Control (2007)

De eerste film van Anton Corbijn, waarvan ik al heel wat video's(''Heart shaped box'' van Nirvana is een hele mooie, ook al was er geloof ik wat gedoe over wie nu alles bedacht had, Anton of Kurt), foto's(Popblad Oor, Groninger museum) en een docu(of meerdere) had gezien/bewonderd. En de plaatjes mogen er hier ook zeker zijn. De meerwaarde van zwart-wit zie ik echter niet zo, er had sowieso een afwisseling met kleur in gemogen, wat mij betreft.

Dan het verhaal, voor ingewijden zeer bekend, maar de film belicht voor mij toch nog heel wat dingen waar ik geen weet van had. Best interessant om te weten, maar het duurde wel eventjes voor ik echt werd mee gezogen in het verhaal en regelmatig kwam het over als een droge opsomming tot aan zijn zelfmoord. Beetje jammer, maar wel degelijk.

Het acteerwerk vond ik redelijk tot werkelijk fenomenaal en dan bedoel ik natuurlijk de muziek(compleet door de acteurs ingestudeerd en gespeeld) én die performance van Sam Riley... Kippevel. Eigenlijk is alleen 'Closer' de enige Joy Division plaat die ik van haver tot gort ken en bewonder, maar de rest moet toch ook maar eens volgen.

Al met al een mooie, degelijke film met als uitschieters de muziek/band en Sam Riley die Ian Curtis hier weer eventjes tot leven brengt en zo kom ik dan toch nog uit op een dikke 4,0*.

Corbijn is echt gewoon geniaal. Ik heb veel boeken van hem en dit filmpje (nou ja, meesterwerk) komt ook zeker in mijn kast te staan. En wat blijft Joy Division toch heerlijke muziek.

Pover.

De keuze voor zwart/wit is uiteindelijk vooral gemakkelijk. Het verbergt het lelijke kleurenpalet van de jaren '70-'80, maar er wordt zo weinig gedaan met het stijlmiddel dat het meteen al aanvoelt als een gemiste kans. Corbijn komt eigenlijk niet verder dan een hoofdje voor een zonnetje in een rijdende auto. En dan nog niet eens al te best uitgevoerd. Van een fotograaf mag je véél meer verwachten.

Verder waarschijnlijk toch een film voor mensen die enige affectie hebben met de groep. Joy Division laat mij niet meteen compleet koud, vind het eenvoudigweg redelijk irritante muziek. De manier waarop de matige lyrics dan ook nog op geforceerd poëtische wijze in de film vermengd worden helpt niet. De optredens vond ik verder ook compleet niks, het blijft mij dan ook verbazen hoe mensen een avond voor zo'n podium kunnen doorbrengen.

Maar het grootste pijnpunt is Curtis zelf. Er valt weinig boeiend over hem te vertellen, en dat toont zich ook. Een jankerig mannetje dat het moeilijk heeft met z'n eigen keuzes en onmachtig is daar iets aan te veranderen. En er ook nog een affaire op nahoudt. Zo kan je over 20% van de wereldbevolking ook wel een film gaan maken, maar die mensjes zaten natuurlijk niet in Joy Division. Curtis komt erg onsympathiek en saai over.

Enige positieve aan de film is dat het drama redelijk subtiel en gezapig neergezet wordt. Maar denkend aan films als Last Days of 24 Hour People is dit saaiheid troef. Corbijn mist filmisch talent en kiest een erg pover onderwerp uit. Iets meer pit, durf of kunde had deze film veel goed gedaan.

1.5*

Mwja, aan de prijzen die Corbijn heeft gewonnen met deze film en enkele van zijn videoclips lijkt het me niet dat hij geen filmisch talent bezit, maar goed...

Britney Spears heeft ook veel prijzen gewonnen.

Klopt, maar ook daar zit wel degelijk verschil tussen. Je kunt bv een Oscar niet vergelijken met een MTV Award.

Talent relateren aan prijzen is iets wat ik nooit heb begrepen. Hoewel ik Control niet lelijk vind, had het zwart wit echt veel beter gebruikt kunnen worden. Eén of twee visueel sterke scènes. De rest is te gewoontjes om op te vallen.

Prijzen zijn in deze bijzaak, hoewel ze wel aangeven dat Corbijn toch wel enig filmisch talent moet bezitten, iets wat Onderhond in zijn recensie tegenspreekt.

Zoals je (PR) zelf ook wel begrijpt, vindt Onderhond slechts dat Corbijn niet over filmisch talent beschikt omdat zijn stijl hem niet aanspreekt.

