Control (2007)

Kippenvel krijg ik van deze film.

Het verhaal van Ian Curtis heeft me altijd al geboeid en ik wilde dus graag deze film zien.

De film heeft me niet teleurgesteld. Er wordt zo goed laten zien hoe rot iemand zich kan voelen en hoe dat zich uit. De gedachten, de gevoelens. De radeloosheid. Geweldig

Vanmiddag gekeken en weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Iedereen kan zien dat het een bijzondere film is. Zowel als verhaal, als cast, als visueel plaatje. De film is vrij deprimerend, maar het wist mij niet erg te pakken. Het verhaal, de groep alles, het kwam wel binnen maar er groeide weinig sympathie voor Ian. Het hele verhaal liet me nogal koud, terwijl ik meestal heel gauw meeleef met de hoofdpersonen. Misschien een manier van vertellen wat mij persoonlijk niet echt raakte, ik vond het wel een geweldige ervaring. Ik weet het allemaal niet, voor een doorsnee-film-kijker zoals ik, is het nog best lastig een vrij ''ander soort'' film als deze te beoordelen denk ik. Ik vond het in ieder geval goed, en het zag er allemaal erg mooi uit qua belichting, dat viel gewoon op. 3,5 sterren voor nu.

Enorm sferische film. De scenes met de live-optredens pakken je helemaal in, geweldig. En dan ben ik dus géén bevooroordeelde Joy Division-fan. Wél ben ik na de film meteen muziek gaan zoeken (want meer als Love Will... kende ik niet). Het zwart-wit is zeker een toevoeging (of juist een goede terugstap), hoewel je qua beeldvorming op voorhand onbewust meer verwacht van Corbijn.

Nadat je bij het einde treurig wordt achtergelaten, denk je tóch 'het had dramatischer gekund'. Dat is wellicht het grootste manco, ondanks het drama had het dieper gekund en wellicht gemoeten.

Voor Curtisliefhebbers een must, voor muziekliefhebbers een aanrader, voor filmliefhebbers een tussendoortje.

Sombere film die op sommige momenten een beetje langdradig wordt: het zwartwit versterkt die langdradigheid, volgens mij. Maar ik denk dat het een zeer realistische weergave is van Curtis' leven en dat is uiteindelijk de bedoeling (het is niet de bedoeling geweest om een spectaculaire kaskraker te maken). Als ik er zo tegenaan kijk is de film best wel goed en krijgt hij een 3.5 van mij.

Meeslepend.

Het zwart wit, de rustige montage en de vele stiltes zorgen voor een beklemmende sfeer. Je wordt meegenomen met Joy Division alsof je de bandleden al jaren kent en het is niet mijn favoriete muziek, maar dat speelt totaal geen rol in deze prent.

Sam Riley trof ik laatst al aan in 13 waar hij ook zeer overtuigend spel leverde. Control is voor hem de doorbraak geweest en dat is geheel op z'n plek. Alsof de camera en crew niet aanwezig zijn tijdens de opnames...briljant.

Samantha Morton mag niet vergeten worden, ook zij zit uitstekend in haar rol.

De rest van de cast is dik in orde.

Die Engelse stijl vind ik heerlijk. Gewoon lekker rustig... geen uitsloverij maar puur op het onderwerp gericht. Hier en daar een afwijkend shot... het blijft je boeien en het laat je niet meer los.

Klasse.

De zwart wit stijl bevalt me helemaal, tevens de acteerprestaties van de hele cast.

Toch lijkt de film na een uurtje tempo te verliezen. In de film wordt keuze tussen z'n vrouw of Annik had breed uitgesmeerd, ik had eerder liever ingegaan op de relatie tussen hem en z'n band, of hoe de band omging met Curtis z'n problemen. Daardoor had hier meer ingezeten. De muziek en poëzie zijn wel prachtig.

Mooie film, maar mist dat tikkeltje.

