Meningen

Interessante film, die vooral qua plot lekker wegkijkt en veel interessante personages biedt. We krijgen nogal wat eigenaardige dingen voor de kiezen een broertje die zijn zusje bespiedt en zich gaat afrukken in de bergen, een afgerukte kippenkop, een doofstom Japans meisje die geen raad lijkt te weten met haar hormonen en een man en een vrouw die uitgebreid gaan zoenen terwijl zij aan het urineren is. . Goed, ik ruk het allemaal uit z'n verband, en er zijn genoeg films die vreemder zijn, maar het is toch niet helemaal alledaags.
Verder heeft de film visueel het één en ander te bieden, vooral Tokyo biedt alle ruimte voor mooie opnamen, met als hoogtepunt de disco. Gaaf. De woestijnscènes in Marokko en Mexico zijn dan weer een stuk saaier, maar dat is niet geheel verwonderlijk gezien de locatie. Mooie muziek ook trouwens, vooral tijdens de helikoptervlucht (wat sowieso een mooie scène was) en tijdens de aftiteling.
Wat de film een beetje nekt is de lengte, niet alles is (visueel) even interessant en dan gaat dat toch een beetje tegenwerken. De verhaallijnen zijn wel allemaal boeiend, maar misschien is de film toch een beetje overladen wat verhaallijnen betreft. Desondanks heb ik me niet verveeld. 3*.

Erg leuke film, waarin de muziek meer dan wie of wat dan ook de hoofdrol speelt. De nummers in de soundtrack zijn over het algemeen behoorlijk retro en naar mijn smaak bijzonder goed gekozen, want de sfeer van de gehele film is erg aangenaam. De muziekkeuze mag ook redelijk divers genoemd worden: van The Beach Boys tot The Commodores. Van Dave Brubeck tot Focus. Van Queen tot Beck. Opvallende omissie in de soundtrack is Drive My Car van de Beatles, wat qua thema hier zeker op z'n plek was geweest. Zal wel een rechtenkwestie geweest zijn.

Ook opvallend is dat op driekwart van de film het plot meer de overhand krijgt, wat enigszins ten koste gaat van de muziek. Klein minpuntje wat mij betreft, al lijkt de muziek naar het einde toe weer wat meer de regie over te nemen, terwijl op hetzelfde moment het plot wat ontspoort. Maar goed, het geheel is dan al dusdanig meeslepend geworden dat dat laatste me weinig kan schelen. Het gaat niet ten koste van de beleving om het zo maar te zeggen.

Over het algemeen matcht de soundtrack de beelden uitstekend wat betreft de sfeer, maar in het geheel had de montage veel meer op de soundtrack afgestemd kunnen worden, bijvoorbeeld door verkeerslichten die precies op de maat op rood springen wat nu niet altijd gebeurt. Hier had de film veel meer op in kunnen spelen om een beter effect te hebben. Toch een aantal sterke momenten zoals de combinatie van beelden en geluid op het moment dat de tinnitus van de hoofdpersoon uitgebeeld wordt.

Visueel over het algemeen aangenaam, met name de beginscene is erg spetterend, gevolgd door een fijne longtake scène als de hoofdpersoon koffie gaat halen. De hoofdpersoon en zijn vriendinnetje komen erg fris en fruitig over, hebben een fijne chemie en weten de nodige sympathie bij me op te wekken. Over het algemeen sterk acteerwerk, met ook sterke rollen voor Jamie Foxx en Kevin Spacey, waarbij zeker de laatste één van mijn favoriete acteurs is geworden, dus altijd een feest om hem in een film aan te treffen.

Kortom een erg leuk en cool filmpje, die wel een wat betere afwerking (met name in de montage) had verdiend. 3,5*.

Een kort filmpje, wat wel fijn is, want voordat er sprake is van ideeënarmoede is de film vaak alweer voorbij. Wat ook voor dit filmpje geldt, dat weliswaar op gang moet komen, maar daarna flink doorwalst.

Dat doorwalsen gaat wel als een olifant in een porseleinkast, want het is alles behalve subtiel. De film is meer een slasher dan een horror, en de kills zijn soms weinig geloofwaardig, maar wel lekker lomp, wat voor de nodige gein zorgt. Gewoon verstand op nul zetten en alles over je heen laten komen.

Visueel ook best aardig, met de introductie van personages die een beetje aan Snatch doen denken. Qua acteerwerk vooral een leuke rol voor Weaving, die aanvankelijk charmeert en flirt, maar later heerlijk laconiek aan het moorden slaat.

3,5*.

Een film die enigszins gered wordt door de nostalgie.

Ik vond dit altijd wel een aardige film, er wordt aardig gespeeld met het idee tijdreizen, maar helemaal consequent wordt het niet uitgewerkt, met name op het punt van het langzaam verdwijnen van het hoofdpersonage. Wat dat betreft liever een film als Bill & Ted's Excellent Adventure dat helemaal de draak steekt met tijdreizen. De personages zijn behoorlijk vlak, al is het grappig te zien dat hoe vlot het hoofdpersonage is, hij eigenlijk in wezen precies zijn vader is met betrekking tot de angsten om de stap te zetten naar het verwezenlijken van toekomstdromen. Leukste personage blijft toch Doc, waar Christopher Lloyd perfect voor gecast is met zijn maniakale blik. Ik ken verder alleen een rol van Lloyd in One Flew over the Cuckoo's Nest, waar die blik op een andere manier net zo goed werkt. Het einde is vrij typisch met Murphy-in-het-kwadraat-achtige taferelen, waarbij alles fout lijkt te gaan. Best wel clichématig.

