Crazy Rich Asians (2018)

Een vlakke, maar toch heel aardige film! Crazy Rich Asians bruist van energie, niet in de eerste plaats door de (volledig Aziatische) cast maar meer nog door de kleurrijke decors en het tempo. Rachel Chu (prima rol van Constance Wu) wordt door haar vriend Nick Young (Henry Golding) overgehaald om mee te gaan naar Singapore, waar hij als getuige zal fungeren bij het huwelijk van zijn broer en hij zijn vriendin zodoende kan introduceren bij zijn puissant rijke familie. Dat stuit op de nodige weerstand bij diverse familieleden, de moeder van Nick (een mooie rol van Michelle Yeoh) voorop, aangezien Rachel uit een niet vermogende familie komt en zij wordt gezien als een zogeheten American Born Chinese.

Het scenario is vrij vlak en de film volgt keurig de gebaande paden van het (romantische komedie)genre, inclusief de bijbehorende clichématige personages. Verder is het verhaal uitermate voorspelbaar. Maar ach, als een film dan zo fijn gemaakt is, met een hilarische openingsscene en een mierzoete maar prachtige huwelijksscene onder andere, dan neem ik dat graag voor lief.

Zeer vermakelijke film. Oké iet wat voorspelbaar, maar erg grappig. Daarnaast ziet het er natuurlijk allemaal erg fraai uit. De cast is ook uitstekend.

3.5*

Ja de film volgt de gebaande paden.

De knappe "prins", het "arme" meisje waar de prins verliefd op is, de "wicked" moeder die het arme meisje niet accepteert en gooi daar nog een handvol bijrollen bij zoals de rare vriendin, de zus waar een instant band mee is, uiteraard is er ook een homo in de familie etc.

Maar toch zijn de rollen en de manier waarop ze neergezet worden leuk en niet irritant (althans ik vond deze keer eens van niet).

Het ziet er allemaal prachtig en kleurrijk uit en spat van het scherm.

Voor een romkom zeker niet slecht en wat mij betreft een mooie 3,5 ster

De originaliteitsprijs komt er niet voor deze soort van Black Panther maar dan voor Aziaten, wat evengoed een goed punt is want ook Aziaten komen er bekaaid van af (veel meer nog dan zwarte acteurs) in de Amerikaanse filmwereld. Het hele verhaal van a naar z is direct uit te tekenen. Maar och, ik word ook milder met de jaren en als ik me vermaak -en dat deed ik heel behoorlijk- geef ik al snel een voldoende. Speelt mee dat de belangrijkste acteurs sympathiek zijn en iederen gewoon een leuke rol heeft, de regie is niet bijzonder maar wel vlotjes en de film heeft genoeg visueels te bieden. Als deze film geen nominaties voor kostuums en production design krijgt dan weet ik het ook niet meer. Prachtige kleuren, jurken, overhemden en pakken en de luxe van juwelen en barokke interieurs. De film is echt een lust voor het oog. Of een prijs voor lekkerst uitziende gerechten als die zou bestaan, soms ziet het er allemaal zo verrukkelijk uit. Al met al prima zaterdagmiddagvermaak en net iets leuker dan de gemiddelde film. 3,5*.

"So your family is rich?"

Het is te prijzen dat men het aandurft om een Amerikaanse productie uit te brengen met een volledig Aziatische cast.

Het uitgangspunt heeft iets weg van een moderne 'Cinderella' waar middenklasse docente Rachel een reis met haar nieuwe vriend Nick maakt om een bruiloft bij te wonen. Laatstgenoemde heeft enkel nog niet onthuld dat hij eigenlijk uit een schatrijke familie komt en de eerste in rij is om het familiebedrijf over te nemen.

Wat volgt is een vrij voorspelbaar narratief waar de nodige clichés niet mogen ontbreken. Hierin wordt Rachel op alle manieren dwars gezeten, terwijl ze haar best doet om iedereen te pleasen. Als kijker word je meegenomen naar verscheidene grootse locaties waar de extravagante uitspattingen de boventoon voeren; scènes zoals de bruiloft en het slot zijn prachtig. Jon M. Chu weet het allemaal prima in beeld te brengen, maar vergeet ondertussen dat er meer hoort te spelen.

In 'Crazy Rich Asians' schuilen er namelijk interessante thema's die onder andere ingaan op dwingende Aziatische familiewaarden en het loslaten van materialisme. Slechts in een paar scènes komt dit goed naar voren en besef je dat er kansen onbenut gebleven worden. Met name de momenten tussen Constance Wu en Michelle Yeoh zijn sterk.

