Control (2007)

Geweldige film. Goed geacteerd, mooie beelden en geweldige muziek!

Sfeervolle en vooral intieme film over een rock-fenomeen van voor mijn tijd, al heb ik de platen van Joy Division wel. Prachtig geschoten in zwart wit, een erg knappe rol van Riley, een sterk debuut van Corbijn. Stiekem trek ik Unknown Pleasures toch maar weer eens uit de kast...

3,5*.

Ik moet naar mijn smaak nog veel te lang wachten tot ie op DVD verschijnt! In de UK half februari, in Nederland eind april! Ik ga denk ik een import bestellen!

Gisteren avond gezien. Ik kan mezelf een Joy Division fan noemen. De film vond ik op de muziek na erg oninteressant.

Te sloom, te veel over het wel en wee van het liefdesleven van een zichzelf niet begrepen vindende rockster.

Het ging niet over het maken van muziek of het ontwikkelen van grensverleggende muziek, nee het moest gaan over het vreemdgaan van Ian en het achterblijvende vriendinnetje inclusief baby'tje.

Jammer, Joy Division verdient beter

Het is ook nooit de bedoeling geweest een film te maken die daar over ging. Ik ga The Shining toch ook niet verwijten dat ze niet laten zien hoe het hotel is gebouwd?

Een vergelijking van niets natuurlijk....een muziekfilm met een horror/thriller

Het blijft een vergelijking van een film met een andere film. Deze film gaat (lees de synopsis maar) over Ian Curtis en niet over Joy Division. Dan is het raar om het de film kwalijk te nemen dat het te weinig over de band gaat.

Dan moet je mijn mening maar beter lezen, ik rep geen woord over dat het teveel over Ian gaat.....

Oftewel het ging te weinig over de muziek, maar te veel over het leven van Ian. Jij mag me vertellen hoe ik dit anders moet interpreteren.

ontwikkelen van muziek deed hij ook....maar over dat aspect van ZIJN LEVEN werd weinig aandacht geschonken...over het wel en wee van zijn LIEFDESLEVEN dan weer wel.....

over verkeerd interpreteren gesproken....

soms WIL je het gewoon niet zien zoals een ander het ziet....tja dan is mijn mening inderdaad niet aan diegene besteed....die mensen laat ik dan lekker in hun sopje gaarkoken.

Misschien begreep Knisper het niet helemaal want, het gaat dus teveel over zijn liefdesleven, vind je? OK. Tja, ik geef je niet helemaal ongelijk; ik bedoel, ik heb twee biografiën over de man gelezen, en er is inderdaad nog zoveel over hem te vertellen. Dat er niet dieper wordt ingegaan op zijn teksten en wat ze betekenen, ik snap dat je dat jammer vindt. Maar toch, al hetgeen in deze film gebeurde MOET eigenlijk wel evrteld worden, ook dat van zijn liefdesleven. Dat moet namelijk één van de dingen geweest zijn die hem tot zelfmoord hebben gedreven, het schuldgevoel en het niet kunnen kiezen tussen de twee. Daarnaast wil je natuurlijk nog een heleboel meer zien, klopt. Maar ja, het is een film van twee uur, hè? Ik weet niet of het de aandacht van de kijker zou behouden als ie een halfuur langer was.

Ik denk dat je mij bedoelde ipv Knisper, ik had het namelijk over de overdaad van het al eeuwen bekende moeilijke liefdesleven van meneer.

Ik vind juist dat Ian een veel interessantere kant heeft / had dan het eeuwige verfilmde onderwerp "liefde". Juist deze man had wel degelijk een andere kant die poezie schrijven en muziek heet. Ik wordt een beetje moe van het kiezen van het makkelijkste onderwerp namelijk de liefde. De in mijn ogen veel interessantere onderwerpen vond ik daardoor zwaar onderbelicht....Films over de liefde zijn er er velen....Films over de kunst van het schrijven van grensverlegende muziek te weinig naar mijn mening. Met een film over Ian is in mijn ogen weer een prachtige kans om zeep geholpen om over zijn / hun genialiteit een film te maken.

Ik bedoelde dat Knisper JOU niet helemaal begreep . En ik snap wel wat je bedoelde met die zwaar onderbelichte onderwerpen, daar kan ik me wel in vinden. Alleen stoort het mij niet verschrikkelijk, jou wel, helaas.

Ach, miscommunicatie alom. Ik begreep prima dat Hectometerpaal wat meer aandacht wilde van Curtis zijn bezigheden met muziek. Ik op mijn beurt vond het weer raar dat hij dat als kritiek zag op deze film, aangezien het een verfilming is van een boek dat daar gewoonweg niet over gaat.

Een reactie als de laatste post van Hectometerpaal, waarin hij het een en ander uitlegt, was eigenlijk waar ik op hoopte, maar ik kreeg vooral een botte reactie.

't Is eigenlijk wel jammer dat Touching From A Distance daar ook niet over gaat, zoals je al aangeeft.

De eerste film van 2008 die ik in de bios gezien heb, dat er nog maar veel mogen volgen dit jaar.

De grootste troef die fotograaf Corbijn uitspeelt is z'n geweldige oog voor mooie en sfeervolle plaatjes. Control oogt zeer mooi, zwart/wit in hoog contrast net zoals hij eigenlijk veel van z'n beroemde foto's van rock/pop-sterren heeft geschoten. Zodoende past deze film naadloos in het indrukwekkende oeuvre van neerlands beroemdste fotograaf.