Audiovisueel middelmatig. De beelden zijn niet spectaculair, er wordt vooral geregistreerd. Haast het leukste was in het begin de scene van de hondenvoer-automaat, iets dat me aan Micmacs à Tire-larigot van Jeunet deed denken, hoewel je daar een film lang met dit soort taferelen krijgt voorgeschoteld. Het jaren 50 gedeelte van de soundtrack beviel me wel, maar die jaren 80 hits zijn echt iets te cheesy.

Leuk om weer eens gezien te hebben, niet geweldig, maar wel vermakelijk. 2,5*.

Ook dit deel weer eens herzien. Een film met een blik op de toekomst die dit jaar wordt ingehaald door het heden. Van de vooruitzichten op de toekomst klopt helaas nauwelijks iets, want het zou wel wat zijn als je auto zou rijden op bananenschillen.

Dit deel was nooit mijn favoriet, de grap is er al een beetje af na het eerste deel, en zo heb ik het deze keer ook weer ervaren. Veel herhaling ook, de grap met Biff: "Hee, kijk daar eens!" wordt iets te vaak gemaakt. Voor de rest wel een aardig spel met tijdlijnen, al is het niet de meest sophisticated film op dat gebied. Visueel is ook dit deel niet bepaald vooruitstrevend en de soundtrack is standaard blije actiemuziek.

Het derde deel zal ik ook nog wel eens herzien, maar echt kijk ik er niet naar uit. 1,5*.

Ook dit deel maar weer eens gezien, waarmee de herziening van de hele trilogie erop zit. Toen ik deze film voor het eerst zag, beviel hij me wat beter dan het vorige deel, en dat is nog steeds zo. En toch zie je al dat tijdens het tweede deel dit deel reeds in de pijplijn zat, gezien de referentie aldaar naar "Mad Dog" Tannen en het fragment uit de Clint Eastwood film. Al die cross-referenties blijf ik aardig vinden, zo ook de klok en dat de McFly en Tannen families door de tijd met elkaar te kampen hebben.

Als iemand met een natuurkundige achtergrond, is het idee van terug in de tijd reizen sowieso ongeloofwaardig, causaliteit blijft een pijler voor alle natuurkundige theorieën, maar films erover kunnen best vermakelijk zijn. Toch zitten er in dit deel echt een paar vreemde dingen:
De Doc in 1955 is een jongere versie van de Doc in 1885. Op het moment dat de Doc in 1955 weet dat hij in 1885 zal sterven, moet de Doc in 1885 het ook weten. Toch een verrassing.
Verder zijn er bij de komst van Marty in 1885 twee tijdmachines. Hoezo dan moeilijk doen over een kapotte benzinetank van één van hen? Gebruik gewoon de benzine uit de andere auto. Er zullen vast nog wel meer problemen aan te wijzen zijn, maar deze sprongen me direct in het oog.

Voor de rest bevalt het Western-sfeertje uit het verleden me wat beter dan het post-apocalyptische uit het tweede deel. Daarom een halfje hoger. 2*.

Jaren geleden gezien en ik had niet bepaald grote verwachtingen bij deze film. Niet dat het alleszins meevalt, maar het valt toch iets meer mee dan verwacht, want uiteindelijk is dit een redelijk vlotte actiefilm.

Smith en Lawrence vormen een koppel van agenten met (cliché) tegenovergestelde karakters. Smith is de vlotte en ik kan me herinneren van de eerste kijkbeurt dat ik Lawrence maar weinig grappig vond. Dat is een puntje dat deze kijkbeurt meeviel. Het plotje dat ze in elkaar identiteit overnemen is aanvankelijk wel aardig (waardoor er ook iets nieuws met het cliché gedaan wordt), maar wordt iets te lang door gevoerd. Het is ergens onbegrijpelijk dat de getuige niet op een gegeven moment zegt: jongens neem een ander in de maling.

De eerste film van Bay, dus je verwacht de nodige actie, maar het accent lijkt wat meer op komedie te liggen. Pas op het einde krijg je de grote Bay ontploffingen, al is het nog niet zo spectaculair als in de latere films. De muziekkeuze hier is overigens wel behoorlijk matig, maar dat viel te verwachten. Standaard actiefilmmuziek.

Een film die redelijk soepel wegkijkt, maar verder weinig opzienbarend is naar de huidige maatstaven. 2,5*.

Al twee keer eerder gezien, maar nog niet eerder een bericht geschreven. De eerste keer vond ik de film hilarisch, de tweede keer merkwaardig genoeg een stuk minder, maar misschien was dat omdat ik hem destijds met familie keek, waardoor de omgevingssfeer wat anders was. Deze keer weer alleen gekeken en dat hielp erg.

