Crazy Rich Asians (2018)

Yuk.

Want een onding was dit. Een brakke romantische comedy met echt vreselijke stereotypen. Eentje zegt het al in het begin: een Amerikaanse Aziaat is anders dan een Aziatische Aziaat, deze film is dan ook duidelijk gemaakt door Amerikaanse Aziaten, die vanwege hun achtergrond lekker met de grove borstel doorheen alle stereotypen mogen banjeren. Stel je voor als hier een blanke regisseur achter had gezeten.

Moet het dan nog iets leuks opleveren, soit. Maar dit is toch wel van een erg laag niveau. De humor is vreselijk (wat een rollen voor Awkwafina en Ken Jeong ook, enkel Yeoh weet zich een beetje staande te houden), het kitscherig rijke gedoe is niet eens zo heel indrukwekkend en het plotje kon al helemaal niet boeien.

Ik heb To dit soort films ook al zien maken, er zijn ondertussen genoeg van dit soort Aziatische films om van een kleine niche te spreken. Deze Amerikaanse kopie heeft dus maar weinig zin. Dat het verder gewoon een echte Amerikaanse film is merk je aan het einde, waarbij de Amerikaanse visie het lekker wint van de Oosterse, want zo zijn ze wel.

Onding dat onterecht veel aandacht gekregen heeft, maar dat heb je al vaak met die cast-hype films. De film erachter stelt meestal niet veel voor. Enige positieve is dat de locaties wel weelderig zijn en degelijk in beeld gebracht worden. Een magere troost.

1.5*

Crazy Rich Asians is gewoon een prima film om te kijken in het genre. Het is nergens een hoogvlieger en blijft netjes binnen de lijntjes, maar door de mooie beelden van Singapore en het makkelijk behapbare verhaal kijkt het lekker weg. *3

Ik begrijp de hype rond deze film niet helemaal. Het zijn dan wel allemaal (Oost-)Aziaten, maar dat maakt het nog geen originele Amerikaanse productie. Dit blijft gewoon een voorspelbare film zonder chemie, humor of interessante personages. De bijrolletjes zijn zelfs ontzettend overdreven en irritant.

Het enige wat de film nog enigszins overeind houdt, zijn de acteerprestaties en de mooie shots, maar dat is niet voldoende dit saaie, oppervlakkige verhaal naar een voldoende te krikken.

2*

Precies! Vooral Ken Jeong was super irritant.

Wat valt hier over te zeggen? Het is een erg cheesy film met een voorspelbare uitkomst, die complete bevolkingsgroepen in Azië (of eigenlijk ook al alleen al in Singapore) negeert, maar ondertussen gehuldigd wordt door de progressieve stemmen omdat de personages niet blank zijn.

Het is verder allemaal erg onwaarschijnlijk. Allereerst dat de hoofdpersone compleet niet voorbereid wordt door haar vriend op zijn familie. En ten tweede dat ze uiteindelijk de zegen van zijn moeder krijgt. Ik geloof er helemaal niets van.

De makers hadden dit geloof ik beoogd als een soort Chinese The Great Gatsby. Ik heb alleen de versie gezien met DiCaprio en Maguire en die leek me veel spetterender visueel dan deze film. Dus ook op dat vlak een gemiste kans. 0,5*.

Nu op Netflix te zien.

Mooie beelden van Singapore. Deze film is net goed genoeg voor drie sterren.

Ik verlang er naar om weer op vakantie te gaan naar Azië.

Crazy Rich Asians is een standaard romcommetje, verpakt in een Aziatisch sausje. Het vriendje van de hoofdrolspeelster blijkt eigenlijk schatrijk te zijn en bij een bezoekje in Singapore voor een bruiloft moet zij opboksen tegen al deze vooroordelen en het feit dat zij maar van simpele komaf is. Het is vooral een Amerikaanse kijk op dit hele gebeuren en je ziet ook zo'n beetje elke Aziatische acteur die op dit moment hot is voorbij komen in Crazy Rich Asians. Dit soort type films zijn momenteel hot. Of het nou om vrouwen in films, donkere mensen of in dit geval Aziaten gaat, er is blijkbaar een uitlaatklep nodig.

De film moet het verder hebben van de vrolijke vibe en de aanstekelijke Wu in de hoofdrol. Ik geloof de relatie die zij met Golding heeft volkomen, want ze hebben een goede chemie samen en ik voel de liefde die ze voor elkaar hebben wanneer ze elkaar in de ogen kijken. Al vraag ik me af of zij weet wat Google is, aangezien ze na een jaar nog steeds niks van hem afweet.

Deze chemie zorgt ervoor dat de film kijkbaar blijft, want het is af en toe een wat te lange zit en er zitten onnodige uitstapjes in naar personages die helemaal niks betekenen voor het plot.

