Control (2007)

YouTube - Joy Division - Dead Souls (Performance From "Control")

Vind ik toch echt wel een van de indrukwekkendste momenten uit de film. Ian Curtis die ondanks zijn wanhoop en zijn angstige blik en badend van de zweet, hele vrolijke ritmische bewegingen maakt tijdens zijn optreden. Kippenvel.

Hoewel ik de muziek van Joy Division wel ken, was ik toch niet zo bekend met de persoon van Ian Curtis.

Daarom ook dat ik dit een zeer goede film vond die veel duidelijkheid brengt in het hoe en waarom van Curtis' dood.

Prima vertolkingen overigens in deze mooie zwart-wit film.

En vooral, fantastische muziek.

Goede film, ondanks dat ik de muziek van Joy Division niet zo graag luister vind ik dit echt een sterke biografische film. Het begin is wel raar en het lijkt alsof het zo lang duurt vooraleer er iets gebeurt. De concerten hadden ook wel wat intenser gemogen. Soms dacht ik echt, wat is Ian toch een ongeloofelijke eikel, als je zo de manier zag hoe hij zijn gezin behandelde, maar ik denk dat Ian slecht met zijn gevoelens om kon en zijn epilepsie zal ook wel een grote rol gespeeld hebben.

Dinsdag 23:20 op 2BE

Anton Corbijn weet hier wat mij betreft toch wel een erg overtuigend beeld van Ian Curtis neer te zetten. Hij zet hem neer als een gewone, zelfs een beetje egoïstische, man die niet weet hoe met zijn plotselinge succes en de daarbij horende aandacht om te gaan. De beslissingen die hij dan neemt zijn menselijk en worden ook zo in beeld gebracht, er wordt heel dicht op de huid gefilmd waardoor het geheel beklijft. Ook de afwezigheid aan kleuren draagt hier aan bij, het stadje lijkt op deze manier nog grauwer dan het met kleuren zou kunnen zijn en ook past het erg goed bij de grauwe, bijna zwarte, muziek van Joy Division. Deze muziek geeft voor mij het laatste duwtje in de goede richting, waardoor deze film bij mij op de maximale vijf sterren uitkomt. Al met al een waanzinnig speelfilmregiedebuut voor meneer Corbijn.

Mooie film! Mooi dat het in zwart-wit is. Ik ken Corbijn vooral van zijn geniale foto's. Maar goed gedaan!

In de Filmkrant wordt de vergelijking gemaakt tussen deze film en Nowhere Boy. De film hebben beide dezelfde scriptschrijver en zijn beide biopics van belangrijke Britse figuren in de popgeschiedenis. De Filmkrant voert aan dat het verschil tussen beide films aantoont wat voor verschil een regisseur kan maken en daar hebben ze gelijk in.

Het script van Control is niet bepaald revolutionair en past vrij makkelijk in de traditie van biopics. Het is de uitvoering die het verschil maakt. Nowhere Boy werkt het script erg straight forward uit, Control is heel anders. Dat komt door Corbijns mooie zwartwitfotografie (waarmee hij erg dicht bij zijn fotografie blijft) en doordat deze film godzijdank heel veel overlaat aan de muziek (ik denk dat je er heel wat minder mee kan als je niets met Joy Division hebt). Buiten de muziek van de band en een aantal nummera van Curtis' invloeden (Bowie, Iggy Pop) is er geen muziek in de film gelukkig. En ook door en gewaagde keuze, namelijk de optredens door de acteurs laten spelen, letterlijk. Vooral dat laatste pakt goed uit. De muzikale delen van de film raken echt en geven je het gevoel alsof je alleen dan iets dichter tot Curtis kon doordringen. Riley maakt diepe indruk als Curtis.

De film zeilt vooral in het begin wat erg snel door het verhaal heen, maar Control is een sterk debuut van Corbijn.

4.0*

starbright boy: mooie recensie. ik kende JD niet, maar ben erg verrast. En dan heb ik het alleen nog over de muziek...

Ik ben niet echt onder de indruk van deze film. Ik had nog nooit van Joy Divison gehoord en ook niet van Ian Curtis. Zo'n vrolijke wereld is die muziekwereld dan ook niet, zo blijkt ook in deze film. Ian Curtis zet een prima rol neer als de leadsinger van de band. Zijn (korte) levensverhaal komt in een film van twee uur voorbij.

Dat is dan ook gelijk het grote probleem van deze film. Die paar jaar waar het over gaat zijn niet interessant genoeg om twee uur film mee te vullen. De muziek is redelijk, al zal ik er zeker geen fan van worden. De keuze voor zwart/wit is trouwens wel goed, want daardoor komt het mijns inziens allemaal wat authentieker over.

Toch scoort de film uiteindelijk geen voldoende, omdat het allemaal te oninteressant is, Curtis eigenlijk maar een vervelende gast is en de film ook totaal geen emoties bij me oproept. Nee da zie ik bijvoorbeeld liever een "Walk the Line", waar een levensverhaal van iemand die mij verder ook niet zo interesseert, wel op boeiende wijze uitgewerkt wordt.

2,5*

Mooi debuut van Anton Corbijn als regisseur, die door zijn grote ervaring als fotograaf prachtige zwart/wit beelden op het scherm kan toveren en enorm bijbrengen tot dit drama.

