Control (2007)

Zeker wel!

Goede film, prachtig dat Supersister met She was naked heel even als als achtergrondmuziek werd gebruikt. Dankjewel Anton Corbijn.

Een grote tegenvaller,

Een biopic vind ik normaliter nooit echt denderend, maar mijn verwachtingen lagen toch redelijk hoog aangezien fotograaf Anton Corbijn plaats had genomen op de regisseurstoel. En laat nou nèt hij, compleet falen! Het zwart - wit gebruik is niet om over naar huis te schrijven, op een mooi shot van een hoofd na met op de achtergrond een ruit en nog verder op de achtergrond de stralende zon.

Daarnaast heb ik gewoon helemaal niets met Joy Division wat voor mijn tijd was en vond ik de muziek en de problemen van Ian Curtis vooral vreselijk oninteressant. De acteerprestaties konden er wel mee door en uiteindelijk is het verhaal nog wel uit te zitten dankzij een redelijke combi van optredens, affaires, ruzies en andere persoonlijke strubbelingen ( alhoewel weinig origineel en overtuigend ).

Maar waarom dit in godsnaam bijzonder zou moeten zijn? Geen idee! Een 2,5*

Wat dolfijnentrainers met Flipper zullen hebben, heb ik met deze film.

Namelijk door met een subjectief oog te kijken en automatisch mee te gaan in de sfeer en de sleur van deze man, die het wel heeft geprobeerd met zijn aandoening en ver is gekomen, maar het uiteindelijk toch niet meer aankon.

Als een man met epilepsie leef je een onzeker bestaan, zoals Apollinisch terecht aangaf; weg is je controle, niet je laatste spatje overigens, maar de echte controle over je leven zul je nooit weer krijgen.

In deze film is duidelijk te zien dat de man daar ernstig mee worstelt, de ene dag is het beter dan de andere maar de dagen dat hij er mee worstelt worden er steeds meer.

Met drugs en drank kun je veel verbloemen, voor de buitenwereld maar ook voor je eigen gemoedstoestand, maar wat is de werkelijkheid opeens donker wanneer de nuchterheid weer toeslaat.

Uitstekend neergezet dus imo door Corbijn. Toen ik ernaar keek, heb ik me afgevraagd; zal de man zélf epilepsie hebben of iemand die dicht bij hem staat? Want het was soms érg herkenbaar en dicht bij de realiteit.

En de soundtrack is natuurlijk ook heerlijk!

****

Kippenvel krijg ik van deze film.

Het verhaal van Ian Curtis heeft me altijd al geboeid en ik wilde dus graag deze film zien.

De film heeft me niet teleurgesteld. Er wordt zo goed laten zien hoe rot iemand zich kan voelen en hoe dat zich uit. De gedachten, de gevoelens. De radeloosheid. Geweldig

Vanmiddag gekeken en weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Iedereen kan zien dat het een bijzondere film is. Zowel als verhaal, als cast, als visueel plaatje. De film is vrij deprimerend, maar het wist mij niet erg te pakken. Het verhaal, de groep alles, het kwam wel binnen maar er groeide weinig sympathie voor Ian. Het hele verhaal liet me nogal koud, terwijl ik meestal heel gauw meeleef met de hoofdpersonen. Misschien een manier van vertellen wat mij persoonlijk niet echt raakte, ik vond het wel een geweldige ervaring. Ik weet het allemaal niet, voor een doorsnee-film-kijker zoals ik, is het nog best lastig een vrij ''ander soort'' film als deze te beoordelen denk ik. Ik vond het in ieder geval goed, en het zag er allemaal erg mooi uit qua belichting, dat viel gewoon op. 3,5 sterren voor nu.

Oke... Duidelijk

(sorry hoor, ik kon het niet laten)

Haha, ik dacht ik schrijf gewoon op wat ik op dat moment dacht. En wat ik al vertelde: ik wist niet goed wat ik ervan moet denken: dan krijg je zoon onduidelijk verhaal

Zit toch een beetje in dubio, enerzijds kon ik me totaal niet inleven in de film en vond ik het maar een matig beeld van de zanger Ian Curtis, anderzijds blijft hij wel hangen in mijn hoofd en dringt de film vragen op.