Al met al een vermakelijke romcom die de bekende platgetreden paden bewandelt, maar desondanks zeker de moeite waard alleen al om de Aziatische cast. Volgens de laatste berichten zou er al een vervolg in de pijplijn zitten, wat ik louter kan toejuichen.

Dikke 3,0 sterren.

Tja. Leuk voor de Aziaten dat er een film aan ze gewijd is zonder dat ze slechts het stereotype bij-personage zijn, maar uiteindelijk is het alsnog een oer-standaard verhaaltje. Het is niet alsof het ineens een heel nieuwe filmervaring wordt alleen maar omdat de cast een andere etniciteit heeft en het zich in Azië afspeelt.

En dan helpt het ook niet mee dat er nauwelijks een plot bedacht is maar het meer een registratie is van wat verschillende personages uit het rijke milieu. De eerste helft van de film werkt dat nog wel aardig, het kijkt ontspannen weg en je gaat als het ware mee op reis met Rachel Chu en ontdekt de familie, maar tijdens de tweede helft gaat het toch wel behoorlijk slepen, zeker omdat iedereen allang kan raden hoe het gaat aflopen. De film gaat toch zeker wel een kwartier te lang door.

Maar goed, slecht is het verder niet echt, Singapore is prachtig om te zien en ook de rest van de film is best flitsend qua locaties en uitdossingen.

3,25*

Ik vond het hele zit om deze film uit te kijken. Als je het Aziatisch sausje er af haalt, blijft er er weinig over om van te genieten. Er wordt enigszins de spot gedreven met de superrijken van Singapore, maar anderzijds is er ook een groot respect voor het pompeuze en exorbitante. Duidelijk een film die gestoeld is op Amerikaanse normen en waarden met Aziatische figuranten.

I'm so Chinese. I'm an econ professor that's lactose intolerant

Er zijn altijd van die films die onbedoeld controverse opwekken. Crazy Rich Asians is de verfilming van het gelijknamige boek van Kevin Kwan en kreeg positieve reacties omdat het de eerste Amerikaanse film in lange tijd was die volledig met Aziatische cast werd gedraaid. Een beetje het Black Panter verhaal dus, maar al snel keerde die stemming omdat er dan weer teveel met Westerse Chinezen werd gewerkt. Plus het feit dat zo'n veralgemening/stereotypering zoals 'Crazy Rich Asians' in de titel niet kan, zorgde er dan ook nog voor dat de film hier en daar werd uitgebracht onder de titel 'Crazy Rich'.

Dat allemaal voor een film die als uitgangspunt heeft dat het niet uitmaakt wat je afkomst enzovoort is want dat liefde toch alles overwint. Veel gedoe om niets lijkt me (al komt dit natuurlijk wel van een niet-Aziaat) en het haalt vooral de aandacht weg van een voor de rest uitstekende film. Natuurlijk is dit een standaard verhaal in het kwadraat maar in de handen van Jon M. Chu (die de Step Up reeks eigenhandig naar een hoger niveau bracht) wordt dit een vermakelijke rollercoaster met een leuke visuele flair. Bovendien ook eentje die vooral handig gebruikt maakt van de nodige clichés en daar ook nog iets nuttigs mee weet te doen. Niet alle verhaallijnen komen weliswaar even goed tot hun recht (zeker de plotlijn van Astrid, de zuster van Nick, voelt een beetje geforceerd aan. Dit zal echter waarschijnlijk wel de aanloop zijn naar een meer uitgebreide plotlijn in de - ondertussen al bevestigde - sequel, zie ook het korte stukje tijdens de credits) maar heel die dynamiek tussen Rachel en Nick werkt gewoon erg goed.

Eerlijk is eerlijk, het is echter wel vooral Michelle Yeoh die me hier het meest weet te charmeren. Als de toekomstige schoonmoeder van Rachel speelt ze een niet zo'n aimabele rol, maar het gaat haar wel bijzonder goed af. Het is eens een aangename afwisseling van de talloze vechtfilms waar ze indertijd in heeft meegespeeld, al hebben net die films me juist fan van haar gemaakt. De focus ligt vooral natuurlijk op het koppel in de film: Constance Wu en Henry Golding. Die laatste maakt hier zijn debuut als acteur, hij had enkel al wat ervaring als host voor een aantal tv-shows, maar daar is niets van te merken. De chemie met de aandoenlijke Constance Wu is er volledig en bijrolletjes zoals die van Ken Jeong doen het altijd wel goed. Soundtrack is wel een beetje vreemd trouwens, snap niet echt goed het nut om nummers zoals Yellow van Coldplay of Money (That's What I Want) van The Beatles te coveren in een andere taal. Je had evengoed iets meer authentieke muziek kunnen nemen lijkt me.

