Control (2007)

Ja, maar wat ze te vertellen heeft gaat minder diep dan ik hoopte.

keukenzout schreef:
Ik heb de film net gezien, maar ik ergerde me vreselijk aan dat vreemdgaan en liegen. Kan met mijn overgevoeligheid te maken hebben Buiten dat vond ik de beelden mooi, de muziek ook, maar verder heeft de film niet zoveel indruk gemaakt. Kan te maken hebben mijn hoge verwachtingen

Prachtige film over een van de meest getalenteerde postpunk legende aller tijden!

De film gezien nog voor ik mij in Joy Division verdiept had. Maar wat een geweldige ode aan de persoon Ian Curits en zijn muziek. Anton Corbijn zet de de sfeer en achtergrond van de muziek van Joy Division feilloos om in een speelfilm. Duister, depressief en ongrijpbaar, ik zet 'Unknown Pleasures' nog even op.

Dit is een prachtige film over het bijzonder moeizame leven van Ian Curtis. De heerlijke duistere muziek van Joy Division vervult mij met weltschmerz.

Prachtig ingetogen film. Goed geacteerd en de zwart-wit beelden geven absoluut een extra dimensie. De muziek van Joy Division was, is en blijft weergaloos goed.

Dit viel mij toch wel iets tegen. Het verhaal op zich is al dun, maar ook de personages zijn zwak en is het acteren (van de meesten) ook niet best. Maar niet alleen is het inhoudelijk oppervlakkig, ook komt het visueel gezien niet goed uit de verf. Bijzonder saaie en sfeerloze cinematografie & fotografie (stilistisch oke), kostuums etc… Veels te gemaakt waardoor ik niets meekrijg van de sfeer uit die tijd (op de muziek na). Ook het duistere, de misère, het depressieve, … Niets van dat komt op mij over. Het enige waardoor de film toch enigszins overeind blijft is de muziek, want de rest is veels te braaf, oninteressant vormgegeven en veels te slap. Verder blijft Joy Division, hoe aardig ook qua muziek, toch een gepasseerd station uit mijn (pre)pubertijd.

Film viel me tegen. Het ziet er allemaal heel erg mooi uit, zwart/wit, mooie beelden. Maar het lijkt of ze meer aandacht hadden voor hoe het er allemaal uit zag dan voor het verhaal. Ian kijkt verbaasd om zich heen de hele tijd, zegt niks, ik ben me ervan bewust dat dit helemaal bij het beeld past wat Corbijn van hem wenst te schetsen maar het komt totaal niet uit de verf.

Zoals hier ook al ergens gezegd, de muziek is het lichtpunt.

Mooie film. Het geeft een goed beeld van het leven van Ian Curtis. Ik vind dat Joy Division echt geweldige muziek gemaakt heeft. Dus ik heb ook erg genoten van de muziek in de film..

*3,5

Prachtige film. Mooie beelden door Corbij en de muziek is erg goed.

Wel een lange film die op sommige momenten even om een pauze vragen.

Die knul op de poster zou zo Joran van der Sloot kunnen gaan spelen

Alhoewel ik al jaren de muziek van Joy Division in de kast heb staan en ook de DVD al een tijdje geleden gekocht heb, ben ik er pas gisteravond eens goed voor gaan zitten. Licht gedimd en de twee uur moeiteloos uitgekeken. Ik ben blij dat ik eindelijk de tijd ervoor heb genomen, want het was meer dan waard.

De film is een beetje als de muziek: ontdaan van alle franje en behoorlijk rauw. Ik vond het wel prettig dat de film in zwartwit was (evenals het bekende fotomateriaal en de platenhoezen). Leuk ook om te zien hoe Ian naar David Bowie (één van mijn favoriete nummers van Aladdin Sane ) en de Velvet Underground luistert, terwijl hij voor de spiegel Jim Morisson imiteert.

Een erg nare scène vond ik die waarin hij zijn medicijnen krijgt voorgeschreven. De dokter, die al niet bepaald een goede indruk maakt, leest tot afgrijzen van Ian nog even de bijwerkingen voor. Stemmingswisselingen. Niet drinken. Op tijd naar bed. Dat gaat dus niet als je in een band zit en je daarin je passie en talent kwijt kan... Zijn verslechterende gezondheid en de treurige liefdesgeschiedenis (prachtige actrice trouwens, die Belgische journaliste) breken hem uiteindelijk op met de bekende fatale gevolgen.

Een minpuntje vond ik misschien wel dat het verhaal in het begin een wel erg snelle vlucht neemt: eigenlijk is het gewoon een snelle opsomming van gebeurtenissen. Sowieso voelt het wat soms wat stroef aan, wat narratieve olie her en der had misschien geen kwaad gekund. Daartegenover staat wel dat ik me nu iets meer kan voorstellen bij sommige van zijn teksten, want met het verhaal van zijn moeizame relatie en de affaire met de journaliste was ik eigenlijk amper bekend.

