Control (2007)

Corbijn has no control

Het minste wat we van een gerenomeerd fotograaf kunnen verwachten, is dat zijn fotografie het gemiddelde overstijgt en imponeert waar mogelijk. Corbijn slaagt daar bijna de volle honderd procent in, maar beperkt zich uiteindelijk ook tot het visuele aspect van de film.

'Control' ademt sfeer uit, maar haalt daar zelden zijn gram uit op emotioneel vlak, ook al omdat Corbijn nooit echt buiten de conventies van het genre en diens onlosmakelijke aanhangsels (lees: clichés) weet te treden.

Love will tear us apart, ...en wij ondertussen maar dansen, kraamde Marcel Vanthilt uit tijdens de Belgische première. Hij positief, ik relatief negatief. De muziek van Joy Division is, mede door de fabuleuze prestatie van Sam Riley (geen loutere imitatie...), even tijdloos op het grote scherm. De bij vlagen briljante concertreconstructies zijn dat eveneens, maar daar blijft het ook bij.

Hoezeer Corbijn met zijn zwart-wit fotografie (deed me denken aan de stijl van 'Repulsion' en dergelijke, met veel oog voor contrast) een sfeer van nihilisme en nietigheid tracht neer te zetten, de emoties die daarmee gepaard moeten gaan, komen onvoldoende tot uiting.

De voornaamste oorzaak voor het achterwege blijven van deze emoties, kan men wijten aan het clichématige en bij momenten stroeve karakter van de prent. Zo vangt 'Control' overhaastig aan met enkele aan het genre verplichte elementen, heeft de prent last met personages van karikaturale aard, en voelt de poëtische invalshoek (op Curtis' laatste woorden na), net als de symboliek, geforceerd aan.

Uiteindelijk had 'Control' alles voorhanden om het tot een voltreffer te maken: een gerenomeerd fotograaf als regisseur, meesterlijke muziek, een grimmig verhaal en een heerlijke link met het surrealistische 'Stroszek' (naar verluidt Curtis' laatste film voor hij stierf); ware het niet dat Corbijn zich net iets te gemakkelijk liet meeslepen in de wereld van een persoonlijkheid.

2.5*

Ben iets minder positief. Het verhaal kabbelt maar wat voort, er worden hier en daar, gevoelsmatig enkele dingen weggelaten die je eigenlijk, emotioneel gezien wel nodig hebt en hierdoor had ik totaal geen empathie met Curtis. Wel mooi gedraaid, maar ik had ook niet anders verwacht...

3*

Wie is Ian Curtis? En wie zijn Joy Division? Ik kende heel de band niet voordat ik deze film ging kijken. Toevallig heb ik onlangs op BBC een documentaire-reeks gekeken, waar erg veel vertelt werd over de sfeer in de muziekindustrie in deze periode. Interessante verhalen waren dat. 'Control' van Anton Corbijn heeft mij deze sfeer niet alleen laten zien, maar heeft me van top tot teen in die sfeer weten mee te slepen. Al die verhalen die ik gehoord, ik 'voelde' ze. Ik hou eigenlijk niet van deze muziek, maar het werkte zo verdomd goed.

Briljante fotografie en geweldige rollen (ik kan het niet met de echte bandleden vergelijken, maar dat kan me ook weinig schelen) maken dit tot een overweldigend geheel; een meesterwerk van de eerste orde.

Grootste minpunt is voor mij het einde: ik had graag gezien dat de laatste scene eruit was geknipt. De credits meteen na de zelfmoord had een veel grotere impact gehad. 4,5* hele dikke sterren en top 10 materiaal. Grote klasse!

Control is eigenlijk een grote foto. Schitterende beelden zoals ik die weinig gezien heb in een film. De setting, een ultiem boring grijs blokkendorp, komt in de zwart-wit uitvoering nog treffender naar voren. Helaas duurde het voor mij lang tot ik de film zelf ook echt top begon te vinden. Tot driekwart van de film schiet het eigenlijk niet op, wordt de verder niet bijzondere ontwikkeling van de band zelf in kaart gebracht, en zie je Ian nog weinig veranderen. Wel een aantal humoristische conversaties en scenes.

De ontwikkeling komt ook pas op het einde waarin dit ook meteen erg indrukwekkend naar voren komt. Emotioneel een sublieme rol van Riley, je voelt je met Ian mee afglijden in een uitzichtloze situatie met de band, zijn ziekte en de onmogelijke liefde voor twee vrouwen.

Control krijgt van mij 4*, ik heb het nog niet eens over de muziek gehad, maar het lijkt me geen geheim dat ook ik groot fan van Joy Division blijf, zeker nu ik de achtergrond pas echt goed te begrijpen.

"I've been waiting for a guide to come and take me by the hand..."

De film begint met een ander citaat, uit Heart And Soul, in plaats van deze openingszin van Disorder. De film gaat immers toch over het feit dat Ian de controle over zijn leven verliest. Daarom is het toch mooi dat de titel eigenlijk eerder zou slaan op de openingstrack van Unknown Pleasures, Joy Division's debuut album, dan op de eerste song van de tweede kant van de plaat, She's Lost Control; het woord 'disorder' kun je immers ook vertalen als een gebrek aan controle.

De titel is in ieder geval goed gekozen. Ik zie het zelfs niet langer als een referentie naar She's Lost Control, en bovendien laat de titel alleen al zien hoe serieus er met het onderwerp omgegaan wordt, en waar het precies om draait; om Ian Curtis, wel te verstaan. En dan niet de 'Legende', nee, om de Man.