Hier was ik altijd al benieuwd naar. Ik vind de fotografie van Corbijn erg interessant, hoewel een vriendin van mij die fotografe is zegt dat hij maar één trucje kent: overbelichting, dus deze film stond al een tijdje op de kijklijst. Joy Division ken ik overigens nauwelijks. Het zou me moeten aanspreken omdat het nogal depressieve muziek schijnt te zijn, heb het ook wel eens opgezet, maar het kon niet echt beklijven. Ik moet wel zeggen dat ik niet heel vele moeite heb gedaan.

Deze film zet uiteindelijk niet echt aan tot meer luisteren, ik vond het eigenlijk een beetje saaitjes. De karakters komen niet echt tot leven, ik heb geen idee wie de andere bandleden zijn, Curtis zelf spreekt nu ook niet echt aan en wat nou de problemen zijn dat hij zelfmoord pleegt begrijp ik ook niet helemaal. Hij moet kiezen uit twee vrouwen, lijkt me eerder een luxeprobleem. Ja hij heeft epilepsie, er zijn genoeg mensen met epilepsie die er wel gewoon mee kunnen leven. En dan kan je wel een voice-over doen waarin de hoofdpersoon zegt dat hij ongelukkig is, dat komt dan op mij weer geforceerd over. Wat een verschil met Last Days waar je gewoon uit de gebeurtenissen zelf, waar iedereen langs de hoofdpersoon heen leeft, kan zien hoe eenzaam de hoofdpersoon is. De relaties met de vrouwen blijft ook enigszins vaag. Waarom vallen ze op hem? Waarom interesseert z'n vrouw hem niet meer? Het kan toch niet alleen zijn dat ze slechts een simpel huisvrouwtje is? Het komt allemaal niet echt tot leven. Eigenlijk het enige personage dat me een beetje aanspreekt is de manager, voor de rest zijn het allemaal maar saaie lullen.

Komen we aan bij de cinematografie, die vond ik zeker wel aardig. Ik vond de zwart-wit beelden over het algemeen redelijk fraai, af en toe mooi contrastvol, netjes gekadreerd, maar het blijft wel erg binnen de lijntjes. In ieder geval wel het meest positieve punt aan de film, maar het kan Control niet redden. 2,5*.

Ik wilde de film al een tijdje zien, aangezien ik groot fan ben van Joy Division.

Ik kan me voorstellen dat sommige Joy Division-fans de film tegen vinden vallen: De film draait alleen om Ian Curtis en dan met name zijn relatie met Deborah.

Ikzelf vond dit een prachtige film. De film heeft een prachtige sfeer, en de zwart-witbeelden dragen hier zeker aan bij.

Het verhaal van Curtis wordt mooi weergegeven en goed in de tijd geplaatst. Beangstigend om te zien hoe iemand langzaam kapot gaat aan zichzelf.

De eindscene was de perfecte climax: kippenvel.

Niet erg meeslepend. Je raakt nergens echt dicht betrokken bij de personages. Ian Curtis gaat één keer naar een concert met het lief van een vriend, en de volgende scène zijn die twee gelukkig samen. Wat was de reactie van die vriend? Dat soort details ontbreken en maken dit een redelijk gevoelloze film. Alles wordt zo cool en clean afgehandeld, feiten worden afgeraffeld. Gelukkig is de muziek enorm goed (met naast Joy Division ook Bowie, Iggy en Lou Reed) en de beelden die Corbijn tevoorschijn tovert, zijn ook prachtig passend bij de grauwe sfeer van de Engelse working class-stad. Gemengde gevoelens heb ik dus bij deze film. Ik denk dat hier véél meer had ingezeten.

Redelijk goede film. Wel vond ik dat de vaart in de film er na een tijdje wat uit zat: de film sleepte zich met andere woorden wat voort naar het einde. Dan wel weer zeer goed was de fantastische vertolking van Sam Riley, die erg overtuigend overkwam. Ten slotte was ook de goede muziek een pluspunt.

Wat een prachtig intense en zeer meeslepende film over het leven van Ian Curtis. Meneer Corbijn regisseert hier een pareltje van de bovenste plank. Was nog niet heel bekend met de muziek van Joy Division, maar de platen van de band staan sinds het zien van deze film op repeat.

Met de tranen in de ogen nog enkele minuten blijven zitten na de laatste pak 'm beet 5 minuten. Man, zo heftig, maar zo mooi in beeld gebracht.

