Meningen

Na het geweldige Isabella, vielen Dream Home en Love in a Puff ook erg in de smaak, dus was het tijd voor de opvolger van de laatstgenoemde film. Een paar reacties hierboven waarin deze film als de betere van de twee wordt beschouwd, maar ik ga mee met Wibro die het ook wat minder vindt.

Voor mij komt dat vooral door het plot. Het voelt allemaal wat serieuzer aan, en ik heb het gevoel dat ik het al eens vaker heb gezien, mensen die gevoelens voor elkaar koesteren, maar omdat het niet werkt, het met iemand anders proberen die echter niet de persoon waarvan ze eigenlijk houden kan doen vergeten. Het personage Jimmy vind ik dan ook nog eens niet supersympathiek (voor zover ik me kan herinneren vond ik hem in Love in a Puff sympathieker), wat ervoor zorgt dat de personages me ook niet echt meevoeren. De afloop zie je natuurlijk al van mijlenver aankomen, maar toch lijkt het verhaal zich maar voort te slepen ondanks dat de speeltijd minder dan twee uur is.

Daar staat wel een erg mooie cinematografie tegenover. Echt mooie shots soms, van de stad (bijvoorbeeld van het verkeer in het donker versneld afgespeeld), door gebroken glas, of inderdaad van mooie muren. Een aardige soundtrack, hoewel niet zo sfeervol als in Isabella. Zoals gezegd wat serieuzer dan de voorganger, maar toch zitten er een paar droge momenten in. Met name aan het begin, maar ook verderop dat er een opbouw in dramatische sfeer met muziek en al, die dan gortdroog om zeep wordt geholpen door een lompe opmerking van één van de personages. Maar ook bijvoorbeeld met een bedreigende monoloog gevolgd door een foto met de poloroidcamera. Ik kon er wel om lachen.

Aardig om gezien te hebben, maar zeker niet Pangs beste. 3,5*.

Wederom aardig. Ik moet zeggen dat ik even twijfelde of ik de juiste film op had gezet gezien het horrorbegin. Niet vlekkeloos wat computer graphics betreft (wat overigens ook voor de UFO later in de film geldt), maar wel met de nodige humor.

Hetzelfde mag gezegd worden over de rest van de film. Vooral een fijne chemie tussen de hoofdrolspelers, waarbij met name de mannelijke helft prettig achteloos overkomt wat leidt tot enkele grappige situaties. Tegen het einde wordt het wat dramatischer. Onvermijdelijk, maar wel iets wat me wat minder aanspreekt. Te luchthartig voor een echt drama, maar ook niet echt grappig meer.

Visueel verzorgd, met hier en daar een mooi shot van de stad. Muzikaal niet echt memorabel. Aan het einde een aantal gezongen liedjes met als doel andere personages uit de film te ontroeren. Mij doet het eerlijk gezegd weinig en van mij hoeven dit soort liedjes überhaupt niet in een film.

Uiteindelijk niet erg hoogstaand, maar het kijkt wel lekker weg. 3,5*.

De derde film die ik van Wong Kar-Wai zie, en net als de andere twee Tony Leung in de hoofdrol op zoek naar liefde. Het lijkt er dus op dat Wong niet echt veel thema's heeft. Of dit inderdaad zo is, zal ik spoedig achter komen, ik heb namelijk net de DVD-box "The World of Wong Kar Wai" in huis, dus andere films zullen nog wel volgen.

Deze film heeft zeker mooie dingen te bieden, maar kan uiteindelijk niet bevredigen. Af en toe echt mooie beelden, maar ik vond de montage erg onrustig. Wat meer rust (en dan bedoel ik niet zozeer in de vluchtscènes) had de film goed gedaan. Verder is de film wat muziek betreft een ramp. Leuk reggaenummertje hoor, maar na verloop van tijd gaat het toch vervelen. Met California Dreaming is het nog erger gesteld, ik vond het al geen geweldig nummer, maar nu kan ik het echt niet meer aanhoren. Verschrikkelijk.

Aardig verhaaltje verder, maar ook dit is behoorlijk onevenwichtig met alle wisselende perspectieven en wisselende hoofdrolspelers.

Wat wel fijn is, is het verhaal niet zo ver terug in de tijd plaatsvindt, als je het vergelijkt met 2046 en In the Mood for Love. Dat jaren 60 sfeertje in die twee films beviel me wat minder dan het jaren 90 sfeertje in deze film. Dat redt de film niet, want Chungking Express krijgt van mij 2,5*, slechts een halve ster lager dan 2046, die in mijn herinnering toch een stuk beter was en die dan ook een spoedige herziening verdient.

Onlangs in Mexico naar lucha libre geweest, wat gaaf was en wat ervoor zorgde dat één aspect van deze film me aansprak. Maar voor de rest is dit een ontzettend clichématige film met een zeldzaam dier waarop gejaagd wordt, wat weet te ontsnappen maar natuurlijk door een kind gevonden wordt. Dat kind is natuurlijk iemand die daar op vakantie is om kennis te maken met zijn roots, waar hij geen behoefte aan heeft, maar waar hij wel een connectie mee krijgt door alle gebeurtenissen. Voor mijn gevoel heb ik deze film al veel vaker gezien, maar dan in een andere setting. Het wordt verder allemaal op een saaie wijze uitgewerkt, waardoor voor mij de film op 1* blijft hangen.

