Control (2007)

Bij een muziekwinkel genaamd velvetmusic in rotterdam waar ze tevens ook de wat moeilijker te vinden titels films op dvd hebben...

http://www.velvetmusic.nl/

Ik heb er 23 euro voor betaald, misschien niet goedkoop, maar de film is het absoluut waard en dan krijg je er ook nog een gratis boek bij...

De poster van Control hing al weken in mijn primitieve slaaphok. Een perfecte plek om iedere dag aan de film te denken en vooral wanneer je hem eindelijk gaat zien. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen gelukkig maakten Anton Corbijn er geen potje van en verraste me compleet met één van de prachtigste karakterschets in zwart/wit en wat een fotografie! Machtige, prachtige en krachtige cinema en in al zijn eenvoud!

Alhoewel ik niet op de hoogte was van de groep Joy Divinsion en hun muziek laat staan de zelfmoord van Ian Curtis. Zag ik een paar weken geleden Curtis voorbij komen in 24 Hour Party People van Michael Winterbottom en daar maakte de desbetreffende personage al een aardige indruk op me. Vooral de manier van zelfmoord en wat voor schrijnends ik zag op de televisie, namelijk het onnavolgbare controversiële slot van Werner Herzog Stroszek. Meteen vroeg ik me af waarom hij zelfmoord pleegde? Misschien zal niemand het antwoord weten en misschien zit de interpretatie van Corbijn er ook ver naast maar ik leg me daar bij neer. Niet voor niets gaf de echtgenote Ian Curtis toestemming om haar boek te gebruiken voor de bio-pic.

Wat ik zo zag in de fenomale performance van Sam Riley was dat hij een tikkeltje egoïstisch rondliep. Of dat dat kwam door zijn opvoeding of de door de dingen die hij had meemaakt dat weet ik niet. Maar wat ik wel weet was dat hij nooit zijn gevoelens echt deed verwoorden ook niet tegen zijn echtgenote. Hij zit met iets? Maar wat. Je ziet het in zijn ogen, de manier van communiceren, verbaal en non-verbaal. Hij heeft geen controle meer over het lichaam door zijn epilepsie. Is er dan maar één uitweg naar het zien van de anti-Amerikaanse droom pamflet van Werner Herzog, ophanging, zelfmoord?

Ook de liefde voor twee vrouwen komt uit zijn egoïstische karaktertrekken omdat hij bij zijn eigen vrouw niet kan neerleggen wat hij probeert te zeggen zoekt hij zijn heil bij een andere vrouw. Die zo lijkt ook totaal niet kan omgaan met zijn emoties, zijn persoonlijke kwesties. Maar toch verliefd is maar meer in de vorm omdat hij een grote ster aan het worden is. En dan die energieslopende performance in de clubs, hij blijft er letterlijk dood aan. Alsof hij niet voor dit leven geschapen is. Continu wordt het hem duidelijk door de zoveelste aandoening van epilepsie. Hij mag niet meer drinken, roken laat staan optreden toch gaat hij door, waarom? Is dan alles te doen voor de eeuwige roem, dat beetje geluk wat er bij komt kijken. Vooral het laatste halfuur van de film lijkt hij nog meer tot zichzelf gekeerd, hij is met zichzelf in discussie, krijgt het niet meer geregeld, weet niet voor wie die moet kiezen? Voor haar en het kind of ervandoor gaan met de Belgische madame? Steeds meer wordt hij geconfronteerd met zijn fouten, menselijke fouten, hij lijkt het niet meer te kunnen opbrengen, het is te zwaar om zo verder te leven. Is de zelfmoord dan geheel impulsief nee ik denk het niet. Je merkt het al dat het een buitenbeentje is met zijn tekst op zijn T-shirt of jas namelijk ‘’HAAT’’, betekent dat dat hij haat heeft tegen de buitenwereld, zichzelf of gaat hij gebukt door zijn eigen onkunde om de wereld beter te maken dat hij niet kunt. De film was in mijn ogen zeer persoonlijk. De film is ook zeer persoonlijk je kan zien wat je wilt of niet wilt. Dit is een uiterst sterke bio-pic die ik in al die jaren dat ik films kijk nog niet gezien heb misschien wel de meest persoonlijke tot nu toe. Anton Corbijn heeft een debuut gemaakt die heel moeilijk te ontstijgen is bij een volgende film. De lat ligt hoog maar dat wil niet zeggen dat hij eendagsvliegje is je merkt zijn capaciteiten terug in het sterke acteerwerk van de cast de prachtige zwart/wit fotografie en het opbouwen van het verhaal. Dit is cinema in zijn meest schone vorm dat meer mensen deze film nog mogen aanzien op het grote scherm. Want daar komt de film het meest tot zijn recht en daar is film voor bedoeld.

