, en ook Faris' personage is niet onaangenaam, maar grootse komedie is dit zeker niet. 2,5*.

Fraai. Van te voren had ik hier niet heel veel zin in, want films die zich in één enkele kleine ruimte afspelen maken me een beetje claustrofobisch. Al is dat vaak ook de sfeer die zo'n film wil oproepen, wat natuurlijk niet geheel ongepast is.

Deze film heeft echter veel meer te bieden: mooie beelden en een prettige etherische soundtrack die erg sfeerverhogend werkt. En verder een sterk en interessant plot, waarbij we eerst geen idee hebben wat er aan de hand is, maar gaandeweg steeds meer puzzelstukjes op hun plaats vallen met de nodige verrassende wendingen, die niet geforceerd aanvoelen. 4*.