Krappe 3,0*

Niet echt veel meer dan een soort prinsessenfilm met Aziatisch-Amerikaanse cameo's en een ietwat ongebruikelijke setting. Je kent ze wel. De 'normale' jonge vrouw die verliefd wordt op een jongeman en dan erachter komt dat hij afstamt van een puissant rijke familielijn. En natuurlijk ziet de aanstaande schoonmamma het allemaal niet zitten dat haar prinsje zich inlaat met het gepeupel. Grappig dat aristocratische fantasieën zich kennelijk erg makkelijk laten vertalen naar kapitalistische succesverhalen. Heb erg 't idee dat 'Crazy Rich Asians' (2018) voor een Johan Nijenhuis-achtige opzet ging om Singapore op de kaart te zetten als een hip en trendy vakantieland. Een commercial met een flinterdun verhaaltje eromheen rond het nachtleven in een dynamische metropool en ter afwisseling de idylle van een badplaats. Alles oogt aanlokkelijk en sexy. Een beetje flauw om erg negatief te doen over een genrefilm waarvan ik overduidelijk niet de doelgroep ben. Voor liefhebbers van dit soort romantische fantasieën zal 't vast oké zijn en de etnisch diverse cast is absoluut een plus. Wel jammer dat een komisch talent als Constance Wu (ze is erg geestig in 'Fresh off the Boat') weinig persoonlijkheid krijgt.

Standaard verhaal met uitsluitend Aziatische mensen. Een film met alleen witte mensen krijgt een verwijt over inclusieviteit. Is dat dan hier ook niet het geval ? Wat wil de film eigenlijk laten zien ? Dat Aziaten overdreven luxueuze feestjes geven ? Zelfspot ? Het is eigenlijk niets, geen idee lijkt achter de film te zitten. Leuk zo'n Aziatische film maar het voegt niets toe.

ach best vermakelijk. Niet origineel maar keek lekker weg.

De eerste Hollywoodproductie sinds The Joy Luck Club met een volledig Aziatisch-Amerikaanse cast was een enorm kassucces, maar is in feite een formulematige romantische komedie, inclusief enkele aanstootgevende en gedateerde stereotypes. Het simpele verhaal betreft de hoog opgeleide Rachel [Constance Wu], die verliefd wordt op Nick Young [Henry Golding]. Hij nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten maar heeft Rachel niet verteld dat die familie 'crazy rich' is. De sober opgegroeide Rachel voelt zich ongemakkelijk en doet haar best, maar Nicks moeder [Michelle Yeoh] denkt dat zij alleen maar uit is op het grote geld. Wu en Yeoh ontstijgen het matige script, vooral in de slotconfrontatie tijdens een potje Mahjong, en Awkafina heeft de lachers op haar hand met een aantal vlijmscherpe one-liners.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Tja het was geen miss film, maar grote verrassingen zaten er niet in. De film zag er wel mooi uit en het verhaal verveelde niet.

Prima om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen, maar echt bijzonder was het niet.

Het enige positieve aan het zien van deze film is dat ik mijn wederhelft niet dagelijks meer "Crazy Rich Asians" hoor zeggen als we een film aan het zoeken zijn voor de avond. Het was niet zo slecht als ik van tevoren dacht maar een voldoende haalt ie nog steeds niet.

Vorige week gezien en ik werd hier ontzettend vrolijk van. Lekker dik aangezet in vrolijke kleuren, voor mij een van de meest aangename vormen van escapisme. Van de regisseur die later In The Heighs zou maken, ook zo'n heerlijke film. Een ruime 4,0*

Wel aparte gewaarwording; veel te rijke Aziaten die zich zo westers gedragen dat het genant wordt.

Waar is hun Aziatische identiteit gebleven? Het ziet er ook wel kolonialistisch uit die paleizen met die bedienden.

Wel een vermakelijk filmpje hoor. Het verhaal heeft bijzonder weinig om het lijf en het is niet veel diepgaander dan een Hallmark film.

Half puntje aftrek voor het veel te gemakkelijke einde.

In beginsel een klassieke romkom, met een aantrekkelijke hoofdrolspeelster en een nog aantrekkelijker hoofdrolspeler, redelijk chemistry tussen hen, twee bijrolspelers die moeiteloos elke scène waarin ze verschijnen kapen, een flink obstakel dat uit de weg moet worden geruimd, en voldoende visuele flair om mij de hele film door geboeid te houden (hoewel de inspectie van de mogelijke jurken van Rachel door die twee bijrolspelers mij wel heel erg doet denken aan Hugh Grant die in Four weddings and a funeral commentaar moet leveren op Andie MacDowells mogelijke bruidsjurken). Wat de film natuurlijk z'n meerwaarde geeft is ten eerste de Zuidoost-Aziatische setting en ten tweede de onwaarschijnlijke rijkdom waarin de belangrijkste families uit deze film zich wentelen, en dan schijnt Kevin Kwan door zijn redacteur nog gevraagd te zijn om de meest extreme vormen van decadentie en excessen uit zijn oorspronkelijke roman weg te laten omdat niemand dat zou geloven en iedereen zou denken dat hij overdreef. Al met al niet uit de top van de eredivisie van het genre, maar toch zeker in de race voor de play-offs.