Genoeg leuke rollen in de film. Thornton heeft zelf al een beetje een uitstraling van een zuiplap, dus is perfect gecast. Lauren Graham kende ik eigenlijk alleen als de moeder uit de Gilmore Girls, waar haar "fuck me, Santa!"-rol hier haaks op staat wat het alleen maar grappiger maakt. "Huiself" Cox is meer een aangever, maar kan op momenten heerlijk vuil gebekt zijn, en de gortdroge rol van Bernie Mac hier maakt het alleen maar betreurenswaardiger dat hij relatief jong is heengegaan. Maar misschien is de rol van Brett Kelly wel de mooiste van allen, zoals hij zijn rol van een (ogenschijnlijk) naïef jochie met een hart van goud neerzet.

Al met al genoeg humor en door het jochie ook niet compleet plat waardoor de film normaal ruimschoots op 3,5* uit zou komen. Echter deze film blijkt voor mij als klassieke muziekliefhebber nog iets meer in petto te hebben: een sublieme keuze van klassieke stukken die perfect passen bij de sfeer van de scène en vaak zelfs nog in de pas lopen met de beelden, met als hoogtepunt het aambeeldkoor van Verdi uit Il Trovatore waarbij Thornton op de kluis en Cox met een golfstick op de benen van een paspop slaan op de maat van de aambeeldslagen in de muziek. Om deze reden toch een halfje meer, 4* dus.

Toch een stuk minder dan de voorganger. Thornton en Cox zijn weliswaar weer op niveau, en Bates heeft ook een leuke rol, maar de humor is toch minder scherp en minder sterk getimed. Dat het meer van hetzelfde is, is niet heel erg, maar wel graag op hetzelfde niveau. Dat geldt ook voor de emotionele component. Het jochie, ook hier weer gespeeld door Kelly, is terug, maar inmiddels tot een volwassen man uitgegroeid, die nog steeds even naïef is, maar als volwassene werkt het gewoon een stuk minder sterk.

Grootste verschil is de soundtrack. Ook hier weliswaar af en toe klassiek, maar het gebruik ervan is echt een stuk minder. In tegenstelling tot de eerste film lijken beelden en muziek behoorlijk los van elkaar te staan (afgezien van het neerzetten van een bepaalde sfeer), en ook daarmee gaat een hoop potentie tot humor verloren.

Een flink lagere waardering is helaas onvermijdelijk. 2,5*.

Jarenlang ben ik al fan van Braindead en daarom is het vreemd dat ik deze - op het begin na - nooit eerder gezien heb. Maar ook Bad Taste blijkt behoorlijk vermakelijk te zijn.

Het moge duidelijk zijn, het budget is zichtbaar minimaal, de acteurs kunnen niet acteren, de make-up ziet er niet uit, maar amateuristisch kan ik de film echt niet noemen. Met minimale middelen wordt een maximaal effect bereikt en met name blinkt de montage uit om er zoveel mogelijk uit te halen. Ook een puntje voor de muziek. Lekker cheesy, maar elk moment raak.

Het plot is te stompzinnig voor woorden, heerlijk over the top en behoorlijk absurd, dus bijzonder vermakelijk, maar ook de acteurs die dus niet kunnen acteren hebben er wel duidelijk heel veel lol in, en dat maakt echt zoveel goed.

In tijden niet meer zo'n heerlijke onzinfilm gezien. Een dikke 3,5* en tijd om op zoek te gaan naar meer vroeg werk van Jackson.

Ja aardig. Diaz doet het leuk als totaal ongeïnteresseerde lerares die alleen maar bezig is om geld voor de borstvergroting om rijke mannen te lokken binnen te harken. De film is verder gelukkig weinig moralistisch. Op een gegeven moment beseft ze wel dat er veel meer is dan haar doel, dat minder rijke mannen ook de moeite waard zijn, en dat het goed is om de leerlingen te helpen met hun problemen, maar gelukkig gaat hier geen cliché crisis aan vooraf, het gaat op vrij natuurlijke wijze. En terwijl Punch' karakter eigenlijk goed van karakter is, is het ook wel verfrissend om haar door de politie afgevoerd te zien worden.

Wat wel wat minder aan deze film is, zijn de bijrollen van acteurs die ik ken uit sitcoms zoals Marshall uit How I Met Your Mother, Phyllis uit The Office en Cameron uit Modern Family. Behalve de laatstgenoemde, die ook de kleinste rol heeft, vind ik deze rollen qua karakter erg lijken op de karakters die ze in de genoemde sitcoms spelen en dat doet toch altijd wat afbreuk aan de ervaring. 2,5*.

Oef, dat was een tegenvaller. Ik was slechts bekend met twee nieuwere films van Ishii, die ik allebei geweldig vond en de eerste beelden van deze film beloofden zeker veel. Met volle snelheid een stad filmen, altijd cool.

Een beetje dezelfde soort opgefokte muziek als bij ED80,000V verwacht, dat was erg gaaf, en Ik houd best van rockmuziek, maar in deze film van de muziek gewoon bagger met als absoluut dieptepunt het ska-nummer ergens aan het begin.

Tja en dan beelden van op elkaar meppende mensen die uren leken aan te houden. Het kan leuk zijn, maar niet als het zo lang duurt. En dan wordt het toch soms ineens afgewisseld met hele mooie beelden. De potentie is zeker aanwezig, maar wordt hier nog niet waargemaakt.

Insane Clown Posse

Het schijnt vaker voor te komen, mensen met afkeer van clowns. Ik moet zeggen, als kind had ik er niet veel mee. Eigenlijk vond ik de meeste clowns best wel eng. Behalve Bassie natuurlijk, want Bassie was cool.

