menu

Control (2007)

mijn stem
3,78 (1472)
1472 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten / Australië / Japan
Biografie / Drama
122 minuten

geregisseerd door Anton Corbijn
met Sam Riley, Samantha Morton en Alexandra Maria Lara

Biopic over Ian Curtis, de legendarische zanger van de Britse band Joy Division, die op 23-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, aan de vooravond van hun eerste concerttour in de VS. De film belicht zijn grote liefde voor zijn vrouw Deborah en hun kindje, ondanks een ontluikende romance met een Belgische rockjournaliste en zijn epilepsieaanvallen en alle energieconsumerende optredens met zijn band.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=pO2sJ1QL0a0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Number23
3,0
De plaatjes zijn mooi, maar het lome tempo is niet aan mij besteed. Acteerprestaties van Riley en Morton is prima in orde en ook Kebbell heeft een leuke rol. Na het zien van deze film heb ik die andere film over/met Joy Division, 24 Hour Party People, een verhoogde beoordeling gegeven, omdat daarin de band meer naar voren komt en hierin gaat het toch vooral over Curtis' depressie, zijn relatie met zijn 2 vrouwen en zijn epilepsie. Mooi gespeeld en vormgegeven, maar niet voor mij weggelegd.

avatar van fappie
4,0
Thorak schreef:
(quote)
Alsof het zo iets uitmaakt...
Ik heb in geen enkel geval het idee gehad dat hij van zijn vrouw en kind hield, ondanks een ontluikende romance met een Belgische rockjournaliste en zijn epilepsieaanvallen en alle energieconsumerende optredens met zijn band.


Ja, Ian was inderdaad wel gewoon een hufter. Populair of niet. Ziek of niet.

avatar van Illum Sphere
4,0
De laatste tijd beleef ik een Joy Division periode en moet ik alles van deze band gezien of gehoord hebben. Zo ook bij deze film. De film gaat over de laatste jaren uit het leven van Ian Curtis, de frontman van Joy Division. En hier worden veel Joy Division teleurgesteld, aangezien het gewoon over het leven van Ian gaat en niet over het succes van de band. Iets waar ik geen problemen mee heb, want Ian is een legende en een inspiratiebron. De stijl die deze film hanteert (het zwart-wit bijvoorbeeld), daar hou ik wel van. De film kabbelt rustig voort en dat is wel fijn. Het gaat niet te traag, maar ook niet te snel zodat je een poging krijgt om alles te begrijpen waarom hij zich van het leven heeft berooft. Ik zeg een poging omdat niemand weet precies weet waarom en je bij het einde er niet echt veel wijzer van wordt. Geen probleem natuurlijk, niemand kan met de doden praten en Anton Corbijn heeft geprobeerd het zo goed mogelijk op beeld te brengen. Wat belangrijk is bij films waarin iemand die leeft van muziek het hoofdpersoon is, is natuurlijk de soundtrack. Hier krijgen we zijn invloeden te horen (David Bowie, Iggy Pop), maar ook de muziek van de band. Waaronder ook She's Lost Control, mijn favoriet nummer van de band. Wat rest er nog te zeggen ? Het is een goede film waar Ian zijn laatste jaren prima op het beeld worden gebracht en het is dus terecht dat deze film zich in de Moviemeter top250 bevindt.

avatar van maerk
3,5
Mooi portret van een getergde ziel.

Eigenlijk is dit mijn eerste kennismaking met Anton Corbijn, en wat voor een. Control kijkt als een fotoboek. De zeer sterke zwart-wit fotografie levert prachtige plaatjes die zich kenmerken door geweldige composities, alsof het foto's zijn dus. Daarnaast zet de gehele cast een goede prestatie neer, vooral Riley doet het heel erg goed. En Toby Kebbell verdient ook nog een compliment. Hoewel ik Joy Division bijna niet ken, vond ik de film erg interessant. Alleen had het voor mij nergens hele hoge pieken.