Want we zien in deze film inderdaad de zanger, tekstschrijver en dus het brein achter de zeer invloedrijke Britse post-punkband Joy Division die veel te vroeg besloot het Aardse Tranendal te verlaten; hij was nog maar 23!

Ian Curtis was een jongeman met een voorliefde voor (obscure) literatuur, poëzie en muziek, met Iggy Pop, David Bowie en Lou Reed als grootste helden. Ook was Ian iemand die vérder dacht dan het saaie bestaan in Macclesfield; de rockheldenstatus van eerder genoemde artiesten was een jongensdroom voor hem. En die kwam ook uit, hoewel grotendeels ná zijn dood.

Het begon allemaal met optredens van plaatstelijke bands, tot dat ene, legendarische concert van The Sex Pistols in The Lesser Free Trade Hall in Manchester (een concert at ik overigens op LP heb staan!); al wie daar aanwezig was, zag het als zijn morele plicht om succes in de muziek na te streven, en dat deed men ook. Na dit concert bood hij zich aan als zanger en tekstschrijver voor de piepjonge Bernard 'Barney' Dicken (later Bernard Albrecht, later Bernard Sumner) en Peter 'Hooky' Hook, die respectievelijk de edele kunst van het bespelen der elektrische gitaar en basgitaar onder de knie probeerden te krijgen. Hier ontstond Warsaw, een band die de punk van The Pistols nastreefde, maar uiteindelijk evolueerde die het genre punk overtrof. Later veranderden ze hun naam in Joy Division. De rest van het verhaal is reeds opgenomen en alom bekend in de Geschiedenis der Rock-Notabelen...

Dat zég ik nu wel, maar hier heb ik het dan dus slechts naar de rijzende faam van Joy Division. Maar de fílm gaat over Ian.

En daar mag ik als kijker ontzettend gelukkig mee zijn; hoe een groot fan ik ook ben van Joy Division, het feit dat dit het verhaal van Ian is, in plaats van dat van de band, maakt het alleen maar realistischer. Want ook al gebeuren er in een film die de historievan een hele band optekent alleen maar dingen die op ware feiten berusten en zou alles voor de volle honderd procent kloppen, dan nóg, vanwege de hoge status die de groep inmiddels heeft, zou de film erg opgeblazen aanvoelen. Dat gevoel heb ik hier niet, omdat deze film gaat over een man, die zich bij een band voegt en daarin elementen aantreft die zijn 'gezag', zijn 'controle' ondermijnen; in het eerste geval zijn epilepsie, de groeiende angst en de schaamte voor de volgende attaque en de depressies die bijwerkingen zijn van de medicijnen die hij hiertegen inneemt, dan zijn buitenechtelijke liefde voor/met een Belgische Schone en uiteindelijk de druk die de stijgende roem van de band en de daarmee gepaard gaande verwachtingen teweeg brengen. Al deze elementen worden in deze filmop een volstrekt geloofwaardige wijze gepresenteerd, zonder legendarische fabels en andere verzinselen om de film op te leuken, gezien de invloed en de huidige status van Joy Division. Legendes zijn in deze film taboe!

Voor de mensen die in dit verhaal een (grote) rol spelen, hebben de makers over het algemeen een -in ieder geval in uiterlijk- perfecte match gevonden! En anders wel in uitstraling.

Craig Parkinson's Tony Wilson had iets meer mogen (glim)lachen, maar de biografiën Touching From A Distance door Deborah Curtis, Torn Apart: The Life Of Ian Curtis door Mick Middles en Lindsay Reade en de film 24 Hour Party People geven mij een bepaalde indruk van Tony, als iemand die gestudeerd heeft en zijn intelligentie aan iedereen wil laten merken, met citaten en indrukwekkende feiten. Voor zover Tony in de film voorkomt, wordt deze indruk inderdaad bevestigd. Wilson wordt hier ook iets serieuzer neergezet dan in 24 Hour Party People, ook al lijkt Parkinson qua uiterlijk meer op Steve Coogan, de komiek die Wilson speelt in 24HPP dan op de échte Tony Wilson, die ook optrad als co-producent voor de film.

Deborah 'Debbie' Curtis is, net als in haar (auto)biografie ('auto' staat tussen haakjes, omdat het gaat over haar leven met Ian) de liefdevolle vrouw die veel voor haar man overheeft, maar uiteindelijk van hem vervreemd raakt. Ook zij heeft geen controle meer over haar huwelijk, en ze weet ook niet of, en zo ja hoe, ze deze kan herwinnen. Ook hier gaat het meer om uitstraling dan om uiterlijk, hoewel ze qua uiterlijk toch zeker goed genoeg gekozen is!

In Touching From A Distance wordt Annik (Honoré, gezpeeld door Alexandra Maria Lara) door Debbie (hoewel niet met zoveel woorden) omschreven/gezien als de slet die haar man inpikte. In Torn Apart doet Annik zichzelf uit de doeken als iemand die er veel moeite mee had een relatie met een man te hebben die getrouwd was, ook al verzekerde hij haar dat z'n huwelijk zo goed als dood was; de film koos voor de Gulden Middenweg; ik als kijker kon beslissen van welke kant ik haar kon bekijken, maar ik kwam er niet helemaal uit. En hoewel dat heel erg tegenstrijdig lijkt, was dat toch heel bevredigend. De film dringt geen mening over haar op, dat vond ik erg goed.

Toby Kebbell speelt Rob Gretton, de manager van de band.En dat doet ie goed! Hij en Paddy Considine (die Rob speelde in 24HPP) lijken er allebei genoeg op, maar deze film neemt wel iets meer tijd voor Rob. Rob klopt in de film hélemaal als de Man met de Centen die Verder Geen Gezeur Aan Z'n Kop Wil! In Torn Apart staat een foto van Rob, en aan de uiterlijke eisen wordt zeer voldaan.