Al tijdens de intro met taferelen uit de Spaanse burgeroorlog is al een flard van waanzinnige clowns te zien als er ééntje ten strijde trekt tegen de fascistische troepen. Harde beelden, die desondanks er erg gestileerd uitzien. Die stilering wordt de hele film doorgetrokken. Niet het meest fraaie wat ik heb gezien, maar zeer zeker bovengemiddeld, waarbij de grauwe kleuren flink bijdragen aan de algehele sfeer. Uiteindelijk komen we uit op een driehoeksverhouding tussen twee clowns en een acrobate. Laatstgenoemde is weliswaar sensueel, maar ik moet zeggen dat ik haar ogen een beetje angstaanjagend vind. Welnu, dat past op zich prima in de film, want al snel ontsporen de clowns, en wordt het met de minuut ongeloofwaardiger.

Dat is op zich niet erg, als men dan maar all the way over the top gaat. En dat is één van de twee problemen waar ik tegenop loop. Het lijkt een versnelling in te gaan, maar er wordt toch een aantal keer teruggeschakeld. Er wordt veel beloofd, maar het bereikt uiteindelijk niet de intensiteit die je bij bijvoorbeeld Sono wel krijgt. Het tweede probleem is de soundtrack. Die is vaak verre van subtiel, met name tegen het einde klonk het als de soundtrack van een standaard thriller. Het gevolg is dat voor mij de intensiteit afneemt, ik verlies mijn aandacht. De sfeer wordt afgebroken in plaats van opgebouwd. Jammer.

Niettemin is de film in z'n geheel interessant, al is het maar als verdere kennismaking met de Spaanse cinema, waar ik nog maar van heb gezien. Maar ook qua stilering en personages heeft de film genoeg interessants te bieden. 3,5*.

Ik had al eens over deze film gehoord, maar nog nooit gezien. Nu gekeken in verband met de kortfilm knockout. Inderdaad een lief filmpje met een fijne sfeer en prettige muziek, al ziet het er visueel wel erg gedateerd uit. Ik zou er 3* aan kwijt kunnen als het op de site had gestaan.

Ook voor mij mijn eerste bioscoopervaring. Ik herinner me nog dat ik zwaar geëmotioneerd was door de dood van de moeder van Bambi. Fijn dat mijn moeder wel levend de bioscoop verliet.

Tot zover mijn tere kinderzieltje. Van de rest van de film herinnerde ik me slechts flarden. Mijn zus en ik hadden vroeger als kind zowat alle Disney films op VHS, en deze zat daar ook bij, maar we hebben deze blijkbaar nauwelijks bekeken. Bij herziening valt daar wel iets van te begrijpen, want echt veel gebeurt er niet in de film. Aan het begin een hoop vallen en op staan met een hoop schattigheid, die me al snel een beetje de keel uit ging hangen. Personages zijn op de uil na, die nog wel iets koddigs had, nauwelijks interessant. Het gehele plot laat zich in grove lijn vergelijken met dat van The Lion King alleen dan zonder politieke intriges. Oftewel, geboren worden, opgroeien, vrouwtje tegenkomen, kindjes maken. Het is allemaal wat aan de magere kant.

Grootste kracht om toch de film door te komen is de muziek, of beter gezegd: de wisselwerking tussen beeld en muziek. Net als bij Snow White was die wisselwerking erg sterk, maar de muziek hier was wel over het algemeen minder irritant. Dat komt omdat voor mijn gevoel er wat minder werd gezongen, vooral die koorzang uit die tijd vind ik typisch en niet altijd even aangenaam. Ik moet wel zeggen dat de koorzang tijdens de storm erg gaaf klonk, zoals dat de wind imiteerde. De smierende klarinet tijdens het verliefd worden was erg passend. En verder leek de instrumentale muziek op sommige momenten zelfs een beetje op Tsjaikovski (gezegd moet worden dat ik al uitkijk naar de herziening van Sleeping Beauty, waar de soundtrack alleen maar uit Tsjaikovski bestaat. Helaas moet ik nog even wachten, gezien mijn voornemen om de Disney films zoveel mogelijk op chronologische volgorde te kijken).

De animatie was overigens ook behoorlijk goed, maar ook hier niet echt de leuke visuele details zoals je in Pinocchio de klokken had die allemaal op verschillende manier het uur slaan. Ik heb er op zitten letten bij scènes met neerslag, volgens mij is er wel degelijk sprake van herhaling, maar dan wel van lage frequentie, want ik vond het maar moeilijk om het echt goed te zien. Oftewel, daar zat ook wel de nodige moeite in.

Al met al vond ik het te mager. Aardig geanimeerd, sterke integratie met de muziek, maar verder niet veel. 2,5*.

Sterk. Vooral de discoscenes zijn visueel overweldigend, verder een sterke soundtrack en een flitsende montage. Soms is het tempo niet helemaal het mijne, maar dat is slechts op enkele momenten. Het zorgt er wel voor dat dat ik na afloop met een 'bijna, maar net niet' gevoel zit.