Dat geeft echter niet, nog steeds goed voor een mooie 3,5*.

avatar van RuudC
3,0
Muziekfilms hebben makkelijk het nadeel dat ze alleen interessant zijn voor de fans van het genre, band of artiest. Control is duidelijk een film van ‘door de fans, voor de fans’. Anton Corbijn heeft, als ik wikipedia mag geloven, wel meer dingen voor Joy Division gedaan. Wat mij betreft is hij de geschikte man voor deze film. Punt is dat ik zelf eigenlijk maar weinig met Joy Division heb. Ik ken alleen Love Wil Tear Us Apart van de radio en Ian Curtis ken ik alleen van naam verder.

Corbijn schetst wat ze noemen, een ‘eerlijk beeld’. Dat maakt het voor mij als niet-fan wat moeilijk om begrip op te brengen voor Ian Custis. Hij mag dan wel legendarisch zijn, maar door Control zie ik alleen maar de Curtis die niet tegen de druk van het succes kan, liegt en vreemdgaat. Vaak hebben rocksterren nog wel een interessant levensverhaal. Dit is eigenlijk een jongen van de straat die toevallig in een legendarische band zat. Curtis was geen virtuoos zoals Jimi Hendrix, geen performer zoals Freddie Mercury, geen poëet zoals Jim Morrison, geen zuiplap zoals Ozzy (moet al een keer of vijftien gestorven zijn) of geen rebel zoals Kurt Cobain. Het muzikale gedeelte komt matig uit de verf. Het drama van Ian Curtis is ergens wel interessant. Het acteerwerk is prima en het zwart-wit stoort geen seconde, maar het is gewoon een redelijk dertien-in-een-dozijnfilmpje.

Warren Stantin
RuudC schreef:
Dit is eigenlijk een jongen van de straat die toevallig in een legendarische band zat. Curtis was geen virtuoos zoals Jimi Hendrix, geen performer zoals Freddie Mercury, geen poëet zoals Jim Morrison, geen zuiplap zoals Ozzy (moet al een keer of vijftien gestorven zijn) of geen rebel zoals Kurt Cobain. Het muzikale gedeelte komt matig uit de verf. Het drama van Ian Curtis is ergens wel interessant. Het acteerwerk is prima en het zwart-wit stoort geen seconde, maar het is gewoon een redelijk dertien-in-een-dozijnfilmpje.


Ian Curtis was inderdaad een jongen van de straat maar dat geldt ook voor de andere leden van Joy Division. Gezamenlijk hebben ze er voor gezorgd dat Joy Division een legendarische band is geworden. Van toeval is geen enkele sprake. De band is onsterfelijk geworden door de prachtige nummers die ze hebben gemaakt en niet door het vroegtijdige overlijden van Curtis. Over smaak valt niet te twisten maar Joy Division is mijns inziens een van de beste bands ooit.

avatar van RuudC
3,0
Over smaak moet juist getwist worden. Overigens niks ten nadele van de muziek hoor. Het zal mijn favoriete band nooit worden, ondanks dat ik het wel kan waarderen. Mijn kritiek gaat geheel over het weinig interessante persoon van Ian Curtis. Daar gaat de film over. Ik had zelf liever gezien dat Joy Division er meer bij betrokken werd.

avatar van Illum Sphere
4,0
Ik kom hier nog op terug!

Warren Stantin
RuudC schreef:
Over smaak moet juist getwist worden. Overigens niks ten nadele van de muziek hoor. Het zal mijn favoriete band nooit worden, ondanks dat ik het wel kan waarderen. Mijn kritiek gaat geheel over het weinig interessante persoon van Ian Curtis. Daar gaat de film over. Ik had zelf liever gezien dat Joy Division er meer bij betrokken werd.


