Meningen

Erg gaaf, deze film. Met name visueel is het echt op en top genieten. De personages zien er misschien een beetje hoekig uit, maar de fantasiewereld die gecreëerd wordt is enorm rijk aan detail en is een lust voor het oog. Hier is heel veel creativiteit in gestopt!! De soundtrack doet daar niet veel voor onder; zelden zulke betoverende filmmuziek gehoord; het draagt ontzettend bij aan de surrealistische sfeer van de film. Enige minpuntjes zijn de gezongen liedjes (de andere vader, de twee dametjes), die zijn toch wel een stuk minder.

Het verhaal betreft een duister sprookje; je proeft meteen dat er iets niet goed zit met die andere moeder. Het mag misschien een beetje voorspelbaar zijn, maar uiteindelijk kijkt het erg goed weg.

Ik kan bijna niet anders dan lof uitspreken over deze film. Ontzettend creatief, en een geweldige sfeer. Een paar kleine minpuntjes, maar dat bederft de pret maar nauwelijks. 4,5*.

Een beetje tegenvallend. Ik moet haast wel Coraline als referentiepunt nemen, aangezien ik die film ook pas heel recent heb gezien, het ook een stop motion film is, en ook nog eens net als deze film een duistere sfeer heeft.

In Corpse Bride zit zeker veel creativiteit, met name in de wereld van de doden, en dat is het grootste pluspunt van de film. Het moet wel gezegd worden dat het toch wat kaler oogt ten opzichte van Coraline. Ook vond ik de designs van de personages niet heel erg fraai; behoorlijk hoekig. Dat geldt ook voor de animatie, die niet altijd even vloeiend is.

Grootste pijnpunt is de muziek. Bij Coraline erg mooi en dromerig; hier juist heel veel liedjes en die zijn niet al te best. Alleen het liedje over de oorsprong van de Corpse Bride was wel aardig, maar dat heeft ook te maken met dit één van de visueel sterkere scènes is. Het verhaal ten slotte is behoorlijk voorspelbaar, dus ook niet echt geweldig.

Uiteindelijk klinkt dit misschien allemaal erg negatief, terwijl het an sich geen slechte film is en zeker interessante momenten heeft. Het valt alleen nogal tegen in vergelijking met die andere film. 3*.

Een film die doet enigszins doet denken aan films als Jackie, Blonde en vooral Spencer, omdat de hoofdpersone in die film een soortgelijke rol speelt. Al deze films moeten het niet zozeer hebben van actie en dialoog, maar proberen de mentale staat van de hoofdpersone uit te beelden, waarbij het audiovisuele aspect een grote rol speelt. Dit werkt soms wel, soms niet en in deze film werkt het helaas niet zo goed.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat ik niet begrijp wat de film beoogt te vertellen. De hoofdpersone is natuurlijk depressief, maar dan wat? De meest schokkende gebeurtenis, de zelfmoord van haar zoon, moet nog plaatsvinden, dus feitelijk gebeurt er niet heel veel meer dan dat de hoofdpersone zichzelf bij elkaar probeert te houden terwijl ze letterlijk en figuurlijk in een keurslijf leeft, waar de titel natuurlijk op slaat. Ik lees hier commentaren als "stilte voor de storm" en wellicht is dat wat de film probeert over te dragen, maar als dat de boodschap is, vind ik het te minimaal voor een film. Audiovisueel heeft de film zeker sterke momenten, maar visueel had er zeker meer in gezeten en de moderne muziek die soms opduikt vind ik soms niet passend.

Met andere woorden, voor mij schiet deze film helaas te kort. 2*.

Vroeger vond ik dit een behoorlijk interessante film. Mooie meisjes die met magie spelen wat vervolgens wat uit de hand loopt enzo. Tegenwoordig loop ik bij deze film tegen het manco op dat de middelbare school dusdanig lang achter me, dat ik een beetje de aansluiting bij de belevingswereld van high school personages kwijt raak. Ik herinner me het allemaal wel, maar het boeit me steeds minder. Om eenzelfde reden kijk ik tegenwoordig ook nog nauwelijks anime, teveel series die op middelbare scholen spelen.

