menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Black Math. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017, januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018

Beyond the Black Rainbow (2010) 4,0

afgelopen zondag om 02:51 uur

Bijzondere film, maar ook lastig. Weinig plot en het gaat soms tergend langzaam. Wat veel goed maakt zijn de beelden en de muziek. Veel mooie kleuren, futuristische designs en veel overlays, terwijl de muziek erg sfeervol ambient-achtig is. Het vult elkaar erg goed aan en zorgt voor een onheilsspellende sfeer.

Ondanks het langzame tempo weten de personages wel te boeien. Wat voor onderzoek vindt er in de kliniek plaats. Wie is de jonge vrouw en hoe komt ze daar terecht? Wat zijn de onderlinge verhoudingen? En welke krachten hebben de karakters. Er wordt mondjesmaat antwoord op gegeven en aan het einde blijven we nog wel met vragen zitten, maar dat maakt mij niet veel uit. Het proces van een film vind ik vaak interessanter dan de conclusie.

Niet dat die conclusie er helemaal niet toe doet en zoals anderen al opmerken, het einde valt inderdaad tegen. Vanwege de stijlbreuk, maar vooral vanwege de complete anticlimax in het plot. Maar zoals gezegd is het overgrote gedeelte van de film wel interessant, zelfs behoorlijk uniek, al vereist het lage tempo dat je er uitgeslapen aan moet beginnen (wat ik eerlijk gezegd niet helemaal was). 4*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Die Unendliche Geschichte (1984) 2,5

Alternatieve titel: The NeverEnding Story, afgelopen vrijdag om 16:04 uur

Ook voor mij jeugdsentiment, ik weet niet hoe lang geleden ik de film voor het laatst gezien had. Destijds maakten vooral de poorten van het orakel nogal veel indruk. Nog steeds een interessante scène, al is het maar door het besef dat de blote borsten van de sphinxen tegenwoordig niet meer zouden kunnen in een kinderfilm.

Bij de herziening valt toch op hoe verouderd de film is. De jaren 80 klank van de muziek (met name in het drumgeluid), de rubberen creaturen en de blue screen shots. Maar goed, ondanks de ouderdom heeft dat z'n charme niet volledig verloren, de structuur van het verhaal (een raamvertelling waarin verhaal en kader samensmelten) is niet alledaags en de film is erg vlot. 2,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

La La Land (2016) 1,5

23 oktober, 06:04 uur

Mnee. Een flinterdun verhaal over het verloop van een romance heb ik al meerdere keren in andere films gezien. Hier wordt het "opgeleukt" door dans en gezang. Ik ben geen kenner van de oude musicalfilms, maar zelfs ik kan zien dat de hoofdrolspelers nou verre van geweldige dansers zijn. Dat geldt ook voor de zang, maar daar kan ik nog wel de charme van inzien. Veel beter dan de afgrijselijke autotune van Emma Watson in Beauty and the Beast in ieder geval. Het probleem is meer dat de liedjes me gewoon weinig boeien. Op een enkel lang camerashot geldt dat ook voor het camerawerk, waardoor ik hier helaas niet het meesterwerk in kan zien dat velen er blijkbaar wel in zien. 1,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lou Xia De Fang Ke (2016) 4,0

Alternatieve titel: The Tenants Downstairs, 11 oktober, 07:14 uur

Stel je Amélie voor, maar dan een zeer fucked up versie die weliswaar ook de mensen om haar heen fundamenteel beïnvloed, maar dan vooral door hun levens te vergallen.

De meeste woningeigenaars hebben als doel om geld uit hun huurders te slaan. De hoofdpersoon hier is echter meer geïnteresseerd in het manipuleren van zijn bewoners en gaat daarin erg ver. Zo zet hij een perfect stel (de homofielen) tegen elkaar op, en zet hij zijn bewoners aan tot verkrachting, moord, kannibalisme en het ontwikkelen van pedoseksuele gevoelens. Vooral het laatste vond ik erg schokkend, maar goede kunst is soms shockerend en de uitwerking is uitmuntend. Met name hoe hij iedereen in een web weet te spannen waarbij de ene uitgelokte daad gebruikt kan worden ter manipulatie van iemand anders. Met andere worden, de hoofdpersoon is zowel bijzonder intrigerend als een bijzondere intrigant.