Anyway, ik zal de film binnenkort eens gaan herzien, maar naar ik me herinner was de film cinematografisch, waarvan vooral de fotografie in het oog sprong, uiterst verzorgd geschoten, al had Corbijn inderdaad veel meer kunnen (moeten) doen met het zwart-wit (vandaar ook dat hier 'slechts' een kleine 3.5* staat).

Daar sluit ik me helemaal aan. Juist de stylistische shots vond ik er uitspringen; in mijn ogen typisch Corbijn.

Edit: Dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat ik het camerawerk van deze film góed vond...

Het camerawerk zorgde er mijns inziens vooral voor dat zowel de fotografie als de gevoelens van het hoofdpersonage goed tot zijn recht kwamen, maar goed was het, alhoewel verzorgd, an sich inderdaad niet.

Af en toe zijn er van die films die je maar voor je uit blijft schuiven. Control is er zo een en waarom weet ik eigenlijk nog steeds niet. Control is namelijk een prachtig debuut van regisseur Anton Corbijn. Het verhaal op zich is nog niet eens is zo indrukwekkend maar de fantastische soundtrack, de zeer geslaagde sfeersetting, het prachtige gebruik van zwart/wit beelden en de uitmuntende rol van Sam Riley als Ian Curtis maken van Control een zeer geslaagd debuut.

Dikke 3,5 ster

Donkere maar ijzersterke film Sterke acteerprestatie van meneer Riley. 4 sterren

Dat ben ik met je eens want Corbijn gebruikt in zijn foto's zit meestal meer contrast. Dat zou bij Joy Division ook veel beter passen.Ik ken mensen die niks hebben met de muziek en de film toch mooi vinden.Weet je, ik kan me dat goed voorstellen. Alleen heb ik enige 'feeling' met de muziek en daarom vind ik aansluiting bij de film. Bovendien gingen de teksten van Ian over hemzelf en stond er ook in wat hij met zichzelf van plan was. Maar als je daar niks mee hebt snap ik hoe dit geforceerd over kan komen, ja.Nou, veelal vond ik de sound van de cast wel tegenvallen in vergelijking met de originele songs. Het geluid van Joy Division is al redelijk 'basic', nu nog meer. Maar toch geloofwaardig genoeg om voor de band dor te gaan. Lijkt mij geweldig om de band live te zien maar dat zit er dus niet meer in, hè?Afgezien van het feit dat ik fan ben van de band waarmee hij furore maakte heb ik ook twee biografieën over hem gelezen en daarin wordt nog veel meer over hem verteld. Al die info zat dus in mijn achterhoofd en dat vulde ik dus in tijdens het zien van de film. Moet je net effe weten als je daar behoefte aan hebt. Mijn conclusie is: opnieuw kan ik me daarvan wel iets voorstellen.Ik vind dat 't gevoel van depressie en wanhoop dat zich van Ian meester maakte wel goed uit de film sprak.Eens wat visueel aspect betreft. Alleen al meer contrast was voor mij goed genoeg.

Aan Onderhond:

De muziek van Joy Division is harkerig geconstrueerd en vals gezongen.

Maar live was het puur hypnotisch (heb het zelf meegemaakt) door o.a. een ongezien bezwerende performance van Curtis. Dat heeft bij velen - niet alleen generatiegenoten - toch wel heel wat gevoelige snaren geraakt.

De liefde voor het onderwerp bepaalt dan ook in grote mate de score voor de film. Maar daar is in dit geval niks mis mee, want het was ook (hoewel hij het zelf wel relativeert, geloof ik) een van Corbijns grootste drijfveren om deze film te maken.

Een late liefdesverklaring en geloof me: het onderwerp is wel degelijk de moeite waard.

Net bekeken.

Als fan van Joy Division (bij momenten dan toch) kan ik deze film alleen maar appreciëren.

Riley lijkt echt wel sprekend op Curtis, net als zijn dansjes en bewegingen.

Een 3,5 voor de film, een 4,5 voor de muziek.

In de top 250? Netjes!

Mooi dat deze film zo hoog staat. Als groot fan van Joy Division is dit, natuurlijk erg mooi om te zien. Hoewel ik toch liever meer scenes over de muziek had gezien.

@ Onderhond

Matige lyrics? De teksten zijn onovertroffen, maar dat is mijn persoonlijke mening.

Achja, Elke film de grond in trappen, is maar wat je leuk vind om te doen.

Wat mij opviel is dat sommige personages echt goed waren afgebeeld (Bernard Sumner, Ian Curtis), maar dat de beelden die ik van Tony Wilson totaal niet overeenkwamen met wat hier in de film is laten zien. Ian Curtis zijn karakter kwam ook een beetje zwak over zo af en toe, maar dat lag meer aan het script dan de acteur volgens mij.