Het spelen met magie voelt inmiddels ook erg bekend aan, maar toch kijkt de film nog steeds aardig weg. Tunney en Campbell zijn nog steeds prettig om te zien, en Balk gaat goed los als gestoorde heks. Wel vertonen de special effecten duidelijk scheurtjes van ouderdom en over de soundtrack heb ik ook gemixte gevoelens: niet echt popmuziek, maar nog steeds verre van eigenzinnig.

Aardig om weer eens gezien te hebben, maar zeker niet meer dan dat. 2*.

Bijzonder zwak, met name omdat de film zich erg vasthoudt aan wat er werkelijk gebeurd is, en dat is gewoon onvoldoende materiaal voor een film. De titel suggereert dat er iemand is die planmatig via Craigslist vrouwen vermoordt. Dit blijkt niet het geval te zijn; de moordenaar vermoordt slechts vanwege een onverwachte situatie iemand, maar blijkt verder niet bepaald moorddadig te zijn. Dus draait het meer om zijn dubbelleven. Hoe hij ingerekend wordt, is uiteindelijk ook totaal niet spannend, waarna we een tijdje moeten wachten totdat zijn verloofde eindelijk accepteert dat hij niet is hoe hij is. Kortom, weinig spanningsbogen, waardoor het behoorlijk saai is. Nogmaals, het onderwerp leent zich slecht voor een film, alleen als men zich alleen losjes zou baseren op dit verhaal, had het wat kunnen zijn. 0,5*.

Voor de derde keer gezien, en het blijft een razende rollercoaster. Realisme is ver te zoeken in deze film, maar daar gaat het niet om; het gaat erom dat de kijker net zo'n adrenaline rush krijgt als het hoofdpersonage in de film. En dat lukt meer dan aardig!

Een hoop inventiviteit, visueel is er veel te genieten. Er wordt flink gespeeld met vervormde beelden, het al dan niet verzadigen van de kleuren, vreemde camerastandpunten, een flitsende montage, en in het bijzonder veel splitscreens. Bijvoorbeeld zo'n beveiligingsmonitor met beelden van vier camera's, maar waarop ook beelden verschijnen van mensen die helemaal niet in de betreffende winkel zijn. Muziek is redelijk opgefokt, maar daar valt nog de meeste winst te halen.

Het plot is te lomp voor woorden, waarbij men zich gelukkig niet serieus neemt, waardoor het bijzonder vermakelijk wordt. De donkere bendeleider, die alles rustig wilt uitpraten, de auto op de rolstrap in het winkelcentrum, de taxichauffeur die belaagd wordt nadat het hoofdpersonage "Al Qaida!" roept, de tegenstanders die uitgeschakeld worden terwijl vriendin even afgeleid is, waarbij een vogel in een kooi vol door een verdwaalde kogel geraakt wordt, de seksscène midden op straat waarbij de menigte staat te juichen. Ook hier gaan de remmen dus flink los.

Acteerwerk van enkele bijpersonage is niet altijd even goed, maar dat is zo ongeveer het minst belangrijke. Statham is in ieder geval uitermate geschikt voor zo'n film en stelt dan ook niet teleur.

Het zit heel dicht tegen een halfje meer, maar die reserveer ik nog voor het volgende deel, dat nog iets verder schijnt te gaan. De 4* blijven dus rotsvast staan!

In het verlengde van de voorganger.

Geen adrenaline dit keer waar de hoofdpersoon naar jaagt, maar electriciteit. Ook bij mij ontstaat het gevoel dat naar Electric Dragon 80,000V gekeken is. Bij de "Godzilla"-scène krijg ik dan weer het gevoel dat naar Dai-Nihonjin gekeken is. Verder weer een publieke seksscène waarna de omstanders in gejuich rondbarsten, en weer een verdwaalde kogel die dit keer geen vogel maar de verpleger uit het vorige deel raakt.

Het voelt ergens toch een beetje als een kopie. Nog onzinniger weliswaar, nog meer over the top, maar in wezen toch ergens dezelfde film. Wel wat accent verschillen, hier wat meer en langere intermezzo's, die an sich wel grappig zijn, maar wel een beetje het tempo uit de film halen. Muziek ligt ook in het verlengde. Bij het eerste deel was het energiek, maar had ik het gevoel dat het nog energieker had gekund. Dat is hier toch ook wel zo, hoewel men naar mijn idee toch wat verder gaat.