Het verhaal was aardig, de hoofdpersoon heeft natuurlijk een keihard beroep, maar komt desondanks als zeer sympathiek op me over. Leuk trouwens hoe audiovisueel wordt omgesprongen met dat hij doof is. Er is duidelijk sprake van chemie met de andere personages, natuurlijk met name met het meisje Fon, die overigens door een erg knappe dame gespeeld wordt. Het geheel voelt oprecht aan, vandaar dat ik graag 4* geef.

Interessante film, die helaas wel z'n zwakke punten heeft. Ik wist weinig van dit aspect van het verzet en had eigenlijk altijd het idee dat het verzet eigenlijk behoorlijk ongeorganiseerd was. Dat blijkt dus helemaal niet te kloppen en de organisatie is dus te zien in deze film. Interessant hoe de hoofdpersoon trucs bedenkt en deze tot uitvoer brengt.

Dat deze op dusdanige wijze in beeld gebracht worden (zoals Rost van Tonningen die op een cruciaal moment ineens opduikt) dat je zonder de exacte geschiedenis na te lezen al weet dat er gedramatiseerd wordt, moet ik helaas op de kop toenemen. Had wat mij betreft niet gehoeven.

Ernstiger is het einde waar beelden van de executie van de hoofdpersoon afgewisseld worden met beelden van zijn zoontje die uit een boom valt. Dit gewoon melodramatiek die ik erg slecht trek en die je ook vindt tijdens soortgelijke momenten in films als Gladiator en Braveheart, die ik ook al zo slecht trek.

Verder prima acteerwerk van Bokma als Rost van Tonningen. Ik lees vaak prijzende verhalen over zijn acteerwerk, maar zie hem maar weinig in films omdat ik nu eenmaal niet zoveel Nederlandse films zie. Maar hier laat hij zien dat dit die lof terecht is. Niet alleen omdat hij in deze rol bijvoorbeeld erg goed Duits spreekt, maar vooral vanwege zijn charisma en overtuigingskracht. Ook aardige rol van Atsma, al heb ik het idee dat hij een beetje eenzelfde soort karakter als zijn karakter Johan de Witt in Michiel de Ruyter speelt: een bevlogen persoon die anderen inspireert. Maar blijkbaar kan hij dat goed.

Al met al geen slechte film voor Nederlandse begrippen, maar er had meer ingezeten. 2,5*.

Leuk.

Deed me ergens een beetje denken aan een lichte versie van One Flew over the Cuckoo's Nest, waar ook de aankomst van een buitenstaander de gemoederen opschudt. Maar dat is dan ook de enige overeenkomst, want alles is hier veel luchtiger, onschuldiger, en een groot drama wordt het nooit.
Leuk die basisschool kindertjes, die behoorlijk oversekst zijn. Goed geacteerd ook, zeker gezien de leeftijd, maar het is inderdaad de moeder die de show steelt.

Visueel dik in orde, maar verliest het wel van dat andere feelgood filmpje dat ik vandaag heb gezien, Instant Numa. Daarom 3,5*.

Weinig wist van deze film behalve dat het een kostuumdrama was en dat als muziek het Andante con moto van Schuberts pianotrio in es gebruikt wordt, wat één van de mooiste stukken is die Schubert ooit heeft geschreven.

Welnu, het blijkt vooral een rise and fall verhaal te zijn, wat zo'n 250 jaar geleden speelde, en wat ellenlang uitgesponnen wordt. Het hoofdpersonage wordt nergens echt boeiend, en dan duren drie uur behoorlijk lang. Visueel ziet het er ook niet uit, de kleuren zijn behoorlijk lelijk. De muziek wordt gedomineerd door een sarabande van Händel. Nu ben ik al niet zo'n fan van Händel, maar dit wordt ook nog eens zo vaak herhaald dat het al halverwege de film me de keel uitkomt. Wat een contrast met bijvoorbeeld Melancholia waar ik geen genoeg kan krijgen van de prelude van Wagners Tristan und Isolde. Inderdaad zit er ook Schubert in, maar dat duurt dan weer relatief kort.

Ik kan hier uiteindelijk niet veel mee. In vrijwel alle opzichten valt het tegen: visueel, qua plot, de soundtrack, en de lange tijdsduur. 0,5*.

Ik zou niet zeggen dat deze film al uit 1991 komt. Het ziet er misschien wat minder gelikt uit dan de laatste Coens, maar zeker niet veel minder. Wellicht dat de setting van begin jaren 40 helpt.

Verder is dit één van de betere Coens. Een hoop aparte personages, met name de producer en het karakter van Goodman. Qua script vroeg ik me af of het richting Adaptation. ging, maar gelukkig toch een andere variatie op eenzelfde thema, ééntje met een nogal vreemde wending die wel perfect past bij de sfeer.

De ster van de film is voor mij geen personage maar een locatie: het hotel. Dat ademt zo'n heerlijk surrealistisch sfeer, alleen al die lang met lichten zag er fantastisch uit. Daarmee compenseert de film ruimschoots voor de wat saaiere momenten die helaas niet geheel afwezig blijven. 3,5*.

Hier was ik al een tijdje nieuwsgierig naar. Het enige dat ik nu kan zeggen is: dat hebben we dan ook maar weer achter de rug.

Een parodie kan geen parodie zijn zonder dat alle clichés op een rijtje gezet worden, maar dat maakt het nog niet grappig. Wat dat betreft is deze film net zo flauw als Scary Movie. Slechts zeer sporadisch kunnen lachen.