Nou, ik heb via MusicMeter toevallig iemand leren kennen die in Rotterdam woont en die heeft die winkel ook al genoemd! Ik zal 't hem 's vagen !

Geweldige winkel, niet erg goedkoop maar een hoop dingen die je niet vaak tegenkomt zowel op het gebied van film of muziek..

Erg genoten, hou van de music en ook al is het voor mijn tijd heb er iets mee..boeiende persoonlijkheid.

Misschien richt de film zicht wel te veel op zijn relatie ik weet niet?

Maar in ieder geval zeer de moeite waard!

4*

persoonlijk had ik ook meer diepgang gezien maar toch was hij heel indrukwekkend....4 *

Prima film, maar volgens mij moet je wel wat affiniteit met Joy Division hebben om de film beter te kunnen waarderen.

(Gelukkig) doey de film niet aan mythevorming, maar ik kreeg wel sympathie en empathie voor de karakters van de hoofdpersonen. Aan het einde betrapte ik me er toch weer op dat ik dacht: "Nee! Doe het niet!"
En dat terwijl ik dondersgoed weet hoe Curtis aan zijn einde is gekomen!

De eind-jaren-zeventig-sfeer (en de formelere manier van omgang tussen de mensen onderling!) vind ik ook goed getroffen en het feit dat de film in zwartwit is geschoten helpt daar sterk bij!

De muziek van Joy Division is ook prima op de juiste momenten in de film gemonteerd. Vooral de scene waarin Curtis terloops tegen Debby zegt dat hij niet meer van haar houdt (of eigenlijk: sexueel zich tot haar aangetrokken voelt! Volgens mij houdt hij tot het einde toe nog wel degelijk veel van haar!!!), waarna keihard 'Love will tear us apart' wordt ingezet, vond ik effectief!

Mooi trouwens, de scene bij de dokter waar Curtis een vijftal onbegrijpelijke chemische namen met bijwerkingen erger dan de kwaal om zijn oren krijgt geslingerd!

control ligt inderdaad bij velvet music op de plank voor 22,95.

ik was gisteren nog wezen kijken.

Alleen nu niet meer met gratis boek.

Muziek goed genoeg (zoals in: niet irritant doordat het origineel verkracht wordt). Mooi geschoten; ga 'm nog een keer kijken vanwege de foto-shots. Verhaal wordt droog verteld, wat wel een voordeel is, maar misschien iets te droog.

Persoonlijk was ik meer bezig met de aaneengeregen shots dan met het verhaal zelf.

4 1/2 *

Een plaatje. Mooi geschoten prachtfilm.

Wat een prachtig debuut van Corbijn als regisseur. De zwart-wit cinematografie is werkelijk prachtig, de concerten en vooral het live optreden op tv is geweldig gefilmd. Prima rol van Riley, die ook in 24 Hour Party People speelde. Minpuntje is misschien de relatie tussen Curtis, zijn vrouw en zijn Vlaamse minnares, het kwam niet erg goed uit de verf en de film besteed er iets teveel tijd aan. Maar toch erg genoten, Corbijn levert een waardige film af.

4,5*

Hij is als een hoogbegaafde, die zich verwondert over de domheid van zijn medemens. Net als de hoogbegaafde, die geïsoleerd raakt doordat de communicatie met minder begaafden een gebrek aan soepelheid vertoont, leeft Ian Curtis steeds meer in zijn eigen wereld naarmate zijn rockcarrière vordert. Hij zoekt heil in drank, drugs en muziek van David Bowie, Iggy Pop en Lou Reed. Toch heeft hij zijn leven in eigen hand, wat verandert als hij een muziekcontract aangeboden krijgt. Zijn leven wordt voor hem uitgestippeld en daarbij is er ook nog eens de epilepsie waarmee hij te kampen krijgt. Ook krijgt hij geen grip op zijn gevoelens voor de vrouwen in zijn leven. Hij verliest de controle.