De gebeurtenissen in de film komen als losstaande stukken leven over en de verdieping in het karakter van Curtis was volstrekt waardeloos. Het hoe en waarom waren toch de grootste vragen na de enige scène die wel wist te overtuigen. En dat lijkt me toch ver dan de bedoelingen van de film te staan.

Voorlopig 3 sterren, herziening zal denk ik wel nodig zijn.

Zware kost.

Wat Roel in zijn eerste alinea beschrijft had ik in eerste instantie ook. Ik vond het ook lastig om me in te leven in Curtis als persoon en vreesde even dat het nodig was om rock-liefhebber te zijn.

Maar naar mate de film vorderde werd Curtis interessanter. Ik vind juist dat het karakter van Curtis heel goed naar voren komt. Zijn twijfels, schuldgevoelens en het gevoel dat hij de controle over zijn leven verliest zijn juist mooi in beeld gebracht. Volgens mij zijn er voldoende fragmenten geweest waarin dit heel duidelijk naar voren komt.

Waarom iemand uiteindelijk zelfmoord pleegt kun je denk ik nooit helemaal verklaren...

Enorm sferische film. De scenes met de live-optredens pakken je helemaal in, geweldig. En dan ben ik dus géén bevooroordeelde Joy Division-fan. Wél ben ik na de film meteen muziek gaan zoeken (want meer als Love Will... kende ik niet). Het zwart-wit is zeker een toevoeging (of juist een goede terugstap), hoewel je qua beeldvorming op voorhand onbewust meer verwacht van Corbijn.

Nadat je bij het einde treurig wordt achtergelaten, denk je tóch 'het had dramatischer gekund'. Dat is wellicht het grootste manco, ondanks het drama had het dieper gekund en wellicht gemoeten.

Voor Curtisliefhebbers een must, voor muziekliefhebbers een aanrader, voor filmliefhebbers een tussendoortje.

Ik was ook nog redelijk bleu op het gebied van Joy Division. Tot deze film kende ik eigenlijk alleen 'Disorder'.

Toen ik deze film een aantal maanden terug voor het eerst keek, had ik een enorme kater, een geweldige hoofdpijn en zat ik ook niet heel erg lekker in mijn vel. Ik denk dat mede door dat ik helemaal in deze film getrokken werd en into de emotie van Ian was.

Een aanrader dus om deze film te kijken als je totally fucked up bent!:) Haha.

Enkele weken geleden kreeg ik een soort college waarin Ian Curtis betrokken werd. Zowel de muziek, als de film. Over het herkennen van emoties, gedachtegangen etc. Erg 'leuk'.

http://www.youtube.com/watc...

Ian Curtis was in het echt toch nog enger dan in de film.

Indrukwekkende film blijft dit!! Zo depressief, realistisch en de muziek is zo goed!

Ik wil deze heel erg graag gezien. Ben sinds dit jaar erg gefascineerd geraakt van Joy Division, een van de meest inspirerende bands van muziek waar ik nu erg veel naar luister(Radiohead, Editors en ga zo maar door). Is deze gewoon aan te schaffen bij FRS of Van Leest?

Jup

(online winkel Van Leest bestaat niet meer; nu FRS)

Heerlijk rauwe en depressieve film. Wist niet zoveel over Joy Division, word door deze film erg geprikkeld om hier wat over op te zoeken.

Hele goede film.

Deze film wou ik al een lange tijd erg graag zien, omdat ik de muziek van Joy Division en het levensverhaal van Ian Curtis erg interessant vind.

Film begint goed, al vond ik het gedeelte over Ians jeugd wat snel afgeraffeld. De stukjes met Ian en Deborah in de jeugd vond ik erg mooi om te zien. Ook het gegeven dat zij een grote inspiratiebron leek voor de nummers van Curtis(weet trouwens niet of dat ook echt zo is). De optredens met de band zijn echt ongelooflijk goed nagespeelt. De stem van Riley lijkt echt heel veel op die van Curtis en heb ik 't nog niet eens over het dansen gehad, zo goed. Misschien wel een van de beste acteeprestaties die ik ooit heb gezien! Bij sommige muzikale stukken kreeg ik zelfs kippenvel. Ook de andere bandleden speelden erg goed en leken ook echt heel veel op de band zelf. Erg leuk ook dat sommige stukken van de optredens echt letterlijk zijn gekopieerd in de film:D

Camerawerk vond ik echt heel erg goed.