Ik ben het met je eens dat er wel over smaak getwist moet kunnen worden (gelukkig maar). En ik ben het ook met je eens dat Control meer over Ian Curtis gaat dan over Joy Division. Joy Division was natuurlijk meer dan Ian Curtis net zoals The Doors meer was dan alleen Jim Morrison. Maar mijn vraag is dan: waarom is Curtis zo'n oninteressant persoon ? Ik vind dat de film Control juist een uitermate boeiend beeld geeft over de persoon Ian Curtis. Geen alcohol-verslaafde, geen drugsjunkie of knuffelrebel, maar iemand die het zwaar heeft met het leven. Curtis leefde niet om een bepaald imago te verkrijgen maar eenvoudigweg om prachtige muziek te maken. Dat is hem, naar mijn mening, enorm goed gelukt.

avatar van Koen87
5,0
Een hele sterke verfilming over een cult "held". Een film die de eerste paar minuten wat ontwenning aanvoelt maar daarna kon ik me er volledig in vinden. De manier van filmen, de afwisseling van gesprekken en optredens wekt de illusie dat er bij aanwezig bent. Daarnaast bevat de film een prima cast, vooral Riley vervulde de rol van Ian met verve . Corbijn zijn kwaliteiten zijn mij duidelijk geworden, binnenkort The American maar eens gaan aanschouwen.

avatar van kuk
3,0
kuk
Aardige verfilming, maar net als bij The American is het toch stijl boven inhoud. De shots zijn stuk voor stuk plaatjes, maar het verhaal is daarbij wat op de achtergrond terecht gekomen. Hoewel af en toe de kwelling die Ian Curtis ondervond door de prachtige beelden goed naar voren kwam, leek het ook wel alsof zo nu en dan een passage was ingelast om een bepaalde omgeving goed in beeld te krijgen. Dat maakt de ervaring vrij overweldigend in eerste instantie, maar nu een dagje later moet ik bekennen dat ik bar weinig over de persoon van Curtis te weten ben gekomen.

avatar van scorsese
4,0
Uitstekende film over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy Division. Eigenlijk een vrij standaard biopic, maar gewoon heel goed uitgevoerd. De problemen van zijn bestaan komen goed naar voren. Prachtig zwart-wit camerawerk waardoor het geheel authentiek overkomt. Sterk acteerwerk (vooral Sam Riley in de hoofdrol) en uiteraard een goeie soundtrack. Een uitstekend regiedebuut van fotograaf Anton Corbijn.

avatar van chevy93
3,5
Warren Stantin schreef:
En ik ben het ook met je eens dat Control meer over Ian Curtis gaat dan over Joy Division. Joy Division was natuurlijk meer dan Ian Curtis net zoals The Doors meer was dan alleen Jim Morrison.
Hmm... is dat wel zo? The Doors is Jim Morrison en andersom. En dat "en andersom" is voor mij toch wel een teken dat dat de persoon is waar het om draait in een band. Bij The Doors kan je er nog wel over twisten, omdat de rest van de bandleden (met name Manzarek) ook hoogstaande muziek maakten.

Maar Joy Division dankt zijn status toch wel voor een heel groot deel aan (het drama van) Ian Curtis. Laten we wel wezen, de overige bandleden zijn nou niet bepaald hoogstaande muzikanten. Het is juist de emotie van Ian Curtis die de band onsterfelijk maakte.

En dat zeg ik absoluut niet als fanboy, want het is zeker niet mijn favoriete muziek (op sommige nummers na).

avatar van Illum Sphere
4,0
chevy93 schreef:
(quote)
Hmm... is dat wel zo? The Doors is Jim Morrison en andersom. En dat "en andersom" is voor mij toch wel een teken dat dat de persoon is waar het om draait in een band. Bij The Doors kan je er nog wel over twisten, omdat de rest van de bandleden (met name Manzarek) ook hoogstaande muziek maakten.

