Control (2007)

Als liefhebber van de muziek (Joy Division New order) was ik natuurlijk zeer nieuwsgierig naar deze film.
Ik was al op de hoogte van de manier van leven en het gros van de bekende gebeurtenissen van de mensen van deze band en in het bijzonder Ian Curtis natuurlijk.
Extra benieuwd was ik omdat het een film zou worden ( en niet een biografie zoals nu nog beweerd wordt door sommigen in hun reacties hier.) over Ian Curtis geregistreerd door Anton Corbijn een in mijn ogen een zeer verdienstelijk fotograaf met een wel zeer bijzondere interesse in deze groep.
hij is namelijk verhuist om ze te kunnen volgen.
De première was in een klein filmhuis waar het duidelijk was dat de upperclas alternatievelingen de doelgroep waren.
die regelmatig even een leuke (niet voor de domme massa) film gingen kijken en daar even een boom over op gingen zetten.
de zaal zat hier aardig vol van en sporadisch was er ook een echte fan te herkennen.
De start van de film bracht je onmiddellijk in de juiste sfeer en tijd.
de grijze naargeestige blokken omgeving die garant heeft gestaan voor een revolutie in de muziek geschiedenis.
het naargeestige droop er van af.
Redelijk nauwkeurig werd het levensverhaal van Ian in beeld gebracht.
het beeld werd geschetst van een groep redelijk normale jongens die een invulling van hun tijd zoeken en zich veel met muziek bezig houden.
De normale niet frontman Ian komt ook uitvoerig aanbod.
De impulsieve overgevoelige jongen die een paar beslissingen neemt die zijn leven volledig beïnvloeden.
De enorme schok die hij ervaart als hij aan het werk is en een meisje een epileptische aanval ziet krijgen.
en de invloed die hij zelf ondervindt van deze ziekte.
zeker nadat hij heeft vernomen dat het zelfde meisje overleden is.
zijn relatie met zijn vrouw (die nauw heeft samen gewerkt met Corbijn om de details zo realistisch mogelijk weer te geven) en met de andere grote vrouw in zijn leven Annik Honoré Die de vertwijfeling alleen nog maar groter maken voor Ian.
Het gebrek aan grip en de onmacht die hij ondervindt na het steeds populairder worden van de band.
Dit alles weergegeven door mensen die niet alleen zeer overtuigend spelen maar ook nog eens grote gelijkenis vertonen.
De steeds meer in vertwijfeling gerakende Curtis die op het laats geen uitweg meer weet en er een einde aan maakt.
dit alles in het zwart wit met muziek van Joy Division.
Zwaar onder de indruk blijk ik nog even zitten.
weliswaar beter voorbereid op wat er ging komen zodat ik een grijns niet kan onderdrukken als ik de grote massa verbluft de zaal uit zie sloffen.
die hebben even tijd nodig voor ze in staat zijn om die boom op te zetten.

Ja er zal meer te vertellen zijn over Ian Curtis maar ik denk dat de invloeden die bepalend zijn geweest voor zijn leven duidelijk aan bod zijn geweest.

geweldige film kan niet anders zeggen.
niet eentje waar je vrolijk van wordt of een film die je moet gaan kijken als je vriendin voor het eerst een avondje op bezoek komt maar voor de liefhebbers een must see of zelfs een must have.

Indrukwekkende film.

Blijft nog wel even in mijn gedachten. Het is toch wel een erg triest verhaal.

De hoofdrol van Sam Riley is subliem. Hoe hij deze introverte maar tegelijk expressieve rol vormgeeft is prachtig (naturel).

Wel een opmerkelijke keuze om een dertigjarige actrice (Morton) een 19 jarige Deborah te laten spelen. Maar ze lijkt hier niet zo oud en het heeft me niet gestoord.

Het zwart-wit en de shots van Corbijn stralen veel warmte en passie uit. Bijzonder vormgegeven. De locatiekeuze is ook goed.

Nog wat interessante weetjes:

Riley werd geboren in het jaar dat Ian Curtis overleed (1980).

Riley was de zanger van het onbekende bandje 10000 Things:

http://www.myspace.com/10000thingsleeds

Hij heeft in real life een relatie met de actrice die Annik Honoré speelt.

IJzersterke drama film ! over een jongen die te jong 'doorbrak'.

alleen door de lange duur van de film hebben sommige stukken minder impact kwa drama (efect).

de muziek was ook nog eens geweldig!!...

4 1/2 ster

de film is zeker top 10 waardig.

Een kleine teleurstelling. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik de verworven cultstatus van Ian Curtis niet helemaal begrijp. Als muziek liefhebber was ik niettemin erg nieuwsgierig naar het debuut van onze kiekjestrots Anton Corbijn. Ik vat de loftuitingen over de film niet helemaal. Personages worden matig uitgewerkt en de casting is niet al te best. Natuurlijk is het vreselijk dat er mensen zijn die zichzelf van het leven beroven omdat ze de zin van het bestaan niet kunnen vinden; maar de link tussen de keerzijde van de rock 'n roll en de zelfmoord van Curtis vind ik niet de meest interressante uit de geschiedenis van popmuziek..... Tragisch voor zijn nabestaanden en zijn fans maar historisch belangwekkend? Een film over Joy Division als band was misschien boeiend geweest..... (bands als Interpol, Editors en Killers rippen volop en zijn groter dan JD ooit was), maar Corbijn legt helaas de nadruk op de zelfzuchtige kant van Curtis die hem als personage erg onsympathiek maar ook saai doet overkomen.

