Control (2007)

Ik geloof dat Corbijn bij DWDD vertelde dat alles opnieuw ingespeeld en ingezongen was.

Volgens mij ook. In ieder geval is het gezongen door Riley.

Dat Anton Corbijn hiermee een hele mooie film heeft afgeleverd is ontegenzeggelijk waar , minpuntjes : te weinig diepgang en een oppervlakkig karakter van de hoofdrolspeler wat hij niet uitdiept , waarschijnlijk moeilijk om te realiseren als beginneling , maar wellicht een goede oefening voor zijn ongetwijfeld nog te verschijnen komende films , toch een knappe eerste volledige film van deze video clips regisseur ,maar hij kan niet tippen qua donkere sfeertekening aan de stijl van de zwart wit film Tzameti (13) geregisseerd door Géla Babluani , eat your heart Anton Corbijn !

Ik vind die vergelijking nogal vreemd. Behalve dat beide films in zwart-wit zijn geschoten (en in beide gevallen een logische keuze) zijn ze thematisch compleet verschillend. Bovendien speelt Tzameti de tweede helft van de film af op één enkele locatie en is die qua onderwerp vele malen duisterder en ook nog eens fictief. Logisch dat die duisterder aftekent tegenover Control.

Joy Division werd bekend door t feit dat zanger Ian Curtis zich op hing na t zien van een film van zijn favoriete regisseur Werner Herzog..Hij deed dit niet vanwege de film, maar omdat zijn ziekte epilepsie hem daar toe dwong cq hem te veel werd. De platen werden gelijk over gewaardeerd en t Doom genre was geboren. Iedereen die zich rond die tijd depri voelde zette 1 van hun platen op en trok een lange zwarte jas aan. Niets verkeerds mee, als Curtis normaal door was blijven ademen waren we tenminste niet opgescheept met deze..eh...film..NIets dan lof over Corbijn, maar hij had t gewoon bij een docu moeten houden ipv dat hij een of andere dilettant de rol van Curtis lliet spelen ..Anton blijf fotograferen of creeer af en toe es een leuk clippie, regisseren is een ander vak

Heel mooi geschoten film over het leven van Curtis, die mij persoonlijk niet de gemakkelijkste leek. De rol wordt prima neergezet door Riley, maar ook de andere rollen mogen er zijn! De film vertelt op een bijna trage wijze het verhaal van Curtis. Sommige kritieken die ik lees melden dat de film te traag is, daar ben ik het niet mee eens. Het verhaal speelt zich af in de jaren '70, toen was de levenswijze van de mensen niet half zo hectisch als nu, dus daarom vind ik dat het verhaal goed vertelt word. Pluim voor Corbijn, Nederlands trots in bange dagen! 4 *

prima film met dito muziek

hoofdrol zeer goed vertolkt door Riley

joy division forever !!

Ik ben niet zo'n geweldige Joy Division fanaat als sommige anderen hierzo, maar kan muziek altijd wel waarderen, mits het in mijn stemming past. En ik vond een bepaald nummer uit deze film (kan even niet meer op de titel komen) zó mooi dat ik er tranen van in m'n ogen kreeg. En ook tijdens het einde schoot het wel omhoog en kon ik de tranen niet uit m'n ogen houden. Een prachtig, sterk einde vond ik. En tragisch tegelijkertijd.

Ik vond dit een hele integere film. Er werd niet allerlei poeha bijgehaald en ik had niet het gevoel alsof het verhaal erg overdreven gedramatiseerd is. Gewoon heel puur. Heel mooi.

Qua acteerwerk vond ik Ian maar vooral ook Debby erg vlak overkomen. Op zich hoorde dit, vooral in het geval van Debby, bij hun personages maar soms hadden ze iets meer emotie kunnen tonen. Maar dat maakt niet dat ik deze film minder mooi vond. Ik vind het een zeer geslaagde film.

Help....

Ik weet maar niet hoe ik moet stemmen bij deze film. Ik vind dat je normaal moet stemmen op basis van of dat je hebt genoten van de film, of je de film nog eens zou willen zien, kwaliteit van plot, regisseur, acteurs en ga maar door....
Puur op basis van of dat ik de film nog eens zou willen zien....: Nope, absoluut niet! Vond er weinig aan... Vond 'm erg saai en verraste me niets. Majah... het is natuurlijk een biopic... en ze kunnen er niets aan doen dat het zo'n sombere geschiedenis is met een zeer deprimerende, epileptische en saaie Ian Curtis. En dan nog niet te spreken over die zelfmoord!