Maar Joy Division dankt zijn status toch wel voor een heel groot deel aan (het drama van) Ian Curtis. Laten we wel wezen, de overige bandleden zijn nou niet bepaald hoogstaande muzikanten. Het is juist de emotie van Ian Curtis die de band onsterfelijk maakte.

En dat zeg ik absoluut niet als fanboy, want het is zeker niet mijn favoriete muziek (op sommige nummers na).

Niet hoogstaande muzikanten ? Ik denk dat ze met New Order wel hebben bewezen dat ze hoogstaande muzikanten waren.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Het hangt van je definitie van hoogstaand af. Als je het over technisch hoogstaand hebt dan zijn er absoluut betere muzikanten, maar feitelijk zingt Ian Curtis ook niet zuiver. Het gaat natuurlijk vooral heel andere zaken. En de leden van Joy Division konden inderdaad ook zonder Ian Curtis. New Order is misschien iets minder legendarisch dan Joy Division maar ook een invloedrijke band die een stuk essentieler voor de popmuziek zijn geweest dan wat de ex-leden van The Doors hebben betekent na de dood van Jim Morisson.

3,5
Komt niet?

avatar van Minken
3,5
Nee, en daar was ik de hele avond op aan het wachten.

Loepsaal
geloofwaardig, voor zover ik kan beoordelen.
periodische mzkfilms komen erg laat tegenwoordig, vrees dat we (dertigplussers zelflol) onderhand obsolete worden..

avatar van Arnie
2,5
Tegenvaller. Corbijn is hier teveel fotograaf en te weinig regisseur en plotontwikkelaar wat mij betreft: prachtige plaatjes van een getormenteerde zanger afgestoken tegen mooie landschappen, opgesmukte arbeidershuisjes of de zon - maar geen boeiend verhaal.
Corbijn filmt zeer minimalistisch, maar komt daardoor qua kernplot niet verder dan de verwikkelingen rond de keuze tussen zijn vrouw en die vriendin (die laatste overigens erg mooi!). Wat dat betreft doet hij precies hetzelfde als later in The American. Liever had ik hier meer aandacht gezien voor de achtergrond van de songteksten bijvoorbeeld, of wat meer context voor Curtis' depressies.

Dit wat simplistische plot over een jong gestorven zanger kan ook een statement zijn, maar is in dat geval geen film waard in mijn ogen. En waarom zou je in hemelsnaam zo'n grauwe buitenwijk van Manchester zo verbloemend mooi in beeld brengen? Of zulke scherpe beelden schieten van een dansend publiek, terwijl men toch weet dat zulke zaaltjes vol rook hangen zodat band en muziek elkaar nauwelijks kunnen onderscheiden? Vond het allemaal erg fotografisch, en daarmee inhoudelijk vrij pover.
Ben desondanks wel geïnteresseerd geraakt in de muziek van Joy Division, dat is dan weer positief.

avatar van Koen87
5,0
Geen film waard? Joy Division is 1 van de vormende bands van de britrock geweest en dus nu ook nog relevant.

avatar van Arnie
2,5
Ik snap dat Joy Division relevant is, maar het gaat mij om de film in deze vorm. Ik kom eigenlijk bar weinig te weten over de band, en zelfs Curtis als hoofdpersonage blijft wat vaag. De film draait om niet veel meer dan die vrouwen. Mocht het idee geweest zijn om Joy Division als relevante band, of Curtis als bijzonder personage meer aan het publiek te doen kennen, dan had het inhoudelijk meer moeten zijn: zoals aangegeven bijvoorbeeld meer over de songteksten, of wellicht het milieu waarin de bandleden zich bevonden.
Biopics vormen sowieso een wat vreemd genre, maar zoals Corbijn dit heeft vormgegeven voegt het behalve de fotografie en enigszins obligaat verwerken van Joy Divisions songs niet veel toe.

avatar van tommykonijn
3,5
Geen idee eigenlijk waarom ik interesse had in Control. Ik had totaal geen kennis over Joy Division en diens zanger Ian Curtis. Enkele positieve reacties zullen de doorslag hebben gegeven. Daarnaast ben ik al jarenlang bewonderaar van The Killers, die het nummer Shadowplay van de betreffende band coverden voor deze film.

