Meningen

Vroeger vond ik The Good, the Bad, and the Ugly beter, maar nu weet ik dat niet meer zo. Ik miste in deze film denk ik Eastwood, het ergerde me dat de harmonicamuziek duidelijk in een studio opgenomen zijn, en dat de toon serieuzer is, stond me ook minder aan.

Die sfeer bevalt me eigenlijk dit keer wel. De film appelleert behoorlijk aan nostalgische gevoelens van het Wilde Westen dat ten einde komt omdat de civilisatie oprukt, en dat moet men vroeger nog een stuk sterker gevoeld hebben. Vergelijk: toen deze film uitkwam, was de periode van het Wilde Westen ongeveer net zo lang geleden ten einde gekomen als de Tweede Wereldoorlog nu. Mijn grootouders hebben die oorlog nog meegemaakt; er leven nog steeds mensen die die oorlog hebben overleefd, en zo zal men in Amerika ook naar de dagen van het Westen gekeken hebben ten tijden van het uitkomen van deze film.

De soundtrack mag wat betreft het appelleren van die nostalgische gevoelens ook genoemd worden. Het neigt erg naar bombast, maar het weet me hier weinig te storen, wat ook voor de harmonica geldt deze keer. Uiteindelijk is wat mij betreft de soundtrack zelfs de grootste kracht van de film.

Visueel is de film wel duidelijk verouderd. Alles ziet er dor uit, de omgeving, de gelooide huiden van de mannen, en dan helpt het ook niet dat de kleuren sowieso flets overkomen, het enige wat eruit springt zijn de blauwe ogen van Fonda. Met close-ups en langdurige shots worden er pogingen gedaan om een sfeer neer te zetten, maar het mist een bepaalde strakheid in de cameravoering om het echt goed te laten werken. Verder een aantal knulligheden zoals lijken die duidelijk nog ademen, en matige nasynchronisatie.

Kortom, ik begrijp dat men dit als klassieker beschouwt, en er zit zeker een bepaalde charme aan, maar uiteindelijk overheerst bij mij het gevoel dat de tijd deze film heeft ingehaald, met name op het visuele vlak. 2*.

Ik had deze al een tijdje liggen, maar zonder ondertiteling, waar ik nog een keertje naar op zoek moest. Daar kwam maar niets van terecht, en toen ik hem laatst in winkel zag liggen voor 5 euro, heb ik em maar gekocht. Kopen kost blijkbaar minder moeite dan op zoek gaan naar ondertitels.

Een bijzonder filmpje, niet echt een dijenkletser vond ik, maar zeker gortdroog. Vooral de montage is bijzonder goed geslaagd, en daarin zit de grootste kracht van de film. Aardige zwart-wit beelden, maar niet het mooiste op dat gebied. De momenten die er voor mij uitsprongen waren het onhandige gerotzooi met lijken, de ontmoeting met rivaliserende gangster + filmploeg, de dood van enkele crewleden, de terugkomst uit het ziekenhuis, en de drooggevallen rivier.
Het einde was voorspelbaar, maar wat wel goed uitgewerkt. 3,5*.

Fraai verhaal over een jongen die zijn (homo)seksualiteit ontdekt, het voelt allemaal erg oprecht aan, met goed acteerwerk van Chalamet, al is tegenspeler Hammer wat minder. In ieder geval is het plot sterk met interessante interacties tussen de personages. De monoloog van de vader aan het einde is erg indrukwekkend, waarbij hij de juiste dingen zegt zonder te expliciet te worden. Muziek is over het algemeen erg fraai, al is er één gezongen lied dat wat minder was. De film speelt in de jaren 80 en is passend gestileerd. Ook het camerawerk ziet eruit alsof het in de jaren 80 is gefilmd, wat wat minder aan mij besteed is waardoor ik op 3,5* uitkom.

Ja dit is inderdaad vrij overbodig. Ik had om te beginnen niet zoveel met het personage Jesse Pinkman, dus het was me om het even of hij nu echt zou kunnen ontkomen of niet. Maar goed, het kijkt wel lekker weg. Mits je de serie hebt gezien, anders zijn er wel erg weinig aanknopingspunten.

We zien een aantal karakters terug, wat fijn is, en er zijn een aantal aardige momenten waarin we de personages wat beter leren kennen zoals de stofzuigerverkoper, maar ook Todd met zijn huishoudster, wat er net als in de serie voor zorgt dat ik het gevoel heb met echte karakters te maken heb. Maar het draait hier natuurlijk niet om Walter White en zijn geniale ideeën, en met name die ideeën maakten voor mij de serie zo aantrekkelijk.

Het ziet er verder degelijk uit, maar dat maakt niet automatisch een goede film. Van een speelfilm verwacht ik toch iets meer dan een lang uitgesponnen episode. 2*.