1* voor het Cartman stemmetje en de tongzoen tussen Stone en Parker.

Gek genoeg nog nooit gezien, al staat deze film in het collectieve geheugen gegrift vanwege de scène met de ondervraging van Stones karakter. Omdat ik dergelijke films probeer af te lopen, maar ook omdat ik het hele oeuvre van Verhoeven wil zien, dus maar eens opgezet.

Grote kracht van de film is natuurlijk het psychologische spel, en met name Sharon Stone zet sterk een karakter neer dat bedreven is in dat spel en er flink lol in heeft. En met de gave om op het juiste moment het juiste te zeggen om de spanning alleen maar groter te maken. Zo'n moment bijvoorbeeld waarbij Douglas zegt dat ze hem wellicht niet zo goed kent, omdat hij nogal onvoorspelbaar is, waarbij zij hem net voor is met het zeggen van dat woord "onvoorspelbaar". Erg sterk.

De muziek is voor een groot gedeelte standaard thriller, waarbij je kan horen wanneer het spannend moet zijn. De openingsmuziek is wel erg sterk, en komt gelukkig ook een aantal maal voorbij. De beelden zijn wel vrij standaard registrerend. Wel kundig, gezien de moordscène en natuurlijk de beruchte scène tijdens de verhoring, waarbij ook flink ingezoomd wordt op het zwetende gezicht van een corpulente agent.

Plot dus behoorlijk sterk, audiovisueel had wel beter gekund. 3*.

Heerlijk popcorn-vermaak. Het begint al met de eerste uitgesproken zin van Robin: "I want a car. Chicks dig a car." Verder de close-ups tijdens het aantrekken van de superheld-pakken. De boodschap is duidelijk: neem dit niet serieus.

Voornaamste reden om deze film te kijken, Schwarzenegger, stelt dan ook totaal niet teleur. Zowat elke zin van hem cheesy oneliner met een foute woordspeling met ijs, zoals dat hoort in dit soort films. Ook mooi wanneer zijn personage een man omhoog gooit om zijn ijsgeweer te pakken te krijgen, zoals gewone mensen een vlieger die in een boom is blijven hangen proberen los te krijgen door er met takken naar te gooien. Van dat soort dingen kan ik enorm genieten. Ook Uma Thurman zette een erg leuke rol neer, waarbij ze elke zin nogal overdreven uitspreekt, maar dat past eigenlijk juist erg goed bij de over-the-top sfeer van de film. Ik moet zeggen dat ze er in deze film ook wat uiterlijk haar aantrekkingskracht heeft. Heb ik niet altijd met haar. Overigens mocht Alicia Silverstone er wat dat betreft ook zijn, al was haar rol dan weer een stuk saaier.

Verder veel kleurtjes, een paar neon-freaks, en een verhaal dat verre van sterk is, maar wel weet te amuseren. Alleen het drama rond Alfred had er wat mij betreft niet bij gehoeven, dat doet dan weer een beetje afbreuk aan de sfeer van de film.

Werkelijk een wereld van verschil als je dit naast The Dark Knight legt. Gezien de populariteit van die film is het te begrijpen dat deze veel minder scoort. Nu, ik heb nooit de comics gelezen, dus mij boeit het wat minder als Batman wat minder 'realistisch' weergegeven wordt. Ik vrees dan ook dat ik de bezwaren van de liefhebbers van die andere film jegens Batman & Robin niet deel. Het moge duidelijk zijn, ik vond het een leuke film. 3,5*

De Nolanfilms worden geloof ik door de echte Batmanfans als de beste cyclus gezien. Ik ben verre van een Batmanfan en heb dan veel meer met Batman & Robin of The Lego Batman Movie, die het allemaal niet zo serieus nemen. Vloeken voor de echte fans, en wat dat betreft snap ik wel de bedoeling van de Nolanfilms, maar voor mij werkt dat niet zo omdat het hele concept `Batman' in mijn ogen niet echt serieus te nemen valt.

Goed, toch geprobeerd mijn mindset op serieus te zetten, maar dan nog loop ik deze kijkbeurt tegen dezelfde problemen waar ik de eerste keer ook tegenaan liep. Veel melodrama aan het begin met als gevolg dat de opbouw enorm traag gaat. Het duurt uiteindelijk ongeveer een uur voordat Batman echt vorm krijgt.

Er zitten hier een aantal goede acteurs in en ik beschouw Liam Neeson ook als zodanig, maar vechten kan hij niet. Viel me ook op bij The Gangs of New York; het ziet er zo houterig uit. Erger is nog dat hoofdrolspeler Bale ook niet kan vechten, want de gevechten worden stuk geknipt waardoor je meer suggestie. Een film die grotendeels op actie drijft reken ik dat zwaar aan.

Voor een serieuze film is het plot overigens ook vrij onzinnig. Veel gedoe met een apparaat dat al het water van de stad doet verdampen door middel van magnetronstraling om een bepaalde drugs dat in het water zit te laten vrijkomen. Die drugs zou dan de hele stad op hol moeten doen slaan. Erg omslachtig, want aangezien de mens voor ruim 55% uit water bestaat, moet dat apparaat op z'n minst mensen doen laten koken, dus is die drugs helemaal niet nodig. Wat overigens ook weer tot de vraag leidt hoe de antagonist het kan gebruiken zonder zelf het loodje te leggen. Goed, het is maar film, maar als je serieus wilt doen, helpen dit soort zaken niet echt.

