Meningen

Iets meer van verwacht, maar zeker een degelijke film. De grootste gemene deler met de rest van Tsukamoto's werk is de soundtrak van Chu Ishikawa, die afwisselend mysterieus en intens is. Helaas is de man eind 2017 overleden, dus dit is wellicht de laatste film met zijn muziek.

Ook typisch voor Tsukamoto dat deze film meer over de psyche van de mens gaat, over waar hij toe in staat is, dan dat de focus op het plot ligt. Dit gaat gepaard met de nodige intense scènes, maar in tegenstelling tot de meeste andere films van Tsukamoto zijn dit soort scènes in deze film toch wat spaarzamer, en precies daar had ik iets meer van de film verwacht.

Het filmwerk is overigens zoals in elke Tsukamotofilm prima, doch ook hier geen grote verrassingen. Verder prima acteerwerk, waarbij opgemerkt mag worden dat Tsukamoto zelf op fraaie wijze oud aan het worden is.

3,5*.

Vermakelijk filmpje. De muziek viel vooral op, erg passend bij de de beelden van schoffelende en timmerende mensen. Ik had eigenlijk wel meer verwacht van het gevecht tussen Kitano en Asano. Dat was wel jammer. Het tapdansen had ook niet gehoeven, maar het was nou ook weer niet ergerlijk.

Trouwens de eerst film die ik zie waarin Kitano het overleefd.

Mijn tweede Zatôichi film, na een aantal jaar terug de film van Kitano gezien te hebben. Om meerdere redenen was ik nieuwsgierig. Ten eerste omdat ik heb begrepen dat er in Japan net zo'n traditie rondom de hoofdpersoon bestaat als in het westen rondom James Bond, ten tweede omdat de regisseur ook de meeste Baby Cart films heeft geregisseerd, en die vond ik zeker wel geinig, en ten derde omdat de hoofdrolspeler de broer is van de hoofdrolspeler uit de Baby Cart films. Ten vierde, omdat de hoofdrolspeler ook de hoofdrol heeft in de Hanzo the Razor films, waar ik erg nieuwsgierig naar ben, maar waarvan ik heb gehoord dat ze dusdanig over the top zijn, dat ik vrees dat ik hem als Zatôichi niet langer serieus kan nemen als ik die films pas na Hanzo the Razor zie.

Het moet gezegd worden, hij lijkt er inderdaad erg op. Zijn stem is wel wat minder diep, maar misschien zet z'n broer het wat meer aan. Verder mag dit nog niet in de schoenen staan van de Baby Cart films. Het is behoorlijk tam, en de zwaardgevechten leken werkelijk nergens op. Veel gezwaai in de lucht waarna mannen omvallen. Het verhaal is ook niet al te pretentieus, zelfs redelijk voorspelbaar, al kan dat vaak gezegd worden van films uit een filmreeks. Het hoofdpersonage gaat toch nooit dood.

Visueel vreesde ik voor het ergste toen ik de openingscredits zag. Het leek daar soms wel alsof er beelden van twee verschillende camera's over elkaar geplakt werden. Gelukkig bleef dit beperkt tot de openingscredits. Verder is er bij enkele binnenscènes wel sprake van contrastrijke zwart/wit beelden, maar met name buiten is het toch een erg vlakke boel.

Ik kan er uiteindelijk niet meer dan 1* aan kwijt. Wel nieuwsgierig naar volgende delen, zeker omdat de regisseur ook de latere Baby Cart films heeft geregisseerd, verwacht ik toch een stijgende lijn.

Flink wat jaren terug gezien en gisteren weer eens bekeken. Het blijft een heerlijk flauw concept, een zebra als actieheld, en de film heeft ook echt z'n momenten. Met name tijdens de cheesy liedjes: "zebura, zebura", en als zebranurse voorbijkomt. Wat jammer is dat het tempo vaak erg laag ligt. Was de film compacter geweest, was het geheel een stuk beter te verteren. Als ik daar de CGI,die erg matig was, bij op tel, kom ik toch op een onvoldoende uit. 2*.