Ondanks het feit dat ik niks van deze leadzanger afwist, kan ik niet zeggen dat ik het verhaal oninteressant vond. Ian Curtis is een boeiend figuur, maar ik had wel het gevoel dat ik hem nooit echt begreep. Sam Riley slaagt erin een sterke acteerprestatie neer te zetten. Ook de rest van de cast deed het naar behoren. De zwart/wit montage sluit goed aan bij het verhaal, en draagt een bepaalde sfeer bij die de film absoluut ten goede komt. Het is een beetje lullig om over een biopic te zeggen dat het voorspelbaar is, maar ik had wel, ondanks dat ik niks van Curtis afwist, al vrij snel door dat hij het einde van de film niet zou redden. Dit zorgde toch wel een beetje voor het gevoel van 'kijken terwijl je weet wat er gaat gebeuren'. Gelukkig wordt het betreffende moment dan wel op een goede wijze in beeld gebracht. De reactie van Deborah is zeer overtuigend geacteerd. Een compliment voor enkele mooie fragmenten waar de film op trakteert vind ik ook wel op zijn plaats. Een goed vorobeeld is bijv. de optredens van Joy Division. En natuurlijk de wolk boven het huis als mooie afsluiter.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar ik kan toch wel zeggen dat ik hier best enthousiast over ben. Ik kan me op zich wel voorstellen dat mensen die niks van de band of zanger afweten dit allemaal maar weinig doet, maar ik moet zeggen dat de film er bij mij in geslaagd is om een realistische kijk te geven op het leven van Ian Curtis. De film is bij vlagen misschien een beetje langdradig, maar is wel van begin tot eind boeiend. Anton Corbijn kende ik tot dusver enkel van videoclips, maar hij heeft hier wel bewezen een mooie en interessante film uit het verhaal te kunnen maken.

3,5*

avatar van nclo
5,0
Arnie schreef:
En waarom zou je in hemelsnaam zo'n grauwe buitenwijk van Manchester zo verbloemend mooi in beeld brengen? Of zulke scherpe beelden schieten van een dansend publiek, terwijl men toch weet dat zulke zaaltjes vol rook hangen zodat band en muziek elkaar nauwelijks kunnen onderscheiden? Vond het allemaal erg fotografisch, en daarmee inhoudelijk vrij pover.
Ben desondanks wel geïnteresseerd geraakt in de muziek van Joy Division, dat is dan weer positief.
Tot hier snap ik je kritiek, maar om Cobijn aan te vallen op het feit dat hij de sfeer rond de band zo perfect weergaf (wat jij dan fotografisch noemt) snap je de kern van de film niet. Als je een beetje naar de muziek gaat luisteren kom je er achter dat Joy Division niet alleen machtig mooie muziek is, het is ook een gevoel. En dat heeft Cobijn hier schitterend weergegeven. Juist die donkere grijze straten van Manchester, juist dat rokende publiek. Corbijn was trouwens lange tijd vaste fotograaf van de band, dus als er één man is die Curtis, Hooke, Morris en Sumner perfect kan verbeelden is hij het wel.

Dan maar mijn recensie.
Al een tijdje geleden bekeken en laatst eens weer bekeken en de magie is er nog steeds niet vanaf. Riley speelt een geweldige rol als Curtis (ziek ook hoe veel hij er op lijkt) en geeft de machtige zwart-witte sfeer neer die Corbijn lijkt te willen hebben. Helemaal niet geforceerd en zelfs zonder iets te zeggen past de film bij de muziek van Joy Division. Nogmaals: Joy Division is geen muziek, het is een gevoel. Een onbeschrijflijk gevoel en Corbijn weet dat gevoel vast te leggen.