Muziek spreekt me niet aan, Joy Division spreekt me niet aan, Zwart/wit hou ik al helemaal niet van....

Majah... als ik dan kijk hoe dat er geacteerd wordt, hoe goed het klopt met de werkelijkheid, hoeveel tijd ze eraan besteed hebben om het realistisch te maken, het naspelen van de nummers en ga maar door verdient het toch wel een hogere beoordeling?!

Ik lees dan de reactie van de liefhebbers van Joy Division, Ian Curtis en deze film en dan denk ik... kan ik het wel maken om die film naar beneden te halen puur omdat het niet mijn film is....? Van de andere kant... Als wat meer mensen deze film zouden bekijken en vooral zouden beoordelen zou die niet zo hoge beoordeling krijgen denk ik. Kijk maar naar de iets meer dan 400 beoordelingen tegenover andere bekendere films van 2007...

Dit geldt overigens ook voor een film zoals die over Ray Charles...

Dus... wat te doen....?

Meeslepende en aangrijpende prent van dit waargebeurd verhaal met een triest einde.

Goede vertolking van de hoofd^personages.

Maar had er eigenlijk toch nog iets meer van verwacht als het verhaal misschien nog iets meer uitgediept werd.

Toch nog 3,5

Persoonlijk vond ik dat de depressie van Curtis beter in beeld kon worden gebracht. Wel een knalprestatie van Riley, ook de concertscenes en soundtrack waren schitterend. Ook een goede keuze van Corbijn voor zwart-wit.

****

Ik vind het een prachtige film. Ian Curtis is mijn groot idool en ik vind hem hier prachtig neergezet. Een film om vaak nog eens er bij te pakken.

Ik kende voor deze film heel Ian Curtis niet en had nog nooit gehoord van Joy Division. Dermate lekkere muziek dat ik gelijk wat CD's ga downloaden. Doet me erg denken aan The Editors, maar dan iets zwarter.

De film was mij een beetje te melodramatisch. De karakters bleven oppervlakkig en de hoofdpersoon vond ik een beetje een loser met een gigantisch "emo"/oh wat ben ik zielig gehalte. Lullig van z'n epilepsie, maar deze meneer maakt het zichzelf echt moeilijker dan het leven is. Omdat het een waargebeurd verhaal is kan ik hier alleen de regiseur niet de schuld van geven. Volgende keer misschien een interessantere hoofdpersoon kiezen, of verzin er van mijn part wat leuks bij. De hele film ademt doom en verderf .. ik kreeg bijna de behoefte mezelf ook op te hangen.

Desondanks een hele goede film. Ik had weinig moeite mij in te leven. De film gaat soms lekker diep, welliswaar niet door de dialogen, want die waren prut, maar de teksten/poezie en muziek tussendoor vond ik erg goed. Er werd een apparte sfeer gecreerd. Het zwart wit draagt hier ook lekker aan bij. Al met al goed voor ......

4 STERREN, woohoo!

****

De film begint erg sterk en vol verwachting hoop je dat de ups en downs van "de band"steeds groter zullen worden naarmate de film zich vordert. De eerste optredens gaan lekker, er wordt redelijk geacteert en het play-backen wordt geniaal gebracht door S. Riley.

Erg jammer dat de rest van het verhaal inkakt in een ouderwets love-story script, bovendien is het biographisch niet spectaculair genoeg om er een opwindende film van te maken. De zanger lijkt geen echte rasartiest te zijn (ik kan ernaast zitten), i.i.g. werd zijn talent totaal niet uitgediept en komt het op mij over dat hij alleen maar over een goede stem beschikt en werd meegesleurpt in de muziekwereld zonder daar zelf achter te willen staan met name omdat het zo'n grote omvang kreeg.

Hij hinkt dus op 2 gedachten en dat was wat wij de hele film kregen

voorgeschoteld. Geen heftige uitspattingen of nare zijweggetjes die bij de meeste Rock 'n Roll juist zo interessant zijn om te tonen op een wit doek. Nee, daarintegen krijgen wij te maken met zijn ziekteverschijnsel, liefdesrelatie en een vlak personage dat uitmond

in een bekende spoiler.

Geef mij maar dan iets dromerigs zoals The Last Days van Gus van Sant of een lekker rauw levensverhaal van Herman Brood.

De speelduur had korter gemogen en de beelden, zowel de montage als de shots waren niks bijzonders. De muziek was niet verkeerd maar ook daar zijn er weinig uitschieters te vinden.