Zo'n acht jaar geleden besloot ik op deze site mijn meningen te schrijven en op dat punt besloot ik ook alle stemmen die ik destijds geplaatst had te verwijderen. Deze film had ik niet lang daarvoor gezien en zat dus voldoende in mijn herinnering om mijn stem te handhaven. Maar ik heb nooit wat bij deze film geschreven, en het is inmiddels jaren geleden, dus het was wel weer eens tijd voor de herziening.

Ruim vijftien jaar oud inmiddels, maar de film komt desondanks nog steeds erg krachtig over. Ik ben niet zo heel erg van het moralisme, maar hier stoorde het me niet, wellicht omdat de film zo ontzettend rauw is, zo achteloos als het geweld vaak is, zo weinig een mensenleven waard lijkt te zijn, maar wellicht ook omdat de hoofdpersoon, die het verhaal in een voice-over vertelt, niet echt sterke waardeoordelen geeft behalve dat hij het zelf lastige omstandigheden vindt.

De moraal van de film is duidelijk "Wie het zwaard opheft, zal door het zwaard vergaan." De hoofdpersoon houdt zich buiten de criminaliteit, en hoewel hij op een gegeven moment echt twijfelt aan of eerlijkheid loont, maakt hij dat uiteindelijk wel voor zichzelf waar. Of eerlijkheid echt loont betwijfel ik, maar aangezien ik iets teveel rise-and-fall gangster films heb gezien, is het toch fijn om alles vanuit het perspectief van die zich niet in de criminaliteit stort te zien. En zelfs in snoeiharde films is het soms fijn om een sprookje te ontdekken, zie ook bijvoorbeeld Slumdog Millionaire. Overigens eindigt de film ook niet compleet positief met de blik op een heel blik kleine Zé Pequeno's in de dop.

Het is interessant om de hoofdpersoon tegenover het personage Mané Galinha (Knockout Ned) te plaatsen. De laatstgenoemde leidt ook een deugdzaam leven totdat na de verkrachting van zijn en de moord op zijn broer en oom voor wraak besluit te kiezen. En uiteindelijk wordt hij uit wraak hem fataal, wanneer hijzelf vermoord wordt door de zoon van één van zijn slachtoffers. De hoofdpersoon verliest ook zijn broer en heeft ook de mogelijkheid wraak te nemen, maar besluit dit niet te doen. Misschien omdat hij niet durft, maar toch.

Kortom, de boodschap spreekt mij aan, maar zeer zeker ook de beeldtaal. Veel splitscreens en een flitsende montage. Het weet in ieder geval flink te spetteren. Soundtrack is okee; is me niet heel erg opgevallen, maar stoorde zeer zeker niet. In ieder geval is Cidade de Deus ondanks de leeftijd nog steeds hipper dan menig nieuwe film. De 4* blijven rotsvast staan.

Ondanks het typische princessenverhaaltje een charmante Disney-film. De moraal is natuurlijk ergens een beetje dubieus: als je maar droomt komt alles uit. Het nodigt uit tot leven in een droom, waaruit het natuurlijk hardhandig ontwaken is als je naast Willem-Alexander wakker wordt.

Los daarvan, de moraal zit hem al in het basisverhaal, en er zijn in tegenstelling tot latere films geen extra moraaltjes door Disney aan toegevoegd, wat het ondanks de mierzoete smaak toch nog te behappen maakt. Dit komt ook name omdat er aan een hoop randzaken aandacht wordt gegeven, zoals de dieren, met name de kat en de muizen. Maar ook de koning en de aartshertog mochten en zijn, ik heb sterk het idee dat hun vormgeving nogal geïnspireerd is door het Habsburgse huis.

Muzikaal ook aardig, al kijk ik wel uit naar die andere prinsessenfilm, Sleeping Beauty waar de alle muziek afkomstig is uit Tsjaikovski's gelijknamige ballet. Maar ook al is de muziek hier niet van Tsjaikovski, ze valt evengoed te genieten. Ook hier, en dat vind ik typerend voor de oude Disney-films, is het duidelijk dat getoonde taferelen en muziek erg goed op elkaar afgestemd zijn.

Na allerlei compilatiefilms met veel mislukte (musicale) experimenten was dit weer eens een echt volwaardige film uit de Disney-stal. Toch ook leuk om scène te zien die zo uit één van die compilatiefilms had kunnen komen: als Cinderella zingend aan het schoonmaken is en er een koor ontstaat van Cinderella's reflectie in diverse zeepbellen. In de context van een speelfilm werkt zo'n scène wel, en voegt juist veel toe aan de charme.

Conclusie: Mierzoet, maar genoeg charme ter compensatie zodat het glazuur niet van je tanden springt. 3*.

