Control (2007)

Meeslepend.

Het zwart wit, de rustige montage en de vele stiltes zorgen voor een beklemmende sfeer. Je wordt meegenomen met Joy Division alsof je de bandleden al jaren kent en het is niet mijn favoriete muziek, maar dat speelt totaal geen rol in deze prent.

Sam Riley trof ik laatst al aan in 13 waar hij ook zeer overtuigend spel leverde. Control is voor hem de doorbraak geweest en dat is geheel op z'n plek. Alsof de camera en crew niet aanwezig zijn tijdens de opnames...briljant.

Samantha Morton mag niet vergeten worden, ook zij zit uitstekend in haar rol.

De rest van de cast is dik in orde.

Die Engelse stijl vind ik heerlijk. Gewoon lekker rustig... geen uitsloverij maar puur op het onderwerp gericht. Hier en daar een afwijkend shot... het blijft je boeien en het laat je niet meer los.

Klasse.

De zwart wit stijl bevalt me helemaal, tevens de acteerprestaties van de hele cast.

Toch lijkt de film na een uurtje tempo te verliezen. In de film wordt keuze tussen z'n vrouw of Annik had breed uitgesmeerd, ik had eerder liever ingegaan op de relatie tussen hem en z'n band, of hoe de band omging met Curtis z'n problemen. Daardoor had hier meer ingezeten. De muziek en poëzie zijn wel prachtig.

Mooie film, maar mist dat tikkeltje.

misschien moet je dan deze film kijken?

24 Hour Party People (2002)

Die moet ie sowieso kijken

Zal ik zeker doen, btw de film verhoogd omdat het personage uitmuntend is neergezet, en omdat de film blijft rondspoken in mijn hoofd. Vooral deze prachtige scène dan

YouTube - ‪Ian Curtis epilepsy dance‬‏

7 augustus op NL2!

Toch wel een beetje tegenvallend. Mooie plaatjes, maar het verhaal wordt wel erg simplistisch neergezet. En waarom pleegt die Curtis nu zelfmoord? Zijn relatieprobleem is niet echt bijzonder. Zijn schuldgevoelens zijn ongeloofwaardig en dat hij epelepsie heeft gekregen van het stelen van medicijnen van bejaarden is natuurlijk best mogelijk maar komt niet echt lekker uit de verf. Het probleem zal zitten in het feit dat Corbijn het boek van de vrouw van Curtis heeft gebruikt. Niet het beste gezichtspunt want die gooit zichzelf wel erg in de slachtofferrol. De personages zijn platter dan plat.
Maar buiten dat is het een fraaie film, met fantastische muziek natuurlijk .

Meent u! Ik heb hem net op dvd gekocht! Zal hem morgen maar eens bekijken/becommentariëren!

Ik ga hem ook aanschaffen/verkrijgen. Dus wees blij

goede film, maar zo jammer dat de VPRO het voortijdig afkapt

ik dacht dat alleen RTL niet de aftiteling van een film liet zien, maar met deze film was juist de aftiteling en soundtrack belangrijk. ongelovelijk hoe shit de programmeurs zijn

Kan iemand me met twee dingen helpen?

- In welke scene zit Supersister - She Was Naked verwerkt?
- Welk nummer speelt er als Ian Iggy Pops plaat The Idiot heeft opgezet? Ik herkende de muziek niet van direct als afkomstig van die plaat.

Wat een eindscene trouwens, wat mij betreft stelen Toby Kebbell en vooral Samantha Morton de show in deze film, en niet Sam Riley (al is het acteerwerk in de scène als hij wakker word en besluit zich op te hangen van grote klasse).

Hier was ik altijd al benieuwd naar. Ik vind de fotografie van Corbijn erg interessant, hoewel een vriendin van mij die fotografe is zegt dat hij maar één trucje kent: overbelichting, dus deze film stond al een tijdje op de kijklijst. Joy Division ken ik overigens nauwelijks. Het zou me moeten aanspreken omdat het nogal depressieve muziek schijnt te zijn, heb het ook wel eens opgezet, maar het kon niet echt beklijven. Ik moet wel zeggen dat ik niet heel vele moeite heb gedaan.