Wat opviel was dat bij deze film er met digitale camera's geschoten is. Het meeste wat tegenwoordig uitkomt zal ook wel digitaal zijn, maar bij de films van een paar jaar geleden valt dat wat meer op, en zo ook hier. Ik moet zeggen dat ik er niet helemaal fan van ben, en ondanks dat er veel gebeurt in de film om me af te leiden, stoort het me wel af en toe.

Uiteindelijk is de verrassing er wat van af, vandaar een wat mindere score dan het eerste deel. 3,5* dus. De volgende keer een wat grotere pauze tussen de twee films in.

In verband met orkaan Laura die langs kwam in mijn staat, maar gelukkig mijn woonplaats oversloeg gekeken. Net als Hurricane Heist is dit ook een film die het genre van rampenfilm vermengt met een ander genre, in dit geval een horror met dieren.

Ik moet zeggen dat ik geen fan ben van beide genres, meestal omdat ik problemen heb met hoe accuraat het is. Deze film is uiteraard geen uitzondering. Allereerst komen de alligators niet masaal bovendrijven bij orkanen. Ik heb gelukkig geen orkanen hier meegemaakt, maar wel meerdere overstromingen en geen alligator te zien. En zelfs als ze onverhoopt boven komen drijven, dan zijn ze waarschijnlijk meer bezorgd om hun eigen situatie dan dat ze op jacht zijn. Verder als je gegrepen wordt door zo'n beest, dan gaat hij zo snel rondtollen dat je er letterlijk verscheurd door raakt. En tenslotte waait zowat alles weg bij een categorie 5 orkaan, terwijl er in deze film nota bene helicopters in de lucht zijn.

Niettemin is deze film wel sterk in z'n genres. Het is allemaal volgens het boekje, maar wel erg kundig. De alligators zien er hoewel niet helemaal levensecht wel erg gaaf uit en sommige elementen van een orkaan worden wel goed uitgebeeld zoals een boom die ineens een huis inwaait. Ik kan er 2,5* aan kwijt.

Wat valt hier over te zeggen? Het is een erg cheesy film met een voorspelbare uitkomst, die complete bevolkingsgroepen in Azië (of eigenlijk ook al alleen al in Singapore) negeert, maar ondertussen gehuldigd wordt door de progressieve stemmen omdat de personages niet blank zijn.

Het is verder allemaal erg onwaarschijnlijk. Allereerst dat de hoofdpersone compleet niet voorbereid wordt door haar vriend op zijn familie. En ten tweede dat ze uiteindelijk de zegen van zijn moeder krijgt. Ik geloof er helemaal niets van.

De makers hadden dit geloof ik beoogd als een soort Chinese The Great Gatsby. Ik heb alleen de versie gezien met DiCaprio en Maguire en die leek me veel spetterender visueel dan deze film. Dus ook op dat vlak een gemiste kans. 0,5*.

Eigenlijk heeft Shadowed al precies verwoord hoe ik deze film heb ervaren. Het is qua plot een kopie van de eerste Rocky film: de hoofdpersoon krijgt een onvoorziene mogelijkheid om tegen de wereldkampioen te boksen, hij verliest die wedstrijd nipt, maar wint daardoor wel heel veel respect en ondertussen krijgt hij ook een vriendin.

Visueel is dit echter een enorme upgrade. Met name het eerste gevecht tegen zijn stalgenoot is heel erg indrukwekkend in een enkele take opgenomen. Het tweede gevecht wat qua plot natuurlijk belangrijker is, is dat helaas niet, maar voelt niettemin ook erg dynamisch aan. Het boksen ziet er in ieder geval veel beter en realistischer uit dan in de Rocky films.

Acteerwerk is prima; met name de rol van Stallone is fraai, hij komt heel erg sympathiek over als surrogaatvader, die precies weet wat zijn protegé nodig heeft.

Het zal voor de Rocky fans wellicht blasfemie zijn, maar voor mij is deze film vanwege de visuele update een stuk beter dan de welke van de originele Rocky films dan ook. 3*.