5*

De plaatjes zijn mooi, maar het lome tempo is niet aan mij besteed. Acteerprestaties van Riley en Morton is prima in orde en ook Kebbell heeft een leuke rol. Na het zien van deze film heb ik die andere film over/met Joy Division, 24 Hour Party People, een verhoogde beoordeling gegeven, omdat daarin de band meer naar voren komt en hierin gaat het toch vooral over Curtis' depressie, zijn relatie met zijn 2 vrouwen en zijn epilepsie. Mooi gespeeld en vormgegeven, maar niet voor mij weggelegd.

Uitstekende film over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy Division. Eigenlijk een vrij standaard biopic, maar gewoon heel goed uitgevoerd. De problemen van zijn bestaan komen goed naar voren. Prachtig zwart-wit camerawerk waardoor het geheel authentiek overkomt. Sterk acteerwerk (vooral Sam Riley in de hoofdrol) en uiteraard een goeie soundtrack. Een uitstekend regiedebuut van fotograaf Anton Corbijn.

Tegenvaller. Corbijn is hier teveel fotograaf en te weinig regisseur en plotontwikkelaar wat mij betreft: prachtige plaatjes van een getormenteerde zanger afgestoken tegen mooie landschappen, opgesmukte arbeidershuisjes of de zon - maar geen boeiend verhaal.

Corbijn filmt zeer minimalistisch, maar komt daardoor qua kernplot niet verder dan de verwikkelingen rond de keuze tussen zijn vrouw en die vriendin (die laatste overigens erg mooi!). Wat dat betreft doet hij precies hetzelfde als later in The American. Liever had ik hier meer aandacht gezien voor de achtergrond van de songteksten bijvoorbeeld, of wat meer context voor Curtis' depressies.

Dit wat simplistische plot over een jong gestorven zanger kan ook een statement zijn, maar is in dat geval geen film waard in mijn ogen. En waarom zou je in hemelsnaam zo'n grauwe buitenwijk van Manchester zo verbloemend mooi in beeld brengen? Of zulke scherpe beelden schieten van een dansend publiek, terwijl men toch weet dat zulke zaaltjes vol rook hangen zodat band en muziek elkaar nauwelijks kunnen onderscheiden? Vond het allemaal erg fotografisch, en daarmee inhoudelijk vrij pover.

Ben desondanks wel geïnteresseerd geraakt in de muziek van Joy Division, dat is dan weer positief.

Geen idee eigenlijk waarom ik interesse had in Control. Ik had totaal geen kennis over Joy Division en diens zanger Ian Curtis. Enkele positieve reacties zullen de doorslag hebben gegeven. Daarnaast ben ik al jarenlang bewonderaar van The Killers, die het nummer Shadowplay van de betreffende band coverden voor deze film.

Ondanks het feit dat ik niks van deze leadzanger afwist, kan ik niet zeggen dat ik het verhaal oninteressant vond. Ian Curtis is een boeiend figuur, maar ik had wel het gevoel dat ik hem nooit echt begreep. Sam Riley slaagt erin een sterke acteerprestatie neer te zetten. Ook de rest van de cast deed het naar behoren. De zwart/wit montage sluit goed aan bij het verhaal, en draagt een bepaalde sfeer bij die de film absoluut ten goede komt. Het is een beetje lullig om over een biopic te zeggen dat het voorspelbaar is, maar ik had wel, ondanks dat ik niks van Curtis afwist, al vrij snel door dat hij het einde van de film niet zou redden. Dit zorgde toch wel een beetje voor het gevoel van 'kijken terwijl je weet wat er gaat gebeuren'. Gelukkig wordt het betreffende moment dan wel op een goede wijze in beeld gebracht. De reactie van Deborah is zeer overtuigend geacteerd. Een compliment voor enkele mooie fragmenten waar de film op trakteert vind ik ook wel op zijn plaats. Een goed vorobeeld is bijv. de optredens van Joy Division. En natuurlijk de wolk boven het huis als mooie afsluiter.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar ik kan toch wel zeggen dat ik hier best enthousiast over ben. Ik kan me op zich wel voorstellen dat mensen die niks van de band of zanger afweten dit allemaal maar weinig doet, maar ik moet zeggen dat de film er bij mij in geslaagd is om een realistische kijk te geven op het leven van Ian Curtis. De film is bij vlagen misschien een beetje langdradig, maar is wel van begin tot eind boeiend. Anton Corbijn kende ik tot dusver enkel van videoclips, maar hij heeft hier wel bewezen een mooie en interessante film uit het verhaal te kunnen maken.