Van Martin Hannett (de hiervoor onbekende Ben Naylor) zagen wehelaas bar weinig. Maar goed, van Alan Erasmus zagen we helemáál niks. Qua uiterlijk klopt ie, maar we wamen niet verder dan dat we zagen dat hij de Man Achter de Knoppen was, en dat ie liever geen muzikanten in zijn studio wilde; muziek maken deed ie liever zelf. Maar goed, dit is ook niet zijn verhaal.

De overige bandleden: voor Stephen 'Steve' Morris (helemáál niet met dubbel S!), gespeeld door Harry Treadaway, Barney, gespeeld door James Anthony Pearson en Hooky, gespeeld door Joe Anderson heb ik alleen maar of over; ze speelden hun instrumenten zelf, en ze leken genoeg op de echte bandleden om mezelf helemaa l in het verhaal te kunnen laten opgaan. De film nam niet echt de tijd om ze te leren kennen, maar voor zover klopten ze allemaal goed; Steve was overduidelijk het jongste lid van de band, Barney bij afwezigheid van Ian de leider (een rol die hij na diens dood ook daadwerkelijk permanent op zich moest nemen in New Order) en Hooky was ietwat terughoudend. Maar vooral Hooky klopte! Zeker qua uiterlijk, maar ook qua stem! En samen met Ian (Sam Riley) waren zij één hele film lang Joy Division!

Riley speelde de stemmen van de hemel. Ian's bewegingen, uiterlijk, persoonlijkheid, álles was daar! Ik kon me in hem verplaatsen als zijnde Ian Curtis, maar dit keer ook wérkelijk de Man ipv de Legende; want als ik de biografiën las, had ik nog steeds de Legende in mijn hoofd, omdat ik ook tijdens het lezen vaak Joy Division draaide. Nu zag in zijn leven op het Witte Doek, en nu zag ik, maakte ik voor het eerst de Man mee.

Zoals gezegd waren ook de liveperformances van Riley erg goed, zowel het spel (het spastische gedans) als de zang. Hoewel Ian toch meer gebruik maakte van zijn diepe baritonstem, en die hoorde ik Riley niet veel gebruiken. Riley sleept je mee en laat je niet los. De rest van de cast vult hem perfect aan.

Wat de rest van de soundtrack betreft; die is ook dik in orde, met klassieker van Lou Reed/The Velvet Underground, David Bowie, The Sex Pistols en Roxy Music. Maar voooral muziek van Joy Division, hoewel ik maar drie originele opnamen van die band heb kunnen tellen; in het begin hoor je het intro van No Love Lost, later speelt Love Will Tear Us Apart, waarna je de band in de studio ziet, maar de song gaat niet over in een live performance; dit keer playbackt Riley, alsof deze tijdloze klassieker niet aangetast mocht worden. Verder horen we tegen het einde van de film Atmosphere en tijdens de aftiteling The Killers met hun versie van Shadowplay, die eigenlijk geheel ongepast is; beter had men hier kunnen kiezen voor Ceremony van New Order, of een versie daarvan uitgevoerd door de cast. Mét Riley, wel te verstaan, omdat Ceremony oorspronkelijk een Joy Division song is!

Gelukkig is de film geschoten in zwart wit. Kleur zou niet hebben gewerkt. Bovendien ís de film in kleur; je hoofd vult immers elke kleur in! Kleur is hier een overbodige luxe. Als ik, toen ik de zaal uitliep opeens slechts in zwart grijs en wit tinten kon zien, zou ik daar het eerste halve uur niks van hebben gemerkt!

Een zeer sfeervolle en verfrissende film. Verfrissend, omdat de film in het begin een klein beetje van de hak op de tak springt, op een manier die mijn wenkbrauwen toch wel enigszins in hoogte deed stijgen. Naarmate de film vordert valt dit niet meer op, omdat de film je vastgrijpt, om je na afloop van de aftiteling nog stééds niet los te laten (wat heel bijzonder is, omdat je weet wat er gaat gebeuren)!

Anton Corbijn had een opzet; hij wilde een film maken over Ian Curtis, niet over Joy Division. Over een Man, niet over een Mythe. Over Liefde en Wanhoop, niet over Roem en Succes. In deze opzet is hij zeer goed geslaagd, met een film waarvan elk frame, zoals eerder gezegd, een geslaagde foto had kunnen zijn. Want, ook al is het een Corbijn film, het draait hier niet om de fotografie, maar die weet de boel wel fantastisch te versterken!

Ik zet normaal geen films op # 1 in mijn Top-10 die ik niet op DVD heb, dat is een regel. Dan overtreed ik die maar een keer.

"Here Are The Young Men..."

Wederom een uitstekende karakterstudie van het jaar 2007. Net als Le Scaphandre et le Papillon weet de regisseur bij Control de goede snaren te raken. Dit komt mede door de fantastische acteurs (met name Sam Riley), de muziek en natuurlijk het prachtige camerawerk.

Best een prettige film die fijn wegkijkt, mede door het enorm goede acteerwerk en de prima muziek natuurlijk.

Maar ik ben toch van mening dat een band als Joy Division een wat ruwer, onconventioneler en ongepolijster film had verdiend.

Dit ging toch wel richting Hollywoodachtig biopic-materiaal.

Sfeervolle en vooral intieme film over een rock-fenomeen van voor mijn tijd, al heb ik de platen van Joy Division wel. Prachtig geschoten in zwart wit, een erg knappe rol van Riley, een sterk debuut van Corbijn. Stiekem trek ik Unknown Pleasures toch maar weer eens uit de kast...

