Meningen

Niet aan mij besteed helaas. Met de waarschuwing aan de vrouw in het begin was ik ook al meteen gewaarschuwd: we gaan vrij onsubtiele moraaltjes voor onze kiezen krijgen. En ja, de uitkomst is niet geheel verbazingwekkend. Wat me wel verraste was waren de kaidan-elementen. Die lenen zich erg voor surrealisme, maar dat komt er hier juist maar matig uit. Hier spreekt denk ik toch de ouderdom van de film, volgens mij valt hier met moderne filmtechnieken zoveel meer uit te halen.

De beelden zijn dan ook niet geweldig. Zwart-wit kan mooi zijn, maar met name als men veel aandacht aan de belichting besteed. Hier miste ik gewoon de contrasten, en soms (met name bij overgangen) was het wel erg donker. Verder matig acteerwerk, vooral het geval en getuimel zag er weinig overtuigend uit, maar de dialogen kwamen ook nogal geforceerd over, al heeft dat ook met het script te maken.

Rest de muziek, die ik wel op zich wel aardig vond. Vooral vanwege die muziek toch nog 1*.

Erg moeilijk dit te beoordelen.

De makers van Umfeld slaan een richting in waar ik graag film naar toe zie gaan. Ik merk de laatste tijd dat verhaal me steeds minder kan schelen, zolang het audiovisueel maar in orde is. Geluid kan film echt naar een hoger niveau tillen. Ik noem bijvoorbeeld August in the Water, waar ik door de vreemde basgeluiden gepaard met beelden van fluorescerende paddenstoelen ik zowat in hypnose raakte. Een ander voorbeeld is het einde van Symbol, waar de combinatie van muziek en beeld voor een haast mystieke ervaring zorgden.

Nu zat in die twee films nog verhaal, maar dat was ver te zoeken in Dimension Bomb uit Genius Party Beyond, hetgeen een carnaval van beeld en muziek is en me nieuwsgierig maakte naar hoeveel abstracter het nog kan worden.

Het enige dat ik ben tegen gekomen dat een stap verder gaat is 1001 Nights, een nogal abstracte animatie bij een klassiek stuk. Dat viel erg tegen, beeld en muziek leken los van elkaar te staan, en bovendien was de muziek van een moderne componist die me eigenlijk niet echt kon boeien.

Ik had begrepen dat bij Umfeld die integratie van beeld en muziek wel in orde was, dus ik was al geruime tijd nieuwsgierig. Mijn hoge verwachtingen zijn gedeeltelijk ingelost. Inderdaad heb ik beeld en muziek nog nooit zo goed samen zien gaan. Je ziet de muziek haast terug in het beeld en zo zou het vaker moeten zijn. Zeker aan het begin toch een hypnose momentje gehad. Echter, ik vond de beelden niet altijd even mooi en na verloop van tijd was er wat mij betreft te weinig variatie en wisten de beelden niet meer te verrassen. Dus nog steeds niet de ultieme ervaring, maar hopelijk zet het de deur open voor meer experimenten in de toekomst.

De muziek beviel eigenlijk wel, al is het niet direct mijn favoriete stijl. Het zou best kunnen dat Umfeld de komende tijd geregeld mijn dvd-speler weet te vinden, maar dan zonder de tv aan, alleen om de muziek te beluisteren. Wellicht dat als de muziek wat beter in het systeem zit een tweede kijkbeurt meer oplevert. Deze kijkbeurt levert in ieder geval 3,5* op.

Aardige film, die lekker wegkijkt, ook door de korte speelduur. Ik lees veel kritiek op de vrouwelijk hoofdpersoon hierboven, kan me er iets bij voorstellen, ze is ook totaal niet mijn type, maar ik kan me ook goed voorstellen dat ze juist erg aantrekkelijk kan zijn voor sommige jongens vanwege haar eigenzinnigheid. De mannelijke hoofdpersoon laat ook niet over zich heen lopen, wat ervoor zorgt dat dit lang niet zo zoetsappig is als andere romantische Ghibli films en dat beviel me eigenlijk wel.

De animatie was wat minder vloeiend, hoewel genoeg moois gezien. Soundtrack vond ik wel een beetje tegenvallen. Niet heel erg bijzonder en soms zelfs een beetje melig. Maakt toch dat ik 3,5* in plaats van 4* uitdeel.

Fraai. Mijn baas is erg fan van deze film en zijn omschrijving deed me denken aan de serie The Makanai, ook van Koreeda, wat één van mijn favoriete series is. Nadat hij die serie gezien had, bevestigde hij dat die serie en deze film eenzelfde atmosfeer hebben, maar hij vond deze film toch wat beter. Vanzelfsprekend stond deze film dus ook al lang op mijn kijklijst en nu heb ik hem dan eindelijk ook gezien, zodat ik ook mijn oordeel vormen kan.