Mooie innemende film. Prachtig gespeeld en gefotografeerd, maar wel een beetje traag/saai. dikke 3,5*

Hah, deed ik net ook!

Pinkte toch ook wel een traantje weg...

Hele sterke biopic, vind ik, en het geeft ook precies weer hoe ik het gebeurde heb gelezen. Ian's ambities overstegen de kracht van z'n persoonlijkheid. Dan komt daar ook nog eens epilepsie bij...

Feitelijk had ie beter bij z'n arbeidsbureau-baantje kunnen blijven....

Aangrijpende film, mooie muziek en door Corbijn fantastisch in beeld gebracht.

Vier sterren.

Beklijvende film. Mooie beelden. De stilte die er soms heerst brengt de desolate sfeer van Curtis' leven prachtig over.

Heerlijke film met heerlijke muziek. Waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd, maar ik denk zeker wel voor degenen die van de muziek van Joy Division houden/hielden.

Erg mooi in beeld gebracht allemaal en met een goede sfeer.

Misschien een keer het boek lezen waar deze film op is gebaseerd en dan je mening vormen

Corbijn levert naar mijn mening een sterke dramafilm af, waarin goed op de details is gelet. hij heeft verder goed camerawerk afgeleverd, en het zwart-wit beeld draagt ook bij aan de sfeer. het acteerwerk is klasse. vooral riley levert een uitmuntende acteerprestatie als ian curtis. ik vindt de gelijkenis ook erg treffend. tevens waren de optredens van joy division prima uitgevoerd, en de muziek is goed in de film verwerkt. ik geef de prent 4,5 sterren. over het algemeen een zeer onderhoudende film.

Zeer indrukwekkende film, die een erg goed beeld geeft over Ian Curtis. Ik werd er aan het einde van de film echt even stil van, omdat die zo aangrijpend is.

4,5

Prachtfilm van Corbijn.

Belooft nog wat voor de films die zeker gaan volgen.

hoe in gods naam kom hier hier bij?

ze zouden heel graag uiteindelijjk groter worden dan Joy Division maar ik betwijfel of ze dat ooit zullen halen. En over invloed op andere bands in de toekomst bereiken ze dat natuurlijk nooit want ze hebben al grote stukken gejat van JD template

ik vermoed dat je opinie komt vanwege "limited access" tijdens de jaren 70 en 80 op alternative muziek? (NL radio en muziek pers was toen een beetje dezelfde als in bijv. oostenrijk ... niet veel intersants dus!)

voor de record, Ian Curtis en Joy Division, en dan daarna zonder Ian Curtis als New Order is een van de meest belangrijkste bands dat kwam vanuit de Britse indie scene. Misschien niet zo populair in NL maar de wereld is groter ...

Control is dan ook een film dat iedere muziek liefhebber gezien moet hebben

Zo groot was Joy Division in haar tijd niet hoor, ze traden tegen de tijd dat Curtis zelfmoord pleegde nog in zaaltjes als Doornroosje op en moesten zelfs de oceaan nog oversteken. Niet echt kenmerken van een gevestigde band lijkt me.

Het ligt er maar aan hoe je 'groot' definieert. In punk/new wave/gothic kringen was en is Joy Division wèl een van de meest invloedrijkste bands....

Invloedrijk is iets anders dan groot. Zie Public Enemy bvb.

Hmmmm, je hebt gelijk.

Ik vond het vet, alleen ook iets te lang eigenlijk, na een uurtje had ik het toch wel gezien. Ik weet niet waarom, misschien omdat er na een tijdje teveel beelden waren zonder actie, ze waren niet lelijk of misplaatst ofzo, maar soms net iets TE langdradig. Terwijl andere dingen zoals het trouwen enzo, wel super snel gingen. Maar toch een aanrader, heel de sfeer en het persoon Ian Curtis zijn gewoon geniaal.

Prachtfilm.

Woorden schieten tekort.

En die muziek, kippevel.

Eergisteren was het overigens exact achtentwintig jaar geleden dat Ian zelfmoord pleegde. Ik zie de film al voor me: 28 Years Later...

Gisteren weer eens een stuk gezien, heb blijft geweldig,

Existence well what does it matter? I exist on the best terms I can My past is now part of my future The present is well out of hand.

Ondanks dat ik de zin al kon uit het numer Heart and Soul het ik zelden een openigszin gehoord die me zo naar de keel greep.

De band Joy Division met zanger Ian Curtis vind ik zelf erg interessant, maar in deze film vind ik het geheel soms wel erg neerslachtig over komen.