Beetje jammer allemaal!

Sam Riley playbackt niet in Control. Dat is nu net één van de punten waar de acteur zoveel credit voor ontvangt bij de pers.

Ah, jammer dat ik dat nu pas hoor. Vandaar dat ik het imiteren zo goed vond. Dan gaan mijn credits daar ook naar toe. Verder heb ik geen idee hoe het stemgeluid overeenkomt met het origineel.

Het zal er dan niet ver vanaf zitten neem ik aan.

Eerlijk gezegd ken ik Ian Curtis niet, noch de band Joy Division. Ik vind wel dat Corbijn een bijzonder gevoelig portret heeft gemaakt van een onzekere jongen die veel talent bezat.

Wat mij betreft overgewaardeerd.

Beetje fragmentarische schets van een deel van het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy Division.

De film is nog niet koud begonnen of zijn huwelijk met Deborah is al voltrokken. En als hij zich, bij wat later Joy Division zal worden aanmeldt, blijkt het groepje ook binnen de kortste keren succesvol. Graag had ik dit soort dingen wat meer uitgewerkt zien worden (in plaats van die vreemde tijdssprongen die hier en daar voorkwamen).

Al met al kan ik van de prent zeggen dat het cinematografisch allemaal meer dan in orde was (zoals al vaak benadrukt), maar het verhaaltechnisch totaal niet voor me werkte. Vond het ook maar een raar, akelig ventje in de film, die Ian Curtis.

Prima film over getormenteerde ziel Ian Curtis. Corbijn heeft er met een minimum aan middelen toch het maximum uitgehaald, denk ik. Hij maakt hier gebruik van een sober doch passend kleurenpalet...

Biopic over Ian Curtis, de legendarische zanger van de Britse band Joy Division, die op 23-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, aan de vooravond van hun eerste concert-tour in de VS. Sterke film van fotograaf Anton Corbijn, ieder shot uit de film lijkt ook daadwerkelijk een prachtige foto. Verder sterk acteerwerk en de keuze voor het filmen in zwart-wit is een goede.

Een prachtige meeslepende depressieve film zoals ook Joy Division was. Beelden van de film zijn bijzonder mooi geschoten en zoals boven al vermeldt staat iedere shot lijkt inderdaad op een foto. De soundtrack van de dvd komt heel goed tot zijn recht met prachtige uitgekozen muziek die je raakt. Ik vind het alleen jammer dat de personages niet diep genoeg uitgediept waren. Kortom het leekt erop dat de film soms iets te snel ging. Maar toch ben ik dik tevreden en geef ik de film 4*.

Joy Division werd niet bekend door het ophangen van Ian Curtis, maar al toen hij leefde door zijn persoonlijkheid en zijn act op het podium, Hij hing zich niet alleen op doordat hij epilepsie had, maar meer omdat hij geen grip meer had op hoe zijn leven ging en hijs treefde altijd naar perfectie. De platen zijn niet overgewardeerd lijkt me, maarja dat is jou mening.

prachtig, ik heb helemaal niets aan te merken op deze film, alles lijkt te kloppen, ik werd van het begin tot het eind geboeid.

Mooie film, maar eigenlijk had ik er nog meer van verwacht. De zwart/wit-fotografie van Anton Corbijn is inderdaad heel mooi, maar ook weer niet verbluffend. Manchester is de ideale stad om in grijstinten vast te leggen, en met ‘Control’ is het eens te meer bewezen; maar een extra dimensie? Nee, die weet Corbijn er niet bepaald in te leggen: daarvoor blijven zijn plaatjes te zeer gericht op het registreren van de figuur Curtis en gaat de cineast geen eigen leven lijden. Een keuze die we hem, als debutant, echter gemakkelijk kunnen vergeven…

En nu we het toch over Curtis hebben, Sam Riley zet een doorleefde vertolking neer, die hem hopelijk wat naambekendheid zal opleveren. Helaas is er ook hier een “maar” aan verbonden: de figuur ‘Ian Curtis’ komt immers niet verpletterend uit de verf, integendeel, de vraag naar wie of hoe hij geweest is wordt er alleen maar groter op. Was hij een overgevoelig intellectueel of een lichtgeraakte burger, een muzikaal genie of een regionale snotneus? Het zijn vragen waar Anton Corbijn alleen maar uitroepingstekens bij plaatst, in plaats van ze daadwerkelijk te beantwoorden. Bovendien kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat 2 uur wel erg veel is voor dit verhaal, en wie niet echt van de muziek houdt durft al snel even wegdromen... Schande, schande, schande!