3,5*

Dan maar mijn recensie.

Al een tijdje geleden bekeken en laatst eens weer bekeken en de magie is er nog steeds niet vanaf. Riley speelt een geweldige rol als Curtis (ziek ook hoe veel hij er op lijkt) en geeft de machtige zwart-witte sfeer neer die Corbijn lijkt te willen hebben. Helemaal niet geforceerd en zelfs zonder iets te zeggen past de film bij de muziek van Joy Division. Nogmaals: Joy Division is geen muziek, het is een gevoel. Een onbeschrijflijk gevoel en Corbijn weet dat gevoel vast te leggen.

De verdere kracht van de film is de regisseur. Niet dat ik nu denk dat wij hier met de nieuwe Da Palma of de nieuwe Sergio Leone te maken hebben, maar de film is gemaakt door een fan en een man die er dichtbij stond. Niet iemand die hier echt commerciële doeleinden mee had, maar iemand die zich bijna verplicht voelde om het leven van Curtis vast te leggen.

Dan toch maar het verhaal (hoewel ik dat toch altijd een raar onderdeel vind bij een biopic, maar afijn) iedereen die wel van de naam Joy Division heeft gehoord, weet van de dood van Curtis (geen spoiler, je was waarschijnlijk niet bij deze film terecht gekomen zonder eerst er achter zijn gekomen wie die beste man was en dan had je zijn tragische einde ook wel ergens opgevangen) en zijn voorliefde voor bijna Trakle-achtige poëzie. De film laat goed zien hoe hij als naïeve punker en fan van David Bowie begon en uiteindelijk een nog grotere generatie mensen wist te inspireren. Ik ben het wel met Arnie eens dat er iets te veel aandacht naar Curtis gaat en iets te weinig naar de opkomst van de band. De switch tussen Unknown Pleasures en Closer is gewoon te groot, maar als filmliefhebber en kijker die alleen de naam Joy Division door zijn oor heeft laten glijden zal dat vast geen probleem zijn en is de film (zeker visueel gezien) gewoonweg geslaagd.

Sinds kort luister ik vaker Joy Division waardoor ik geïnteresseerd raakte in deze biopic. Anton Corbijn maakt van elk shot een plaatje. Super gefilmd. Ik heb nooit veel materiaal gezien van Ian Curtis dus ik weet niet in hoeverre Sam Riley er in geslaagd is de leadzanger na te spelen maar naar mijn idee deed hij het erg goed. Ben benieuwd in welke films hij nog meer speelt.

De muziek is de mijne niet maar toch veel respect voor het beeld dat wordt getekend van de wereld van rockband en -zangers en dat wellicht de realiteert reflecteert.

Ook veel respect voor de acteerprestatie van Sam Riley. Ook Samantha acteert prima en de rest van de cast past in het plaatje.

Goede film, in zwart-wit.

Ironisch genoeg lijkt Anton Corbijn met Control soms de controle verloren te hebben over het verhaal. De film heeft zijn sterke kanten, maar komt niet helemaal uit de verf. Wat mij betreft komt dit vooral door het rare tempoverschil van de twee helften en de keuzes die er gemaakt zijn wat betreft wel en niet wordt laten zien.

De eerste helft gaat gewoon te snel en raffelt momentjes af. In rap tempo ontmoet Curtis en meisje, trouwt met haar, praat met wat vrienden over een band, hebben en contract en worden een fenomeen. Corbijn lijkt bijna niet te weten hoe snel hij dit moet vertellen, wat zich later wreekt. De tweede helft is namelijk een stuk slomer en focust zich op de aanloop naar Curtis' zelfmoord. Ik weet niet hoe groot de tijdspanne van de tweede helft precies is, maar het leek alsof alles zich daar snel achter elkaar afspeelde.