Visueel weinig opzienbarend; de muziek dan weer wel, maar dan in negatieve zin. Zimmer vind ik zo'n ongeveer de ergste filmcomponist die er is en deze soundtrack is exemplarisch: dreinend repetitief tijdens actiescènes en melodramatisch tijdens de dramascènes die al neigen naar melodrama en door de muziek definitief over de afgrond geduwd worden.

Kortom, het hele pakket is niet echt aan mij besteed, 1*.

Een herziening die gemengde gevoelens opwekt. Enerzijds zitten er een aantal redelijk coole personages in, met name de wat moordlustigere. Een paar leuke moordscènes ook. Anderzijds neemt het aantal flashbacks toe naarmate de film vordert, wat èn het tempo uit de film haalt, èn voor overdreven veel melodrama zorgt in een film die toch redelijk cheesy en met een knipoog begon.

Met name de bij die melodramatische scènes zwelt de muziek aan, maar het valt wel op dat af en toe best goed gebruik wordt gemaakt van klassieke muziek. Het Dies Irae uit het requiem van Verdi, is zeer op z'n plek, de Radetzky Mars en An der schönen blauen Donau van Johann Strauss Sr. respectivelijk Jr. voelt ook op z'n plaats gezien de ironische lading die die stukken uitstralen in combinatie met de getoonde tafarelen. En dan klinkt ook nog eens Auf dem Wasser zu singen, een van mijn favoriete Schubert liederen. En dat in zo'n film. In tegenstelling tot plot en muziek zijn er qua beelden niet echt hoogtepunten dan wel dieptepunten. Alles ziet er geden uit, maar is wel behoorlijk saai opgenomen.

Een aantal bekende acteurs. Mooie rol voor Kitano, leuk die scène op het einde met de telefoon. Fujiwara en Taro Yamamoto herkende ik bij de eerste kijkbeurt als acteurs die in een serie over de Shinsengumi hebben gespeeld. De eerste zie ik af en toe nog wel eens opduiken in films, de ander alleen in Izo. Schijnt nu in de politiek te zitten en in opspraak gekomen te zijn omdat hij uit protest tegen de omgang met de kerncentrale in Fukushima een brief aan de keizer heeft overhandigd. Zoals Bredero zei, het kan verkeren. Tenslotte het Kill Bill meisje Chiaki Kuriyama. In de paar films die ik van haar heb gezien, deed ze het altijd wel leuk, dus zij had wat mij betreft wel een grotere rol mogen krijgen.

Maar goed, al met al maar half geslaagd. Toch maar eens op zoek naar The Running Man dus. 2,5*.

Aardig. Ik had verwacht dat dit wat meer over the top zou zijn, maar de film lijkt een accuraat beeld te willen schetsen van Billie Jean en haar strijd. Geen idee hoe accuraat de film uiteindelijk is, maar het is een verhaal is dat ik erg de moeite waard vond om te zien. Mooie rol voor Stone die met zachte stem een erg sterk karakter neerzet. Blijkbaar was ze omringd door ontzettend lieve mensen zoals haar echtgenoot en haar "kapster", voor wie de situatie ook niet al te makkelijk moet zijn geweest, maar hun eigen ongemakken opzij zetten voor haar.

Een portret dat dus een sfeer van authenticiteit heeft; nochtans is de film niet vrij van humor en dat komt natuurlijk door het personage Bobby Riggs, die voortreffelijk door Carrell neergezet wordt. Een enorme clown en dat is wel aan Carrell besteed.

Niet alle biopics zijn even interessant, maar dit is een interessante film die vrij luchtig wegkijkt. 3*.

Gek genoeg nooit eerder gezien. In mijn herinnering kwam deze film kort na Titanic uit en ik kreeg het idee dat de film mee wilde liften op de toenmalige DiCaprio hype, maar ik zie nu dat de film pas drie jaar na Titanic uitkwam, dus die herinnering klopt helemaal niet. Verder zonder de film gezien te hebben dacht ik meegekregen te hebben dat DiCaprio's karakter dood zou gaan, maar daar klopt verder ook weinig van.

In ieder geval aardig om eens te zien, maar ik heb betere films van Boyle gezien. Sfeer is grotendeels prettig, de cameravoering voelt vergelijkbaar met films als Trainspotting aan, niet toevallig ook van Boyle. Mooie beelden van de natuur ook. Het plot ontspoort soms alleen een beetje, met name als DiCaprio als een soort Kolonel Kurtz helemaal het boekie zoek in het wild rondwaart. En verder zit er meer onderhuidse spanning in de film dan er uiteindelijk uitkomt en dat is een beetje jammer. 2,5*.

Mooie film weer van Boe, die vooral in visueel opzicht uitblinkt, want vrijwel elk shot is werkelijk schitterend. Wel jammer is dat de shots relatief kort duren en er veel geknipt wordt. Verder ligt de film wat mij betreft in het verlengde van de voorgaande. Ook hier klinkt de muziek, zeker in het begin, iets te standaard spannend. Voor mij werkt het toch meer als de spanning gehaald wordt uit versterkte omgevingsgeluiden, die overigens meer gingen domineren in de tweede helft van de film.