Inderdaad eenzelfde sfeer als The Makanai, wat natuurlijk door de regisseur komt, maar ook omdat Yoko Kanno in beide gevallen voor de soundtrack zorgt. Zowel in serie als film weinig conflict, waardoor er een feel good sfeer ontstaat, maar toch voldoende conflict om niet als "te licht" aan te voelen. Toch beviel me de serie wat meer, het is speelser, grappiger, camerawerk is beter (want ook veel recenter gemaakt) en met name een veel grotere focus op koken trekt me wat meer. Toch zijn er hier ook sterke visuele momenten, met name de fietstocht onder de bloeiende kersenbomen is memorabel.

De onderwerpen van film en serie zijn natuurlijk wel volkomen verschillend. Hier dus een kijkje in het leven van drie zussen wiens jongere halfzus bij hen komt wonen. Genoeg aanleiding tot zwaar drama, maar dat blijft dus achterwege. Koreeda lijkt toch telkens het beste in de mens te willen laten zien zonder tot een karikatuur te vervallen en dat is knap. 4*.

Best wel vermakelijk. Visueel niet al te best, op sommige momenten voelde het zelfs een beetje tv-film-achtig aan. Ook jammer dat het treinongeval niet getoond werd, dat is nu net zo'n moment waar je visueel kan uitpakken. Wel één leuk visueel momentje, met het stripalbum dat omgedraaid wordt waarbij de camera meedraait. Soundtrack neigt soms een beetje naar melodrama, maar gelukkig ook weer niet de hele tijd.

Verhaal weet dan wel weer redelijk te boeien; je voelt de hele tijd dat er wat achter de personages steekt, wat voor een fijne spanningsboog zorgt. De ontknoping is dan wel weer wat teleurstellend: in het geval van Willis' personage blijkt dat er weinig interessants achter zijn karakter steekt; bij Jackson voelt het zelfs een beetje goedkoop aan. Jammer, want de film suggereert meer diepgang. Los van de ontknoping wist het plot voor een groot gedeelte toch redelijk te boeien, daarom 2*.

Voorspelbaar, vol met clichés, en met uitvergrootte typetjes. Typetjes ja, want sommige bijpersonen voelen niet echt aan als karakters maar eerder als stereotypen. Het geeft me het gevoel naar iets kunstmatigs te kijken, wat alleen maar versterkt wordt door alle clichés in het verhaal. Blijkbaar gebaseerd op een autobiografisch boek. Ik heb het niet gelezen, maar ik krijg sterk het idee bij hoe deze film zich presenteert dat er flink wat bij verzonnen is.

De omgeving waar het gefilmd is is erg fraai, maar dat geldt helaas niet voor de beelden die vooral registreren. Ik heb soms het gevoel dat de camera dicht op de huid zit, en dat past niet bij de omgeving noch bij de sfeer die men lijkt te willen creëren.

Uiteindelijk eindigt de film met een voorspelbaar feel-good moraal van dat alles altijd op z'n plaats valt. Niet iedereen hoeft problemen te hebben met clichématige films zolang de presentatie aardig is, en in dat opzicht kan ik me voorstellen dat sommige mensen dit echt een aardige film vinden, maar voor mij voelt het uiteindelijk toch echt vooral nep aan. 1,5*.

Ook voor mij jeugdsentiment, ik weet niet hoe lang geleden ik de film voor het laatst gezien had. Destijds maakten vooral de poorten van het orakel nogal veel indruk. Nog steeds een interessante scène, al is het maar door het besef dat de blote borsten van de sphinxen tegenwoordig niet meer zouden kunnen in een kinderfilm.

Bij de herziening valt toch op hoe verouderd de film is. De jaren 80 klank van de muziek (met name in het drumgeluid), de rubberen creaturen en de blue screen shots. Maar goed, ondanks de ouderdom heeft dat z'n charme niet volledig verloren, de structuur van het verhaal (een raamvertelling waarin verhaal en kader samensmelten) is niet alledaags en de film is erg vlot. 2,5*.

Een paar mooie shots van de horizon maken nog geen mooie film.

Visueel gezien bijzonder matig. In veel scènes is de belichting gewoon slecht, en de wijze waarop alles in beeld wordt gebracht is ook niet bepaald fraai te noemen.

Een aantal karakters waren gewoon overbodig. Het lulletje rozenwater, de Engelsman en de schrijver. Had wat mij betreft eruit gekund. Daar kan geen grapje over The Duck wat aan veranderen.

Enigszins verfrissend is dat Freeman gewoon rondloopt zonder in een racistische situatie terecht te komen. Lijkt me zeker in het Wilde Westen een hele prestatie.Vond hem verder nou ook niet echt wat toevoegen, speelt vaak dezelfde soort personages, en ook hier komt hij ondanks dat hij soms woorden als "ass" en "shit" in de mond neemt toch vooral over als brave Hendrik.