Echter, de focus ligt hier stevig op de relatieperikelen van Curtis, terwijl de eerste helft juist de relatie met de vrouw nog minder aandacht geeft dan al het andere. Ze gaan een keer op een date, zijn nog wat onwennig met elkaar en hup, ze zijn getrouwd. We zien Deborah en Ian nooit gelukkig met elkaar of dat ze elkaar überhaupt echt mogen. Het is een beetje vervelend om te kijken naar nogal duistere nasleep van zo'n huwelijk als je nooit het gevoel had dat het centrale koppel iets om elkaar gaf. Het stoort me hier nog eens extra omdat Love Will Tear Us Apart één van de meest hartverscheurende nummers over uitgedoofde liefde is en het is moeilijk voor te stellen dat Curtis dit schreef als hij nooit diep om Debby gaf.

Op een zelfde manier vond ik het wat storend hoe Joy Division als band wordt afgebeeld. Nou snap ik dat dit vooral een film is over Curtis en niet over de rest van de band, maar hier worden ze meer afgebeeld als een stel mannen dat toevallig ook met Curtis optrok, terwijl dit toch echt dezelfde personen zijn die nog een aanzienlijke tweede carrière hadden als New Order. Waar het op neer komt is dat er nooit echt iets opgebouwd wordt in Control, ondanks dat de trage, tweede helft toch op al die dingen probeert te steunen. Ik vond het moeilijk om hier echt iets om te geven. Er valt wat voor te zeggen dat Curtis nu wat een enigma blijft en dat zijn depressie bijna bij definitie vaag moet blijven, maar echt boeiend wordt het daardoor niet meteen.

Dat ik Control verder toch nog best de moeite waard vond komt door het sfeer- en tijdsbeeld dat hier geschetst wordt. Nou heeft Corbijn natuurlijk het voordeel dat hij met zijn foto's veel van de look van deze periode in de muziek bepaald heeft, dus je kon verwachten dat dit goed uit zou pakken. Fijn gebruik van een mistroostig zwart-wit en een meer dan aardig inkijkje in de muziekscène in Brittannië eind jaren '70, begin jaren '80. Daarnaast waren de concertscènes ook wel echt gaaf en eigenlijk de enige momenten dat Curtis ook wat boven zichzelf uitsteeg. Riley haalt de diepte van Curtis' stem niet, maar verder is dit wel erg goed uitgevoerd zo.

Misschien had een iets langere lengte goed kunnen werken. Ik vermoed dat er nog een betere film in dit leven zit, maar voor nu volstaat het enigszins.

3*

Een film die ik met plezier nog eens opzette nadat een vriendin die film/fotografie studeert me vroeg wat zo typisch Anton Corbijn is, en de link met Joy Division. Dat leverde zowel een fijne kijkbeurt op als een persoonlijke recensie. Ideaal om ook hier in een tekst te verweven.

Corbijn is op de eerste plaats een rockjournalist en fotograaf. Nog voor hij met film begon is hij dus vooral bezig met muziek en fotografie. Corbijn was een hevige Joy Division fan en maakte als fotograaf eind jaren '70 al foto's van de groep. Corbijn wil dus niet alleen de sfeer van toen weergeven, maar ook z'n eigen ervaringen. Weinig budget dus en vooral zwart/wit, maar ook gebaseerd op fotografie. Zo zie je veel scènes waar hij met een shot sfeer wil neerzetten en dat shot dan overkomt als een foto. Curtis die in z'n bed ligt, Curtis in de auto, ... Het verhaal zelf vult hij bijna later in en is van secundair belang.

Corbijn is ook en een fan van de muziek en als rockfotograaf heeft hij oog voor de band. Prachtig hoe hij de band in beeld brengt. Hij heeft er duidelijk oog voor. Andere regisseurs willen vooral hun eigen stijl brengen in films. Film is bij Corbijn eerder een logisch vervolg op z'n ervaringen in de muziekwereld. Hij maakte platenhoezen, fotoreportages, videoclips, ... alles om de sfeer van bands en artiesten vast te leggen in stilstaande of bewegende beelden.