Verder: Toby Kebbel Ik kende die gast niet, maar voor mij maakte hij de film gewoon.

Mooie film. Had eigenlijk wel gehoopt dat de band zelf wat meer zou worden uitgediept, maar zet toch een behoorlijk indrukwekkend beeld van de band/Curtis neer. De gezette sfeer en het acteerwerk waren ook erg netjes gedaan. Het zwart wit doet de sfeer zeker ten goede, flink deprimerend.

Een groep wiens invloed niet kan overschat worden.

Deze film geeft mooi de mengeling deprimerend lelijke late seventies >< opwindende energie van de toen heersende jeugdcultuur weer.

En dat Corbijn een film maakt over dit 'pover onderwerp' heeft wellicht te maken met het feit dat hij de groep en meer bepaald 'de man' aan het werk gezien heeft.

Onvergetelijk was dat. Een klank en een présence die werkelijk vanuit het niets opeens daar was. En live met niets te vergelijken.

Zwart-wit is niet echt iets voor mij (hooguit bij de oude films waar het niet anders kon, heb het zelf het liefst in kleur, zo kleurrijk mogelijk en soms nog een leuk kleurenfilter erbij). Maar oke ze willen 'past time' aangeven. Stoort niet heel erg, maar word ook niks bijzonders mee gedaan..

Ben niet bekend met de band, en is ook niet me ding dus dat helpt niet echt mee. Waar af en toe de concerten nog een redelijk sound voortbrachten werd dat voor mij weer verstoord door het gekrijs van 'Ian Curtis'.

En ondanks dat er wel een aantal 'diepgaande' onderwerpen in voorkomen werd het, voor zo'n lange speelduur, toch weinig uitgediept allemaal. Daarbij komt (zoals Onderhond al zei) dat hij heel onsympathiek en saai word neergezet en van meeleven of interesse is geen sprake.. 'Frankly, i don't give a damn..'

Moet wel zeggen dat het voor de speelduur nog redelijk vlot wegkeek, maar had er dan ook, door het niet geboeid zitten, niet altijd me aandacht even goed bij.

Tegenvaller, misschien anders voor mensen die bekend zijn met/fan zijn van de band.

Heb een beetje hetzelfde ervaren, en ook ik ben geen bekende van die band Tegevallend...

Gisteren gezien op Canvas. Echt een prachtige film over het leven van Ian Curtis. Ik vond het wel jammer dat de overige bandleden niet echt belicht werden.

Ik kreeg wel een raar gevoel bij de scene waar Ian Curtis een aanval kreeg op het podium aan het eind van een concert. In de scene hierna leken de bandleden weinig geïnteresseerd in het welzijn van hun zanger. I.p.v. medeleven te tonen werd gevierd dat ze weer een goede show hadden neergezet, waren deze bandleden in het echte leven ook zo'n 'klootzakken'?

Als groot classic rock (uit jaren '60/'70) fan moet ik tot mijn grote schaamte bekennen dat ik nog nooit iets van Joy Division heb gehoord. Bij deze (hooggewaardeerde) film dacht ik twee vliegen in één klap te slaan; muziek van ze horen en (waarschijnlijk) een goede film kijken. Op beide punten is de film geslaagd.

De film is gewoon een goede biopic. Het verhaal is triest en best voorspelbaar, de hoofdrol, Ian, komt best sympathiek over en is nergens saai of vervelend. Het filmen is heel goed gedaan en het zwart-wit werkt uitstekend. Ook goede afwisseling van drama en muziek. Hier en daar kwamen ook nog leuke personages langs, vooral de producer vond ik grappig. Goede weergave van wat er met zo'n jonge kerel in zo'n korte tijd gebeurd als ze doorbreken.

De muziek beviel dus best wel. Niet alleen Joy Divison, er kwamen ook wat grote helden van mij voorbij; Lou Reed en vooral David Bowie. Alleen heb ik een vraagje over de Joy Division muziek, is het de originele muziek of hebben ze het opnieuw opgenomen (waar de acteur zingt ofzo).

3,5*

Voor mensen die geïnteresseerd zijn in muziek en graag voor een podium staan, is het een aanrader.

Best sympathiek?! Op z'n werk wel ja, verder was het toch eigenlijk een grote lul, vond ik.

Dit is een heerlijk depressieve film. Sam Riley zet Ian Curtis uitmuntend neer. Heerlijk die onnavolgbare bewegingen.

Inderdaad, speranza, prachtige film die depressiviteit en het personage Curtis op zich op een fenomenale wijze neerzet. Het depressieve tintje wordt groots geassisteerd door het visueel mooie zwart-wit beeld. De muziek is mooi, acteerwerk perfect!