3,5*.

De eerste film van 2008 die ik in de bios gezien heb, dat er nog maar veel mogen volgen dit jaar.

De grootste troef die fotograaf Corbijn uitspeelt is z'n geweldige oog voor mooie en sfeervolle plaatjes. Control oogt zeer mooi, zwart/wit in hoog contrast net zoals hij eigenlijk veel van z'n beroemde foto's van rock/pop-sterren heeft geschoten. Zodoende past deze film naadloos in het indrukwekkende oeuvre van neerlands beroemdste fotograaf.

Het l(e)ijdend voorwerp uit de film Ian Curtis en Joy Division. Ik ken de muziek (min of meer) en ik ken het verhaal maar eigenlijk me er heel erg in verdiept heb ik me nooit. Het beeld wat ik van de jongeman heb is nu grotendeels afkomstig uit deze film. Aan de ene kant is het knap dat Corbijn een ingetogen portret weet te schetsen, dat er geen rock&roll afgod op het doek getoverd wordt. Ik zie een getalenteerde maar ook wel labiele jonge knul die aan de ene kant best gevoelig zal zijn maar eigenlijk ook net zo goed een enorme egocentrische lul is. Ach.. de wereld haat mij en niemand begrijpt me.

Maar toch, ik miste wel een beetje de tragiek en het drama in deze film. Misschien is het allemaal net wat te ingetogen, mist het net het filmisch interessante rauwe randje. Het aftakelingsproces wordt wel in beeld gebracht maar eigenlijk dacht ik op het eind toch een beetje; "Goh, was dat nou alles. Moest hij zich daarom nou van kant maken?" En dat lijkt me toch niet de bedoeling.

Uiteindelijk resulteert het regiedebuut van Corbijn in een hele behoorlijke film met sterke en mooie beelden, sterk acteerwerk van vooral de hoofdrolspeler en natuurlijk erg coole... muziek.

3.5*

Kende Joy Division niet echt voordat ik aan deze film begon. Na een tweede maal de film te hebben gezien is de film vooral wat beter bevallen. Op het eerste gezicht is het toch een ietswat cliche verhaal over de opkomst en ondergang van een rockster, maar grijpt toch erg aan. De fotografie is werkelijk fenomenaal met dat zwart wit. Die scene waarin Ian het haat t-shirt draag is voor mij het hoogtepunt. Niet alleen is het een hele mooie geschoten scene, met Ian die op de maat van de muziek over straat loop en een sigaret opsteekt, maar iets van een ongrijpbare coolheid. De droge ondertiteling bij die scene maakt het helemaal compleet.

Het is al fijn dat ik mij eindelijk weer eens kon overgeven aan een speelfilm die over een artiest in een bepaald genre gaat waar ik weinig mee heb. Vaak begin ik er al geen eens aan, of erger ik mij kapot.

Indrukwekkende film.

Blijft nog wel even in mijn gedachten. Het is toch wel een erg triest verhaal.

De hoofdrol van Sam Riley is subliem. Hoe hij deze introverte maar tegelijk expressieve rol vormgeeft is prachtig (naturel).

Wel een opmerkelijke keuze om een dertigjarige actrice (Morton) een 19 jarige Deborah te laten spelen. Maar ze lijkt hier niet zo oud en het heeft me niet gestoord.

Het zwart-wit en de shots van Corbijn stralen veel warmte en passie uit. Bijzonder vormgegeven. De locatiekeuze is ook goed.

Nog wat interessante weetjes:

Riley werd geboren in het jaar dat Ian Curtis overleed (1980).

Riley was de zanger van het onbekende bandje 10000 Things:

http://www.myspace.com/10000thingsleeds

Hij heeft in real life een relatie met de actrice die Annik Honoré speelt.

Prachtige film waarin Ian langzaam tot het besef komt dat hij zijn eigen leven niet meer onder controle heeft en met hem op de loop gaat. Verschrikkelijk mooi geschoten, maar wat wil je anders met Anton Corbijn. Erg goede vertolking van Sam Riley die erg waarheidsgetrouw schijnt te zijn. Verder natuurlijk fantastische muziek.

Helaas was de film af en toe te simplistisch en leken er veel details weggelaten te zijn. Dat weerhoudt mij van het geven van de volle 5* en blijf dus steken op 4,5*

Zeer indrukwekkend en ontroerend portret van de getergde Ian Curtis, een liefdevol maar tegelijk ontzettend moeilijk persoon die meer en meer in zichzelf verstrikt raakte. Corbijn heeft een feilloos oog voor schitterende composities, waardoor Control er tot in de kleinste details geweldig mooi uitziet. Dé klapper vond ik het shot vanaf het podium nadat Joy Division door het ontbreken van Curtis na twee nummers van het podium wordt gekegeld; Tony Wilson en Ian Curtis praten nog wat na over de memorabele avond, terwijl op de achtergrond in een lege concertzaal her en der wat stoelen verspreid liggen. Maar naast dit shot zijn er nog talloze momenten op te noemen dat je de film bij wijze van spreken stil kunt zetten om even een uurtje naar de geweldige beeldcompositie te kijken.

En dan hoofdrolspeler Sam Riley, mein Gott wat is hij adembenemend als Ian Curtis. Het is bijna griezelig hoe goed de zanger wordt neerzet, en hoe hij tot op zijn spastisch marcherende danspasjes en schichtige blik aan toe perféct wordt geïmiteerd.