In ieder geval: laat je niet teveel afleiden door alle commentaar omheen de film. Crazy Rich Asians is een vermakelijke film die nog net dat beetje extra krijgt door dat sommige scènes er gewoon boenk op zijn. Veel daarvan is te wijten aan een vlotte cast, maar het bronmateriaal mag ook niet onderschat worden. In ieder geval benieuwd wat de sequels (Kwan schreef uiteindelijk een trilogie: Crazy Rich Asians, China Rich Girlfriend en Rich People Problems) gaan geven. Zolang het hetzelfde team is, kun je mij wel terug in de cinema vinden.

4*

Middelmatige film. De kern van het verhaal c.q. het idee van de film is wel aardig of interessant: meisje van lage afkomst en jongen van rijke afkomst worden smoorverliefd op elkaar in de VS maar de moeder van de jongen in Singapore accepteert het meisje niet, niet omdat ze van lage afkomst is maar omdat ze Amerikaans en dus modern is (want opgegroeid in de VS). Vanwege haar leven in de VS zou ze individualistisch zijn en dus uit zijn op zelfontwikkeling en eigen geluk, hetgeen niet past in de Oosterse of traditionele samenleving waarin de familie alles en het individu niets is. Maar in haar liefde voor de jongen offert ze zich op waardoor ze toch niet individualistisch blijkt en de moeder haar uiteindelijk wel accepteert. Zo wint uiteindelijk zowel de liefde als de familie en daarmee zowel West als Oost. Maar met de culturele twist van het Assepoester-achtige verhaal toont de film zich m.i. wel enigszins pro-Amerikaans en anti-Oosters: degene die het meest blijkt te deugen van allemaal in dit culturele conflict is nota bene de Amerikaanse.

Maar de vele personages en subplots waarmee de film is gevuld boeien niet echt en de humor die er in is gestopt is flauw. De exorbitante weelde van de rijke familie is natuurlijk een ‘spectaculair’ gezicht maar lijkt uiteindelijk net zo leeg als het grootste deel van de film. Of misschien is dit ook een anti-Oosterse en pro-Amerikaanse metafoor: de traditie is rijk maar leeg en cynisch terwijl het moderne leven is gebaseerd op louter passie en dromen.

Een zeer magere drie sterren.

Standaard liefdesverhaal over superrijke jongen en zijn eenvoudige vriendin, verpakt als luchtige komedie met hier en daar wat venijnige accenten. Afgezien van de bijzondere cast en weelderige settings weinig nieuws onder de zon. Af en toe kreeg ik het idee dat ik naar een Chinese versie van een Rock Hudson film zat te kijken.

Niettemin aangenaam tijdverdrijf mede vanwege het gedegen acteerwerk, waarbij vooral Michelle Yeoh in het oog springt. Ik ben benieuwd of de aangekondigde sequels —let op het tipje in de aftiteling!— ook zo leuk zullen zijn.

Verhaal is cliché, acteerwerk is mager en de humor is toch echt niet leuk, ik heb er niet om kunnen lachen in ieder geval. Meer kan ik er niet van maken, op een handjevol schone dames na kan ik verder niets positiefs verzinnen. Ik snap de relatief hoge waarderingen dan ook niet want dit is toch echt niet best.

Aardige film waarin een meisje voor het eerst de familie van haar vriend ontmoet. Afgezien van het mega-rijke milieu waarin de film zich afspeelt is dit een standaard romcom met clichématige personages. Maar het kijkt wel gemakkelijk weg. Kleurrijk in beeld gebracht met genoeg mooie plaatjes en waarbij Singapore qua locatie een welkome afwisseling vormt.

“I'm so Chinese. I'm an econ professor that's lactose intolerant.”

Uitstekende film. Het is natuurlijk formulewerk, maar Crazy Rich Asians heeft wel een eigen smoel en voelt fris en origineel aan. De waanzinnige sets en locaties, de cinematografie, de kostuums en de muziek etc. Het zorgt allemaal voor een swingende en kleurrijke film.

Door de scènes in de Hawker Centre krijg je vanzelf honger, en je hebt gelijk zin om op vakantie te gaan naar Singapore. Maar het acteerwerk zorgt er echt voor dat Crazy Rich Asians boven de middelmaat uitstijgt. Constance Wu is een charismatische en sympathieke hoofdrolspeelster, en ook Yeoh (geweldig), Golding, Awkwafina en Gemma Chan zijn allemaal fantastisch op dreef. Ik had hoge verwachtingen van deze film, en regisseur Jon M. Chu en de acteurs hebben het helemaal waargemaakt.

