Control (2007)

Heel mooi stukkie Martin

Kan me alleen maar aansluiten bij Martin hierboven, mooi verwoord

Zeer goede vertolking van de band Joy Division, na het zien, gelijk weer al mijn oude muziek van ze uit de box te voorschijn gehaald!

Erg goede depressieve, meeslepende film; komt heel 'puur' over. En geniale muziek natuurlijk.

Corbijn krijgt wel heel veel lof, meer dan een doorsnee biopic is dit toch niet; vlakke personages, weinig diepgaand verhaal... Schitterende muziek wel!

Ik heb de film net gezien, maar ik ergerde me vreselijk aan dat vreemdgaan en liegen. Kan met mijn overgevoeligheid te maken hebben Buiten dat vond ik de beelden mooi, de muziek ook, maar verder heeft de film niet zoveel indruk gemaakt. Kan te maken hebben mijn hoge verwachtingen

Aardige biopic.. maar een beetje oppervlakkig. Je krijgt weinig inzicht in meneer Curtis en ook de rest is weinig verdiepend. Wel een mooi mistroostig beeld over de maatschappij van toen met toepasselijke muziek. Mooi ook dat je Curtis' invloeden duidelijk hoort op de achtergrond, zoals Bowie, Lou Reed en Iggy Pop.

Oppervlakkig, tja, ik vraag me nog steeds af wat ik van de film had gevonden als ik niet tevoren twee boeken over Ian had gelezen. Voor mij was de film een aanvulling daarop. Ik zou ook wel meer willen weten over zijn invloeden en zijn teksten, hoe ie daar nou precies op kwam.

Mooi tijdsbeeld en weergave van de muziek van Joy Division.

Heb de film zonder ondertiteling gezien.

Van het Manucian is dan weinig te begrijpen.

Ja. En nu?

Het verhaal gaat mede over Ian Curtis zijn overspel. Dat konden ze er toch moeilijk uitlaten? Vind ik persoonlijk belachelijk omdat als minpunt te schrijven maar goed.

Ja dat mag jij persoonlijk vinden. Ik kon persoonlijk niet of nauwelijks sympathie voor het hoofdpersonage voelen en als ik dat niet voel laat ik dat meewegen in mijn beoordeling.

Uitstekende film over Ian Curtis. het verhaal wordt gortdroog verteld en dat heeft zo z'n voor- en nadelen. Zo mogen we zeggen dat de cinematografie ijzersterk is en dat de grijzige zwart/wit beelden een bepaald soort angstige realiteit bevatten waar moeilijk uit te ontsnappen valt. Ook de cadering is erg apart, door veel lege ruimtes krijgen we een leger gevoel en dat versterkt in feite de deprimerende emotie van de protagnist. Het is dan ook vooral het droge, en de leegte en de vele zaken die worden weggelaten die (ook op verhaaltechnisch en letterlijk psychologische wijze) dit tamelijk unieke beeld vormen. Het staat allemaal prima in functie van het hoofdpersonage maar oversneeuwd in mijn ogen absoluut het gevoel voor muziek. Iggy Pop, Bowie, we zien ze allemaal langs komen maar voelen er niks van. Het zou mooi geweest zijn als dat wel het geval was geweest maar ik ben bang dat dat ook weer afbreuk zou doen aan het uiteindelijke effect. Hoe dan ook een erg goede film, alhoewel meer een aanrader voor liefhebbers van films als Christiane F. en The Wall dan van Walk the Line en The Doors.

Christiane F. en The Wall heb ik inderdaad gezien, vind ik ook allebei geweldig. Walk The Line dan weer niet, maar ook The Doors vind ik prachtig ! Van die film klopt dan weer geen ene reet, maar wat een trip is die film, zeg!

Toen ik deze film voor het eerst zag, vond ik het heel jammer dat hij zo 'oppervlakkig' was en er veel niet is uitgediept. Zijn relaties, inspiraties etcetera.

Later kwam ik erachter dat dat juist de kracht van de film was. Hij bleef echt in mijn hoofd rondspoken en intrigeerde me JUIST door de zgnmd oppervlakkigheid.

Sam Riley speelt amazing, ik kende hem niet maar hij is een ontzettend goede acteur en heel vet dat hij zelf heeft gezongen.

Anton Corbijn heeft een heel mooi plaatje neergezet, de film had niet anders dan zwart wit kunnen zijn en er zit veel emotie in de beelden opzich al (hoe ze geensceneerd zijn).

En Joy Division vind ik koningen, dus de muziek deed het voor mij al een groot deel.

4,0 omdat ik toch vind dat de balans tussen waar wel en niet in verdiept word, een beetje scheef was soms.

Erg mooie vertelling over de zanger van de magistrale band: Joy Division. Sam Riley zet ook een prachtige rol neer van Ian Curtis en ze lijken ook bijna exact op elkaar als je de foto's vergelijkt. Film word verteld in een mooie zwart-wit verfilming dat je ook meesleept in de depressie die Curtis had. Of alles nou ook exact zo gegaan is, weet ik niet zeker. Maar je kan wel zien wat voor leven Curtis nou wel zo'n beetje leed (vanaf zijn pubertijd tot zijn dood) tussen zijn prachtige muziek door. Zijn schuldgevoelens, spijt, het overspelige gedrag en natuurlijk de epileptie die hij naderhand ook krijgt. De nummers in concert ertussendoor zijn ook erg mooi nagemaakt en Sam Riley weet dan ook de stem erg goed na te zingen, zoals het net echt lijkt. Wat dan ook zo'n mooie scene is is dat Ian Curtis epileptie krijgt tijdens zijn optreden en dat ze der dan een andere zanger voor die korte tijd in de plaats moeten zetten.
Ook vond ik de verdere acteurs prachtig en realistisch hun rol neer te zetten. Je zou bijna eerder zeggen dat het het echte leven is, gefilmd met verborgen camera's.

Maar hoe heet nou die nummer die je te horen krijgt als Ian tegen zijn vrouw Deborah zegt dat hij niet meer van der houd? Kwam me verder niet bekend voor.

Maar al bij al was dit een sublieme reconstructie uit het leven van Ian Curtis, dat bijna echt lijkt. Doordrenkt met een grauwe depri sfeer en ook prachtige acteerwerk. Ook krijg je de beste nummers erbij te horen. Dit is echt zeker een aanrader voor Joy Division/New Order en andere muziek-fans. Een Meesterwerk!

5,0*

Thanks!

Hun bekendste nummer (en enigste hit) nog wel. Lekkere fan.

Fijn dat de film zelf beviel overgens.

Staat ook niet op de bijde regiuliere albums van JD (behalve die live versie dan op Closer maar ik heb er alleen de gewone versie van beluisterd) . Dus vandaar. Wel mooi nummertje weer trouwens.

Er staan wel meer bekende nummers van JD niet op hun reguliere albums.

Ja, meer op de peel-sessions heb ik gemerkt.

Op de Heart & Soul collection staat alles. Download die maar even

Nou ja, bijna alles. Hun Warsaw demo staat er niet op en van allerlei andere demo- en radiosessies zijn de samenstellers behoorlijk selectief geweest. Maar ondanks dat is Heart and Soul nog steeds een aanrader !

Closer is mijn persoonlijke bijbel.

Ik wou even vermelden dat de Joy Division Docu/film van Grant G onlangs ook op dvd verschenen is. Net zo goed of zelfs beter dan 'Control'. En dat wil wat zeggen! Annick Honoré is ook in deze docu te zien.