Na Stalker mijn tweede Tarkovsky en ik voel me net Bassie: ik snap het wel, maar ik begrijp het niet. Het voelt in ieder geval heel erg intiem aan, maar ook incoherent waarbij het ook niet helpt dat er dubbelrollen zijn. In ieder geval zorgt dat ervoor dat de film meer tot herziening uitnodigt dan Stalker doet, dat toch veel rechtlijniger is. Al vrees ik dat ander werk van Tarkovsky eerder aan bod zal komen.

Visueel zaten er mooie momenten in, het water dat langs de muren loopt, het huis in de wind, de gordijnen, wat allemaal monochromatische scènes zijn. Het zijn vooral dit soort scènes waarnaar ik op zoek ben, en waarvan het me niet zou verbazen als ze tot inspiratiebron voor Tenshi no Tamago van Oshii hebben gediend. Erg fijn, maar helaas houdt het wat visuele magie betreft bij die scènes op. Voor de rest nog een paar aardige beelden, maar net als bij Stalker valt het op dat er aan visuele kracht verloren wordt zodra er in kleur geschoten wordt, wat jammer is. Wat de archiefbeelden in de film doen, is me helemaal een raadsel. De soundtrack was redelijk tot goed. Soms aardige geluidseffecten, en de muziek was klassiek wat ik erg prettig vond, al was de geluidskwaliteit van Bach op het einde wel erg brak.

Uiteindelijk blijf ik met het gevoel dat er audiovisueel nog veel meer uit te halen viel, maar dat de regisseur te vroeg tevreden was. Wat plot betreft heb ik gewoon een herziening nodig. In afwachting daarvan zet ik laag in. 2,5*.

Waarom men het in de ondertiteling heeft over een cello is me een raadsel. De vrouw bespeelt toch echt de contrabas. Mooi stuk overigens wat ze speelt, de Arpeggione sonate van Schubert. Sowieso één van mijn favoriete componisten, en het stuk heb ik zelf ook veel gespeeld, maar dan op altviool, hetgeen me een stuk makkelijker lijkt dan op contrabas.

De film zelf heeft als sterke punten de montage en de soundtrack. De sfeer is behoorlijk beklemmend. Gedurende de film moest ik wel een beetje denken aan enkele films van Tsukamoto en Ishii, waar ik zaken toch net wat beter aangepakt vind. De beelden waren soms spectaculair, zoals in de tunnel, maar er was toch iets dat me stoorde. Ik vond het allemaal niet zo helder, of dat nou door de belichting kwam, of misschien komt het door de camerakeuze, zoals door Mochizuki Rokuro wordt gesuggereerd, ik kan er niet echt mijn vinger op leggen. Maar het voelt aan alsof er iets mist. Het zorgde ervoor dat ik niet helemaal de film in werd getrokken zoals bijvoorbeeld wel gebeurde bij Yume no Ginga.

Toch zeker de moeite waard. 4*.

Pffff. Fincher heeft het onderwerp "seriemoordenaar" al eens eerder behandeld, en ook al is Se7en verre van een favoriet van me, ik vond die film toch een stuk boeiender dan deze.

Leuk dat de film op ware gebeurtenissen is gebaseerd, maar dat maakt een film niet per se goed. In dit geval blijkt zelfs het tegendeel, want ik krijg het idee dat alles behandeld moet worden, waardoor het lang en langdradig wordt. Zeker het middengedeelte is behoorlijk saai met de herhalende cyclus van nieuw bewijs dat vervolgens weer afgeschoten wordt. Tegen het einde leefde de film weer wat op omdat de ontknoping aanstaande leek. Dat die niet echt kwam (wat ik niet wist, want ik had van te voren de beschrijving op deze site van deze film niet gelezen) kwam nogal over als een anticlimax.