Deze film zet uiteindelijk niet echt aan tot meer luisteren, ik vond het eigenlijk een beetje saaitjes. De karakters komen niet echt tot leven, ik heb geen idee wie de andere bandleden zijn, Curtis zelf spreekt nu ook niet echt aan en wat nou de problemen zijn dat hij zelfmoord pleegt begrijp ik ook niet helemaal. Hij moet kiezen uit twee vrouwen, lijkt me eerder een luxeprobleem. Ja hij heeft epilepsie, er zijn genoeg mensen met epilepsie die er wel gewoon mee kunnen leven. En dan kan je wel een voice-over doen waarin de hoofdpersoon zegt dat hij ongelukkig is, dat komt dan op mij weer geforceerd over. Wat een verschil met Last Days waar je gewoon uit de gebeurtenissen zelf, waar iedereen langs de hoofdpersoon heen leeft, kan zien hoe eenzaam de hoofdpersoon is. De relaties met de vrouwen blijft ook enigszins vaag. Waarom vallen ze op hem? Waarom interesseert z'n vrouw hem niet meer? Het kan toch niet alleen zijn dat ze slechts een simpel huisvrouwtje is? Het komt allemaal niet echt tot leven. Eigenlijk het enige personage dat me een beetje aanspreekt is de manager, voor de rest zijn het allemaal maar saaie lullen.

Komen we aan bij de cinematografie, die vond ik zeker wel aardig. Ik vond de zwart-wit beelden over het algemeen redelijk fraai, af en toe mooi contrastvol, netjes gekadreerd, maar het blijft wel erg binnen de lijntjes. In ieder geval wel het meest positieve punt aan de film, maar het kan Control niet redden. 2,5*.

Mooi gefilmd allemaal. Indrukwekkend ook. Dat iemand zo in zak in as kan zitten....

Treurig dat Ian maar 23 geworden is. Mooie film maar hoef deze voorlopig even niet meer te zien. De eerste paar jaar......

Je zou denken: "Had even een paar jaar gewacht, dan had je bij de 27-club gehoord.." ;-}

Vond het boeiend, (uiteraard) somber, maar ook goed geacteerd. Vreemd dat ik de muziek vroeger te 'vrolijk' vond (luisterde in de jaren '80 o.a. naar Slayer, pubertijd, je kent het wel ), maar dat was vrij onterecht, zie & hoor ik nu.

Ik wilde de film al een tijdje zien, aangezien ik groot fan ben van Joy Division.

Ik kan me voorstellen dat sommige Joy Division-fans de film tegen vinden vallen: De film draait alleen om Ian Curtis en dan met name zijn relatie met Deborah.

Ikzelf vond dit een prachtige film. De film heeft een prachtige sfeer, en de zwart-witbeelden dragen hier zeker aan bij.

Het verhaal van Curtis wordt mooi weergegeven en goed in de tijd geplaatst. Beangstigend om te zien hoe iemand langzaam kapot gaat aan zichzelf.

De eindscene was de perfecte climax: kippenvel.

Een zeer goede film over hoe een depressie kan voelen.

Wanhopig, leeg, moe, gitzwart.

Niet erg meeslepend. Je raakt nergens echt dicht betrokken bij de personages. Ian Curtis gaat één keer naar een concert met het lief van een vriend, en de volgende scène zijn die twee gelukkig samen. Wat was de reactie van die vriend? Dat soort details ontbreken en maken dit een redelijk gevoelloze film. Alles wordt zo cool en clean afgehandeld, feiten worden afgeraffeld. Gelukkig is de muziek enorm goed (met naast Joy Division ook Bowie, Iggy en Lou Reed) en de beelden die Corbijn tevoorschijn tovert, zijn ook prachtig passend bij de grauwe sfeer van de Engelse working class-stad. Gemengde gevoelens heb ik dus bij deze film. Ik denk dat hier véél meer had ingezeten.

mooi sober zwart/wit getoond aan kijker.

vind de muziek erg goed , kende maar 1 nummer van deze band.

zeker zien als je van muziek houdt

Opzich mooie film, maar het zwart-wit voegt te weinig toe (met uitzondering van een handvol scènes) en er worden te veel situaties uitgetrokken over de speelduur, ondanks dat ze niet heel boeiend zijn. De film had beter een half uurtje korter kunnen gemogen. De jaren '70 sfeer is dan wel weer leuk gedaan, en het gaf een paar mooie momenten. Maar het vervelendste was zonder twijfel dat ik niet veel met de karakters meevoelde. De film wou niet veel aandacht geven aan karakterontwikkeling (met uitzondering van Ian) waardoor de film een soort leegte had, die me niet beviel. Jammer, want voor de rest is het allemaal mooi geschoten en hou ik wel van dit soort verhaaltjes.