Als film is het soms iets te snel en te makkelijk; om een mooi verhaal ook goed te vertellen mist Corbijn misschien nog wat ervaring. Hij jaagt hier en daar nogal snel door de feiten heen terwijl het misschien mooier was om wat details te belichten, zoals het ontstaan van de band, het proces van songschrijven of de momenten in de studio. We zijn te snel van geen band bij het eerste optreden van Warsaw, net zoals we te snel zijn van één regeltje op papier bij She's Lost Control op het podium. Maar goed, dit neemt nog niet weg dat ik Corbijn's eerste film érg indrukwekkend vond. 4*

Ik vond dit een hele integere film. Er werd niet allerlei poeha bijgehaald en ik had niet het gevoel alsof het verhaal erg overdreven gedramatiseerd is. Gewoon heel puur. Heel mooi.

Qua acteerwerk vond ik Ian maar vooral ook Debby erg vlak overkomen. Op zich hoorde dit, vooral in het geval van Debby, bij hun personages maar soms hadden ze iets meer emotie kunnen tonen. Maar dat maakt niet dat ik deze film minder mooi vond. Ik vind het een zeer geslaagde film.

De film begint erg sterk en vol verwachting hoop je dat de ups en downs van "de band"steeds groter zullen worden naarmate de film zich vordert. De eerste optredens gaan lekker, er wordt redelijk geacteert en het play-backen wordt geniaal gebracht door S. Riley.

Erg jammer dat de rest van het verhaal inkakt in een ouderwets love-story script, bovendien is het biographisch niet spectaculair genoeg om er een opwindende film van te maken. De zanger lijkt geen echte rasartiest te zijn (ik kan ernaast zitten), i.i.g. werd zijn talent totaal niet uitgediept en komt het op mij over dat hij alleen maar over een goede stem beschikt en werd meegesleurpt in de muziekwereld zonder daar zelf achter te willen staan met name omdat het zo'n grote omvang kreeg.

Hij hinkt dus op 2 gedachten en dat was wat wij de hele film kregen

voorgeschoteld. Geen heftige uitspattingen of nare zijweggetjes die bij de meeste Rock 'n Roll juist zo interessant zijn om te tonen op een wit doek. Nee, daarintegen krijgen wij te maken met zijn ziekteverschijnsel, liefdesrelatie en een vlak personage dat uitmond

in een bekende spoiler.

Geef mij maar dan iets dromerigs zoals The Last Days van Gus van Sant of een lekker rauw levensverhaal van Herman Brood.

De speelduur had korter gemogen en de beelden, zowel de montage als de shots waren niks bijzonders. De muziek was niet verkeerd maar ook daar zijn er weinig uitschieters te vinden.

Beetje jammer allemaal!

Mooie film, maar eigenlijk had ik er nog meer van verwacht. De zwart/wit-fotografie van Anton Corbijn is inderdaad heel mooi, maar ook weer niet verbluffend. Manchester is de ideale stad om in grijstinten vast te leggen, en met ‘Control’ is het eens te meer bewezen; maar een extra dimensie? Nee, die weet Corbijn er niet bepaald in te leggen: daarvoor blijven zijn plaatjes te zeer gericht op het registreren van de figuur Curtis en gaat de cineast geen eigen leven lijden. Een keuze die we hem, als debutant, echter gemakkelijk kunnen vergeven…

En nu we het toch over Curtis hebben, Sam Riley zet een doorleefde vertolking neer, die hem hopelijk wat naambekendheid zal opleveren. Helaas is er ook hier een “maar” aan verbonden: de figuur ‘Ian Curtis’ komt immers niet verpletterend uit de verf, integendeel, de vraag naar wie of hoe hij geweest is wordt er alleen maar groter op. Was hij een overgevoelig intellectueel of een lichtgeraakte burger, een muzikaal genie of een regionale snotneus? Het zijn vragen waar Anton Corbijn alleen maar uitroepingstekens bij plaatst, in plaats van ze daadwerkelijk te beantwoorden. Bovendien kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat 2 uur wel erg veel is voor dit verhaal, en wie niet echt van de muziek houdt durft al snel even wegdromen... Schande, schande, schande!

Of misschien speelt mijn vooringenomenheid me weer parten en is ‘Control’ gewoon een schitterende film? Over x-aantal jaar krijgt u een antwoord van me. Tot dan moet u het stellen met deze halfslachtige review, waarvoor mijn excuses.

3,25*

Corbijn debuteert met indringende film over muzikaal genie Curtis

Control is een ontroerende, indrukwekkende en schitterend vormgegeven film geworden. In sfeervol zwartwit portretteert Corbijn het milieu waaruit Curtis is voortgekomen. Hij groeit op in Macclesfield, een stadje onder de rook van Manchester. Maar hoe eigenzinnig, artistiek en rebels hij ook is, hij ontgroeit Macclesfield niet. Op 19-jarige leeftijd trouwt hij met Deborah, die per se in het benepen stadje wil blijven wonen en algauw heeft Curtis de verantwoordelijkheid voor een gezin.

Ondertussen timmert dit supertalent aan de weg met de postpunkband Joy Division. Corbijn heeft geen muziekfilm willen maken - het onderwerp is de worsteling van Curtis met zijn talent, zijn burgerlijke bestaan, zijn snelle roem en zijn epilepsie - maar de muziekfragmenten behoren tot de meest intense momenten van de film. De acteurs hebben de muziek zelf nagespeeld en acteur Sam Riley heeft de complete look, feel en sound van Curtis. Curtis gaat zo in zijn muziek op dat hij zeer veel van zichzelf vergt. Gaandeweg kan hij het steeds moeilijker aan om zich zo te geven op het podium.