Op een ongekende manier weet Sam Riley (als Ian Curtis) deze machteloosheid te portretteren. De concertregistraties in Control – waar het publiek losgaat op het leed van Ian Curtis – behoren tot de hoogtepunten in de filmhistorie. Combineer de indrukwekkende inhoud, de fenomenale muziek en het acteergeweld met een bewonderenswaardige zwart-witfotografie – en je hebt een prachtige prent die eer doet aan een van de beste bands aller tijden.

Toch slechts vier sterren. De relatie van Ian Curtis met Annik Honoré had in mijn ogen beter uitgewerkt kunnen worden en in het begin van de film wordt er misschien iets te veel van de hak op de tak gesprongen. Dat weegt echter in de verste verte niet op tegen de pluspunten waar Control rijk aan is – en ik sluit 4.5* bij een herziening dan ook niet uit.

Damn Us_Raider je weet precies mijn gevoelens op papier te zetten. Nette recensie..!

Anton Corbijn heeft goed doorgehad dat een film over Joy Division eigenlijk alleen somber en ingetogen kan zijn; zwart-wit geschoten, langzaam gemonteerd en met veel rokerige ruimtes. Lusteloosheid druipt wel haast van de film. Ian (IAM) Curtis wordt hier mooi gespeeld door Riley, waardoor ik vaak het idee had naar de echte te kijken. Zo ook de muziek, had vaak het idee naar het origineel te luisteren.

Had hier eigenlijk niet erg veel van verwacht en hierdoor kon de film me toch echt overtuigen. Niet alles kon me evenveel meeslepen, maar het overall effect van de ingetogen filmstijl wist me toch mee te nemen in de, ogenschijnlijk zonder reden, bedrukte wereld van Ian. Corbijn weet hier een mystificatie te voorkomen en een sober beeld te scheppen, wat voor liefhebbers van Joy Division mij het beste lijkt, in lijn met hun muziek.

Had 'm een half jaartje geleden in Antwerpen gezien, toen vond ik 'm wel goed, maar was ik niet echt onder de indruk. Maargoed, film kijken samen met iemand, en daarna weer lekker lachen in een cafetje en nog drie kwartier in de auto naar huis. Gisteravond lag ik lekker op bed naar Closer te luisteren. Het was een wat doelloze avond, en na 'Decades' zette ik de CD speler uit, ging ik naar beneden en zag ik dat CONTROL in een klein theatertje in de buurt speelde. Ik was al aardig in de stemming gekomen, en ik wilde 'm nog wel eens een herkansing geven. Het beste effect heb je tenslotte in de bioscoop. Dit keer was ik moederziel alleen, in het midden van de voorste rij, niemand die naast me loopt te leuteren. Ideaal. Ik ging dit keer dan ook erg mee in de film. En werd zelfs enorm verrast door een soort van onderhuidse spanning die ik de eerste keer totaal niet ervaren heb. Aan het eind van de film zat ik er dan ook volledig doorheen, ik kreeg m'n jas niet goed aan, toen ik wegsnelde om die vreselijk ordinaire Killer's cover te vermijden liep ik overal tegenaan, en op de fiets dwaalde ik ook regelmatig af. Mocht 'ie nog ergens draaien, en ben je in de goede stemming, dan moet je zeker gaan!

De Concert-Registraties waren inderdaad tamelijk briljant, bijna vergelijkbaar met de gevechten in Raging Bull. Die scène waar ze isolation opnemen was ook erg sterk.

Van tevoren had ik nog nooit van de band Joy Division of van Ian Curtis gehoord, ik ging dus behoorlijk blanco deze film in. De film heeft me verrast, ik vond hem mooi geschoten en het zwart-witte droeg ook bij aan de film en de sfeer die hij uitademt.

4*

Ik ben heel erg benieuwd naar deze film.

Uitstekend filmdebuut van fotograaf Corbijn, prachtig geschoten in sfeervol zwart/wit. Riley is een openbaring in de lastige hoofdrol; hij zet op overtuigende wijze de zwaar depressieve Ian Curtis neer. Het is niet noodzakelijk om een fan van Joy Division te zijn om de film te waarderen- mij doet hun muziek weinig tot niets. De film is naast somber en treurig gelukkig vaak ook erg grappig. Misschien een leuke double bill met 24 Hour Party People. Die ga ik zometeen nog maar een keer kijken.