Recentelijk ben ik meer geïnteresseerd geraakt in salsa en het eerste salsanummer dat ik hoorde was El Cantante van Héctor Lavoe. Inmiddels ook Willie Colón en Rubén Blades leren kennen, hun album Siembra geldt als het absolute hoogtepunt van de salsa, of is in ieder geval het best verkochte salsa album ooit. De mannen speelden ook een belangrijke rol in het leven van Lavoe, aangezien laatstgenoemde in de band zat van Colón, die ook toen Lavoe solo ging hem nog steeds produceerde, en Blades de schrijver is van El Cantante, wat waarschijnlijk het bekendste nummer van Lavoe was.

De film is helaas een tegenvaller. De muziek is weliswaar erg gaaf en Anthony zet een goede impressie neer van Lavoe tijdens de optredens in de film, maar voor de rest is dit de zoveelste film over iemand die aan de drugs gaat, wat z'n ondergang wordt. Voor mijn gevoel had er zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Hoe groeide Lavoe uit tot zo'n belangrijke zanger? Hier wordt nogal overheen gesprongen. In de film was hij ineens beroemd. En waarom was hij bijvoorbeeld zo charismatisch? Volgens wat ik over hem gelezen heb was hij heel erg grappig; het komt maar heel spaarzaam naar voren in de film.

Colón, die een erg goede vriend van Lavoe was, heeft afstand genomen van de film die volgens hem teveel focust op de drugs en te weinig op de destructieve invloed die de platenindustrie op Lavoe had. En Puchi, de vrouw van Lavoe, schijnt ook een bijzonder slechte invloed op hem gehad te hebben, maar aangezien deze film gebaseerd is op interviews met haar is deze film "geschikt gemaakt" voor de rol van Lopez, aldus Colón.

Kortom, het biografische gehalte is vrij dubieus, en de focus op drugs is een cliché. De opeenvolging van scènes waarin Lavoe onder invloed is en dus nauwelijks wat kan doen of onhandelbaar is, begint op een gegeven moment ook zwaar te vervelen. Hier had meer mee gedaan worden, een grotere focus op de muziek en een minder grote focus op de drugs was in mijn ogen interessanter geweest. Dat was ook beter voor de salsa geweest denk ik zo. 1,5*.

Een erg sterk drama, wat voor een groot deel te danken is aan de uitmuntende hoofdrolspeler. Kindacteurs komen vaak niet al te overtuigend over, maar daar is hier geen sprake van. Van wat ik begrijp zijn de acteurs allemaal uit de sloppenwijken geplukt en leidden een soortgelijk leven als de rollen die ze speelden (zelfs met soortgelijke gebeurtenissen als in de film, zoals dat zowel de echte ouders als de actrice die de moeder van peuter Yonas speelt ook opgepakt werden wegens illegaliteit gedurende film en in dezelfde gevangenis terechtkwamen als de moeder van Yonas in de film), dus wellicht dat daar een reden aan te voeren valt voor de sterke acteerprestaties.

De film kent zwaar dramatische momenten, maar weet tegelijkertijd flink te ontroeren, met name in het middengedeelte waar de hoofdpersoon alleen is overgelaten en ook nog voor de peuter moet zorgen. De interactie tussen de hoofdpersoon en de peuter is werkelijk zwaar ontroerend en ook ontzettend goed uitgebeeld. Hier heeft de regie flink wat inbreng in gehad, ik heb begrepen dat ze menige scène net zo vaak over hebben gedaan totdat de peuter precies de juiste gelaatsuitdrukking had en het resultaat mag er dan ook wezen.

Visueel heb ik vaak niet te hoge verwachtingen van films uit derde wereldlanden, maar op dat vlak viel de film nog best mee. Het camerawerk is degelijk, er wordt redelijk fraai gekadreerd en sommige scènes zijn ondanks de droefgeestige omgeving nog best mooi, zoals de hoofdpersoon in het reuzenrad. Ook zijn er een paar strakke droneshots die een overzicht van de stad geven.

Het enige duidelijke minpunt(je) aan de film is dat wat mij betreft de hoofdpersoon iets te volwassen overkomt. Dat hij gedachten heeft en uitspraken doet die ik niet zou verwachten van zo'n jong kind, zelfs al heeft zo'n kind al zoveel meegemaakt in zijn korte leven. Dergelijke uitspraken voelen toch een beetje onnatuurlijk aan en geeft mij het gevoel dat het op zo'n moment misschien toch de regisseuse is die via de mond van de hoofdrolspeler spreekt.

Het stoort mij ook weer niet teveel, en gezien het sterke drama, het acteerwerk en de beelden die meevallen kom ik makkelijk op 3,5* uit.

Een film waar niet echt iets fout aan is, maar wel compleet volgens het boekje.

Stilering is degelijk, en zal bij veel mensen in de smaak vallen, maar naar mijn smaak weet het nergens te excelleren. Voor het verhaal geldt dat helemaal. Het plot is eigenlijk een whodunnit, waarbij de verwikkelingen tussen de personages uit verschillende perspectieven wordt getoond. Hierbij wordt de toeschouwer flink gemanipuleerd zodat deze flink het verkeerde bos ingestuurd wordt. Na afloop blijken de puzzelstukjes toch op een andere wijze in elkaar te klikken, wat natuurlijk een leuk trucje is, maar als het het enige is waar de film op steunt, is het voor mij wat te mager.