Het plot van deze tweede Creed film is eigenlijk ook weer een herbewerking van de Rocky reeks, van deel twee en vier om precies te zijn. De film is duidelijk minder dan de voorganger, want visueel zijn de gevechten wat minder dynamisch (doch nog steeds stukken beter dan de Rocky films), maar vooral omdat het veel melodramatischer is. Natuurlijk breekt de nogal onvolwassen hoofdpersoon met trainer Rocky waarna het misgaat met zijn volgende boksmatch, en er veel navelgestaar volgt. Maar gelukkig is hij weer onverslaanbaar zodra ze het bijgelegd hebben. Cheesy!

Naast de rol van Rocky, die net als in de vorige film er sympathiek is, is de rol van de stiefmoeder eigenlijk ook wel mooi: Ik denk niet dat er veel vrouwen zijn die het kind afkomstig van een affaire van hun man met een ander als hun eigen kind beschouwen. Het kan echter de film niet redden. Een ster minder dan de voorganger: 2*.

Tegenvallend met name omdat de film er veel ouder uitziet dan hij daadwerkelijk is; ik had hem zeker tien jaar ouder geschat. Het onderwerp is natuurlijk erg juicy en zelfs schokkend voor Mexicanen. We krijgen een hoop hypocrisie te zien, waarbij ik zelfs nog enige sympathie voor de hoofdpersoon kan opbrengen, die toch lijkt te worstelen met wat allemaal gebeurt. Ik heb niet veel met het instituut van de kerk en de vele regels van de kerk die hij overtreedt zijn niet mijn regels. Wat ik verder zie is iets dat vaak voorkomt: twee jonge mensen hebben iets teveel last van hormonen waarna het meisje zwanger raakt. Dit is vaak onwenselijk, waarna er een abortus volgt, vaak na aandringen van de jongen (wat natuurlijk niet okee is). Indien in een land waar dit verboden is, is dit vaak riskant. Het feit dat in het geval van deze film de jongen een priester betreft, maakt voor mij weinig verschil. Hij is er niet eens hypocriet over, want hij geeft al voordat de gebeurtenissen plaatsvinden aan dat hij niet erg in het celibaat gelooft. Interessanter is de rol van zijn mentor, die toch een stuk hypocrieter is en daarbij ook banden met de cartels lijkt te hebben, terwijl een andere priester die zich tegen de cartels keert geëxcommuniceerd wordt.

Kortom, ik denk dat deze film met name commotie opwekt omdat het een priester betreft. Het plot komt dan uiteindelijk vrij lauw op mij over, het is allemaal iets te makkelijk. De film heeft zeker boeiende momenten, maar over het algemeen heb ik het idee dat de commotie erover een beetje overtrokken is. 1,5*.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit eerder van deze film gehoord, maar na het zien ervan kan ik niet anders dan het eens zijn met veel berichten boven me: de film doet erg denken aan Gremlins, maar voelt goedkoper en vooral veel minder grappig aan. Verder is het allemaal volgens het boekje: iemand moet dood vanwege geilheid (in dit geval het vriendje van de dochter), maar uiteindelijk overleeft het hele gezin. Weinig verrassend en in combinatie met het gebrek aan humor en de goedkope visuals kom ik op 1* uit.

Weer eens herzien. Zoals eerder gezegd, een moderne adaptatie van het boek Les Liaisons dangereuses, en het verhaal wordt ondanks de moderne setting in grote lijnen gevolgd. Toch voelt het gepraat over reputaties een beetje geforceerd aan, shaming is ook van deze tijd, maar het lijkt me toch dat een slechte reputatie minder problematisch is in deze tijd dan vroeger.

In ieder geval zijn de verwikkelingen best aardig om te zien, maar verder heeft de film weinig te bieden. Het acteerwerk is redelijk met Blair als negatieve en Witherspoon als positieve uitschieter. Visueel gebeurt er niet of nauwelijks iets. De soundtrack bevat stuk voor stuk wel aardige nummers, maar voelt geforceerd hip aan. Er is iets in de sfeer wat stoort; het komt op de een of andere manier enigszins zwaarmoedig op me over.