De aftakeling en radeloosheid is echt super weergegeven door Riley. Het feit dat Curtis geen keuzes kon maken, er te veel druk op zijn schouders rustte.

En dan de dood van Curtis zelf, hele goede scene:)

Af en toe raakt de film wat vaart kwijt, maar acteerprestaties, Joy Division zelf, visueel en de heerlijke muziek zouden dit tot een persoonlijke favoriet kunnen schoppen.

Voor nu houd ik 't op een 4, met een sterke neiging naar 4,5.

Ook heel erg leuk dan Autobahn nog even langskwam

Annik: "Tell me your favourite movie."

Ian: "I really like... the sound of music."

Er is ook een song van Joy Division die zo heet.

Mooie, sombere en duistere film, die alle hoop in het leven teneer slaat.

zwart-wit beelden zijn mooi en stemmig en geven goed weer de Engelse jaren 80 (eind 70) sfeer

Het leven is grijs en grauw. Het doemdenken beheerst de wereld.

Toch vond ik dat het karakter van Curtis niet voldoende diepgaand werd uitgewerkt. Zijn wanhoop en angsten kwamen niet echt goed in beeld, hij leek meer afwezig en in verwarring

Iemand die zulke sombere en diepgaande zwaarmoedige teksten kan schrijven moet hier ergens een bron voor hebben gehad. Om op zo'n jonge leeftijd al zo kwetsbaar te zijn en zo teleurgesteld in het leven, dat moet ergens in je karakter opgesloten zitten en je moet ergens door geinspireerd zijn In deze film kwam dat imo niet helemaal goed naar voren.

Maar ondanks dit toch een heel goeie film die je diep raakt

Ben er niet kapot van. Je kan er eigenlijk niet erg veel kritiek op geven: de film is mooi gefotografeerd, goed geacteerd etc. Maar het komt allemaal nogal braafjes over, en steekt niet echt uit boven de rest van de biopics. Het stukje over Joy Division in 24 Hour Party People vond ik eigenlijk een stuk spannender dan deze hele film.

PS. Heel stiekum vind ik Ian Curtis niet eens zo'n geweldig interessant persoon.

Afwezigheid en verwarring kunnen nauw verbonden zijn aan wanhoop en angsten.

Natuurlijk, dat kan, Alleen vond ik het niet passen bij de intensiviteit die zijn muziek (en teksten) hebben. Het is dan meer een schreeuwende wanhoop een diepe pijn die hij heel intensief beleeft en heel goed verwoordt. Dit in tegenstelling met het filmpersonage Curtis die alles wat meer als buitenstaander beleeft...

Sombere film die op sommige momenten een beetje langdradig wordt: het zwartwit versterkt die langdradigheid, volgens mij. Maar ik denk dat het een zeer realistische weergave is van Curtis' leven en dat is uiteindelijk de bedoeling (het is niet de bedoeling geweest om een spectaculaire kaskraker te maken). Als ik er zo tegenaan kijk is de film best wel goed en krijgt hij een 3.5 van mij.

IJzersterk gespeeld met name door Sam en zijn vriendin, maar verder kon deze film me niet heel erg raken.

Leuk, maar voor mij persoonlijk niet zo bijzonder.

Misschien komt het ook omdat ik niet zoveel met Joy Division heb.

Het is inderdaad geen film die jan en alleman mooi zal vinden: je moet wel iets met Joy Division hebben, anders is het een vrij saai verhaal. Ikzelf ben gek van Joy Division en vind het fascinerend om te zien wat Ian Curtis tot zijn beslissing dreef om deze aarde zo vroeg te verlaten.

Ik zit nu nog te wachten op een film over Adrian Borland (de zanger van The Sound). Een van de weinige bands die Joy Division voor mij overtreft

Joy Division pas laatst ontdekt en luister het nu elke dag wel.

Prachtige muziek en zó ontzettend jammer dat Ian Curtis zo vroeg uit het leven is gestapt.

Ben zelf een ongelofelijk grote fan van Joy Division. Heb heel veel goede verhalen over deze film gelezen/gehoord dus deze gaat 100% zeker op mijn too see-list.