Acteerwerk is in orde. Niet alle personages zijn sympathiek. Met name vader Dino is iemand die ik niet graag als vriend zou hebben; hij komt me teveel over als iemand die maar aan rotzooit. Het sikje helpt ook niet. Niemand komt echt fout over, wat dat betreft is de film niet zwart-wit, maar echt memorabel is geen enkel personage.

Op alle vlakken dus aardig, maar niet excellent. Mijn waardering is er dan ook naar: 2,5*.

Beter dan verwacht, aangezien ik geen fan ben van Scarface en ik begreep dat deze in het verlengde daarvan zou liggen. De openingsscène is in ieder geval erg mooi gestileerd, dat had ik niet zien aankomen. De rest van de film is meer rechttoe rechtaan, maar op zich ook nog wel aardig. Verder is de soundtrack ook niet slecht, terwijl ik die bij Scarface juist verschrikkelijk vond. Dat scheelt echt een hoop.

Maar wat me ook bevalt is dat dit geen typisch rise and fall verhaaltje is. Dat ben ik èn iets te vaak tegengekomen, èn al die keren dat ik het gezien heb erger ik me kapot aan de hoofdpersonen tijdens het fall gedeelte. Vaak met de neusgaten vol coke, waardoor ze behoorlijk onberekenbaar worden, en daarom niet de meest handige keuzes maken. Hier juist een hoofdpersonage dat uit het criminele leven wilt stappen, en behoorlijk goed in de gaten heeft wat er allemaal om zich heen gebeurt. De voice-over is wat dat betreft belangrijk, ik kon er echt van genieten als je Pacino hoort vertellen dat hij uit een bepaald detail kan afleiden wat er aan de hand is. Over het algemeen is die voice-over dus vrij essentieel, maar het is ook leuk dat er aan het begin juist een scène is waar die voice-over niet nodig is en ook achterwege gelaten wordt: de biljartscène. Puur op grond van Pacino's blikken en de camerastandpunten weet je zonder dat er iets gezegd wordt dat er iets niet klopt.

Uiteindelijk is de film wel wat aan de lange kant, waardoor ik neig naar 2,5*. De eindscène is wel redelijk zinderend, zeker wanneer er geschoten wordt. Na enig wikken en wegen daarom toch 3*.

Nooit fan van titels die naar de hoofdpersoon verwijzen, ik vind dat maar weinig creatief. Niettemin is dit een aardige film zonder veel pretenties. Ik kan me relateren aan de hoofdpersone in een bepaalde manier, maar de conclusie die zij trekt, zich onttrekken aan de wereld, is niet de mijne. In ieder geval is het interessant te zien hoe zij zich hervindt in de wereld en leert omgaan met dat niet iedereen perfect is. Verder helpt het dat ze goed gebekt is, wat voor de nodige lichte momenten zorgt. 3*.

Oef. Ik had de film nog maar vijf minuten op en ik zag de halve ster al opdoemen. Pixar heeft er een handje van om van alles te antropomorfiseren: speelgoed, mieren, vissen, noem maar op, maar auto's is voor mij misschien een brug te ver. Ja ondanks dat ik van de week drie Transformer films heb gezien, wat ergens van hetzelfde laken een pak is. Het voelt allemaal wel erg ver gezocht aan. En als het hoofdpersonage ook meteen aankondigt dat hij alles alleen af kan, voel ik de moraalles al van verre aankomen.

Van te voren toch wel nieuwsgierig. Ik ga elk jaar naar vrienden in Duitsland, en die vrienden hebben kinderen. Jonge kinderen. Waarvan er één een Cars truck had (Mack) waar hij helemaal verzot op was. Naast een algemene interesse in animatie een extra reden om de film te zien.

Uiteindelijk niet de laagste score omdat er toch wel interessante stukken in zaten. Interessant wat animatie betreft, want de omgevingen zagen er soms erg prachtig uit. Wat een verademing ten opzichte van die race-arena die pijn aan de ogen doet van de felle kleuren. Wat beelden betreft is het dus een zegen dat het hoofdpersonage in dat stadje strandt. Verder maar weinig wat leuk is. De vliegen in de vorm van Volkswagen Kevers was wel een aardige vondst, en het kleine blauwe Italiaanse heftruckje was ook wel aardig, waarbij ook hielp dat hij niet of nauwelijks sprak. Verder blijft het een hele hoop clichés, met als grootste cliché de onafwendbare moraalles.

Gezien het voornemen om alle Pixarfilms te kijken vrees ik voor Cars 2. Laten we hopen dat de moraallessen dan voorbij zijn, maar het zal wel niet. Voor deze eerste Cars in ieder geval 1*.

Ook maar eens gekeken, maar de muziek tijdens openingscredits was al geen goed voorteken. Bach vind ik fantastisch, de Matthäus-passion misschien wel zijn mooiste werk, en daaruit is het slotkoor ongetwijfeld één van de mooiste delen. Maar om het nu in de context van deze film te plaatsen, heb ik wat moeite mee. En dan ook nog eens een uitvoering met groot koor, wat ik al helemaal niet te pruimen vind.