De verdere kracht van de film is de regisseur. Niet dat ik nu denk dat wij hier met de nieuwe Da Palma of de nieuwe Sergio Leone te maken hebben, maar de film is gemaakt door een fan en een man die er dichtbij stond. Niet iemand die hier echt commerciële doeleinden mee had, maar iemand die zich bijna verplicht voelde om het leven van Curtis vast te leggen.

Dan toch maar het verhaal (hoewel ik dat toch altijd een raar onderdeel vind bij een biopic, maar afijn) iedereen die wel van de naam Joy Division heeft gehoord, weet van de dood van Curtis (geen spoiler, je was waarschijnlijk niet bij deze film terecht gekomen zonder eerst er achter zijn gekomen wie die beste man was en dan had je zijn tragische einde ook wel ergens opgevangen) en zijn voorliefde voor bijna Trakle-achtige poëzie. De film laat goed zien hoe hij als naïeve punker en fan van David Bowie begon en uiteindelijk een nog grotere generatie mensen wist te inspireren. Ik ben het wel met Arnie eens dat er iets te veel aandacht naar Curtis gaat en iets te weinig naar de opkomst van de band. De switch tussen Unknown Pleasures en Closer is gewoon te groot, maar als filmliefhebber en kijker die alleen de naam Joy Division door zijn oor heeft laten glijden zal dat vast geen probleem zijn en is de film (zeker visueel gezien) gewoonweg geslaagd.

avatar van royals
5,0
Wat een goede film. Mooi gefilmd, uitstekend geacteerd, en een fascinerend tijdsbeeld. Alhoewel ik niets met Joy Division of Ian Curtis heb kon Sam Riley zich eng geloofwaardig inleven in zijn persoon. Alsof hij even voor 120 minuten weer tot leven was gekomen. Knap gezien dat dit zijn eerste rol was en Corbijn's eerste film.

avatar van jumpstylemovie
3,5
Sinds kort luister ik vaker Joy Division waardoor ik geïnteresseerd raakte in deze biopic. Anton Corbijn maakt van elk shot een plaatje. Super gefilmd. Ik heb nooit veel materiaal gezien van Ian Curtis dus ik weet niet in hoeverre Sam Riley er in geslaagd is de leadzanger na te spelen maar naar mijn idee deed hij het erg goed. Ben benieuwd in welke films hij nog meer speelt.

avatar van stefan dias
3,5
Qua fysieke gelijkenis kan je niet veel dichter komen dan dit.

avatar van Illum Sphere
4,0
stefan dias schreef:
Qua fysieke gelijkenis kan je niet veel dichter komen dan dit.

Helemaal mee eens.

4,0
De muziek is de mijne niet maar toch veel respect voor het beeld dat wordt getekend van de wereld van rockband en -zangers en dat wellicht de realiteert reflecteert.
Ook veel respect voor de acteerprestatie van Sam Riley. Ook Samantha acteert prima en de rest van de cast past in het plaatje.
Goede film, in zwart-wit.

avatar van The One Ring
3,0
Ironisch genoeg lijkt Anton Corbijn met Control soms de controle verloren te hebben over het verhaal. De film heeft zijn sterke kanten, maar komt niet helemaal uit de verf. Wat mij betreft komt dit vooral door het rare tempoverschil van de twee helften en de keuzes die er gemaakt zijn wat betreft wel en niet wordt laten zien.

De eerste helft gaat gewoon te snel en raffelt momentjes af. In rap tempo ontmoet Curtis en meisje, trouwt met haar, praat met wat vrienden over een band, hebben en contract en worden een fenomeen. Corbijn lijkt bijna niet te weten hoe snel hij dit moet vertellen, wat zich later wreekt. De tweede helft is namelijk een stuk slomer en focust zich op de aanloop naar Curtis' zelfmoord. Ik weet niet hoe groot de tijdspanne van de tweede helft precies is, maar het leek alsof alles zich daar snel achter elkaar afspeelde.