Aparte film. Erg mooi geschoten, aardig sfeertje, behoorlijk veel fantasie, maar wist me toch niet helemaal te pakken, wellicht omdat de muziek niet zo speciaal was. Een uitzondering was de scene waarin Perlman onder invloed van het draaiorgel het meisje probeert te vermoorden.
Af en toe leuke shots, zoals die vrouwelijke Siamese tweeling waarvan de een de sigarettenrook inhaleert en de andere het weer uitademt.

Leuke rollen overigens van het meisje en Pinon. Grappig dat er hier net als in Amélie niet echt een fijnzinnig met de teddybeer wordt omgegaan.
Voorlopig 4*, wellicht meer met een herziening.

Ooit in mijn tienerjaren gezien uit nieuwsgierigheid naar wat volgens velen de beste film ooit zou zijn. Ik moet zeggen dat ik het destijds niet zag. Als eerste vond ik het onbegrijpelijk dat men een zwart/wit film als beste film zou zien, ten tweede vond ik het verhaal nu ook niet zo ontzettend sterk.

Ruim tien jaar later weer eens herzien en begrijp inmiddels veel meer van de status. Zwart/wit is sowieso geen taboe meer voor mij. Sterker nog, enkele van mijn favoriete films zijn in zwart/wit en zouden voor mijn gevoel lang niet zo sterk zijn als ze in kleur geschoten zijn.

De openingsscène van Citizen Kane is in ieder geval prachtig, maar door de hele film zijn er scènes te zien die fraai geschoten zijn met gevoel voor compositie en vooral met gevoel voor licht. Niet altijd even natuurlijk, bijvoorbeeld in de scène waarin de hoofdpersoon de kamer aan gort slaat, maar dat mag de pret niet drukken. Enkele momenten die er visueel bovenuit springen zijn het shot van de verpleegster gereflecteerd in de sneeuwbal (wat aanvankelijk er uitziet alsof het met een fisheye lens gefilmd is) en het shot waar Kane tussen twee spiegels staat. Wel moet gezegd worden dat lang niet elke scène even interessant is. Muzikaal is het soms wat overdadig, en sommige "tunes" hadden ook echt uit een Looney Tunes film kunnen komen zo cartoonesk als het klonk.

De film schijnt de deep focus techniek populair gemaakt te hebben, maar ik begrijp dat de film ook verhaaltechnisch erg innovatief was: non-lineair, bestaande uit flashbacks met verschillende vertellers. Het zal destijds de nodige indruk hebben gemaakt, maar voor mij voelt het niet bijzonder aan, en net als bij de eerste kijkbeurt weet het verhaal me niet te imponeren. Sommige scènes waren ook nogal druk, dat er twee gesprekken tegelijk worden gevoerd terwijl mensen ook nog allerlei dingen doen. Dat is toch een plottechnisch puntje wat enigszins stoorde.

Het acteurwerk is wisselend. Welles vind ik erg charismatisch, de man had een erg indrukwekkende stem, en acteert voor mijn gevoel behoorlijk natuurlijk, zeker met in het achterhoofd dat method acting nog niet gebruikelijk was. Dat valt te merken aan andere acteurs, met name de actrice die Kanes tweede vrouw speelt vond ik nogal overacteren.

Klassieke cinema is over het algemeen niet echt aan me besteed, maar ik denk dat als ik in de jaren 40 of 50 had geleefd, ik zeker ook lyrisch over Citizen Kane was geweest. Vergeleken met mijn hedendaagse favorieten schiet deze film toch echt tekort, maar dat mag ook wel na ruim 70 jaar. Evengoed is mijn respect voor Welles zeer groot. 2,5*.

Aparte film. Goed acteerwerk hoor, maar toch toch snap ik de attractie tussen de hoofdrolspelers niet helemaal. Cages personage zal toch wel eerder bevlogen vrouwen gezien hebben. En Ryans personage vindt Cage zo ontzettend mooi, terwijl ik Cage nou niet bepaald het knappe type vind.

Het uitgangspunt is in ieder geval interessant. Het wordt verder allemaal netjes uitgewerkt. De afloop laat zich natuurlijk wel raden, maar omdat iedereen zich erin lijkt te berusten, voelt het niet erg pijnlijk aan. Ik word wel erg nieuwsgierig naar Der Himmel über Berlin waarop deze film blijkbaar is gebaseerd.

2,5*.

Erg leuk. Filmisch stelt het weinig voor. Zwart/wit zonder enige poespas, voornamelijk op één locatie zonder daglicht "omdat de luiken niet open konden", maar mijn huisgenote die me deze film liet zien vertelde me dat de werkelijke reden was omdat ze alleen buiten sluitingstijd, dus in de nacht, mochten filmen in deze winkel.

Maar de dialogen en gebeurtenissen zijn wel erg sterk. Met name erg kunnen lachen om Randell, die eigenlijk het slimst is, maar die het het minste interesseert. Ik moest bij hem een beetje denken aan De man die werk vond van Herman Brusselmans.

Als komedie in ieder geval erg geslaagd. 3,5*.

Met vriendin in de bioscoop gekeken, wij bleken de enigen in de zaal te zijn. Enerzijds fijn om het rijk alleen te hebben, anderzijds jammer dat de film blijkbaar niet heel veel aandacht krijgt, want het was zoals wel vaker bij Noé weer een geweldige ervaring.

