menu

Control (2007)

mijn stem
3,78 (1504)
1504 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten / Australië / Japan
Biografie / Drama
122 minuten

geregisseerd door Anton Corbijn
met Sam Riley, Samantha Morton en Alexandra Maria Lara

Biopic over Ian Curtis, de legendarische zanger van de Britse band Joy Division, die op 23-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, aan de vooravond van hun eerste concerttour in de VS. De film belicht zijn grote liefde voor zijn vrouw Deborah en hun kindje, ondanks een ontluikende romance met een Belgische rockjournaliste en zijn epilepsieaanvallen en alle energieconsumerende optredens met zijn band.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=pO2sJ1QL0a0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van des1
3,5
Verreweg Corbijns beste film. Sommigen zullen zeggen dat dit dan vooral veel zegt over wat ie nog meer gemaakt heeft... Klopt.

avatar van Fisico
3,5
Ok, ik beken: ik had nog nooit van Joy Division, laat staan Ian Curtis gehoord alvorens ik deze film van Corbijn zag. Verketter me maar bij deze... Ik ben niet zo met muziek bezig, maar kan wél een goede film appreciëren die een biografie van een zanger/groep heeft. Control is er zo eentje, een meer dan degelijke film over de muziekwereld in de Britse jaren 70.

Corbijn slaagt erin een boeiende compositie te maken van hoe de rock, punk en new wave furore maakte in de Britse jaren 70. Hoewel Whiplash (D. Chazelle) 0bvb van een andere soort orde is, toont Control aan hoe drugs (medicatie), stress, druk, faalangst, epilepsie en relatieproblemen een enorme impact kunnen hebben op een persoon tot hij eronder doorgaat. Beroemd of niet, rijk of arm, het doet er gewoon niet toe. Als je er niet tegen bestand bent, dan knap je. En dat deed Ian Curtis op erg jonge leeftijd. Voor zover ik het weet een fantastische acteerprestatie overigens van Sam Riley die veel persoonlijkheid en diepgang kon steken in zijn personage.

Ook de zwart-witbeelden droegen bij tot de grauwe, donkere en zwaarmoedige kijk die Curtis had op het leven. Mooie shots ook in de film waarbij Corbijn zijn liefde voor de fotografie niet onder stoelen of banken stopt. Net als de geslaagde sfeersetting en tijdsgeest.

avatar van Lovelyboy
4,0
Mijn hemel wat een film! Sam Riley is Ian Curtis! Letterlijk overdonderend! De ogen, de uitdrukking, het dansje....Riley flikt het!

Mooie stemmige sfeer van begin tot het eind. Geweldige keuze om de film in het zwart-wit te doen. Benadrukt nog net even wat meer de leegte, de sfeer en de sobere flats en Engelse buurten en natuurlijk de zwaarmoedigheid van Curtis. Vervolgens ook een mooi tijdsbeeld met simpele dingen zoals hoe zijn vrouw de was ophangt. Verder bijzonder stijlvol, de radeloze voice overs de vooravond van hun Amerika tour

Heerlijke muziek verder, uiteraard van Joy Division zelf maar ook van David Bowie en The Sex Pistols.

Verder is het altijd een feest om Maria Lara in beeld te krijgen, prachtvrouw is dat toch, altijd weer. En ook nog wel noemenswaardig, Toby Kebbell, de grofgebekte en sarcastische manager.

Let wel zwaar drama in die zien, niet voor iedereen weggelegd.

Ik ben een grote Joy Division-fan en kenner en draaide hun muziek-oeuvre echt helemaal grijs, al in de jaren tachtig. In 2007 heb ik de film Control gezien en... Ik ergerde me rot.
Om te beginnen viel me op dat zowat de hele film draait om Joy Division's eerste plaat Unknown Pleasures uit 1979, daarmee bedoel ik dat veruit de meeste nummers die in de film voorkomen van deze plaat afkomstig zijn. Dat is niet toevallig, want Anton Corbijn heeft vroeger, al ver voor het maken van deze film, vaak aangegeven dat hij Unknown Pleasures de beste plaat vindt die ooit is gemaakt.
Maar hier zit dus een geweldig groot probleem. Control is namelijk een film die vooral gaat over de depressies van Ian Curtis, dan is het toch van het allergrootste belang dat je vooral de nummers van Joy Division's laatste plaat, Closer, laat horen, een plaat die bol staat van de aankondigingen van Ian's naderende einde. In Control is van Closer alleen het nummer Isolation te horen, terwijl de grootste doem-nummers 24 Hours, The Eternal en vooral Decades bizar genoeg niet in de film voorkomen.
De film is dus vooral een ode aan de lievelingsplaat aller tijden van Anton Corbijn, en dat is absurd.
Verder vond ik Riley juist totaal niet op Curtis lijken. De militairistische bewegingen van Riley terwijl hij op het podium stond, dat deed Curtis echt nooit en herken ik als een acteur die simpelweg de muziek niet voelt. Mensen die new wave niet begrijpen denken namelijk altijd dat je heel moeilijk moet kijken bij die muziek en dan militairistische bewegingen moet maken. Dat moeilijke kijken bleek ook wel uit het tenenkrommende gerol met de ogen (en wat ontzettend nep!) van Riley terwijl hij aan het zingen was.
Ook afkeurenswaardig is de spuitbus die bij de opname-microfoon wordt gehouden bij de opnames van het nummer She's lost control. Dit is de grootste onzin want oorspronkelijk was dat duidelijk gewoon het geluid uit een synthesizer. Wie bedenkt zoiets?
Werd je vroeger verafschuwd als je Joy Division draaide, en vonden mensen je "nep" en "pathetisch", tegenwoordig is Joy Division beroemder dan Michael Jackson. Het huis van Curtis wordt nu omgebouwd tot museum en zelfs Disney verkoopt nu Joy Division-tshirts. Iedereen is plotseling fan, door een film. Dat is de kracht van het beeld, dat blijkbaar sterker op mensen inwerkt dan puur naar de (nogal loodzware) muziek te luisteren, en dat vind ik jammer. Zo kan een film veel verpesten. Bij de meeste biopics (zoals The Doors) is de band overbekend voor het grote publiek maar dat was bij Joy Division niet het geval. Daardoor is het beeld wat men heeft van Joy Division vooral ontstaan door deze nogal eenzijdige film.
Twee sterren. Niet meer.

avatar van JoeCabot
3,5
geplaatst:
Ik vind Joy Division best een sympathieke band, maar die hele ophemeling van Curtis gaat aan mij voorbij. En net daarom vind ik de aanpak van Corbijn interessant. Dit is geen heldenverhaal, zelfs geen rock-’n-roll-verhaal. Eerder het portret van een wat verwarde man die aardig kan zingen.

Écht buiten de lijntjes van het genre kleuren doet deze film helaas niet: door het duidelijke rise-&-fall-verloop blijft het een volbloed biopic. Maar gelukkig maakt Corbijn er geen saaie “reconstructie” van en focust hij vooral op sfeer. De grootste troef van Control is misschien wel de mooie, cleane zwart-wit-fotografie in combinatie met de sterke soundtrack.

Voorts onthoud ik vooral dat Sam Riley verbluffend goed lijkt op Ian Curtis, wat natuurlijk mooi meegenomen is. Hij zet ook wel een goede rol neer, al vond ik zijn danspasjes soms een tikje karikaturaal.

Dan rest enkel nog de vraag: zou dit ook een goede film zijn indien het complete fictie betrof? Ik vind van wel in ieder geval, en dat is m.i. de kracht van een sterke biopic. 3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 09:05 uur

geplaatst: vandaag om 09:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.