Het enige wat aan deze film goed was was het camerawerk.

Het verhaal is in mijn ogen niet interessant genoeg om verfilmd te worden. Ik ging met een positief gevoel de film in na de recensies hier gelezen te hebben maar hij kon het gewoon niet waar maken.

Ik weet wel dat het een biografie is maar dat maakt het natuurlijk geen goede film bij voorbaat al.

Corbijn moet nog veel leren want bij een film is het natuurlijk wel de bedoeling dat je hem voor een groot publiek maakt want er zijn mensen die er in investeren.

Werkt Corbijn voor Walt Disney ofzo?

Denk niet dat de investeerders ontevreden zijn overigens. Die 4,5 miljoen euro zijn al terugverdiend.

Dit is kletskoek in het kwadraat. Anton Corbijn heeft met deze biografische film over het leven van Ian Curtis de sfeer in die tijd uitstekend weergegeven en juist ook doordat hij de film opgenomen heeft in zwart-wit en niet in kleur.

Voor een groot publiek? Deze film kun je gewoon niet voor een groot publiek maken, omdat de muziek van Ian Curtis's Joy Division zich niet leent voor een groot publiek. Maar die muziek zal aan jou wel niet besteed zijn en daarom ook de film niet. Maar aan mij gelukkig wel!

Anton corbijn heeft met deze film een van de beste biografische films gemaakt over het leven van een groot popmusicus. Meer kan ik niet zeggen.

Da's bar weinig...!

Om bekeken te worden misschien niet. En dan doel ik dus op deze film. Er zijn veel andere manieren om dit verhaal waarheidsgetrouw te verfilmen en andere manier hadden je wellicht wel aangesproken. Ik heb me ehoorlijk verdiept in Ian en ik kan zeggen dat er nog een HELEboel is dat in deze film noet over hem verteld is. Jammer. Misschien staan je muzikale interesses hier ook wel te ver vanaf...?

Dit vind ik een beetje zinloos; dat geldt voor alle verhalen.

Volgens jou zijn alle films bedoeld voor een groot publiek? Hollywoodfilms wel, ja. Want veel mensen willen alleen maar spectaculaire dingen zien gebeuren; actie, moord, humor, romantiek, dat soort dingen. Arthouse films zijn gewoon niet voor iedereen. En in arthouse hoort deze film denk ik meer thuis. Bovendien, als je hem ECHT voor een groot publiek zou willen maken, zou er een boel geschiedvervalsing moeten plaatsvinden; Ian's teksten zouden een stuk vrolijker moeten zijn, zijn depressie zou moeten worden overwonnen en uiteindelijk besluit ie zich toch maar NIET op te hangen. Oh ja, en de film is dan in kleur.

Amen !!!

Vond het echt een saaie film, heb al zoveel films gezien dat iemand beroemd word, aan de drank/drugs gaat, komtom bergafwaarts gaat. Als het dan toch zo`n soort film moet zijn dan vond ik Johnny Cash een stuk beter

Je bedoelt de film "Walk the line"?

't Gaat hier helemaal niet om drank of drugs.

Nee inderdaad het verhaal achter de persoon ian curtis is een stuk intrigerender.

Te veel over de liefde en te weinig over de inhoud van de muziek en teksten, ook veel te weinig over de genialiteit van de Joy Division producties en hoe daar toe gekomen is.

Zoals zovaak wordt verwacht dat het publiek staat te springen om een film over het liefdesleven van een artiest te zien. Juist Curtis heeft zoveel meer diepte dan zijn relatie met de huppelde belgische journalist en zijn vrouwtje thuis.

Ik kan je, ondanks dat ik de film geweldig vind, geen ongelijk geven. Er is inderdaad nog zoveel meer over Ian te vertellen, wat de boeken Touching From A Distance en Torn Apart ook bewijzen. Ik was laatst nog ens in eerstgenoemde van Debbie Curtis aan het bladeren en er stonden dingen in die ik graag in de film had willen zien, zoals het vreemdegedrag van Ian. Maar de eerste versie van de film die Corbijn maakte was ook drie uur lang, dus wellicht komt er ooit nog 's 'n Director's Cut, dat hoop ik wel! Met nog meer muziek !