Yuk.

Want een onding was dit. Een brakke romantische comedy met echt vreselijke stereotypen. Eentje zegt het al in het begin: een Amerikaanse Aziaat is anders dan een Aziatische Aziaat, deze film is dan ook duidelijk gemaakt door Amerikaanse Aziaten, die vanwege hun achtergrond lekker met de grove borstel doorheen alle stereotypen mogen banjeren. Stel je voor als hier een blanke regisseur achter had gezeten.

Moet het dan nog iets leuks opleveren, soit. Maar dit is toch wel van een erg laag niveau. De humor is vreselijk (wat een rollen voor Awkwafina en Ken Jeong ook, enkel Yeoh weet zich een beetje staande te houden), het kitscherig rijke gedoe is niet eens zo heel indrukwekkend en het plotje kon al helemaal niet boeien.

Ik heb To dit soort films ook al zien maken, er zijn ondertussen genoeg van dit soort Aziatische films om van een kleine niche te spreken. Deze Amerikaanse kopie heeft dus maar weinig zin. Dat het verder gewoon een echte Amerikaanse film is merk je aan het einde, waarbij de Amerikaanse visie het lekker wint van de Oosterse, want zo zijn ze wel.

Onding dat onterecht veel aandacht gekregen heeft, maar dat heb je al vaak met die cast-hype films. De film erachter stelt meestal niet veel voor. Enige positieve is dat de locaties wel weelderig zijn en degelijk in beeld gebracht worden. Een magere troost.

1.5*

Crazy Rich Asians is gewoon een prima film om te kijken in het genre. Het is nergens een hoogvlieger en blijft netjes binnen de lijntjes, maar door de mooie beelden van Singapore en het makkelijk behapbare verhaal kijkt het lekker weg. *3

Wat valt hier over te zeggen? Het is een erg cheesy film met een voorspelbare uitkomst, die complete bevolkingsgroepen in Azië (of eigenlijk ook al alleen al in Singapore) negeert, maar ondertussen gehuldigd wordt door de progressieve stemmen omdat de personages niet blank zijn.

Het is verder allemaal erg onwaarschijnlijk. Allereerst dat de hoofdpersone compleet niet voorbereid wordt door haar vriend op zijn familie. En ten tweede dat ze uiteindelijk de zegen van zijn moeder krijgt. Ik geloof er helemaal niets van.

De makers hadden dit geloof ik beoogd als een soort Chinese The Great Gatsby. Ik heb alleen de versie gezien met DiCaprio en Maguire en die leek me veel spetterender visueel dan deze film. Dus ook op dat vlak een gemiste kans. 0,5*.

Nu op Netflix te zien.

Mooie beelden van Singapore. Deze film is net goed genoeg voor drie sterren.

Ik verlang er naar om weer op vakantie te gaan naar Azië.

Crazy Rich Asians is een standaard romcommetje, verpakt in een Aziatisch sausje. Het vriendje van de hoofdrolspeelster blijkt eigenlijk schatrijk te zijn en bij een bezoekje in Singapore voor een bruiloft moet zij opboksen tegen al deze vooroordelen en het feit dat zij maar van simpele komaf is. Het is vooral een Amerikaanse kijk op dit hele gebeuren en je ziet ook zo'n beetje elke Aziatische acteur die op dit moment hot is voorbij komen in Crazy Rich Asians. Dit soort type films zijn momenteel hot. Of het nou om vrouwen in films, donkere mensen of in dit geval Aziaten gaat, er is blijkbaar een uitlaatklep nodig.

De film moet het verder hebben van de vrolijke vibe en de aanstekelijke Wu in de hoofdrol. Ik geloof de relatie die zij met Golding heeft volkomen, want ze hebben een goede chemie samen en ik voel de liefde die ze voor elkaar hebben wanneer ze elkaar in de ogen kijken. Al vraag ik me af of zij weet wat Google is, aangezien ze na een jaar nog steeds niks van hem afweet.

Deze chemie zorgt ervoor dat de film kijkbaar blijft, want het is af en toe een wat te lange zit en er zitten onnodige uitstapjes in naar personages die helemaal niks betekenen voor het plot.