Zometeen weer eens The Idiot van Iggy Pop draaien (en morgen gezond weer op), ik ben dit weekend nog wel even in de ban van Ian Curtis en zijn invloeden...

Acteersprestaties blijven helaas achter. Ook het drama, de depressiviteit komen niet over en daarmee mist de film het doel. Teleurstellend. 2 Sterren.

Gezien de waardering had ik hoge vewachtingen. Deze kwamen niet geheel uit. Kon mij moeilijk identificeren met de hoofdpersoon en op één of andere manier kwam ik niet echt in de film en het verhaal. Het bleef allemaal wat vlakjes of zo. Weet het niet echt onder woorden te brengen. De film boeide niet. Na driekwart dacht ik dan ook wanneer gebeurd het nou en maakt hij er een eind aan. Toen dat uiteindelijk gebeurde deed het me weinig. Curtis was een egoïst. Muziek is wel goed en het zwart wit geeft de film een rauw deprimerend kantje.

2,5*

Bij herziening bleek hij toch een stuk beter dan ik me herinnerd had.

Vooral het visuele deel is vele malen boeiender dan ik in gedachten had: de kadrering is, logisch veroorzaakt door Corbijn's professie, constant verzorgd en bij vlagen zelfs erg mooi, de camerabewegingen zijn poëtisch ingetogen en kalm en het zwart-wit is naast erg toepasselijk bij momenten ook onverwacht contrastrijk: een volledig in het zwart geklede Ian tegen de achtergrond van een compleet witte kamer of een overbelicht witte hoofdpersoon tegen een zwarte achtergrond vormden bijvoorbeeld een fijne verrassing. De invloed van Corbijn's beroep beperkt zich echter niet alleen tot 'het hoe', maar beïnvloedt ook 'het wat' van het getoonde: Corbijn weet vaak veel emotie te stoppen in één beeld, wat de beelden soms flink wat kracht meegaf.

Hoewel ik, na eens hun twee officiële albums te hebben beluisterd, niet de minste affectie heb met Joy Divison, vind ik wel dat de muziek erg tactisch is geïntegreerd en werkelijk bijdraagt aan de algemene sfeer van de film. Het maakt het geheel net dat beetje melancholischer en schetst daarnaast een tijdsgeest die me nu niet meteen interesseert, maar die wel effectief aansluit bij de inhoud en de sfeer.

Erg belangrijk binnen een portret is uiteraard of de hoofdpersoon boeiend is, en dat is hij: de introverte, getalenteerde en getroubleerde jongeman die wordt geschetst weet heel de film lang te boeien, mede door het gevoelige acteerwerk van Sam Riley. Het is wel jammer dat hij op het einde de gemakkelijke uitweg kiest om zijn problemen te ontvluchten, terwijl hij uiteindelijk alles aan zichzelf had te danken, waardoor hij egoïstisch en ietwat zeurderig overkomt, maar dat maakt hem er niet minder menselijk op.

De laatste scène was, na een film vol subtiele, ingehouden emoties, nogal een domper, zeker in combinatie met de muziek, en die ene regel waarin verteld wordt dat Ian Curtis op 23-jarige leeftijd is overleden kwam op mij wat gemakkelijk over – een onmiddellijke inschakeling van de credits na de zelfmoord had op mij een veel groter effect gehad.

Ik ben in ieder geval blij dat ik hem herzien heb, want uiteindelijk bleek dit portret van Ian Curtis niet alleen boeiend en poëtisch, maar daarnaast tevens een stuk mooier gefotografeerd dan ik me herinnerd had. 3.5*

Geweldige muziek en redelijk acteerwerk. Maar helaas verrekte saai en te dramatisch.

3*

Geweldig!!

Lols en gewoon door een Nederlander geregisseerd xD

Kwam er laatst ook achter dat Anton Corbijn die Achtung Baby video van U2 heeft geregiseert waar ik vroeger ook helemaal gek van was. Met videoclips en interviews enz. Heeft ie ook mooi gemaakt.

Corbijn is geweldig, hij is van origine ook fotograaf. Heeft wel meer voor U2 gedaan, was ook verantwoordelijk voor de Joshua Tree hoes dacht ik. Maar Ook voor Joy Division heeft hij de video Atmosphere gedaan die ik nog steeds als een van de beste clips ooit aanschouw. En zo zijn er nog talloze andere groepen als Depeche Mode, Nirvana, Coldplay en Johnny Cash waar hij clips voor heeft geregisseerd.

joy division was vroeger al m'n favorieten band, dus het word tijd dat ik nu ook maar eens de film ga kijken. ik heb de film ooit gehad maar om een of andere reden ben ik die kwijt geraakt. Als de film net zo goed is als de muziek dan zijn de hoge stemmen hier terecht

Beter.