Echter, de focus ligt hier stevig op de relatieperikelen van Curtis, terwijl de eerste helft juist de relatie met de vrouw nog minder aandacht geeft dan al het andere. Ze gaan een keer op een date, zijn nog wat onwennig met elkaar en hup, ze zijn getrouwd. We zien Deborah en Ian nooit gelukkig met elkaar of dat ze elkaar überhaupt echt mogen. Het is een beetje vervelend om te kijken naar nogal duistere nasleep van zo'n huwelijk als je nooit het gevoel had dat het centrale koppel iets om elkaar gaf. Het stoort me hier nog eens extra omdat Love Will Tear Us Apart één van de meest hartverscheurende nummers over uitgedoofde liefde is en het is moeilijk voor te stellen dat Curtis dit schreef als hij nooit diep om Debby gaf.

Op een zelfde manier vond ik het wat storend hoe Joy Division als band wordt afgebeeld. Nou snap ik dat dit vooral een film is over Curtis en niet over de rest van de band, maar hier worden ze meer afgebeeld als een stel mannen dat toevallig ook met Curtis optrok, terwijl dit toch echt dezelfde personen zijn die nog een aanzienlijke tweede carrière hadden als New Order. Waar het op neer komt is dat er nooit echt iets opgebouwd wordt in Control, ondanks dat de trage, tweede helft toch op al die dingen probeert te steunen. Ik vond het moeilijk om hier echt iets om te geven. Er valt wat voor te zeggen dat Curtis nu wat een enigma blijft en dat zijn depressie bijna bij definitie vaag moet blijven, maar echt boeiend wordt het daardoor niet meteen.

Dat ik Control verder toch nog best de moeite waard vond komt door het sfeer- en tijdsbeeld dat hier geschetst wordt. Nou heeft Corbijn natuurlijk het voordeel dat hij met zijn foto's veel van de look van deze periode in de muziek bepaald heeft, dus je kon verwachten dat dit goed uit zou pakken. Fijn gebruik van een mistroostig zwart-wit en een meer dan aardig inkijkje in de muziekscène in Brittannië eind jaren '70, begin jaren '80. Daarnaast waren de concertscènes ook wel echt gaaf en eigenlijk de enige momenten dat Curtis ook wat boven zichzelf uitsteeg. Riley haalt de diepte van Curtis' stem niet, maar verder is dit wel erg goed uitgevoerd zo.

Misschien had een iets langere lengte goed kunnen werken. Ik vermoed dat er nog een betere film in dit leven zit, maar voor nu volstaat het enigszins.
3*

avatar van Film Pegasus
4,5
Film Pegasus (moderator)
Een film die ik met plezier nog eens opzette nadat een vriendin die film/fotografie studeert me vroeg wat zo typisch Anton Corbijn is, en de link met Joy Division. Dat leverde zowel een fijne kijkbeurt op als een persoonlijke recensie. Ideaal om ook hier in een tekst te verweven.

Corbijn is op de eerste plaats een rockjournalist en fotograaf. Nog voor hij met film begon is hij dus vooral bezig met muziek en fotografie. Corbijn was een hevige Joy Division fan en maakte als fotograaf eind jaren '70 al foto's van de groep. Corbijn wil dus niet alleen de sfeer van toen weergeven, maar ook z'n eigen ervaringen. Weinig budget dus en vooral zwart/wit, maar ook gebaseerd op fotografie. Zo zie je veel scènes waar hij met een shot sfeer wil neerzetten en dat shot dan overkomt als een foto. Curtis die in z'n bed ligt, Curtis in de auto, ... Het verhaal zelf vult hij bijna later in en is van secundair belang.