De film moet duidelijk op gang komen, want we krijgen eerst een behoorlijk statische scène voorgeschoteld waarin de dansers geïnterviewd worden. Ook nog eens een scherm dat gefilmd wordt, dus dubbel zo saai. Daarna komt er een behoorlijk uitzinnige dansscène, waar al naar gerefereerd werd in de reviews die ik van te voren gelezen had. Het ziet er boeiend uit, maar ik had hier eigenlijk iets meer van verwacht. De stijl is street, maar ik had het idee dat er meer cohesie in de choreografie had kunnen zitten. Het is meer dat iedereen om de beurt zijn of haar ding doet.

Daarna gaat men aan de sangria en gaat bouwt de film langzaam op. Eerst nog een tijd lang onderling geroddel, wat ik opmerkelijk nog redelijk boeiend vond, maar dan slaat de lsd aan, waarna het plot steeds minder van belang is, en de rest van de film vooral gevoelscinema is. Eerst nog een dansscène die op geweldige wijze van boven gefilmd wordt; waarna sommigen in extase blijven dansen, terwijl anderen een serieus slechte trip krijgen.

Veel geweldige lange shots waarin personages afwisselend gevolgd worden en we zien hoe iedereen volledig doordraait. Interessant is dat de cameraman ook steeds meer onder de invloed van de lsd lijkt te raken, zo wild als de camera op het einde rondtolt. Een bewuste stijlkeuze, want we herkennen het van de Rectum scène in Irréversible. Ik ben niet heel erg into electromuziek, dus het boeit mij wat minder dat de soundtrack vooral nummers uit de jaren 90 bevat, maar ik vind het wel een erg effectieve en passende soundtrack. Prima bij de dansen, maar zeker ook bij de climax waar de film naar toe werkt.

De titel Irréversible is al gevallen, en het is ook de film waar deze film het meeste op lijkt. Een stuk nieuwer, maar niet vernieuwend ten opzichte van die film. Ik zit er niet teveel mee, maar ik vind Climax wel wat minder, en niet alleen om het wat saaiere begin. Irréversible is ook gevoelscinema, maar speelt ook nog eens met de verwachtingen van de kijker en met het medium film en heeft daarom juist iets extra’s. Maar Climax kan ik wel wat meer waarderen dan de vorige twee films van Noé, Enter the Void, die ik wat minder evenwichtig vond, en Love wat toch slechts een half geslaagd 3D porno experiment is. Wat Climax ook voor heeft op die andere twee films is het acteerwerk. Alle laatste drie films van Noé hebben een cast die grotendeels uit minder ervaren acteurs dan wel amateurs bestaat, maar alleen in Climax merk ik daar niet veel van.

De film laat een feest zien dat ik zelf niet bij zou willen wonen, maar als toeschouwer is het geweldig om te zien hoe alles naar de klote gaat. 4,5*.

Een film die helaas per kijkbeurt minder lijkt te worden. De eerste keer dat ik hem zag vond ik het wel een grappig uitgangspunt: jongeren die van melk, Beethoven en geweld houden. Leuke combinatie. Ook vond ik het einde van het verhaal sterk dat hij genezen van het genezen zijn is. Wat mij betreft had het verfilmen van het echte laatste hoofdstuk de film zwakker gemaakt.
Ook grappig dat de term The Ultra-Violence de titel is geworden van het debuutalbum van één van mijn favoriete metalbandjes, Death Angel.

Echter, bij elke herziening merk ik dat de film behalve het verhaal maar weinig anders te bieden heeft. En dat verhaal gaat ook steeds meer vervelen per kijkbeurt.
Visueel is er maar weinig te genieten. Het hoogtepunt komt vrij vroeg: het shot als de groep met tegenlicht komt aanlopen om de zwerver in elkaar te slaan, ziet er echt mooi uit. Verder is de vechtscène in het theater nog mooi qua belichting, en zijn er een twee korte scènes met hyperediting, maar de rest was niet meer dan redelijk. Visueel te weinig, gezien de lengte van de film. Twee scènes die niet zozeer visueel sterk zijn, maar wel enigszins grappig is de seksscène met de twee meisjes en de Bijbelscène.

Ook genoeg zaken die niet slechts saai zijn, maar ook irriteren:
1) Het taalgebruik. Het mag vast de bedoeling zijn, het irriteert wel.
2) De overacting van sommige acteurs. Vooral die ouwe schrijver kan er wat van.
3) De setting. Vooral het huis van pa en ma, en laatstgenoemde zelf zag er ook niet uit met dat kapsel.
4) De muziek.De klassieke stukken die ik hoor doen me op Beethoven na niet echt veel. De elektronische muziek is echt verschrikkelijk, met name de elektronische bewerking van Beethoven vind ik pure verkrachting.