Uiteindelijk slechts een paar gave scènes. De scène dat ze op het geld wachten is visueel gezien de enige die een beetje de moeite waard is. Visueel veel minder, maar qua sfeer wel redelijk was de eindscène.

1,5*.

Degelijke thriller, die er visueel goed uitziet en die qua plot ook weet te boeien. Identiteitsdiefstal is een groot gevaar. Deze film zet het wel erg dik aan, maar geheel ongeloofwaardig is de film verder helemaal niet. 3*.

Weer eens herzien. De film start en eindigt met archiefbeelden van Hitlers secretaresse Traudl Junge, op wiens boek de film is gebaseerd. Ze nam het zichzelf kwalijk dat de werkelijkheid niet tot haar doorgedrongen was en dat ze verblind was door hoe aardig Hitler in de persoonlijke omgang was. Ik geloof er weinig van eerlijk gezegd. Jezelf onwetendheid verwijten is natuurlijk veel makkelijker dan toegeven dat je gewoon sympathie voor het nazi gedachtegoed had. Dezelfde smoes heeft Albert Speer gered van de strop, waarna hij nog geruime tijd goed geleefd heeft van de verkoop van kunst geroofd van Joodse mensen. Later is alsnog duidelijk geworden dat hij toch echt een rabiate nazi was; zeker op de hoogte van de omvang van de holocaust was, en sterker nog, ook heeft meegewerkt aan de constructie van de vernietigingskampen. Bovendien was hij zo effectief als minister van bewapening door de oorlogsproductie sterk te verhogen, dat dit waarschijnlijk de oorlog met een jaar heeft verlengd. Junge zat zo dicht op het vuur, wat je ook ziet in de film, dat ik niet kan geloven dat het allemaal langs haar heen is gegaan.

Ik heb overigens ooit één van de secretaresses van Goebbels ontmoet. Ze was de oudtante van een Duitse vriendin. Volgens de vader van die vriendin noemde deze voormalig secretaresse Goebbels "ein ganz netter Mann", wat hijzelf niet kan geloven. Hij betichtte haar dan ook ervan nog steeds nazi sympathieën te hebben. Zelf heb ik het niet met haar over de Tweede Wereldoorlog gehad; ik wist op dat moment nog niets van haar verleden.

Maar goed, dit soort gedachten komen bij mij op bij het zien van deze film, maar hebben uiteindelijk maar zijdelings iets met de film zelf te maken. Die mag audiovisueel niet uitzonderlijk zijn; een sterke apocalyptische sfeer opwekken doet de film wel. Ik waande me in ieder geval op momenten zelf in de bunker. Het is interessant om te zien hoe de verschillende mensen reageren op de ondergang van het Derde Rijk. Door te feesten alsof de zon de volgende ochtend niet op zal komen; of door vanwege het "schrikbeeld" van een wereld zonder nationaal-socialisme zelfmoord te plegen. De scène waarin de vrouw van Goebbels hun de kinderen vermoord is een gruwelijk hoogtepunt van de film. De vele bombardementen maken het gevoel in de finale van Wagners Götterdämmerung beland te zijn compleet.

Wat acteerwerk betreft draait het natuurlijk allemaal om Ganz in zijn voortreffelijke rol als Hitler. Ik vind hem qua uiterlijk eigenlijk niet eens echt op Hitler lijken, maar ik kan me heel goed voorstellen dat de echte Hitler zich net zo gedroeg als de Hitler die hij neerzet in de film. Al met al een film die een prima sfeerbeeld van de laatste dagen van Hitler weergeeft. 3,5*.

Ik had er dan weer wat minder mee. De film heeft een interessant uitgangspunt, maar doet er maar weinig mee. Een beetje roem najagen, maar die roem al snel weer zat zijn. Maar vragen wat er precies zou gebeuren als hij buiten compleet "los" gaat, worden bijvoorbeeld niet beantwoord. Ook is de film nogal "braaf". Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar de uitspattingen van een beroemd iemand zonder zwaartekracht, ook met de dames. Hoe zou dat werken? Maar daar zien we ook niets van, de hoofdpersoon is nogal saai. Dat geldt ook voor menig moment van de film, waardoor ik niet hoger dan 2* uitkom.

Aardig. De vormgeving van de personages in dit soort computergeanimeerde films spreekt me nog steeds niet aan, maar de achtergronden mogen er zeker weten. Verder ook wat meer diepgang in de vorm van de samenvatting van het huwelijk van de hoofdpersoon aan het begin van de film. Ontroerend, en deed me ook een beetje denken aan de korte animatiefilm La Maison en Petits Cubes, al vond ik die nog wat sterker.