Het debuut met Unknown pleasures in 1979 doet alle muziekrecensenten en vele muziekliefhebbers versteld staan. De plaat staat vol vernieuwende, donkere, zware rock die je niet zou verwachten van deze jonge twintigers. Maar de roem valt Curtis zwaar. Hij blijft loyaal aan zijn vrouw en kind, maar beschouwt zijn vroege huwelijk als een grote fout die hij niet meer ongedaan kan maken. Tijdens een tournee begint hij een relatie met een ander, maar hij is niet in staat om te gaan met zijn verwarrende gevoelens jegens zijn vrouw en jegens zijn minnares. Hoe geniaal zijn muziek ook is, Curtis gaat kapot aan een doorsnee probleem in de liefde. De vernieuwer van de muziek raakt verstrikt in een gewoon, burgerlijk relatieprobleem en hij is niet in staat een uitweg te vinden. Uiteindelijk verhangt hij zichzelf op 18 mei 1980, enkele maanden voordat de tweede plaat zou uitkomen.

Corbijn werkt heel rustig naar dit moment toe. Hij haalt geen fratsen uit en bouwt het verhaal langzaam en zorgvuldig op. Zijn aanpak, om Curtis eerst als worstelend mens te tonen en dan pas als muzikaal genie en idool, is origineel. De onbekende hoofdrolspeler Riley is geweldig als introverte, twijfelende twintiger. De worsteling en ook de gekte van Curtis zet hij onwaarschijnlijk geloofwaardig neer. Hoe droevig het einde ook is, Control is een film om van te houden. En een mooie aanleiding om net iets vaker eens een plaat van Joy Division op te zetten.

Uitstekende film over Ian Curtis. het verhaal wordt gortdroog verteld en dat heeft zo z'n voor- en nadelen. Zo mogen we zeggen dat de cinematografie ijzersterk is en dat de grijzige zwart/wit beelden een bepaald soort angstige realiteit bevatten waar moeilijk uit te ontsnappen valt. Ook de cadering is erg apart, door veel lege ruimtes krijgen we een leger gevoel en dat versterkt in feite de deprimerende emotie van de protagnist. Het is dan ook vooral het droge, en de leegte en de vele zaken die worden weggelaten die (ook op verhaaltechnisch en letterlijk psychologische wijze) dit tamelijk unieke beeld vormen. Het staat allemaal prima in functie van het hoofdpersonage maar oversneeuwd in mijn ogen absoluut het gevoel voor muziek. Iggy Pop, Bowie, we zien ze allemaal langs komen maar voelen er niks van. Het zou mooi geweest zijn als dat wel het geval was geweest maar ik ben bang dat dat ook weer afbreuk zou doen aan het uiteindelijke effect. Hoe dan ook een erg goede film, alhoewel meer een aanrader voor liefhebbers van films als Christiane F. en The Wall dan van Walk the Line en The Doors.

Erg mooie vertelling over de zanger van de magistrale band: Joy Division. Sam Riley zet ook een prachtige rol neer van Ian Curtis en ze lijken ook bijna exact op elkaar als je de foto's vergelijkt. Film word verteld in een mooie zwart-wit verfilming dat je ook meesleept in de depressie die Curtis had. Of alles nou ook exact zo gegaan is, weet ik niet zeker. Maar je kan wel zien wat voor leven Curtis nou wel zo'n beetje leed (vanaf zijn pubertijd tot zijn dood) tussen zijn prachtige muziek door. Zijn schuldgevoelens, spijt, het overspelige gedrag en natuurlijk de epileptie die hij naderhand ook krijgt. De nummers in concert ertussendoor zijn ook erg mooi nagemaakt en Sam Riley weet dan ook de stem erg goed na te zingen, zoals het net echt lijkt. Wat dan ook zo'n mooie scene is is dat Ian Curtis epileptie krijgt tijdens zijn optreden en dat ze der dan een andere zanger voor die korte tijd in de plaats moeten zetten.
Ook vond ik de verdere acteurs prachtig en realistisch hun rol neer te zetten. Je zou bijna eerder zeggen dat het het echte leven is, gefilmd met verborgen camera's.

Maar hoe heet nou die nummer die je te horen krijgt als Ian tegen zijn vrouw Deborah zegt dat hij niet meer van der houd? Kwam me verder niet bekend voor.

Maar al bij al was dit een sublieme reconstructie uit het leven van Ian Curtis, dat bijna echt lijkt. Doordrenkt met een grauwe depri sfeer en ook prachtige acteerwerk. Ook krijg je de beste nummers erbij te horen. Dit is echt zeker een aanrader voor Joy Division/New Order en andere muziek-fans. Een Meesterwerk!

5,0*

Als je een grote fan van de band Joy Divison bent, kan ik me erg goed voorstellen dat je dit een fantastische film vind. Ikzelf vond het ook wel een mooie film, maar het deed me zo verrekte weinig allemaal. Ik vind Ian Curtis maar een saai figuur en de muziek - op een enkel nummer na - kan me ook niet zoveel schelen eigenlijk. Wordt het dan een lange zit waar niks aan is? Neuh, valt wel mee eigenlijk.

Sam Riley is in ieder geval fantastisch, als Ian Curtis. Ook de rest van de cast deed het naar behoren, waar ik vooral Toby Kebbel erg goed in z'n rol vond. Het zwart-wit werkt uitstekend, de sfeer is prima en het camerawerk is uitstekend. Corbijn zorgt voor een paar prachtige plaatjes. Het einde is dramatisch, maar deed me dan ook weer niet zoveel eigenlijk. De ''sombody help me'' scéne van Samantha Morton vond ik het sterkst, met daarna een prachtig shot, waarna de film eindigt. Toch wel een mooie film, jammer dat het me niet altijd evenveel kon boeien.