Ja, de film heeft een interessant filosofisch uitgangspunt over de vrije wil. Het is echter wel jammer dat hetzelfde uitgangspunt in slechts een halve aflevering van een tekenfilmserie, Kino no Tabi, veel poëtischer wordt uitgewerkt. En ja, het achteloze geweld mag destijds nieuw en schokkend geweest zijn, maar wat dat betreft is de film ook al ingehaald door bijvoorbeeld C'est Arrivé près de chez Vous of desnoods Pulp Fiction..

Het spijt me, hier kan ik steeds minder mee. Voor de bovengenoemde spaarzame lichtpuntjes 1,5*.

Interessant uitgangspunt van een zoon die ontdekt dat zijn vader een seriemoordenaar is. De resulterende film is redelijk spannend, maar het einde weet niet totaal te bevredigen door de plotwending dat de hoofdpersonen de vader vermoorden en het op een ongeval doen lijken in plaats van hem over te dragen aan de politie. Behalve dat ik het anders zou doen, weet de film me niet te overtuigen dat de hoofdpersoon hiermee weg kan komen. Kortom, een plothole aan het einde, waar de film toch een beetje in wegzakt. 2*.

Eerlijk gezegd heb ik noch veel lost footage films noch veel kaiju films gezien. In de eerste categorie kan ik alleen The Blair Witch Project en Frankenstein's Army bedenken. In de tweede categorie slechts de Amerikaanse Godzilla, Zebraman, Pacific Rim en Dai-Nihonjin, waarbij ik het idee heb dat de laatste wel degelijk een erg unieke film is. Misschien ben ik nog wel wat meer Japanse films vergeten, kaiju's duiken daar toch wel wat vaker op. Wel heb ik als kind veel Power Rangers afleveringen gekeken, dat valt toch ook wel onder kaiju geloof ik.

In ieder geval een sterke combinatie van beide genres. Er moet eerst een reden gevonden worden om te filmen, wat in dit geval een feestje is. Filmer is prettig aangename eikel Hud, die op juiste moment steeds het meest ongemakkelijke zegt. Ik kon me er wel mee vermaken.

Als dan op een gegeven moment het monster zich aandient gaan alle remmen los en de film slaagt er wonderwel goed in om die intensiteit vol te houden. Het camerawerk vond ik erg bijzonder, want ook al is het handwerk, het is bijzonder effectief en laat op elk moment het juiste zien, heeft soms zooms op de juiste momenten, draait op de juiste momenten maar stopt ook net met draaien op de juiste momenten (bijvoorbeeld wanneer Marlena ontploft, ook heel erg sterk hoe dat met een schaduw geprojecteerd op een tentdoek weergegeven wordt). De helicoptercrash ten slotte was ook een erg beklemmend moment. RIP Hud, er is een groot cameraman aan je verloren gegaan.

Die laatstgenoemde scène is waar de film had mogen eindigen. De rest voelt toch een beetje als een toetje terwijl je al helemaal vol zit van het hoofdgerecht en na die scène voelt het ook allemaal wat ongeloofwaardig aan. Niet dat de film überhaupt realistisch is, maar daar raak ik er toch een beetje uit.

Over het algemeen dus heel erg sterk en verfrissend wat combinatie van concepten betreft; het einde wat minder en daarom moet de film het uiteindelijk doen met 4* in plaats van een halfje meer.

Als middelbare scholier ooit wel eens een paar afleveringen van de televisieserie gezien, waarvan me niet echt bijstaat dat het veel om het lijf had. Ik herinner me het wel als amusant, maar niet voldoende om ook de film te willen zien. Een betere aanmoediging was afkomstig van een Amerikaanse vriend, die fanatiek skater is (en die lijken me niet echt geïnteresseerd in chick flicks), maar die ook Engels studeerde en de film toch kon waarderen omdat het plot gebaseerd is op een roman van Jane Austen. Die opmerking maakte hij al jaren geleden, maar is toch blijven hangen. Nu dan toch maar eens gekeken.

Inderdaad een aardige film, waarbij aan een element als status als belangrijkste criterium voor een partnerkeuze nog wel te zien is dat de bron Austen is, maar waar de setting verder geheel natuurlijk aanvoelt, omdat status natuurlijk ook een belangrijke rol op middelbare scholen speelt. Chick flick? Het perspectief is dat van een oppervlakkig meisje, maar heeft meer te bieden: onnozelheid en oppervlakkigheid worden op een dusdanig behoorlijk doordachte manier gepresenteerd dat het grappig wordt. Vergelijk het met Beavis and Butt-Head Do Amerika, waarin de hoofdpersonages oerstom zijn, maar waar hun stupiditeit op zeer doordachte wijze weergegeven wordt.

De wereld van de hoofdpersone is totaal niet de mijne, maar ik heb me er dus wel mee kunnen vermaken. Verder prima acteerwerk met name van Silverstone, die overtuigend het onnozele hoofdpersonage neerzet. Aardig ook dat haar beste vriendin niet gespeeld wordt door een lelieblank meisje. Ik las laatst nog dat actrices van niet-westerse afkomst toch vaak getypecast worden, en bijna nooit een rol spelen waarin hun huidskleur eigenlijk irrelevant is. De outfits van de dames mag er overigens ook zijn. De muziek is jaren 90, wat nostalgische gevoelens doet opwekken, en met opvallend veel Radiohead, waar je mij niet over hoort klagen.