Het vervolg is ook wat mij betreft gewoon Goodfellas deel 2. Langdurig rise-and-fall verhaal binnen de onderwereld, veel dezelfde acteurs, zelfde structuur met voice-overs, zelfde soort muziek. Ik moet zeggen dat het kijkje in de wereld van casino's nog wel aardig was, het kat-en-muis spelletje tussen oplichters en casinohouders, maar dat duurde helaas vrij kort. Waar wel heel veel tijd voor uitgetrokken wordt, is de relatie tussen de karakters van De Niro en Stone. Wat een soap, die ik al te vaak heb gezien in dit soort films, maar die hier extra lang uitgesponnen lijkt te worden.

Pesci weer in de rol van agressief mannetje. Wat helemaal irritant is, is dat hij de helft van de voice-overs op zich neemt, wat gezien zijn stem nogal op de zenuwen werkt. De rol van De Niro beviel me meer, iemand die veel rationeler over komt en z'n neus niet voortdurend in de coke stopt. Dat soort personages in misdaadfilms trekken me toch altijd meer, zie ook de hoofdpersonages uit The Godfather en Carlito's Way.

Opvallend ook is de korte voice-over van een derde personage. Ik heb daar zo mijn twijfels bij, omdat het ergens aanvoelt als inbreuk op de structuur. Wel typisch, in Goodfellas ook zo'n moment, wanneer er na een vrij lange tijd ineens een tweede voice-over erbij komt.

Visueel zoals gebruikelijk bij Scorsese weinig spectaculairs. Misschien in die tijd, omdat er veel nachtopnames zijn, maar dat voelt nu in ieder geval niet meer uniek aan. Af en toe is er een aardige camerahoek, ook de slowmotion flitslamp viel op, maar dit soort momenten duren maar kortstondig en schaars, zeker als je het afzet tegen de lange speelduur.

Ik kan er helaas maar weinig mee. 1*.

Vorige kijkbeurt was ik behoorlijk negatief over deze film, daar kom ik toch gedeeltelijk op terug. Deze film valt in dezelfde traditie als de Nolan Batmans: een zogenaamde realistische uitbeelding van een over-the-top personage. In beide gevallen werkt het niet, maar omdat het uitgangspunt van geheim agent veel minder belachelijk is dan een man in een vleermuispak, komt deze film er veel beter mee weg.

Ja de film heeft meer diepgang dan de vorige films met uitzondering van de Daltonfilms. Met name de laatste Brosnanfilms voelden wel erg leeg aan. Maar overdrijven is ook een vak, echt diepgaand psychologisch wordt het ook weer niet. Wel voelt het plot stukken beter aan dan de laatste Brosnanfilms. Wellicht omdat er meer teruggegrepen wordt op de originele bron, het boek van Flemming.

Nog steeds bevalt de beginscène in zwart/wit me, en ook de achtervolging direct na de openingscredits (met een uitstekend lied van Chris Cornell, van wiens bands ik behoorlijk fan ben) is gaaf om te zien; met name degene die door Bond achtervolgd wordt is erg acrobatisch. Grappig om te zien hoe Bond veel lomper dezelfde weg aflegt. Tussen beide kijkbeurten ben ik ook heel kort in Venetië geweest; de rode jurk van Eva Green herinnerde me sterk aan dat bezoek, wat die scènes ook wat extra's gaf.

Ik vind dit nog steeds geen geweldige film, daarvoor had er meer met de cinematografie gedaan kunnen worden, maar ik ben duidelijk niet zo negatief als de vorige keer, waardoor ik mijn waardering met anderhalve ster ophoog naar 2,5*.

Vooral wat acteurs betreft was dit een interessante film. Garner zet sterk een rouwende weduwe neer, die het ene moment lacht en meteen daarna enorm bedroefd is. Olyphant ken ik alleen van de Santa Clarita Diet serie, waar zijn personage duidelijk anders is dan hier. Leukste rol is van Smith, die wel de standaard komische dikzak speelt. Het was aardig geweest als de hoofdpersone eens een keer op een personage als die van hem gevallen was; maar zo'n personage wordt vaak enkel als komische sidekick gebruikt. En verder een aardige rol van Lewis.

Het drama is mooi, maar ook een beetje voorspelbaar en uiteindelijk zijn de personages wel erg harmonieus met elkaar, wat niet helemaal geloofwaardig aanvoelt. Om die reden blijft de film op 2,5* hangen.

Luchtig filmpje dat aardig wegkijkt. De geanimeerde openingcredits zetten wat dat betreft redelijk te toon, fijne muziek ook daar, jammer dat muzikaal dan wel al meteen het hoogtepunt bereikt is.

Audiovisueel is de film voor de rest erg standaard. Nergens camerawerk dat echt spectaculair wordt, en de soundtrack is grotendeels inwisselbaar, op een aantal nummers na die niet origineel voor deze film zijn, zoals de James Bond tune, The Kinks, Gershwin en Frank Sinatra.