Nog een pluspunt van de regisseur was natuurlijk dat hij Joy Division goed kende, en een aanhanger was van hun muziek, dat enthousiasme (ook al is het een sombere film) vind je terug in de film. het gebruik van het zwart/wit vond ik een prima keuze en de muziek zit vanzelfspekend ook zeer goed.

Kortom een mooie biografie, ik durf niet te zeggen dat hij beter was dan Walk the Line, maar ik vond hem wél realistischer

Fijn kijkje in de keuken hoe die wereld van "Ian Curtis" er uit zag.

Het blijft goede muziek, met die beelden erbij.

Ik heb er van genoten.

Verhoogd! Film blijft na 1 maand nog in mijn hoofd zitten. Dat in tegenstelling tot andere films die ik met 4* heb beoordeeld.

Sterk film zeg. Alles sprak me aan, de manier van filmen, het acteer werk, het thema.

Erg leuk om te zien.

Na mijn indruk probeert ie vrolijk te doen als een boer met kiespijn.

Tja, sorry trouwens als ik met die opmerking een beetje betweterig overkom, dat was niet zo bedoeld. Maar als je naar de liveclips van de echte Joy Division kijkt, krijg je wellicht een andere indruk. Zo niet, dan is dat natuurlijk je goed recht . Maar voor mij persoonlijk zijn die bewegingen juist angstig en wanhopig, zo heeft hij ze zelf ook uitgelegd.

Grappig trouwens dat je die reactie plaatste op de dag dat het exact dertig jaar terug was dat de band voor het laatst optrad !

Geweldige film, maar ik krijg het gevoel dat Anton Corbijn hier meer krediet krijgt omdat hij een Nederlander is.

@Flipman: Ja, inderdaad, daar is het dan wel een stuk minder met de bewegingen. Alleen veel zie je niet want het is nogal donker.

En van het 2de: Mag trots wezen op mezelf. Zou nog trotser zijn als ik het bericht plaatste op de jubileumdag dat ze waren begonnen.

of op dat de dag dat-ie het loodje legde.

Downloadbericht verwijderd.

Dat is ook zo, dat gaat bovendien ook automatisch, zulke bewegingen.

Ik heb van een aantal JD fans gehoord dat Ian in deze film nogal in een donker daglicht word gezet.

wel een mooi donker daglicht (:

mooie film over een bijzonder persoon. Alleen jammer dat we zo kort van hem hebben mogen genieten.

Ik denk dat je ergens ook wel een donker persoon moet zijn als je deze muziek kunt maken.

Ik moet de film maar weer eens gaan kijken toch al weer een tijdje geleden, de muziek daarin tegen draai ik nog iedere week. Ik heb ook nog geen band gevonden die in de buurt komt kwa stijl

Op wat voor een manier dan?

Ik denk dat die bedoelt dat Ian overkomt als een persoon die nooit lol heeft en altijd deprie lijkt terwijl dat natuurlijk niet altijd was. In de film vind ik dat trouwens niet altijd zo, vooral in het begin valt dat wel mee.

@ Don Dijk,

Hij word neer gezet als een onhandelbaar persoon.

[oorspronkelijk geschreven op 6 maart 2008]

Als de hoogbegaafde die zich verwondert over de domheid van zijn medemens en zijn pleidooien over astrofysica en kwantummechania slechts met onbegrip beantwoord ziet. Zo komt ook Ian Curtis steeds minder op één lijn te staan met "de echte wereld" naarmate zijn rockcarrière en hij zijn heil zoekt in drank, drugs en muziek van Bowie en Iggy. Toch heeft hij alles nog enigszins in eigen hand. Dat verandert als hij een muziekcontract aangeboden krijgt en hij zelfs zijn eigen leven niet meer kan uitstippelen. Hij verliest bovendien de grip op zijn gevoelens voor de vrouwen in zijn leven en krijgt te maken met epilepsie. Weg is ook dat laatste spatje controle.

Op een ongekende manier weet Sam Riley deze machteloosheid te portretteren. De concertregistraties met publiek dat losgaat op het leed van Curtis zijn geweldig. Combineer dat met de fraaie zwart-witfotografie en je hebt een prachtige prent die eer doet aan een van de beste bands van de jaren zeventig en tachtig.

De relatie van Curtis met Annik Honoré had wat beter uitgewerkt mogen worden en in het begin van de film wordt er misschien iets te veel van de hak op de tak gesprongen, maar dat weegt lang niet op tegen de pluspunten waar de film rijk aan is.

Best wel goeie topic dat visueel ook de sfeer kan ondersteunen: zwartgallig. Deed me voor het kijken denken aan Last Days, dat een vrije interpretatie geeft van het einde van Kurt Cobain. Last Days benadrukt echt wel de sfeer, terwijl Last Days een biopic is dat sfeer als stijlelement gebruikt. Zeker niet slecht, al is het ook enkel Ian Curtis dat boeit, terwijl de rest van de cast vervalt in cliché voorstellingen. Deels wel een troef, omdat hierbij de vervreemding van Curtis met z'n wereld wordt benadrukt. Af en toe rammelt het script, maar kan de film gelukkig nog net genoeg boeien. Al zal je wel een liefhebber van de muziek moeten zijn om hier echt van te kunnen genieten.

Ik zit te twijfelen of ik deze film zal kijken. Ik heb nog nooit gehoord van de band Joy Division en ben niet echt een liefhebber van films die muziek als hoofdthema''s hebben.

Is deze film dan wel de moeite waard of is dit voor de echte liefhebbers/kenners?