Kortom, oppervlakkig beschouwd een oppervlakkige vrouwenfilm, maar de presentatie is sterk en de satire druipt ervan af, waardoor ik me toch vermaakt heb. 3*.

Ik heb een morbide fascinatie met de dood, wat vooral tot uiting kwam tijdens vakanties in sommige katholieke landen in Europa waar ze soms de resten van heiligen tentoonstellen in de kerken. Ik herinner me een kerk in Oostenrijk waarin we waren gevlucht vanwege een hevige onweersbui. In de kerk bleek een vitrinekast met schedels te staan die met elke bliksem natuurlijk extra oplichtten, wat natuurlijk voor een heerlijk morbide sfeer zorgde.

Het hele idee van Día de Muertos spreekt mij dan ook erg aan, dus wat dat betreft was dit wel een film die me interessant leek. Uiteindelijk is deze film verre van morbide, maar toch de moeite waard. Het geheel is erg kleurrijk geanimeerd, vooral het land van de doden. Het verhaal, waarin de hoofdpersoon in de familiegeschiedenis duikt, weet te amuseren en soms ook te ontroeren. Minpuntje is wel dat het een beetje moraliserend is over hoe belangrijk familie is; dergelijke moraaltjes horen helaas bij de huidige films uit de Disney stal waar Pixar ook bij hoort.

Positief is dan weer dat de muziek niet zo vreselijk is als in de meeste nieuwe Disney films, die qua muziek nogal grootst willen uitpakken. Dergelijke bombastische soundtracks zijn zelden aan mij besteed en je kan vaak ook niet eens goed horen wat ze nu zingen. Sommige liedjes hier pakken ook grootst uit, maar worden gezongen door een minder sympathiek persoon, terwijl ze eerder klein gehouden worden door de sympathiekere personages en dat sprak me wel aan.

Of het allemaal authentiek kan ik niet zeggen, maar de Mexicaanse dame waarmee ik de film keek was erg te spreken was over de moeite die de makers gestoken hebben in het zo trouw mogelijk afbeelden van de Mexicaanse cultuur, dus blijkbaar zit het wel goed. 3,5*.

Gekeken om Tautou, waar ik best een fan van ben, maar de ster van deze film is uiteindelijk Poelvoorde. Geweldige acteur met een foute charme, en manische energie zonder daarbij echt over de top te gaan, die daardoor de nodige jeu aan de film geeft.

Verder wist ik weinig van Chanel en ik ben het er mee eens dat het aardig is om niet het geijke succesverhaal te zien, maar juist de periode ervoor. Is weer eens wat anders.

Geen geweldige film, maar wel vermakelijk, met name door Poelvoorde. 2,5*.

Degelijke biografische film over een schrijfster wiens naam ik wel kende, maar waar ik eigenlijk niet veel meer van wist. Eén van de thema's, een vrouw die werk produceert onder de naam van haar echtgenoot (geen spoiler, want al in de omschrijving op deze site) is iets dat ook voorkomt in de film Big Eyes.

Het personage Colette is in ieder geval interessant, en goed neergezet door Knightley, van wie ik over het algemeen niet echt een groot fan van ben. Ook prima acteerwerk van tegenspeler West, overigens, die een rol met behoorlijk wat charisma neer weet te zetten. Het is alleen jammer dat deze film niet in het Frans is, net zoals Girl with a Pearl Earring eigenlijk in het Nederlands had gemoeten en Amadeus in het Duits. Helaas onvermijdelijk, want sterren zoals Knightley spreken waarschijnlijk niet voldoende over de grens, waardoor je op minder bekende acteurs uitkomt en voor een filmstudio zijn bekende sterren waarschijnlijk commercieel gesproken een mist. Audiovisueel verder redelijk, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Eén grote gaap. Geen coole oneliners, matige actie en cgi die zwaar ondermaats is. Vooral de laatste ontploffingen zien er wel erg nep uit. Verder een standaard verhaal waarbij vooral de terroristen nogal rare mensen lijken te zijn waarvoor op het ene moment begrip gekweekt wordt, wat vervolgens totaal teniet gedaan wordt door hun acties waarin ze zover gaan dat ze zelfs bereid zijn hun zoon op te offeren. En waarom? Omdat ze boos zijn dat hun dochter is vermoord door Amerikanen. Ik begrijp het dan niet meer helemaal.

Drie keer niks dus. 0,5*.

Beklemmend. Het verhaal is fictief, maar de achtergrond, de sekte waar alles plaatsvindt was helaas echt. De sfeer daar doet enerzijds een beetje denken aan een concentratiekamp (de poort, de martelkamers), anderzijds aan The Handmaid's Tale met het karakter Gisela als een soort Aunt Lydia. Watson en Brühl had ik nooit samen verwacht in dezelfde film, maar hebben wel degelijk chemie.