Het plot weet wel wel te charmeren met het kat-en-muis spelletje tussen DiCaprio en Hanks , hoogtepunt was misschien wel op school. Maar echt diep gaat het nergens, en het wordt ook allemaal vrij lang uitgesponnen. Uiteindelijk toch te weinig om het lijf, zowel audiovisueel als qua plot, om echt indruk te maken. 2*.

Prachtige poëtische film over een apart en toch eigenlijk erg normaal gezin. Fijn om eens een kijkje te kunnen nemen in het leven van een familie zonder grootse drama's en belevenissen.
De grootvader was hilarisch, net als Asano's ei-verhaaltje, maar toch was humor zeker niet het belangrijkste ingrediënt in de film. Dat was de focus op kleine dingen, en dat dat niet saai werd na 2,5 uur is erg knap. Zo is de dialoog van Asano en zijn vriendinnetje van vroeger hartverwarmend, en tegelijkertijd zo realistisch.

Klein puntje van kritiek: het kleurgebruik had wat mij betreft iets overdadiger gemogen. Het juiste gebruik van filters had de film misschien net iets dromeriger kunnen maken. Het einde daarentegen was wel echt schitterend.

Een film die ik inmiddels twee keer gezien heb, wat natuurlijk al iets zegt. Er is sprake van een zeer interessante dynamiek: Zendaya's karakter dat gewoon wil winnen en dat ook voor haar partner eist. De vrienden die minder ambitieus zijn, waarbij één niet de wil heeft om in haar eis mee te gaan, terwijl de ander de wil wel heeft, maar louter om haar, niet uit eigen ambitie. En dàt is een pychologisch interessant uitgangspunt, wat gelukkig ook bevredigend uitgewerkt wordt. Het is dan ook meer een psychologische film dan een film over tennis; de sport wordt met name gebruikt als aanleiding tot het uitgangspunt.

Ook de beelden zijn sterk, met name de laatste match is interessant gefilmd. De beelden zijn extra intens wanneer Zendaya zelf tennist, mede dankzij de de stampende soundtrack van Trent Reznor, die erg ongebruikelijk aanvoelt. Voor mij veel liever een componisten als Reznor of Jonny Greenwood van Radiohead (die ook een aantal interessante scores heeft) dan componisten als Williams of Zimmer. Geen idee of het iets te maken heeft met dat ze uit de rockwereld komen, maar hun soundtracks voelen veel verrassender en dus veel interessanter aan. In ieder geval 4* voor deze film.

Inderdaad een fraaie film. In de huidige tijd zijn grote rivieren helaas vaak niet meer zo mooi met alle industrie en infrastructuur erom heen. Dat de regisseur er toch in slaagt om de kijker een flinke lading aan prachtige beelden voor te schotelen mag knap genoemd worden. Een hoop hangt denk ik af van het tijdstip van de dag waarop er gefilmd werd, waardoor zelfs een hele karavaan aan schepen er fraai uitziet.

Het verhaal is vaag, maar uiteindelijk vooral nevenzaak. Dit is echt een film die meer om het gevoel en de poëzie lijkt te draaien. De beelden, het meisje die zich steeds meer als een riviernimf lijkt te ontpoppen naarmate de film vordert, maar natuurlijk ook in letterlijke zin, want de gedichten uit een boek gevonden door de hoofdpersoon spelen ook een integrale rol.

Niet geschikt als je behoefte hebt aan een vlotte film. Maar perfect voor een rustige dag waaraan je niet teveel aan je hoofd hebt. 4*.

Leuk! Ondanks dat ik als kind de boeken van Roald Dahl verslond, heb ik Sjakie en de Chocoladefabriek om de een of andere reden nooit gelezen. Ook nooit de film met Wilder gezien, alleen de Oompa Loompa liedjes gezien om een referentie in Jackass te begrijpen, dus ik ging er redelijk blanco in.

Zelfs zonder het boek van Dahl gelezen te hebben schijnt overal door de film dat zijn werk eraan ten grondslag ligt. De hoofdpersoon is bijzonder innemend en de andere kinderen zijn bijzonder afstotelijk qua karakter. Dat wordt heerlijk dik aangezet, wat hilarisch is en ik kan me heel goed er een beeld bij vormen hoe Dahl ze zelf in zijn boek beschreven heeft.

Verder is de fabriek natuurlijk wonderlijk. Qua ideeën, maar ook qua visualisering. Niet alles is perfect zeker qua CG, maar het ziet er in ieder geval bijzonder kleurrijk uit. Aardige rol voor Depp ook, die een beetje aan Michael Jackson doet denken. Excentrieke rollen zijn natuurlijk zijn ding, en hier werkt het goed. En altijd fijn om Christopher Lee te zien, ook als de rol maar beperkt is.

Normaal goed voor vier sterren; een halfje aftrek voor de liedjes die toch wel erg zwak zijn. De eerder genoemde Oompa Loompa liedjes uit de eerste film smaken me toch beter. Conclusie: 3,5*.