Beter had men een hoop geknipt, want de lengte maakt het er allemaal niet beter op. De beelden zorgen helaas ook niet voor veel afleiding, want visueel is het behoorlijk saai op een enkel shot vanuit de de pijlers van de Golden Gate Bridge na. De soundtrack is geheel onopvallend.

Aardig dat de gebeurtenissen in deze film ook de inspiratie voor Dirty Harry waren zoals in de film zelf ook al wordt getoond, maar daar koopt Zodiac zelf weinig voor. De werkelijkheid past niet altijd in een film. Dat je in het plot de werkelijkheid soms beter kan verdraaien wordt op negatieve wijze bewezen door deze film. 1,5*.

Het onderwerp liefde tussen mens en robot is al zo ontzettend uitgekauwd dat het van te voren een beetje de vraag was of deze film wel wat toe te voegen had. Dat is niet heel veel, eerder een schil in accent, maar dat accent klinkt wel erg lieflijk waardoor het desondanks een te genieten film is geworden.

De film laat terecht de vraag of robots en/of computers echte gevoelens kunnen hebben achterwege, dat ze dat hebben wordt als een feit geaccepteerd, en focust meer op die gevoelens. Hier neigt de film wel een beetje naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind in de zin van dat de mens dusdanig gevoelig is geworden dat er manieren gevonden moeten worden om niet meer te hoeven dealen met de pijn die een een romantische relatie soms met zich mee brengt. In die film is het het wegknippen van herinneringen, in deze film (maar ook in vele andere films en series) is het antwoord kennelijk artificiële intelligente. Als de partner maar perfect is komt alles goed. Wat mij betreft een rampzalige gedachte, want zonder de dalen waardeer je de toppen wellicht minder en het leven is nu eenmaal vallen en opstaan en waarom zou dat anders zijn in relaties? De filmmakers lijken uiteindelijk dat ook te vinden getuige de ontmoeting van de mannelijke hoofdpersoon met Zoe 2.0, die toch iets steriels blijkt te hebben.

Verder een mooie soundtrack die vooral erg rustgevend aanvoelt. Visueel verzorgd met een enkele echt mooie scène met als absolute hoogtepunt de scène waarvan een stil op de poster terecht is gekomen is. Ik had toch graag iets meer in die richting gezien.

Uiteindelijk een mooie film die van een cliché onderwerp toch iets weet te maken, maar uiteindelijk noch in plot noch wat betreft het audiovisuele aspect echt uitzonderlijk. 3,5*.

Deze had ik al een tijdje liggen, maar omdat ik geen ondertitels kon vinden, aarzelde ik met kijken.

Gisteravond nog een beetje tijd voor het slapen gaan, normaal heb ik voor dat soort gevallen altijd een serie liggen waar ik dan een aflevering van kan zien, maar ik had nu even geen zin in Cowboy Bebop, waar ik nu mee bezig ben.

Eigenlijk is het goed dat ik hem een tijd heb laten liggen, want dit is iets dat ik een jaar geleden zou verafschuwen. In januari nog maar dat ik Genius Party gezien heb, waarbij ik niet echt veel "kon" met het filmpje Limit Cycle, waaraan ik enigszins moest denken bij Zoetrope (nog een reden om Genius Party binnenkort weer eens te bekijken).

In ieder geval ben ik nu op het punt dat ik wel wat kan met Zoetrope, enorm veel zelfs. Die stroboscopische opeenvolging van beelden, ik vind het echt prachtig. Het geluid, geweldig. Maakt wat mij betreft de belofte van de ideale kruising tussen Tsukamoto en Lynch volledig waar. Een fantastische sfeer wordt neergezet, waardoor alles van het begin tot het einde boeit, en dat terwijl ik er geen ene fuck van heb verstaan wat er nou allemaal wordt gezegd. Achteraf lees ik dan in het bericht van Goodfella dat het een verfilming van een verhaal van Kafka betreft. Best wel grappig, heb recent nog een andere kortfilm gezien gebaseerd op een ander verhaal van Kafka, Ein Landarzt, die ik ook al geweldig vond. Nou ja, het verhaal heb ik hier dus niet echt meegekregen, maar dat doet niets af aan de geweldige ervaring. Zeker 5* als dat gegeven kon worden.