Op Rotten Tomatoes heeft deze film niet de beste kritiek en ik lees daar ondermeer de kritiek dat de film de gebeurtenissen tijdens het Pinochetregime trivialiseert. Eenzelfde kritiek is er ook op La Vita è Bella, die ik ook sterk vond. In mijn ogen kan je nog steeds een indrukwekkende film maken over een historische periode zelfs als de hoofdpersonen fictief zijn en de gebeurtenissen in het plot niet helemaal realistisch. In het geval van deze film is de ontsnapping typisch Hollywood-spannend. Ik zit er niet mee, want ik vond het in ieder geval erg meeslepend. 3,5*.

Een film die zichzelf totaal niet serieus neemt en dat is ook wel eens prettig. Met name wordt flink de draak met de moleculaire cuisine gestoken, wat uitmondt in een volledig over the top scène waarin de hoofdpersonen verkleed gaan als Japanners. Volledig politiek incorrect; iets wat we denk ik niet snel meer zullen zien. Dat is jammer, want politiek incorrecte humor is behoorlijk aan me besteed, maar wel op een meer doordachte wijze dan deze film helaas doet.

Reno heeft altijd wel een fijne uitstraling, ik zie hem graag. Het personage van Youn is eigenlijk heel erg pedant en daardoor irritant, maar het is ergens ook wel verfrissend om niet al te sympathieke mensen te zien. Maar uiteindelijk voelt de film te gemakkelijk aan. Het plotverloop is voorspelbaar, de humor is te goedkoop. 2*.

Een interessante blik op een familie gedurende de Mexicaanse revolutie. De hele familieverwikkelingen zijn natuurlijk erg smeuïg en de magisch realistische elementen smaken mij sowieso wel en hadden wat mij betreft nog wel prominenter aanwezig mogen zijn.

Het is alleen jammer dat de film zo gedateerd oogt. De beelden lijken bijvoorbeeld opgenomen te zijn met een wel erg zachte lens. De muziek klinkt ook nogal blikkerig. De muziek tijdens de openingscredits is overigens een bewerking van de Prelude van Wagners Tristan und Isolde, en klinkt aan het einde nogmaals. Wel een toepasselijke keuze gezien het plot.

Aardig, maar omdat de film audiovisueel tekort schiet blijft de film uiteindelijk op 2,5* steken.

Inderdaad erg charmant. Hoofdpersoon is Pedro Infante, die waarschijnlijk het grootste icoon uit de zogeheten gouden periode van de Mexicaanse cinema was. Leuk is om te zien hoe hij in de huidige tijd is neergezet en hoe hij ook de huidige generatie met zijn liedjes weet te charmeren. Het heeft allemaal niet teveel om het lijf, soms is het een beetje over de top, maar de charme van de hoofdpersoon en van de liedjes compenseert genoeg. Het einde verraste me een beetje, ik had niet verwacht dat ze hem alsnog zouden laten sterven, maar passend is het wel.

3*.

An sich een charmant filmpje. Fernandel blijft een mooi figuur met een mooie lach als hij weer eens een streek uithaalt. De film is filmtechnisch iets beter dan Don Camillo E l'On. Peppone, die ik nog uit mijn jeugd kende. Maar ook voor deze film, waarbij ik geen nostalgische gevoelens heb, want nu voor het eerst gezien en niet in mijn jeugd, geldt dat het plot nog steeds nogal fragmentarisch overkomt. De aantiteling met de hoedjes vond ik overigens wel grappig, hoewel een beetje langdurend. Uiteindelijk krijgt ook deze Don Camillo film 2*, vooral vanwege de charme van Fernandel.

Met dank aan wibro, die hem bovenaan in zijn top 10 heeft staan, dat ik deze film ben gaan opzoeken.

Ik moet zeggen dat ik enigszins terughoudend ben met de wat oudere films, omdat ik het idee heb dat men bij dat soort films veel minder aandacht besteedt aan het visuele. Wat dat betreft weet Il Conformista me in positieve zin te verrassen.

Duidelijk is dat er veel aandacht is besteed aan cameraposities en aan de bewegingen van de camera. De mooie wijdse shots zijn werkelijk een genot om naar te kijken. Even zo belangrijk is de belichting. De scène waarbij over de grot van Plato werd gesproken was werkelijk prachtig belicht, zeker als je de dialoog erbij in ogenschouw neemt. Maar ook de scène in de trein is werkelijk subliem.

De soundtrack vond ik niet helemaal geweldig, maar was ook niet storend. Het was eigenlijk wel passend bij de sfeer van de film. In het bos worden ineens de omgevingsgeluiden uitvergroot wat de sfeer huiveringwekkend maakt. Geweldig. Alleen jammer dat de camera bij de achtervolgingsscène zo onrustig is. Een beetje een stijlbreuk met de rest van de film. Bij de dood van de professor moest ik overigens een beetje aan Caesar denken.

Wat mij betreft had de film nog wat meer op sfeer mogen spelen. Vond het toch nog wel behoorlijk dialoogrijk. Verder moet ik zeggen dat ik het hele gebeuren rondom de chauffeur Lino een beetje vaag vond.

Uiteindelijk vooral blij verrast. Ik moet misschien toch maar eens wat meer oudere films gaan zien. 4*.