Een prettige film die ik al wat eerder had willen zien, al is het maar omdat de stad waarin ik leef bezocht wordt. Maar de belangrijkste reden is dat mijn vriendin in de culinaire sector werkt en het dus in zekere zin een kijkje in haar leven biedt. De film werd in ieder geval regelmatig stop gezet omdat bepaalde scènes haar aan eigen ervaringen deden denken en ze dat met me wilde delen. Met als belangrijkste ervaring de frustratie die ze soms heeft als ze iets maakt, maar haar bazen iets anders in gedachten hebben (zij is geen chef kok, en staat dus lager in de voedselketen, waardoor ze dus met meer bazen dan de hoofdpersoon in deze film te maken heeft en soms zijn haar bazen het onderling ook niet eens, zie dan maar eens wat te doen).

In deze film in ieder geval een sympathieke maar druk bezette chef kok, die in een vrij grappige twitter flame war terecht komt omdat hij het medium niet begrijpt, wat de nodige frictie met zijn baas oplevert, waarna hij letterlijk zijn eigen weg gaat. Een punt waar hij mijn sympathie wint is als zijn sous chef tot nieuwe chef benoemd wordt. Natuurlijk is dat niet leuk en kan je het als verraad zien, maar hij is genereus en is oprecht blij voor zijn sous chef. Afgaande op de verhalen van mijn vriendin is dat redelijk bijzonder, aangezien haar bazen nogal met flinke ego's lijken te kampen.

Zodra de roadtrip begint, is het allemaal wat onbevangener en tegelijk met de steden die aangedaan worden, krijgen we ook wat mee van de culinaire tradities. Vooral het eten wordt smaakvol in beeld gebracht; dit is duidelijk een film die je niet op een lege maag moet bekijken. Centraal staat natuurlijk de relatie tussen de hoofdpersoon en zijn zoontje. Hoe dat allemaal uitpakt is vrij voorspelbaar, maar het deert weinig, omdat de atmosfeer gewoon erg aangenaam is.

Verder niet briljant, maar wel een fijne kijkervaring. 3,5*.

Pang weet toch steeds uit een klein gegeven iets moois neer te zetten. In Dream Home ging het om de huizenmarkt, hier om een rookverbod. Het liefdesverhaal dat eruit voortkomt, is niet eens zo erg diepgaand, maar blijft wel prettig luchtig en toch ook wel oprecht, waarbij dat rookverbod voor een interessante setting zorgt. Verder prima camerawerk en fijne soundtrack, en je hebt een erg genietbaar filmpje.

Een paar leuke scenes ook, zoals de Japans/Koreaanse scene en de drinkbekerscene. Maakt het toch net iets leuker dan het al was. 4*.

Ik had hier een soort cheesy musical versie van Black Swan verwacht, maar wat ik voorgeschoteld kreeg was toch echt iets anders; een positieve verrassing. De gebeurtenissen vinden voornamelijk plaats in de cel en in de rechtszaal, maar die scènes worden voor een groot gedeelte uitgebeeld met liedjes in een nachtclubsetting. Erg interessant, ondanks dat ik niet zo'n groot fan ben van musicals.

Zeker niet alle liedjes zijn even sterk, al zijn er een paar die erg de moeite waard zijn. De entree van Zeta-Jones bijvoorbeeld, maar ook de eindscène in het theater, al moet ik toegeven dat ook bij die liedjes met name de beelden de scène maken. De buikspreekpopscène was misschien wel de sterkste scène, ongelooflijk hoe overtuigend Zellweger overkomt als buikspreekpop.

Sterk acteer-, zang- en danswerk; de dames zien er oogverblindend uit, maar opmerkelijk genoeg piekt Gere er nog net iets meer boven uit. Dat had ik helemaal niet zien aankomen. Hij schmiert erop los, en dat is alleen maar passend gezien zijn ontzettend ironische rol getuige bijvoorbeeld zijn introductie waarin hij beweert dat het hem niet om geld maar om de liefde gaat. Zo'n scène waarin hij het slotwoord in de rechtszaal voert met tussendoor het getapdans is echt leuk.

Duidelijk iets anders dan wat er verder aan films te vinden is in de mainstream. Uiteindelijk duurt het misschien net iets te lang en speelt het misschien toch ook mee dat er ook wat zwakkere liedjes zijn om tot een hogere waardering te komen, maar misschien komt dat alsnog bij een herziening. 3,5*.

Verschrikkelijke rommel.

Nu heb ik sowieso geen hoge pet op van Amerikaanse computeranimatie, een enkele uitzondering nagelaten, maar vaak is er nog wel iets te vinden dat er bijzonder uitziet, of spectaculair oogt. Hier was echter van vanaf het begin al duidelijk dat dit de grootst mogelijke rotzooi is. Allereerst al door de goedkope ontwerpen. Als ik zap langs één van de kinderkanalen, kom ik wel eens series tegen die met de computer geanimeerd zijn, en waar duidelijk is dat het budget zo laag mogelijk gehouden moet worden. Dit zit er niet ver van af. Vreselijk om te zien.