Of het beeld van Ian Curtis geloofwaardig is, is een andere vraag die volgens mij alleen Curtis kon antwoorden. De enige kritiek die uitkwam bij de film was dan ook het beeld van Curtis dat te weinig van zijn pijn liet zien. Z'n ex-vrouw Debby was producer en de andere bandleden waren zeer tevreden over de film met vooral waardering voor de manier waarop Corbijn Joy Division in beeld bracht. Waar Corbijn wel in is de sfeer van z'n muziek, de band, de uitstraling van Curtis op een podium, ... Het gebruik van zwart/wit is dan ook voor een groot deel een manier om die sfeer weer te geven. En doordat hij dicht betrokken was bij de band eind jaren '70, is het beeld dat hij laat zien ook zeer geloofwaardig.

Control is trouwens ook de debuutfilm van Corbijn en je merkt dat dit een project is waar hij lang naar uitgekeken heeft. Hij heeft er z'n hele ervaring en ding in gestoken. Ondanks dat hij nadien ook nog goeie films gemaakt heeft, merk je nergens meer persoonlijk insteek en gedrevenheid (zelfs nog los van ervaring in filmmaken, budgetten of mogelijkheden) dan in Control.

Is Control dan een topfilm? Eigenlijk wel, al zijn er betere films. Ik mis in de film immers de 'echte' Ian Curtis. Daarmee doel ik op zijn persoonlijkheid, zijn motief, zijn gedachten, .. Corbijn geeft het beeld van Curtis en z'n band goed weer, maar kan ook niet binnendringen bij Curtis. En als je een film wil maken die vooral over een persoon gaat en niet enkel over de muziek, is dat een gemis. Maar desondanks een zeer sterke film. Al zal de liefde voor de muziek ook wel geholpen hebben.

Ok, ik beken: ik had nog nooit van Joy Division, laat staan Ian Curtis gehoord alvorens ik deze film van Corbijn zag. Verketter me maar bij deze... Ik ben niet zo met muziek bezig, maar kan wél een goede film appreciëren die een biografie van een zanger/groep heeft. Control is er zo eentje, een meer dan degelijke film over de muziekwereld in de Britse jaren 70.

Corbijn slaagt erin een boeiende compositie te maken van hoe de rock, punk en new wave furore maakte in de Britse jaren 70. Hoewel Whiplash (D. Chazelle) 0bvb van een andere soort orde is, toont Control aan hoe drugs (medicatie), stress, druk, faalangst, epilepsie en relatieproblemen een enorme impact kunnen hebben op een persoon tot hij eronder doorgaat. Beroemd of niet, rijk of arm, het doet er gewoon niet toe. Als je er niet tegen bestand bent, dan knap je. En dat deed Ian Curtis op erg jonge leeftijd. Voor zover ik het weet een fantastische acteerprestatie overigens van Sam Riley die veel persoonlijkheid en diepgang kon steken in zijn personage.

Ook de zwart-witbeelden droegen bij tot de grauwe, donkere en zwaarmoedige kijk die Curtis had op het leven. Mooie shots ook in de film waarbij Corbijn zijn liefde voor de fotografie niet onder stoelen of banken stopt. Net als de geslaagde sfeersetting en tijdsgeest.

Mijn hemel wat een film! Sam Riley is Ian Curtis! Letterlijk overdonderend! De ogen, de uitdrukking, het dansje....Riley flikt het!

Mooie stemmige sfeer van begin tot het eind. Geweldige keuze om de film in het zwart-wit te doen. Benadrukt nog net even wat meer de leegte, de sfeer en de sobere flats en Engelse buurten en natuurlijk de zwaarmoedigheid van Curtis. Vervolgens ook een mooi tijdsbeeld met simpele dingen zoals hoe zijn vrouw de was ophangt. Verder bijzonder stijlvol, de radeloze voice overs de vooravond van hun Amerika tour

Heerlijke muziek verder, uiteraard van Joy Division zelf maar ook van David Bowie en The Sex Pistols.