Is er overigens een site waar de DVD wel met ondertiteling wordt aangeboden? Ik zag dat Goto er een heeft zonder, geldt dat voor alle DVD's? Zou een aardige toevoeging zijn, al is het wat mij betreft niet essentieel.

Wat jammer dat de regisseur sindsdien niets meer als dit heeft gemaakt. Op IMDb zie dat hij verder alleen een serie met de naam "In search of" op zijn naam heeft staan. Kent iemand dat? Lijkt me iets dat op tv uitgezonden wordt en daarom ook nooit iets als Zoetrope kan zijn.

Wat andere verwachtingen van te voren. Ik dacht: nieuwe film, nieuw avontuur dat los staat van de vorige film. Dat blijkt dus niet zo te zijn. Sterker nog, ik vraag me af of deze film niet behoorlijk onbegrijpelijk is als je de vorige niet hebt gezien. Ook al voelt het einde ergens logisch aan, is het toch vrij abrupt. Ik krijg er een beetje een soap gevoel bij, het zou me weinig verbazen als de volgende film gewoon doorgaat waar deze gestopt is.

Verder blijft dit toch vrij armzalig. Af en toe mooie contrasten in het zwart/wit, maar dat is meer uitzondering dan regel. Het camerawerk is vrij houterig, met name de plotselinge zooms zijn verre van subtiel. En ook de gevechten lijken nergens op, net als in de vorige film een hoop gezwaai in de lucht waarna tegenstanders omvallen. Het kan wel gezegd worden dat de muziek niet onaangenaam is.

In het genre zeker niet de meest interessante film, zowel wat actie, camerawerk als diepgang betreft. Ondanks dat ben ik toch nieuwsgierig naar wat er verder gebeurt in de reeks, met name of de uitwerking van de gevechten meer richting de manier waarop de gevechten in de Baby Cart reeks uitgevoerd worden. Voor dit deel net als het vorige 1*.

Aardige film. De modewereld is een dankbaar onderwerp om op de hak te nemen, maar het gevaar met parodieën is dat het al snel niet grappig meer is, vaak omdat het over the top is.

Het valt ook niet te ontkennen dat deze film over the top is, maar toch werkt het hier wel. Het heeft iets te maken met timing, maar ook met dat de domheid die geëtaleerd wordt op een rare manier van een hoog niveau is. De oneliners, zo'n bezinepompstoeigevecht, de gezichten die getrokken worden. Het komt ontzettend dom over, maar je voelt wel dat er erg goed over is nagedacht. Wat dat betreft vergelijkbaar met Beavis and Butt-Head do America, waar domheid op virtuoze wijze tentoongesteld wordt.

Leuke personages die met veel plezier gespeeld worden, met name de rollen van Stiller en Wilson met een behoorlijk arsenaal aan grappige maniertjes, bijvoorbeeld met de step van laatstgenoemde. Ook aardig dat er zoveel beroemdheden gestrikt zijn voor deze film, geeft toch ergens het gevoel van realiteit, wat uiteindelijk juist de parodie ten goede komt. Visueel ook niet onaardig, met name de split screens tijdens de walk-off, wat sowieso een erg grappig concept was.

Het einde is uiteindelijk toch een beetje teveel over the top, maar voor de rest leuker dan verwacht. 3*.

Zoolander was een stuk grappiger dan ik had verwacht. Een film waarin men duidelijk goed had nagedacht om de domheid van de hoofdpersoon zo goed en grappig mogelijk uit te laten komen. Het is erg makkelijk om over domme mensen grappen te maken, maar echt grappig zijn is iets anders. Dus deze keer wat hogere verwachtingen.