Je zou wensen dat de meeste filmmakers net zoveel aandacht besteedden aan de vormgeving als bij deze film is gebeurd. Werkelijk in alle opzichten is de film perfect afgewerkt: kadrering, belichting, montage, sfeervolle soundtrack, alles klopt gewoon. Prachtig is bijvoorbeeld de wijze waarop de rook die de hoofdpersoon uitblaast gefilmd wordt.

Wel schuilt er bij audiovisueel mooi afgewerkte films wel vaak een beetje gevaar in dat het er allemaal wel verzorgd uitziet, maar niet memorabel is. Dat dreigt hier ook een beetje, maar dan is er toch ineens een prachtige scène waarin het hoofd van de hoofdpersoon die net verdovende middelen heeft genomen vanuit de vreemdste hoeken gefilmd wordt. Ook verrassend is de soundtrack: dit soort muziek met elektro invloeden hoor je toch niet zo vaak in films.

Tenslotte ook nog een boeiend plot over het saaie leven van een wat oudere man, waarbij toch de vraag opkomt of het ook zo boeiend was geweest als de rest van de film niet zo aantrekkelijk eruitzag. De manier waarop iets wordt gebracht kan veel bijdragen aan de spanning binnen een film. Uiteindelijk werkt het hier zeer goed, en ik kan hier dan ook ruimschoots 4* aan kwijt.

Een soort moderne Spaanse Rashômon. Het uitgangspunt is dus niet bepaald origineel, de setting en uitwerking scoort wat dat betreft beter. Dat deze film om plotwisselingen draait, zie je natuurlijk al van verre aankomen. Dat geldt ook voor de advocate, die niet aan de kant van de hoofdpersoon blijkt te staan. De manier waarop ze tegen hem sprak was gewoon te ongeloofwaardig. Dat laatste woord slaat ook op het einde, duidelijk een plotwisseling teveel.

Verder is het wel vermakelijk en degelijk opgenomen. 2*.

Hier was ik altijd al benieuwd naar. Ik vind de fotografie van Corbijn erg interessant, hoewel een vriendin van mij die fotografe is zegt dat hij maar één trucje kent: overbelichting, dus deze film stond al een tijdje op de kijklijst. Joy Division ken ik overigens nauwelijks. Het zou me moeten aanspreken omdat het nogal depressieve muziek schijnt te zijn, heb het ook wel eens opgezet, maar het kon niet echt beklijven. Ik moet wel zeggen dat ik niet heel vele moeite heb gedaan.

Deze film zet uiteindelijk niet echt aan tot meer luisteren, ik vond het eigenlijk een beetje saaitjes. De karakters komen niet echt tot leven, ik heb geen idee wie de andere bandleden zijn, Curtis zelf spreekt nu ook niet echt aan en wat nou de problemen zijn dat hij zelfmoord pleegt begrijp ik ook niet helemaal. Hij moet kiezen uit twee vrouwen, lijkt me eerder een luxeprobleem. Ja hij heeft epilepsie, er zijn genoeg mensen met epilepsie die er wel gewoon mee kunnen leven. En dan kan je wel een voice-over doen waarin de hoofdpersoon zegt dat hij ongelukkig is, dat komt dan op mij weer geforceerd over. Wat een verschil met Last Days waar je gewoon uit de gebeurtenissen zelf, waar iedereen langs de hoofdpersoon heen leeft, kan zien hoe eenzaam de hoofdpersoon is. De relaties met de vrouwen blijft ook enigszins vaag. Waarom vallen ze op hem? Waarom interesseert z'n vrouw hem niet meer? Het kan toch niet alleen zijn dat ze slechts een simpel huisvrouwtje is? Het komt allemaal niet echt tot leven. Eigenlijk het enige personage dat me een beetje aanspreekt is de manager, voor de rest zijn het allemaal maar saaie lullen.

Komen we aan bij de cinematografie, die vond ik zeker wel aardig. Ik vond de zwart-wit beelden over het algemeen redelijk fraai, af en toe mooi contrastvol, netjes gekadreerd, maar het blijft wel erg binnen de lijntjes. In ieder geval wel het meest positieve punt aan de film, maar het kan Control niet redden. 2,5*.

An sich een interessant verhaal, maar als film is dit toch wel erg minimaal, want er wordt met name geregistreerd; alles draait om het plot. Verder goed acteerwerk van zowel Swank als Rockwell en dat plot is zoals gezegd best interessant, maar ik verwacht uiteindelijk meer van een film. 2*.

Aparte film. De aankleding en de belichting is inderdaad fraai te noemen. Grappig dat de kleding van Mirren van kleur verandert per vertrek waar ze is. De soundtrack is vrij klassiek, en aangenaam, maar niet heel erg opzienbarend. Verder een aardige rol voor Gambon die iedereen vernedert alsof het een lieve lust is.

De film oogt wel wat statisch; het aantal decors is beperkt. Verder voelt het wat aan de lange kant; op een gegeven moment gaat het getreiter van Gambon ook vervelen, waardoor mijn aandacht wat wegslipte en ik naar 3* neig. Het einde is wel erg sterk en luguber waardoor ik uiteindelijk er toch een halfje bij doe. 3,5* dus.