Corbijn is ook en een fan van de muziek en als rockfotograaf heeft hij oog voor de band. Prachtig hoe hij de band in beeld brengt. Hij heeft er duidelijk oog voor. Andere regisseurs willen vooral hun eigen stijl brengen in films. Film is bij Corbijn eerder een logisch vervolg op z'n ervaringen in de muziekwereld. Hij maakte platenhoezen, fotoreportages, videoclips, ... alles om de sfeer van bands en artiesten vast te leggen in stilstaande of bewegende beelden.

Of het beeld van Ian Curtis geloofwaardig is, is een andere vraag die volgens mij alleen Curtis kon antwoorden. De enige kritiek die uitkwam bij de film was dan ook het beeld van Curtis dat te weinig van zijn pijn liet zien. Z'n ex-vrouw Debby was producer en de andere bandleden waren zeer tevreden over de film met vooral waardering voor de manier waarop Corbijn Joy Division in beeld bracht. Waar Corbijn wel in is de sfeer van z'n muziek, de band, de uitstraling van Curtis op een podium, ... Het gebruik van zwart/wit is dan ook voor een groot deel een manier om die sfeer weer te geven. En doordat hij dicht betrokken was bij de band eind jaren '70, is het beeld dat hij laat zien ook zeer geloofwaardig.

Control is trouwens ook de debuutfilm van Corbijn en je merkt dat dit een project is waar hij lang naar uitgekeken heeft. Hij heeft er z'n hele ervaring en ding in gestoken. Ondanks dat hij nadien ook nog goeie films gemaakt heeft, merk je nergens meer persoonlijk insteek en gedrevenheid (zelfs nog los van ervaring in filmmaken, budgetten of mogelijkheden) dan in Control.

Is Control dan een topfilm? Eigenlijk wel, al zijn er betere films. Ik mis in de film immers de 'echte' Ian Curtis. Daarmee doel ik op zijn persoonlijkheid, zijn motief, zijn gedachten, .. Corbijn geeft het beeld van Curtis en z'n band goed weer, maar kan ook niet binnendringen bij Curtis. En als je een film wil maken die vooral over een persoon gaat en niet enkel over de muziek, is dat een gemis. Maar desondanks een zeer sterke film. Al zal de liefde voor de muziek ook wel geholpen hebben.

avatar van des1
3,5
geplaatst:
Verreweg Corbijns beste film. Sommigen zullen zeggen dat dit dan vooral veel zegt over wat ie nog meer gemaakt heeft... Klopt.

avatar van Fisico
3,5
geplaatst:
Ok, ik beken: ik had nog nooit van Joy Division, laat staan Ian Curtis gehoord alvorens ik deze film van Corbijn zag. Verketter me maar bij deze... Ik ben niet zo met muziek bezig, maar kan wél een goede film appreciëren die een biografie van een zanger/groep heeft. Control is er zo eentje, een meer dan degelijke film over de muziekwereld in de Britse jaren 70.

Corbijn slaagt erin een boeiende compositie te maken van hoe de rock, punk en new wave furore maakte in de Britse jaren 70. Hoewel Whiplash (D. Chazelle) 0bvb van een andere soort orde is, toont Control aan hoe drugs (medicatie), stress, druk, faalangst, epilepsie en relatieproblemen een enorme impact kunnen hebben op een persoon tot hij eronder doorgaat. Beroemd of niet, rijk of arm, het doet er gewoon niet toe. Als je er niet tegen bestand bent, dan knap je. En dat deed Ian Curtis op erg jonge leeftijd. Voor zover ik het weet een fantastische acteerprestatie overigens van Sam Riley die veel persoonlijkheid en diepgang kon steken in zijn personage.

Ook de zwart-witbeelden droegen bij tot de grauwe, donkere en zwaarmoedige kijk die Curtis had op het leven. Mooie shots ook in de film waarbij Corbijn zijn liefde voor de fotografie niet onder stoelen of banken stopt. Net als de geslaagde sfeersetting en tijdsgeest.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:59 uur

geplaatst: vandaag om 19:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.