Nogal vlakke film die het niet bijster interessante levensverhaal van Ian Curtis toont. Muziek is natuurlijk goed, en Sam Riley is prima als Curtis, en natuurlijk weet Corbijn mooie plaatjes te schieten, maar als film boeide het me niet.

Op Riley na vond ik de acteurs slecht gecast (Morton) of gewoon ronduit slecht (de Belgische maitresse) en de meesten waren nauwelijks meer dan beeldvulling- de rest van de band bijvoorbeeld. En hoewel er heel veel aandacht geschonken is aan de aankleding ademde de film helemaal geen eind jaren 70/ begin jaren 80-sfeer. Het magere verhaaltje had weinig om het lijf en na een tijdje geloofde ik het wel met alle huwelijksperikelen.

Vanwege muziek en Riley krappe 3 sterren.

Postpunkmuziek is laatste jaren aan serieuze revival toe.Bands als The Editors, Interpol, The Rakes enz....scheren hoge toppen binnen de alternatieve muziekscéne.Joy Division kan gezien worden als één van de baanbrekende bands die als inspiratiebron fungeerde voor hen.Ik was helemaal niet zo vertrouwd met hun muziek totdat ik de film ' Control' zag.Samen met mijn zoontje die een ernstige infectie had verbleef ik vorig jaar vier dagen in het ziekenhuis.Om de tijd wat te doden huurde ik enkele films waaronder dit zeldzame pareltje.Van meetaf aan was ik in de ban van deze film en dat is te wijten aan verschillende factoren.Ten eerste geven de zwart-witkleuren heel goed de tijdsgeest weer van het toenmalig Thatcheriaanse Engeland :verpauperde sociale woonwijken vol mensen op zoek naar een beter leven in land geteisterd door hoge werkloosheid en inflatie.Komt daar nog eens de schitterende soundtrack bij.De muziek is weergaloos goed en dat is grotendeels de verdienste van de acteur die Ian Curtis vertolkt in de film:ene Sam Riley .Ian Curtis was de charismatische frontman van de band die zelfmoord pleegde.Hij werd een icoon van een verloren generatie..Niet alleen zijn de fysieke gelijkenissen treffend ,er is ook de voortreffelijke stem.De vertolking is zo authentiek dat het bijna beangstigend wordt. Lang geleden dat ik nog zo ontroerd was door een film

Pover.

De keuze voor zwart/wit is uiteindelijk vooral gemakkelijk. Het verbergt het lelijke kleurenpalet van de jaren '70-'80, maar er wordt zo weinig gedaan met het stijlmiddel dat het meteen al aanvoelt als een gemiste kans. Corbijn komt eigenlijk niet verder dan een hoofdje voor een zonnetje in een rijdende auto. En dan nog niet eens al te best uitgevoerd. Van een fotograaf mag je véél meer verwachten.

Verder waarschijnlijk toch een film voor mensen die enige affectie hebben met de groep. Joy Division laat mij niet meteen compleet koud, vind het eenvoudigweg redelijk irritante muziek. De manier waarop de matige lyrics dan ook nog op geforceerd poëtische wijze in de film vermengd worden helpt niet. De optredens vond ik verder ook compleet niks, het blijft mij dan ook verbazen hoe mensen een avond voor zo'n podium kunnen doorbrengen.

Maar het grootste pijnpunt is Curtis zelf. Er valt weinig boeiend over hem te vertellen, en dat toont zich ook. Een jankerig mannetje dat het moeilijk heeft met z'n eigen keuzes en onmachtig is daar iets aan te veranderen. En er ook nog een affaire op nahoudt. Zo kan je over 20% van de wereldbevolking ook wel een film gaan maken, maar die mensjes zaten natuurlijk niet in Joy Division. Curtis komt erg onsympathiek en saai over.

Enige positieve aan de film is dat het drama redelijk subtiel en gezapig neergezet wordt. Maar denkend aan films als Last Days of 24 Hour People is dit saaiheid troef. Corbijn mist filmisch talent en kiest een erg pover onderwerp uit. Iets meer pit, durf of kunde had deze film veel goed gedaan.

1.5*

Af en toe zijn er van die films die je maar voor je uit blijft schuiven. Control is er zo een en waarom weet ik eigenlijk nog steeds niet. Control is namelijk een prachtig debuut van regisseur Anton Corbijn. Het verhaal op zich is nog niet eens is zo indrukwekkend maar de fantastische soundtrack, de zeer geslaagde sfeersetting, het prachtige gebruik van zwart/wit beelden en de uitmuntende rol van Sam Riley als Ian Curtis maken van Control een zeer geslaagd debuut.

Dikke 3,5 ster

Zwart-wit is niet echt iets voor mij (hooguit bij de oude films waar het niet anders kon, heb het zelf het liefst in kleur, zo kleurrijk mogelijk en soms nog een leuk kleurenfilter erbij). Maar oke ze willen 'past time' aangeven. Stoort niet heel erg, maar word ook niks bijzonders mee gedaan..

Ben niet bekend met de band, en is ook niet me ding dus dat helpt niet echt mee. Waar af en toe de concerten nog een redelijk sound voortbrachten werd dat voor mij weer verstoord door het gekrijs van 'Ian Curtis'.

En ondanks dat er wel een aantal 'diepgaande' onderwerpen in voorkomen werd het, voor zo'n lange speelduur, toch weinig uitgediept allemaal. Daarbij komt (zoals Onderhond al zei) dat hij heel onsympathiek en saai word neergezet en van meeleven of interesse is geen sprake.. 'Frankly, i don't give a damn..'

Moet wel zeggen dat het voor de speelduur nog redelijk vlot wegkeek, maar had er dan ook, door het niet geboeid zitten, niet altijd me aandacht even goed bij.