Wat jammer dan dat de film tegen het einde als een nachtkaars uitgaat wanneer de verklaring voor zijn gedrag gegeven wordt. Ik ben het volledig eens met de vorige reviews dat het afbraak aan het karakter van de hoofdpersoon doet. Het doet echter geen afbreuk aan de geweldige prestatie van hoofdrolspeler Yam. Yu-Wei Shao, die de dame in het wit speelt, is ook al hierboven genoemd en terecht want alleen al haar creepy glimlach is geweldig. En inderdaad ook leuk om Kang-sheng Lee terug te zien in een rol waarin hij veel meer spreektijd heeft dan in de Tsai films.

Visueel niet grensverleggend, maar wel erg strak met af en toe erg mooie momenten. De soundtrack is minder avontuurlijk met een nadruk op klassiek zoals de Jazz Suite Nr. 2 van Sjostakovitsj en Beethovens negende symfonie, maar omdat ik van klassiek hou, is dat nauwelijks een bezwaar.

Zeer goed op het einde na dus. Niettemin komt het vaker voor dat een film of een boek of soms een muziekstuk geweldig is op het einde na. De verleiding om op grond van dat einde de film een stuk lager te beoordelen dan wat ik halverwege zou inschatten weersta ik, want het grootste gedeelte van de tijd was de kijkervaring geweldig. 4*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Zoe (2018) 3,5

8 oktober, 07:14 uur

Het onderwerp liefde tussen mens en robot is al zo ontzettend uitgekauwd dat het van te voren een beetje de vraag was of deze film wel wat toe te voegen had. Dat is niet heel veel, eerder een schil in accent, maar dat accent klinkt wel erg lieflijk waardoor het desondanks een te genieten film is geworden.

De film laat terecht de vraag of robots en/of computers echte gevoelens kunnen hebben achterwege, dat ze dat hebben wordt als een feit geaccepteerd, en focust meer op die gevoelens. Hier neigt de film wel een beetje naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind in de zin van dat de mens dusdanig gevoelig is geworden dat er manieren gevonden moeten worden om niet meer te hoeven dealen met de pijn die een een romantische relatie soms met zich mee brengt. In die film is het het wegknippen van herinneringen, in deze film (maar ook in vele andere films en series) is het antwoord kennelijk artificiële intelligente. Als de partner maar perfect is komt alles goed. Wat mij betreft een rampzalige gedachte, want zonder de dalen waardeer je de toppen wellicht minder en het leven is nu eenmaal vallen en opstaan en waarom zou dat anders zijn in relaties? De filmmakers lijken uiteindelijk dat ook te vinden getuige de ontmoeting van de mannelijke hoofdpersoon met Zoe 2.0, die toch iets steriels blijkt te hebben.

Verder een mooie soundtrack die vooral erg rustgevend aanvoelt. Visueel verzorgd met een enkele echt mooie scène met als absolute hoogtepunt de scène waarvan een stil op de poster terecht is gekomen is. Ik had toch graag iets meer in die richting gezien.

Uiteindelijk een mooie film die van een cliché onderwerp toch iets weet te maken, maar uiteindelijk noch in plot noch wat betreft het audiovisuele aspect echt uitzonderlijk. 3,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Isle of Dogs (2018) 4,0

5 oktober, 07:35 uur

Wederom een mooie en interessante film van Anderson, waar je op meerdere manieren naar kan kijken. Ik vraag me namelijk ergens af of deze film bedoeld is als een allegorie voor de huidige Amerikaanse (of breder, de Westerse) samenleving waar immigranten de schuld van problemen krijgen met honden in de rol van de immigranten. Maar zelfs als je het plot loskoppelt van elke mogelijke connectie met de echte wereld, blijft er een leuk en innemend verhaal over. Ik ben absoluut gèèn liefhebber van honden, maar deze film wist me toch flink mee te krijgen in het verhaal en met de (honden)personages.

Leuk is de mix met Japan zonder dat je het gevoel krijgt dat het de blik van een westerling op Japan representeert. Het voelt veel meer authentiek Japans aan, waarbij het natuurlijk ook helpt dat ze de Japanse karakters gewoon lekker Japans laten praten. Maar de belangrijkste kracht van de film is de enorme creativiteit, er komt zoveel op je af en alles is met zoveel detail vormgegeven. De ontwerpen van de karakters ben ik wat minder fan van, omdat het een beetje houterig overkomt (zonder dat de animatie zelf houterig is), maar over het algemeen is het prachtig wat er allemaal op het scherm voorbijkomt.

Een dikke 4* en ik kijk alweer uit naar de volgende creatie van Anderson.

» details   » naar bericht  » reageer