Ter vergelijk moet ik denken aan [i]Romeo+Juliet[i], waar ook een verhaal naar de huidige tijd wordt gelift. Daar werkt het een stuk beter, maar het helpt ook dat die film audiovisueel een stuk beter in elkaar zit. Deze versie van Les Liaisons dangereuses werkt uiteindelijk maar half voor me. Misschien toch eens op zoek naar een klassieke versie. 2*.

Hoewel low-budget is dit toch een sterke film. Opgezet omdat El Hoyo me erg beviel en ik in reviews las dat dit een soortgelijke film zou zijn. Het is natuurlijk intrigerend wat er gaande is en hoe men eruit komt.

Wat het eerste betreft denk ik dat de interpretatie van DaveV hier mij het meest bevalt. Kort samengevat: De Kubus staat voor onze eigen maatschappij, die zelf geen bewustzijn of plan heeft, maar waar wij allen zonder er bij stil te staan ons steentje aan bijdragen en waar wij niet aan kunnen ontsnappen tenzij wij, zoals de autist, buiten de maatschappij staan.

Wat dat betreft is het in retroperspectief bevredigend dat het meisje het einde toch niet haalt; ik had het haar gegund omdat zij feitelijk had gevonden hoe te ontsnappen, nota bene met wiskunde. Tot zover het tweede punt dat intrigeert.

Het geheel is behoorlijk beklemmend; met name in de scene waarin men geluidsloos moet zijn. Wat de film helaas ontsiert is het bijzonder matige acteerwerk, wat wellicht ook ligt aan het feit dat alle personages nogal licht aangeschoten en hysterisch zijn (wat op zich ook wel begrijpelijk kan zijn in een dergelijk situatie, maar irritant was het wel). En verder wil ik toch klagen over de politieagent die toch niet dood blijkt te zijn en op het moment supreme twee andere karakters vermoordt. Het hele concept mag onwaarschijnlijk zijn; binnen het universum van de film acht ik het onwaarschijnlijk dat hij toch weer opduikt en daarom stoort het me.

Ondanks dit bevalt het einde hier me iets beter dan dat van El Hoyo dat er toch wat beter uitzag en waar beter geacteerd werd. Het eindoordeel is hetzelfde: 4*.

Het komt niet vaak voor dat de hoofdpersonages van een film bij je in de straat wonen. Dit is in ieder geval voor mij de eerste film waarin dat het geval is. New Orleans is een filmstad, tegenwoordig worden er veel films opgenomen omdat het goedkoper is dan Hollywood, maar ik ken weinig films die daadwerkelijk in New Orleans spelen. Het is dan extra leuk om de zoveel van de stad in deze film terug te zien. De typische huizen, de tram, de rivier, noem maar op.

Los van het decor is de film best aardig, maar met kanttekeningen. Zeker het uitgangspunt is interessant, al gaat de film er niet heel diep op in. Hoe is het bijvoorbeeld om in een kinderlichaam dement te worden? Het wordt aangestipt, maar veel wordt er niet mee gedaan. De structuur van de film staat me ook een beetje tegen, in de vorm van een raamvertelling. Het voelt een beetje geforceerd aan, een kunstgreep om twee vertellers aan het woord te laten. Misschien was het wel beter geweest om überhaupt geen verteller aan het woord te laten? Verder overtuigen de zuidelijke accenten van de hoofdrolspelers ook niet helemaal. Niet dat ik het wel kan, maar het is niet wat ik dagelijks om me heen hoor.

Kortom, voor mijn gevoel had er wat meer mee gedaan kunnen worden. Desondanks kijkt het allemaal aardig weg ondanks de duur. Vanwege de locatie wat bonuspunten: 3*.

Een film die doet wat ie moet doen, maar weinig meer dan dat. Het voelt erg standaard aan, het is altijd de grootste angst met lifters oppikken dat zo'n iemand een psychopaat blijkt te zijn, en dit is niet veel meer dan een uitwerking van dat idee. Zoals hierboven opgemerkt speelt veel van de film zich af in dezelfde setting en dat gaat ook vervelend op den duur. Los daarvan, niet echt slecht, maar ook weinig verheffend. 2*.