Krappe 3,0*

Niet echt veel meer dan een soort prinsessenfilm met Aziatisch-Amerikaanse cameo's en een ietwat ongebruikelijke setting. Je kent ze wel. De 'normale' jonge vrouw die verliefd wordt op een jongeman en dan erachter komt dat hij afstamt van een puissant rijke familielijn. En natuurlijk ziet de aanstaande schoonmamma het allemaal niet zitten dat haar prinsje zich inlaat met het gepeupel. Grappig dat aristocratische fantasieën zich kennelijk erg makkelijk laten vertalen naar kapitalistische succesverhalen. Heb erg 't idee dat 'Crazy Rich Asians' (2018) voor een Johan Nijenhuis-achtige opzet ging om Singapore op de kaart te zetten als een hip en trendy vakantieland. Een commercial met een flinterdun verhaaltje eromheen rond het nachtleven in een dynamische metropool en ter afwisseling de idylle van een badplaats. Alles oogt aanlokkelijk en sexy. Een beetje flauw om erg negatief te doen over een genrefilm waarvan ik overduidelijk niet de doelgroep ben. Voor liefhebbers van dit soort romantische fantasieën zal 't vast oké zijn en de etnisch diverse cast is absoluut een plus. Wel jammer dat een komisch talent als Constance Wu (ze is erg geestig in 'Fresh off the Boat') weinig persoonlijkheid krijgt.

Standaard verhaal met uitsluitend Aziatische mensen. Een film met alleen witte mensen krijgt een verwijt over inclusieviteit. Is dat dan hier ook niet het geval ? Wat wil de film eigenlijk laten zien ? Dat Aziaten overdreven luxueuze feestjes geven ? Zelfspot ? Het is eigenlijk niets, geen idee lijkt achter de film te zitten. Leuk zo'n Aziatische film maar het voegt niets toe.

De eerste Hollywoodproductie sinds The Joy Luck Club met een volledig Aziatisch-Amerikaanse cast was een enorm kassucces, maar is in feite een formulematige romantische komedie, inclusief enkele aanstootgevende en gedateerde stereotypes. Het simpele verhaal betreft de hoog opgeleide Rachel [Constance Wu], die verliefd wordt op Nick Young [Henry Golding]. Hij nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten maar heeft Rachel niet verteld dat die familie 'crazy rich' is. De sober opgegroeide Rachel voelt zich ongemakkelijk en doet haar best, maar Nicks moeder [Michelle Yeoh] denkt dat zij alleen maar uit is op het grote geld. Wu en Yeoh ontstijgen het matige script, vooral in de slotconfrontatie tijdens een potje Mahjong, en Awkafina heeft de lachers op haar hand met een aantal vlijmscherpe one-liners.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Tja het was geen miss film, maar grote verrassingen zaten er niet in. De film zag er wel mooi uit en het verhaal verveelde niet.

Prima om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen, maar echt bijzonder was het niet.

Het enige positieve aan het zien van deze film is dat ik mijn wederhelft niet dagelijks meer "Crazy Rich Asians" hoor zeggen als we een film aan het zoeken zijn voor de avond. Het was niet zo slecht als ik van tevoren dacht maar een voldoende haalt ie nog steeds niet.

Wel aparte gewaarwording; veel te rijke Aziaten die zich zo westers gedragen dat het genant wordt.

Waar is hun Aziatische identiteit gebleven? Het ziet er ook wel kolonialistisch uit die paleizen met die bedienden.

Wel een vermakelijk filmpje hoor. Het verhaal heeft bijzonder weinig om het lijf en het is niet veel diepgaander dan een Hallmark film.

Half puntje aftrek voor het veel te gemakkelijke einde.

In beginsel een klassieke romkom, met een aantrekkelijke hoofdrolspeelster en een nog aantrekkelijker hoofdrolspeler, redelijk chemistry tussen hen, twee bijrolspelers die moeiteloos elke scène waarin ze verschijnen kapen, een flink obstakel dat uit de weg moet worden geruimd, en voldoende visuele flair om mij de hele film door geboeid te houden (hoewel de inspectie van de mogelijke jurken van Rachel door die twee bijrolspelers mij wel heel erg doet denken aan Hugh Grant die in Four weddings and a funeral commentaar moet leveren op Andie MacDowells mogelijke bruidsjurken). Wat de film natuurlijk z'n meerwaarde geeft is ten eerste de Zuidoost-Aziatische setting en ten tweede de onwaarschijnlijke rijkdom waarin de belangrijkste families uit deze film zich wentelen, en dan schijnt Kevin Kwan door zijn redacteur nog gevraagd te zijn om de meest extreme vormen van decadentie en excessen uit zijn oorspronkelijke roman weg te laten omdat niemand dat zou geloven en iedereen zou denken dat hij overdreef. Al met al niet uit de top van de eredivisie van het genre, maar toch zeker in de race voor de play-offs.