Dan verder het plot. Het begint met dat het begin clichématig moet zijn. Het vervolg is één groot cliché. Een vader/zoon relatie die mank loopt, niet populair zijn in de klas, een fout maken en die vervolgens goed maken. En dan komt de honkbalwedstrijd er ook nog eens bovenop. Ik heb echt een hekel aan die sport, en de wijze waarop de wedstrijd hier is uitgebeeld kon haast niet nog meer Amerikaans. Insert kotssmiley. En dan komen ineens de ufo's en krijgen we een bijzonder lauw alienverhaaltje voor de kiezen. Verder een hoop irritante personages, inclusief flauwe grappen over het corpulente varkentje. Het kan haast niet meer belegen.

Tenslotte was de soundtrack verschrikkelijk met absoluut dieptepunt de Spice Girls playback scene, hoewel dat misschien wel erg passend was bij de irritante personages. Ik deel niet vaak 0,5* uit, maar deze film verdient dat royaal. Echt niets wat de moeite waard is, en een complete verspilling van tijd.

Minstens de derde keer dat ik deze film zie, en wellicht heb ik hem nog wel vaker gezien. Maar het was wel weer een tijd geleden! Ik heb er de eerste keren niet echt over nagedacht, maar zoals die boerderij vormgegeven is doet wel erg denken aan een concentratiekamp. Mrs. Tweedy die er als een kampcommandant bijloopt maakt het plaatje wat dat betreft helemaal af.

Verder ziet het er erg gaaf uit, het is allemaal mooi vormgegeven met veel detail; het verhaal spreekt tot de verbeelding en verveelt geen moment, en de film heeft ook de nodige humor. Met name de verschillende accenten vond ik leuk, maar ook meer dan genoeg visuele grappen. Wellicht dat in vergelijking met latere films van dezelfde makers (Wallace & Gromit, Shaun the Sheep) de animatie wat minder vloeiend is, maar ik kan dat niet goed vergelijken omdat ik om de één of andere reden die films altijd ben misgelopen.

Maar het belangrijkste is dat deze film duidelijk met heel veel aandacht en liefde gemaakt is, en dat is heel wat waard. In mijn geval 4*.

Wat een ellende.

Ik was vroeger een enorme fan van de boeken, dus het leek me wel leuk om deze miniserie te zien. De eerste miniserie heb ik nooit gezien, wel ooit de film van Lynch.

Anyway, dit was behoorlijk tragisch. Sommige dingen kwamen wel erg duidelijk uit de computer, zoals het gildemannetje en de tijgers. Verschrikkelijk. De kostuums zijn soms te belachelijk voor woorden, vooral die Wensicia die gezien haar hoed bang lijkt te zijn dat het mobiele netwerk niet goed dekkend is. Ook die priesters zien er erg stom uit met hun hoge witte kragen. Is allemaal niet nodig, ik zag Leto ook rondlopen met een normale broek met wit overhemd, en dat zag er ondanks de setting in de toekomst niet eens zo gek uit.

Het acteerwerk was storend slecht. Tekstjes worden opgedreund op een gewichtige toon dat het haast lachwekkend wordt. De voorgeschreven dialogen helpen ook niet echt, kwamen nogal onnatuurlijk over, maar wat wil je als er zinnen uitgesproken moeten worden die in het boek door de betreffende persoon slechts gedacht worden. Lynch loste dat overigens op door een voice-over van het betreffende personage, lijkt me een betere oplossing al zitten ook daar haken en ogen aan.

Als je een boek hebt gelezen ga je toch een beetje vergelijken. in de Dune boeken komen de fremen over als woeste woestijnkrijgers, een beetje als een soort moslimkrijgers inclusief baarden en zwaarden. Ligt er ook dik bovenop, die connectie met de islam, gezien de taal van de fremen die vol met arabische woorden zit.

In deze miniserie blijft daar echter niet van over en zijn de fremen gladgeschoren mietjes, waarvan het totaal ongeloofwaardig is dat ze een heel universum hebben veroverd. Beetje jammer. Het geldt ook voor de kinderen, die in het boek dat verfilmd is een stuk ruiger overkomen dan hoe ze hier afgebeeld worden. Ook jammer hoe Muad'Dib op het einde afgebeeld wordt met lange haren en al tafels omgooiend alsof hij Jezus in de tempel is. Die vergelijking ligt er zo wel erg dik op, en maakt de voorgeschotelde beelden behoorlijk potsierlijk.

Dat sommige dingen in vergelijking met de boeken nadelig uitvallen is eigenlijk het minst erge. Wat wel verschrikkelijk was, is de dramatische kutmuziek die de hele tijd in de repeat leek te staan. Arghh! En als het echt dramatisch wordt, of als de liefde tussen twee mensen getoond moet worden, komt er ineens zo'n Enya-achtig zangeresje erdoorheen neuriën, hoe afgezaagd.

Duidelijk een voorbeeld van een product met een hoog budget, maar wat verschrikkelijk slecht is uitgewerkt. Ondanks enkele mooie shots was het verder zo tenenkrommend dat 0,5* niet meer dan terecht is.