In korte tijd na elkaar heb ik 3 popmuziekfilms (docu) gezien, When You're Strange, The Doors en dan nu Control van Corbijn. Als het om drama gaat dan heeft Corbijn wat mij betreft de mooiste film geleverd. Oliver Stone reikt niet verder dan het cliché over Jim Morrison, waarbij er geen enkele achtergrond of poging daartoe, wordt meegegeven waarom Morrison vanaf het begin kiest voor zelfdestructie, terwijl Corbijn in een unieke eigen stijl de interne worsteling van zonderling Ian curits schetst. De zwart-wit beelden verbeelden het contrast in de verborgen persoonlijkheid van Curtis, die verscheurd raakt tussen de droom, die werkelijkheid wordt en de angst om de verstikkende maar veilge en liefdevolle muren van zijn kleine bestaan te verlaten. Corbijn projecteert deze verscheurdheid ook op de twee vrouwen in Ians bestaan, waarbij de rol van Debbie op het lijf geschreven was van de beminnelijke verschijning en de fantastisch acterende Samantha Morton.

Wat een schril contrast tussen de manier waarop Stone de dood als een terzijde aanstipt in het levensverhaal van Jim Morrison, en de tragiek waarmee Corbijn uitpakt bij het einde van Ian Curtis, dat diep in de menselijke ziel snijdt, vooral door de inbreng van Samantha Morton.

Redelijk goede film. Wel vond ik dat de vaart in de film er na een tijdje wat uit zat: de film sleepte zich met andere woorden wat voort naar het einde. Dan wel weer zeer goed was de fantastische vertolking van Sam Riley, die erg overtuigend overkwam. Ten slotte was ook de goede muziek een pluspunt.

Wat een prachtig intense en zeer meeslepende film over het leven van Ian Curtis. Meneer Corbijn regisseert hier een pareltje van de bovenste plank. Was nog niet heel bekend met de muziek van Joy Division, maar de platen van de band staan sinds het zien van deze film op repeat.

Met de tranen in de ogen nog enkele minuten blijven zitten na de laatste pak 'm beet 5 minuten. Man, zo heftig, maar zo mooi in beeld gebracht.

5*

Deze film ben ik om 2 redenen gaan kijken. Ten eerste omdat het een film van held Corbijn is en ten tweede door de goede kritieken hier. Meeslepend is een veelvuldig gebruikt woord hier.

Van alles wat ik van deze film kan vinden vond ik het nou eigenlijk alles behalve meeslepend. Ik kon echt totaal geen binding krijgen met de hoofdpersoon en leefde ook echt totaal geen enkel moment mee.

Met moeite deze film uitgekeken. 2.0*

Je vergeet de rest van zin , ondanks een ontluikende romance met een Belgische rockjournaliste en zijn epilepsieaanvallen en alle energieconsumerende optredens met zijn band.

Klopt opzicht wel. Vind alleen dat The Doors wel veel meer interessante gebeurtenissen en elementen bevat. Verhaal van Jim Morrison is gewoon iets interessanter in mijn ogen. Wel minder achtergrond inderdaad.

Ik heb in geen enkel geval het idee gehad dat hij van zijn vrouw en kind hield, ondanks een ontluikende romance met een Belgische rockjournaliste en zijn epilepsieaanvallen en alle energieconsumerende optredens met zijn band.

Herkeken, wederom prachtig.. Welkom in mijn top-10.

vond het een tegenvaller, ben een liefhebber van de muziek van joy division maar de muziek kwam niet goed naar voren in de film. verder vond ik de personages niet goed uitgediept en duurde mij de perikelen in de reationele sfeer te lang, had gehoopt op meer aandacht voor de band en de doorbraak van joy division 3 *

Deze film gaat over Ian Curtis en z'n vrouw Deborah. Verhaal is dan ook van Deborah Curtis.

Voor meer over de band, en hoe Joy Division dan verder gingen als de veel grotere band New Order, kan je veel beter "24 Hour Party People" gaan kijken

24 Hour Party People (2002)