Het is allemaal flink over the top, het plot is net zo onzinnig als de modewereld, die weer flink te kakken wordt gezet, de hoofdrolspelers hebben er weer veel plezier in, en wederom veel cameos. En toch komt het er allemaal wat minder goed uit. De timing lijkt deze keer wat minder te zijn, de verrassing is ervan af, sommige grappen komen toch te makkelijk over en het grootste pijnpunt is dat de muziek toch vaak wat dramatisch klinkt.

Niettemin kijkt het wel prettig weg, mede door het al eerder aangehaalde enthousiasme van de acteurs. 2,5*.

Mijn eerste Hou.

Allereerst, mooi gefilmd, zeker qua belichting. Overal is denk ik het tweede filmpje het mooist met een voortdurende rode gloed. Hoogtepunt qua scènes zit in het derde filmpje met de TL-buis. De muziek kabbelt aardig weg, met name de pianomuziek in het tweede filmpje is best aangenaam.

Ook al is het niet uniek, aardig is het wel om dezelfde acteurs verschillende personages in verschillende tijden te laten spelen. Zeker bij Qu Shi is dat geen straf, ze maakt de beelden er niet lelijker op.

Inhoudelijk draait het vooral om het registreren zonder veel voor de kijker in te vullen. Ik kan me voorstellen dat dat voor veel mensen werkt, voor mij werkt het minder. Ook bij mij vragen bij het eerste filmpje wat in hemelsnaam de band is tussen de personages. Het derde filmpje voelde ook nogal vluchtig aan. Alleen in het tweede filmpje voelde ik een bepaalde chemie, maar hadden de dialogen door middel van getoonde teksten wat mij betreft achterwegen gelaten mogen worden. Liever echt zwijgende acteurs, dan dialogen op deze manier.

Als ik dit met iets moet vergelijken, zou het In The Mood For Love zijn, waar ook veel geregistreerd wordt en veel aan de kijker overgelaten wordt om in te vullen, maar waar voor mij de onderhuidse spanningen veel beter voelbaar zijn. Three Times is wat mij betreft zeker geen totale mislukking, maar ook niet geweldig geslaagd. Visueel in ieder geval genoeg prettig genoeg om de tijd mee door te komen. 3*.

Niet goed, maar het bevat zeker vermakelijke momenten. De bankoverval in het begin is meteen raak, daarna een leuke introductie van de andere leden van het politieteam en dan stokt het een beetje. Nog een fijn onzinnig liedje en dan is het wachten tot de ontknoping waarbij je het scenario ongeveer kan voorspellen, al zijn die voorspellingen flink anders dan bij menig andere film. Het stelt in ieder geval niet teleur.

Veel dwaasheden die je nergens anders tegenkomt, maar het mist een beetje de constantheid. Ik ben geneigd 2* te geven, maar doe er toch een halfje bovenop, dit soort onzin mag best aangemoedigd worden, en zolang er niet veel betere films in dit "genre" zijn past een zekere welwillendheid van mijn kant. 2,5*.

Weer eens herzien. De eerste keer vond ik het maar potsierlijk. Verhoeven wil duidelijk een film maken dat in de Tweede Wereldoorlog niet alles zwart of wit was, maar overdrijft er naar mijn smaak nogal in, waardoor het niet allemaal realistisch is, waarbij het acteerwerk ook niet echt helpt. Deze kritiek deel ik nog steeds, maar deze keer nam ik de film wat minder serieus, waardoor het wat meer genieten is. Natuurlijk de typische Verhoeven elementen zoals het verven van schaamhaar en de erectie onder de lakens die natuurlijk geen erectie is, maar een pistool. Het geeft toch wat meer kleur (pun not intended) aan een film. Het is verder degelijk gemaakt en redelijk boeiend, waardoor ik op 2,5* uitkom.