Het verhaal is typisch Boe, het uiteenvallen van een huwelijk uitgebeeld aan de hand van metaforen. Het smaakte in ieder geval wat beter dan het plot van de voorganger, die meer als een puzzel voor de kijker aanvoelde.

Veel meer dan degelijk, maar niet sensationeel. 4*.

Deze film zo lang geleden gezien, dat veel me ontschoten is. Ik zou zweren dat Nash in deze film de vader van speltheorie, John von Neumann, ontmoet, maar dat die helemaal niets in de ideeën van Nash ziet. Maar daar zag ik deze kijkbeurt helemaal niets van terug.

Gezien mijn usernaam is wel duidelijk dat ik affiniteit met wiskunde heb. Maar deze film vond ik bij herziening erg saai. Het kabbelt maar door, soms een referentie naar een stelling die ik ken, maar die het grote publiek weinig zal zeggen. Verder wat film noir-achtige scènes, maar die zijn te weinig gestileerd om indruk te maken. Als op een gegeven moment duidelijk wordt dat hij schizofreen is, wordt het wat interessanter qua plot. Het is dan wachten op de Nobelprijs, wat vervolgens ook maar duurt.

De muziek is verder ook te dik aangezet. Van die epische muziek als hij naar zijn schrijfsels zit te staren. Ja mensen, het grote genie denkt, maar moet het echt zo overdreven? Het is haast lachwekkend. Soms doet de muziek zelfs aan de Titanic soundtrack denken. Totaal overbodig in een film met dit onderwerp.

Achteraf zie ik dat deze film flink wat Oscars binnen heeft geharkt waaronder die van beste film. Onbegrijpelijk. 0,5*.

Absolutely disgusting.

Er is veel mis met deze film, maar ik denk dat ik het meeste samenvat met dat deze film alles behalve sprookjesachtig aanvoelt. Het vergelijk met de Franse live action versie uit 2014, La Belle et la Bête is onvermijdelijk, vooral omdat die wel de juiste toon aanslaat wat betreft de atmosfeer. Bij die film had ik de milde klacht dat vanwege het sprookjesachtige karakter de daden en keuzen van de hoofdpersonages niet altijd even natuurlijk aanvoelden. Dit had overigens weinig invloed op mijn eindoordeel, getuige ook het hoge cijfer.

Welnu, het ironische is dat in deze Disney versie men wel hun uiterste best doet om die klacht te adresseren door de achtergronden van diverse karakters toe te voegen, maar juist dit verstoort de sprookjesachtige sfeer. Het doel van sprookjes is de realiteit vergeten, maar dat vind ik lastig als de karakters regelmatig op de sofa moeten plaatsnemen (terwijl er verder genoeg karikaturale personages lopen). Geen plaats voor Freud in sprookjes!

Maar ook genoeg andere zaken die storen, zoals de enorme overdaad aan liedjes. Vaak flink massaal waarbij het hele dorp in zingen uitbarst. In animatie werkt dat misschien, in live action voor mij niet, waarbij ik sowieso al niet zoveel heb met massale zangpartijen. De liedjes uit de oorspronkelijke animatie werken dus voor een groot gedeelte niet, en tot overmaat van ramp zijn er ook nog eens extra liedjes van extra laag niveau toegevoegd. Bovendien kan Watson blijkbaar niet zingen, want de auto tune is prominent aanwezig. Enorm storend. Wat overigens ook geldt voor de instrumentale muziek, die flink overheerst.

Verder is deze film redelijk politiek correct. Andere etniciteiten kasten voelt voor mij in deze setting wat ongewoon aan, maar is denk ik in deze tijd onvermijdelijk. Ook veel gedoe rondom "Disney goes gay." Door een van de antagonisten wiens naam vertaalt naar "De Gek" te kiezen als homofiel personage (al gebeurt er behalve een hele korte dans helemaal niets, hemelbestormend hoor Disney!) denk ik nou niet dat je de homoscène echt een dienst bewijst. Resultaat van dit alles is wel dat ik af en toe denk "o ja, dit moet om politiek correct te zijn", wat ook niet echt ten goede komt van de sprookjesachtige sfeer, waar je de realiteit juist even wilt vergeten. Als een positieve noot: het feministische karakter van de hoofdpersone, waar ik ook het een en ander over had gehoord, viel uiteindelijk best mee. Zo is het duidelijk uit het eerste liedje in het dorp dat ze graag kasteelromannetjes leest, wat me niet de typische feministische literatuur lijkt.

In ieder geval ook een hoop overdreven en karikaturale personages, waar ook voor geldt dat het misschien in een animatiefilm kan werken, maar hier niet. Het Beest komt er helaas ook niet al te best uit. Zeker nadat hij ineens "lief" is geworden, komt hij eerder gedrogeerd over, waardoor er niet echt sprake van chemie tussen de hoofdpersonen lijkt te zijn. Wat toch een integraal onderdeel zou moeten zijn.

Zijn er dan nog positieve dingen te noemen? Ja, technisch is het redelijk hoogstaand, en ook Watson is aangenaam om naar te kijken. Maar dat kan niet compenseren voor het feit dat ik me grotendeels flink heb lopen ergeren. 0,5*.