Oef dit was slecht.

Eerste helft een standaard jaren 80 horror. Dat wil zeggen: veel dreiging in de muziek, af en toe een schrikmoment omdat de onschuldige hoofdpersonen per ongeluk tegen elkaar op botsen, veel suggestie, maar weinig bloed als er een dode valt, en zeker geen direct zicht op de moord. Kortom, behoorlijk saai.

Tweede helft ontspoort met bovennatuurlijke zaken, die met ontzettend slechte special effects weergegeven worden. Het is dat de twee leiders van de kinderen, de rooie en de kleine predikant, qua rotkop ontzettend goed gecast zijn, en dat de muziek vaak wel sfeervol was, anders was de film op het absolute minpunt uitgekomen. Nu blijft het bij 1*.

Nog steeds leuk, maar minder dan ik me de film herinnerde. Ik moest altijd een beetje denken aan Amélie bij deze film, omdat dit ook een feel-good romantische film is die draait om een charmante vrouw in Frankrijk die geluk in andermans leven brengt, al zijn eigenlijk de verschillen groter dan de overeenkomsten. Het hoofdpersonage hier is verre van naïef, er is veel minder sprake van een sprookjesachtige atmosfeer en filmisch kan deze film helemaal niet tippen aan Amélie.

Als iemand die zelf weinig met het geloof heeft, is het leuk om te zien hoe het hoofdpersonage de strijd aangaat met de religieus conservatieve burgemeester, die sterk neergezet wordt door Molina. Ster van de film is natuurlijk Binoche die erg weet te charmeren. Verder een aardige rol voor Depp die een keer niet gek hoeft te doen om toch interessant te zijn. Dench tenslotte is altijd een zekerheidje.

Audiovisueel helaas wat minder. Nergens een filmisch echt interessante scène; er wordt degelijk geregistreerd, maar niet meer dan dat. Voor de soundtrack geldt iets dergelijks. Het luistert aardig weg, en zit de atmosfeer nergens in de weg, maar versterkt de atmosfeer ook nergens. Om die redenen blijft de film uiteindelijk toch op 3,5* steken.

Tijdens kerst gezien, nu eindelijk tijd om er iets over te schrijven. Kerstfilms zijn over het algemeen niet erg aan me besteed, maar deze was één van de minst erge. Russell is een vlotte kerstman, het doet enigszins denken aan The Santa Clause, een film die ik overigens later zag, maar over het algemeen is deze film een betere update van die film. Iets minder melig, en betere special effects al zagen de elven er verschrikkelijk uit. 2*.

Deze film al een tijdje terug gezien tijdens kerst, tijd om er iets over te schrijven. De film moedigde me niet bepaald daartoe uit, want het betreft een onzinnig plot, een Allen die totaal niet leuk is en een over de top Curtis. Het is allemaal bijzonder flauw. Enige leuke inbreng is van Sullivan die ik kende als Dewey uit Malcolm in the Middle. Maar over hem kan je zeggen dat zijn rol niet erg verschilt van die van Dewey. 0,5*.

Met de positieve berichten hierboven van alleen maar users die ik hoog heb zitten qua smaak, moest ik deze film toch ook echt gaan kijken. En ja, het was erg aangenaam om te zien.

De liefdesverwikkelingen in het eerste deel zijn aardig om te zien, en ook de beelden zien er interessant uit. Met name in het klaslokaal ziet het er apart uit, met de blauw-witte belichting. Het lijkt alsof het klaslokaal op een scherm geprojecteerd wordt, en de hoofdrolspeler als enige voor het scherm staat.

Maar vooral het tweede gedeelte fascineert, en met name de zwart-wit beelden zien er mooi uit. Ik krijg er een soort Tarkovsky gevoel bij, maar dan veel mooier. Het einde is voor mij een beetje onverwacht, maar ook niet onbevredigend. De muziek tenslotte is fraai, en kabbelt net als de film rustig voort.

Zo positief als de meesten ben ik ook weer niet, want het is voor mijn gevoel niet grensverleggend, maar de film was zeker erg innemend. 3,5*.

Aardige film hoor. Het begint een beetje misleidend, want aanvankelijk is de typische Miike humor in verzwakte vorm aanwezig tijdens bijvoorbeeld het busritje. Ik kon er wel om lachen. Uiteindelijk blijkt de film toch een stuk serieuzer te zijn als het dorp wordt bereikt. Wat mij betreft wordt de moeizame verstandshouding tussen cultuurbehoud en meegaan in de vaart der volkeren, wat in principe een beetje een cliché is, toch mooi uitgewerkt. Mooie shots van de natuur en natuurlijk is de vliegcultuur van het dorp interessant. Aardig zijn de belletjes-geluiden tijdens de shots met de vleugels. Uiteindelijk kent de film toch z'n saaiere momentjes, het is soms langdradig ook omdat niet alle shots even interessant zijn, waardoor het toch niet echt geweldig wordt. Maar zeker de moeite waard om eens te zien. 3,5*.