Voor de rest is het een aardige avonturenfilm, waarbij de interacties tussen de personages een beetje verloopt volgens het standaardrecept. De sidekick is dit keer een jongetje, opvallend dat deze film toch wat meer multicultureel probeert te zijn, want hij is duidelijk Aziatisch. Zou eigenlijk normaal moeten zijn. Verder een paar gekke beesten met de gebruikelijke humor.

Leuk als tussendoortje, maar ook begrijpelijk dat dit een hoogtepunt voor de liefhebbers van westerse computeranimatie is. 3*.

Al in 2010 Blessing Bell en Postman Blues gezien, en die bevielen erg goed, dus ergens gek dat ik nu pas mijn derde SABU zie.

Dit is in ieder geval een fijne feelgood film. Het draait allemaal om de chemie tussen de hoofdrolspelers, die er in overvloed is, en de charme van het kleine meisje, die vanaf het begin aan al meteen zo'n ontzettende lieve uitstraling heeft. Ook prima geacteerd door Ashida, niet vanzelfsprekend dat kindacteurs overtuigend overkomen. Matsuyama doet het ook aardig, al is het wat minder overtuigend als zijn karakter in frustratie tegen zichzelf schreeuwt.

Voornaamste bezwaren zijn uiteindelijk dat de film haast te harmonieus is. Het karakter Daikichi doet eigenlijk alles goed modulo wat onhandigheden, maar hij zegt altijd het juiste. Enige dramapuntje in de film voelt toch ook een beetje geforceerd aan (hier heb ik het idee dat dit net iets teveel gevraagd was voor de kindacteurs).

Een ander puntje heeft betrekking op de beelden: weliswaar wordt er aardig gekadreerd, maar daar houdt het wel mee op. Iets wat ik ook van de andere SABU films herinner (ondanks dat het 7 jaar terug is). Visueel is het degelijk, maar echt kunstzinnig wordt het bijna nooit.

Uiteindelijk niet super, maar wel een fijne film. 3,5*.

Weer eens herzien. Een film die overduidelijk ontzettend leunt op het plot, want de beelden zijn weliswaar verzorgd, maar staan duidelijk in dienst van het verhaal, en de soundtrack is redelijk inwisselbaar. Niet geweldig, maar ook weer geen audiovisueel kerkhof. Dus dan ga je toch vooral op het plot letten, dat ondanks de herziening nog steeds wel kan boeien. Ik snap in ieder geval nog steeds dat ik bij de eerste kijkbeurt ervan onder de indruk was. Toch knelt de schoen een beetje, want het voelt toch aan alsof het einde, dat met heel veel zelfvertrouwen gepresenteerd wordt, eigenlijk bluf is in de zin dat als men het maar overtuigend genoeg presenteert het niet opvalt dat er plotholes zijn.
Als ik het goed begrijp is Spacey dus Keyser Söze, of in ieder geval iemand die er in de buurt van een Söze-achtige übergangster komt, en is de hele operatie met dat schip in touw gezet puur om ervoor te zorgen dat iemand die hem kan identificeren als Keyser Söze omgelegd wordt en op het einde ligt er een compositietekening van hem op het politiebureau. Dan lijkt het alsof je je spelletje toch niet helemaal zo perfect hebt gespeeld. Kan natuurlijk ook zijn dat Spacey slechts een onderknuppel van Söze is, maar dat voelt weer om een andere reden onbevredigend aan, want het is natuurlijk veel cooler als hij zelf Söze is.
Goed, als iemand hier nog iets zinnigs en bevredigend over weet te zeggen en me weet te overtuigen dat dit geen plothole is, doe ik er een half sterretje bij en anders blijft ie op 2* staan.

Maffe film. Ooit op het spoor gekomen toen ik na het zien van Gozu eens op Google zocht naar "freaky Japanese movies", en het moet gezegd worden: vreemd is hij zeker.

Ster van de film is wat mij betreft Osugi. Nooit verwacht dat hij hierin zou opduiken, maar nadat ik hem eerder in Ekusute zag, blijkt hij hier ook al zo'n freaky rol te hebben. Fantastisch, en jammer dat hij niet meer screentime krijgt. De andere rollen waren wat minder, het acteerwerk was ook niet altijd om over naar huis te schrijven, met name Fhi Fan bakt er weinig van.

Ondanks dat is de film behoorlijk interessant. Er wordt aardig gekadreerd, en er zitten veel interessante ideeën in. Wel oogt het soms wat amateuristisch, ik heb steeds het gevoel dat men aardige ideeën heeft om een scène op te bouwen, maar er niet in slaagt om het zo af te werken dat het een maximaal effect heeft. Daar komt ook nog eens de wat goedkope effecten bij, waardoor de film niet weet te overdonderen. 3*.