Maar ik vind er wel prachtige muziekfragmenten in zitten.

Voor de rest, het zal zeker de realiteit zijn geweest hoe ik het hier allemaal te zien krijg, maar ik vind het allemaal erg mat overkomen, op dus de muziekfragmenten na dus.

Ook het doemdenken van deze New Wave beweging, wat ik zelf erg goed vind, vind ik wel mooi weergegeven.

Voor de rest vind ik "Control" overwegend suf gedoe,...helaas.

Ik vind het 'neerslachtige geheel' juist heerlijk en heel sterk aan de film. Ik heb momenteel de filmposter op mn kamer hangen, ingelijst, en elke keer dat ik ernaar kijk voel ik weer de sfeer van de film en ben ik weer terug in het zaaltje waar ik hem zag, een zelfde soort omgeving (muziekclub) als waar de film zich afspeelt.

Supermooie beelden en geweldige muziek. Sober maar enorm indrukwekkend. 5 sterren

aan vulkaantje:

dan zou ik ook de film 24 Hour Party People aanraden!

begint met Joy Division periode, de dood van Ian, en de band door als New Order, en de hele Factory Records scene ...

http://www.moviemeter.nl/film/5387

In de muziekscene is de Nederlander Anton Corbijn een grote. Hij is bekend om zijn foto's en door hem gemaakte videoclips van o.a. U2. Met Control begeeft hij zich ook op het pad als filmmaker en dat doet hij erg indrukwekkend. Zijn portret van Ian Curtus en zijn Joy Division is een schot in de roos. Het oog van de fotograaf komt duidelijk naar voren in de composities en het door Corbijn geliefde zwart/wit gebruik is erg passend bij het grauwe Engeland en de rokerige muziekscene. Intens acteerwerk van Sam Riley doen Ian Curtis eer aan. Als je de muziek zo terughoort is het eeuwig zonde dat Ian Curtis op zijn 23e zelfmoord pleegde. ****½

Prachtige film waarin Ian langzaam tot het besef komt dat hij zijn eigen leven niet meer onder controle heeft en met hem op de loop gaat. Verschrikkelijk mooi geschoten, maar wat wil je anders met Anton Corbijn. Erg goede vertolking van Sam Riley die erg waarheidsgetrouw schijnt te zijn. Verder natuurlijk fantastische muziek.

Helaas was de film af en toe te simplistisch en leken er veel details weggelaten te zijn. Dat weerhoudt mij van het geven van de volle 5* en blijf dus steken op 4,5*

Na wat rondsnuffelen op interenet zag ik dit filmpje van een optreden van Joy Division. Ik zit echt met verbazing te kijken hoe erg het optreden in Control lijkt op de echte beelden. Mijn god, wat hebben ze de leden van Joy Division en met name Ian Curtis goed neer weten ze zetten zeg!!! Je begint er bijna aan te twijfelen of het filmpje niet stiekem toch beelden uit de film zijn, maar gezien de datum kan dat natuurlijk niet. Maar die blik, die houding, de bewegingen, alles klopt! En dan hebben we het nog niet eens over hoe erg Sam Riley qua uiterlijk lijkt op Ian Curtis.

Ik weet niet of het al eerder is genoemd is maar een interessant detail is dat het huis in de film het echte huis was van Ian en Deborah Curtis.

Zeer indrukwekkend en ontroerend portret van de getergde Ian Curtis, een liefdevol maar tegelijk ontzettend moeilijk persoon die meer en meer in zichzelf verstrikt raakte. Corbijn heeft een feilloos oog voor schitterende composities, waardoor Control er tot in de kleinste details geweldig mooi uitziet. Dé klapper vond ik het shot vanaf het podium nadat Joy Division door het ontbreken van Curtis na twee nummers van het podium wordt gekegeld; Tony Wilson en Ian Curtis praten nog wat na over de memorabele avond, terwijl op de achtergrond in een lege concertzaal her en der wat stoelen verspreid liggen. Maar naast dit shot zijn er nog talloze momenten op te noemen dat je de film bij wijze van spreken stil kunt zetten om even een uurtje naar de geweldige beeldcompositie te kijken.

En dan hoofdrolspeler Sam Riley, mein Gott wat is hij adembenemend als Ian Curtis. Het is bijna griezelig hoe goed de zanger wordt neerzet, en hoe hij tot op zijn spastisch marcherende danspasjes en schichtige blik aan toe perféct wordt geïmiteerd.

Als film is het soms iets te snel en te makkelijk; om een mooi verhaal ook goed te vertellen mist Corbijn misschien nog wat ervaring. Hij jaagt hier en daar nogal snel door de feiten heen terwijl het misschien mooier was om wat details te belichten, zoals het ontstaan van de band, het proces van songschrijven of de momenten in de studio. We zijn te snel van geen band bij het eerste optreden van Warsaw, net zoals we te snel zijn van één regeltje op papier bij She's Lost Control op het podium. Maar goed, dit neemt nog niet weg dat ik Corbijn's eerste film érg indrukwekkend vond. 4*