Of misschien speelt mijn vooringenomenheid me weer parten en is ‘Control’ gewoon een schitterende film? Over x-aantal jaar krijgt u een antwoord van me. Tot dan moet u het stellen met deze halfslachtige review, waarvoor mijn excuses.

3,25*

Klopt, maar wel om bijvoorbeeld te tonen waarom die bekendheid zo zwaar drukte op Curtis. Dat werd hier benadrukt, maar ik zag het niet in de film zelf - werd hij door vreemden aangeklampt, wilde iedereen interviews, ...?

En zo zijn er nog dingen waar Corbijn ten minste helderheid in had kunnen scheppen, als "biograaf".

Eigenlijk krijgen we in deze film het beeld van Ian dat de mensen om hem heen ook hadden. Afgezien van Vini Reilly was iedereen stomverbaasd over Ians zelfmoord. Sommigen wisten misschien dat er iets mis was, maar niet precies wat. Als we geen enkele voorkennis hadden tijdens het kijken van de film, geen enkele synopsis hadden gelezen, hadden we dan geweten dat ie zich zou verhangen?

Ik wil maar zeggen dat we hier dezelfde introverte persoon zien die de rest van de wereld zag toen ie nog leefde.

Je hebt een overschot aan gelijk, alleen blijft het de vraag of dat standpunt wel een goede keuze was van Anton Corbijn. Daar valt over te redetwisten...

Corbijn debuteert met indringende film over muzikaal genie Curtis

Control is een ontroerende, indrukwekkende en schitterend vormgegeven film geworden. In sfeervol zwartwit portretteert Corbijn het milieu waaruit Curtis is voortgekomen. Hij groeit op in Macclesfield, een stadje onder de rook van Manchester. Maar hoe eigenzinnig, artistiek en rebels hij ook is, hij ontgroeit Macclesfield niet. Op 19-jarige leeftijd trouwt hij met Deborah, die per se in het benepen stadje wil blijven wonen en algauw heeft Curtis de verantwoordelijkheid voor een gezin.

Ondertussen timmert dit supertalent aan de weg met de postpunkband Joy Division. Corbijn heeft geen muziekfilm willen maken - het onderwerp is de worsteling van Curtis met zijn talent, zijn burgerlijke bestaan, zijn snelle roem en zijn epilepsie - maar de muziekfragmenten behoren tot de meest intense momenten van de film. De acteurs hebben de muziek zelf nagespeeld en acteur Sam Riley heeft de complete look, feel en sound van Curtis. Curtis gaat zo in zijn muziek op dat hij zeer veel van zichzelf vergt. Gaandeweg kan hij het steeds moeilijker aan om zich zo te geven op het podium.

Het debuut met Unknown pleasures in 1979 doet alle muziekrecensenten en vele muziekliefhebbers versteld staan. De plaat staat vol vernieuwende, donkere, zware rock die je niet zou verwachten van deze jonge twintigers. Maar de roem valt Curtis zwaar. Hij blijft loyaal aan zijn vrouw en kind, maar beschouwt zijn vroege huwelijk als een grote fout die hij niet meer ongedaan kan maken. Tijdens een tournee begint hij een relatie met een ander, maar hij is niet in staat om te gaan met zijn verwarrende gevoelens jegens zijn vrouw en jegens zijn minnares. Hoe geniaal zijn muziek ook is, Curtis gaat kapot aan een doorsnee probleem in de liefde. De vernieuwer van de muziek raakt verstrikt in een gewoon, burgerlijk relatieprobleem en hij is niet in staat een uitweg te vinden. Uiteindelijk verhangt hij zichzelf op 18 mei 1980, enkele maanden voordat de tweede plaat zou uitkomen.

Corbijn werkt heel rustig naar dit moment toe. Hij haalt geen fratsen uit en bouwt het verhaal langzaam en zorgvuldig op. Zijn aanpak, om Curtis eerst als worstelend mens te tonen en dan pas als muzikaal genie en idool, is origineel. De onbekende hoofdrolspeler Riley is geweldig als introverte, twijfelende twintiger. De worsteling en ook de gekte van Curtis zet hij onwaarschijnlijk geloofwaardig neer. Hoe droevig het einde ook is, Control is een film om van te houden. En een mooie aanleiding om net iets vaker eens een plaat van Joy Division op te zetten.