Verder is het altijd een feest om Maria Lara in beeld te krijgen, prachtvrouw is dat toch, altijd weer. En ook nog wel noemenswaardig, Toby Kebbell, de grofgebekte en sarcastische manager.

Let wel zwaar drama in die zien, niet voor iedereen weggelegd.

Ik was niet echt bekend met de band Joy Division, dus in die zin had ik weinig verwachtingen bij het kijken van deze film. De film gaat overigens met name over zanger Ian Curtis en in iets mindere mate over de band. De zwart-witbeelden zijn zeer behoorlijk en datzelfde geldt voor het camerawerk. De scènes waarin de band optreedt zijn de moeite waard en de muziek in deze film is eveneens de moeite. Het verhaal blijft wat mij betreft wat afstandelijk en fragmentarisch, veel personages blijven wat oppervlakkig. Ook Curtis blijft net iets te zeer op afstand om een echt boeiend hoofdpersonage te zijn.

Een standaard rise & fall sex & drugs & rock & roll verhaal is wat ik eerlijk gezegd verwachtte. Maar dit is een ingetogen verhaal in stemmig zwartwit over een sympathieke jongen die aardig kan zingen en gevoelige teksten schrijft. De fotografie is fraai het acteerwerk erg sterk.

Mooie film die interesse wekt voor Joy Division en de heer Curtis.

Eerste Corbijn.

En voorlopig ook meteen mijn laatste, want zijn andere werk is niet van het soort waar ik doorgaans mijn ogen voor open hou. Control kwam vooral onder de lens vanwege de notering in de top 250. Ondertussen is de film verstoten, maar toen deze werd uitgezonden toch maar even meegepakt. Vond het resultaat alleen niet indrukwekkend genoeg voor zo'n notering.

Toegegeven, ik had ook nog nooit gehoord van Joy Division. De muziek die deze film laat horen vind ik echter wel te pruimen, dus daar zal wellicht verandering in komen. Sam Riley is ook erg sterk in de hoofdrol. Veel heb ik nog niet van hem gezien, maar in Control laat hij zich van z'n beste kant zien. Ik vind Morton in de bijrol daarnaast indrukwekkend. Die twee delen in de toch best beperkte momenten een behoorlijk sterke chemie.

Ik vind Corbijn als regisseur zelf vooral tekort schieten. Vooraf wat van Corbijns werk opgezocht waaruit ik vooral zwart-witfoto's heb waargenomen. Er wordt voor gekozen om die stilering over te nemen en in Control te plaatsen. Merkwaardige regiekeuze, want het voegt absoluut niets toe. Met het contrast wordt niets gedaan, een ode aan het tijdperk is het allerminst (want dat was wel in kleur) en het oogt vooral als een arrogante en verwaande regiekeuze. Visueel vond ik de film dan ook niet speciaal, buiten de schaarse momenten waar het bijdraagt aan de depressievere scenes.

Ik moet ook zeggen dat als ik Curtis was en dit mijn biografiefilm zou worden ik me omdraai in mijn graf. Juist omdat ik niets wist over Joy Division leek dit wel een handige film, maar als ik Control wil geloven is Curtis een onsympathieke, hufterige loser en de overige bandleden idioten die niets weten. De hele film lang kreeg ik de indruk dat ze Ian Curtis heel erg haten. Ik las ergens dat het verhaal is gebaseerd op het biografieverhaal van Deborah Curtis, maar de film wordt nergens echt vanuit haar perspectief belicht. Als dat zo was geweest, had ik de toonzetting veel beter kunnen begrijpen.

Apart en onderscheidend is het absoluut, daar ligt het probleem ook niet. De finale vond ik sterk en de weergave van verdriet en depressie geslaagd. Het is bij vlagen, zeker aangekomen in de tweede helft van de film, best meeslepend te noemen. De inhoud mag dan niet heel erg verschillend van soortgelijke biografiefilms zijn, ik zie nog altijd liever een Control dan de meuk waar Hollywood tegenwoordig mee komt. Alleen vind ik dit alles behalve respectabel voor het tragische verhaal van Ian Curtis, en die nasmaak ging niet meer weg.