Bericht verplaatst naar Anton Corbijn

Als je een grote fan van de band Joy Divison bent, kan ik me erg goed voorstellen dat je dit een fantastische film vind. Ikzelf vond het ook wel een mooie film, maar het deed me zo verrekte weinig allemaal. Ik vind Ian Curtis maar een saai figuur en de muziek - op een enkel nummer na - kan me ook niet zoveel schelen eigenlijk. Wordt het dan een lange zit waar niks aan is? Neuh, valt wel mee eigenlijk.

Sam Riley is in ieder geval fantastisch, als Ian Curtis. Ook de rest van de cast deed het naar behoren, waar ik vooral Toby Kebbel erg goed in z'n rol vond. Het zwart-wit werkt uitstekend, de sfeer is prima en het camerawerk is uitstekend. Corbijn zorgt voor een paar prachtige plaatjes. Het einde is dramatisch, maar deed me dan ook weer niet zoveel eigenlijk. De ''sombody help me'' scéne van Samantha Morton vond ik het sterkst, met daarna een prachtig shot, waarna de film eindigt. Toch wel een mooie film, jammer dat het me niet altijd evenveel kon boeien.

Eindelijk!

Toch fijn dat je er nog een voldoende wist uit te slepen.

Nogal vlakke film die het niet bijster interessante levensverhaal van Ian Curtis toont. Muziek is natuurlijk goed, en Sam Riley is prima als Curtis, en natuurlijk weet Corbijn mooie plaatjes te schieten, maar als film boeide het me niet.

Op Riley na vond ik de acteurs slecht gecast (Morton) of gewoon ronduit slecht (de Belgische maitresse) en de meesten waren nauwelijks meer dan beeldvulling- de rest van de band bijvoorbeeld. En hoewel er heel veel aandacht geschonken is aan de aankleding ademde de film helemaal geen eind jaren 70/ begin jaren 80-sfeer. Het magere verhaaltje had weinig om het lijf en na een tijdje geloofde ik het wel met alle huwelijksperikelen.

Vanwege muziek en Riley krappe 3 sterren.

Postpunkmuziek is laatste jaren aan serieuze revival toe.Bands als The Editors, Interpol, The Rakes enz....scheren hoge toppen binnen de alternatieve muziekscéne.Joy Division kan gezien worden als één van de baanbrekende bands die als inspiratiebron fungeerde voor hen.Ik was helemaal niet zo vertrouwd met hun muziek totdat ik de film ' Control' zag.Samen met mijn zoontje die een ernstige infectie had verbleef ik vorig jaar vier dagen in het ziekenhuis.Om de tijd wat te doden huurde ik enkele films waaronder dit zeldzame pareltje.Van meetaf aan was ik in de ban van deze film en dat is te wijten aan verschillende factoren.Ten eerste geven de zwart-witkleuren heel goed de tijdsgeest weer van het toenmalig Thatcheriaanse Engeland :verpauperde sociale woonwijken vol mensen op zoek naar een beter leven in land geteisterd door hoge werkloosheid en inflatie.Komt daar nog eens de schitterende soundtrack bij.De muziek is weergaloos goed en dat is grotendeels de verdienste van de acteur die Ian Curtis vertolkt in de film:ene Sam Riley .Ian Curtis was de charismatische frontman van de band die zelfmoord pleegde.Hij werd een icoon van een verloren generatie..Niet alleen zijn de fysieke gelijkenissen treffend ,er is ook de voortreffelijke stem.De vertolking is zo authentiek dat het bijna beangstigend wordt. Lang geleden dat ik nog zo ontroerd was door een film

schitterende film!!

't zal wel te maken hebben met de titel en de het thema, maar Corbijns fotografische achtergrond schijnen door in de uitgedachte maar strakke kadreringen.

Alleen op het einde worden bij wat optredens wat op schouder gefilmd.

Het werkt wel, maar het voelde toch wat droog aan. Hij had heus wel wat inventiever kunnen zijn. het gaat over controle verliezen, ffs.

Verder heb ik er niets op aan te merken, wat gezien mijn kritische kuthouding betekent dat ie vrij goed is.

De cameravoering viel inderdaad een beetje tegen. Alhoewel er duidelijk goed nagedacht was over de mooie shots, bleef er een zekere afstand bestaan. Waarschijnlijk doordat de film voornamelijk in totaal, hooguit in medium is gedraaid.

Dat toont in mijn ogen maar weer aan dat een legendarisch fotograaf, nog geen spraakmakend cameraman is.

Toch een boeiend verhaal, mooie beelden, goede muziek.

een verdiende 3,5.