Tegenvaller, misschien anders voor mensen die bekend zijn met/fan zijn van de band.

Goede film, ondanks dat ik de muziek van Joy Division niet zo graag luister vind ik dit echt een sterke biografische film. Het begin is wel raar en het lijkt alsof het zo lang duurt vooraleer er iets gebeurt. De concerten hadden ook wel wat intenser gemogen. Soms dacht ik echt, wat is Ian toch een ongeloofelijke eikel, als je zo de manier zag hoe hij zijn gezin behandelde, maar ik denk dat Ian slecht met zijn gevoelens om kon en zijn epilepsie zal ook wel een grote rol gespeeld hebben.

In de Filmkrant wordt de vergelijking gemaakt tussen deze film en Nowhere Boy. De film hebben beide dezelfde scriptschrijver en zijn beide biopics van belangrijke Britse figuren in de popgeschiedenis. De Filmkrant voert aan dat het verschil tussen beide films aantoont wat voor verschil een regisseur kan maken en daar hebben ze gelijk in.

Het script van Control is niet bepaald revolutionair en past vrij makkelijk in de traditie van biopics. Het is de uitvoering die het verschil maakt. Nowhere Boy werkt het script erg straight forward uit, Control is heel anders. Dat komt door Corbijns mooie zwartwitfotografie (waarmee hij erg dicht bij zijn fotografie blijft) en doordat deze film godzijdank heel veel overlaat aan de muziek (ik denk dat je er heel wat minder mee kan als je niets met Joy Division hebt). Buiten de muziek van de band en een aantal nummera van Curtis' invloeden (Bowie, Iggy Pop) is er geen muziek in de film gelukkig. En ook door en gewaagde keuze, namelijk de optredens door de acteurs laten spelen, letterlijk. Vooral dat laatste pakt goed uit. De muzikale delen van de film raken echt en geven je het gevoel alsof je alleen dan iets dichter tot Curtis kon doordringen. Riley maakt diepe indruk als Curtis.

De film zeilt vooral in het begin wat erg snel door het verhaal heen, maar Control is een sterk debuut van Corbijn.

4.0*

Ik ben niet echt onder de indruk van deze film. Ik had nog nooit van Joy Divison gehoord en ook niet van Ian Curtis. Zo'n vrolijke wereld is die muziekwereld dan ook niet, zo blijkt ook in deze film. Ian Curtis zet een prima rol neer als de leadsinger van de band. Zijn (korte) levensverhaal komt in een film van twee uur voorbij.

Dat is dan ook gelijk het grote probleem van deze film. Die paar jaar waar het over gaat zijn niet interessant genoeg om twee uur film mee te vullen. De muziek is redelijk, al zal ik er zeker geen fan van worden. De keuze voor zwart/wit is trouwens wel goed, want daardoor komt het mijns inziens allemaal wat authentieker over.

Toch scoort de film uiteindelijk geen voldoende, omdat het allemaal te oninteressant is, Curtis eigenlijk maar een vervelende gast is en de film ook totaal geen emoties bij me oproept. Nee da zie ik bijvoorbeeld liever een "Walk the Line", waar een levensverhaal van iemand die mij verder ook niet zo interesseert, wel op boeiende wijze uitgewerkt wordt.

2,5*

[oorspronkelijk geschreven op 6 maart 2008]

Als de hoogbegaafde die zich verwondert over de domheid van zijn medemens en zijn pleidooien over astrofysica en kwantummechania slechts met onbegrip beantwoord ziet. Zo komt ook Ian Curtis steeds minder op één lijn te staan met "de echte wereld" naarmate zijn rockcarrière en hij zijn heil zoekt in drank, drugs en muziek van Bowie en Iggy. Toch heeft hij alles nog enigszins in eigen hand. Dat verandert als hij een muziekcontract aangeboden krijgt en hij zelfs zijn eigen leven niet meer kan uitstippelen. Hij verliest bovendien de grip op zijn gevoelens voor de vrouwen in zijn leven en krijgt te maken met epilepsie. Weg is ook dat laatste spatje controle.

Op een ongekende manier weet Sam Riley deze machteloosheid te portretteren. De concertregistraties met publiek dat losgaat op het leed van Curtis zijn geweldig. Combineer dat met de fraaie zwart-witfotografie en je hebt een prachtige prent die eer doet aan een van de beste bands van de jaren zeventig en tachtig.

De relatie van Curtis met Annik Honoré had wat beter uitgewerkt mogen worden en in het begin van de film wordt er misschien iets te veel van de hak op de tak gesprongen, maar dat weegt lang niet op tegen de pluspunten waar de film rijk aan is.

Een grote tegenvaller,

Een biopic vind ik normaliter nooit echt denderend, maar mijn verwachtingen lagen toch redelijk hoog aangezien fotograaf Anton Corbijn plaats had genomen op de regisseurstoel. En laat nou nèt hij, compleet falen! Het zwart - wit gebruik is niet om over naar huis te schrijven, op een mooi shot van een hoofd na met op de achtergrond een ruit en nog verder op de achtergrond de stralende zon.

Daarnaast heb ik gewoon helemaal niets met Joy Division wat voor mijn tijd was en vond ik de muziek en de problemen van Ian Curtis vooral vreselijk oninteressant. De acteerprestaties konden er wel mee door en uiteindelijk is het verhaal nog wel uit te zitten dankzij een redelijke combi van optredens, affaires, ruzies en andere persoonlijke strubbelingen ( alhoewel weinig origineel en overtuigend ).

Maar waarom dit in godsnaam bijzonder zou moeten zijn? Geen idee! Een 2,5*