Het l(e)ijdend voorwerp uit de film Ian Curtis en Joy Division. Ik ken de muziek (min of meer) en ik ken het verhaal maar eigenlijk me er heel erg in verdiept heb ik me nooit. Het beeld wat ik van de jongeman heb is nu grotendeels afkomstig uit deze film. Aan de ene kant is het knap dat Corbijn een ingetogen portret weet te schetsen, dat er geen rock&roll afgod op het doek getoverd wordt. Ik zie een getalenteerde maar ook wel labiele jonge knul die aan de ene kant best gevoelig zal zijn maar eigenlijk ook net zo goed een enorme egocentrische lul is. Ach.. de wereld haat mij en niemand begrijpt me.

Maar toch, ik miste wel een beetje de tragiek en het drama in deze film. Misschien is het allemaal net wat te ingetogen, mist het net het filmisch interessante rauwe randje. Het aftakelingsproces wordt wel in beeld gebracht maar eigenlijk dacht ik op het eind toch een beetje; "Goh, was dat nou alles. Moest hij zich daarom nou van kant maken?" En dat lijkt me toch niet de bedoeling.

Uiteindelijk resulteert het regiedebuut van Corbijn in een hele behoorlijke film met sterke en mooie beelden, sterk acteerwerk van vooral de hoofdrolspeler en natuurlijk erg coole... muziek.

3.5*

Tja, ik weet ook niet hoe het is om epileptisch te zijn, maar je schijnt dus -hoewel dat wellicht varieert van persoon tot persoon- dat je steeds in angst leeft voor de volgende attaque. Of aanval, hoe je 't noemen wilt. Verder werd ie verteerd door schuldgevoelens vanwege zijn buitenechtelijke relatie, en het schijnt (wordt in de film geloof ik niet echt uitgelegd, maar dat weet ik dan weer uit twee biografiën) dat de medicijnen die hij gebruikte uit zichzelf al een enorme depressie tot gevolg hadden. Daarbuiten had hij ook zelf al een enorme hang (hèhè, leuke woordspeling !) naar de dood, en scheen ie al 's tegen Debbie te hebben gezegd dat ie geen wens had om ver voorbij z'n twintig-vijfentwintig jaar te leven. Omdat ie zo idolaat was van anderen die veel te vroeg waren gestorven (Jim Morrisson, bijvoorbeeld). Ik denk dat dat laatste uiteindelijk eigenlijk niet meer zo mee heeft gespeeld, maar dat misschien de gedachte aan die wens hem op het idee heeft gebracht.

Ik wil je hiermee alleen maar vertellen waarom ie 't volgens mij heeft gedaan; je moet 't niet zien als een verplichting van mijn kant om de film nog mooier te vinden .

Trouwens, nou we het er toch over hebben; toen ik de band net leerde kennen, las ik overal van: "Niemand weet precies waarom hi jhet heeft gedaan..." Dat is allemaal walgelijke mythevorming! Van wat ik van hem weet uit Touching From A Distance en Torn Apart: The Life Of Ian Curtis lijkt het me vrij duidelijk! Zou je beter kunnen zeggen: "Niet iedereen weet waarom hij het heeft gedaan, omdat niet iedereen zijn biografie heeft gelezen !" Maar ja, dat moet je natuurlijk ook alleen maar doen als het je interesseert .

Nou ja ik vermoede al zoiets (een soort stapeling van omstandigheden) maar heel objectief (voor zover mogelijk) beschouwt had ie het zo slecht nog niet. Epilepsie is natuurlijk een erg vervelende ziekt maar is niet vaak levensbedreigend en valt (weet niet hoe het zat in 1980 trouwens) goed te behandelen. Maar had ook het idee, dat hij niet graag naar de dokter ging en ook niet echt luisterde naar zijn voorstellen om verschillende medicijnen uit te proberen. Daarnaast had hij vrouw en kind en nog een minnares op de koop toe, verdiende hij zijn centen met wat ie leuk vond (muziek maken, hoeveel kunnen er dat zeggen) en stond hij aan de vooravond van de Amerikaanse toer. Met waarschijnlijk grote kansen en meer geld in het verschiet. Op de epilepsie na helemaal niet zo slecht toch? Zou voor mij geen rede zijn om er maar een eind aan te maken ( en ja Jim Morrisson heeft ook mij door m'n pubertijd heen geholpen ).

Dat vind ik ook sterk van Control, het doet niet aan mee aan die rock & roll mythevorming. Ian Curtis was natuurlijk een tragisch figuur en niemand verdient het om er zo vroeg tussen uit te knijpen maar hij was ook wel een egocentrische eikel vol zelfmedelijden (tenminste dat was mijn indruk na het zien van deze film). En ja , ik ben altijd wel geïnteresseerd in dit soort tragische figuren uit de muziek en filmwereld, dus bedankt voor de tips

ik geniet van je (oprechte?) naïviteit. 100% jouw verdienste.

Wil de film zo graag nog een keer zien, weet iemand wanneer hij op dvd uitkomt ??

Ja, eind april! 25 april, geloof ik. Maar als je geluk hebt, he je 'm nog eerder! Want ofwel bestel je een Britse import (in de UK komt ie uit op 15 februari) ofwel wacht je tot ie hier in de videotheek is (25 maart, geloof ik). Vaak als een film uit komt, hebben ze 'm meteen al als ex-rental !

Ik heb zelden een film gezien waarin zo duidelijk werd hoe goed de acteur eigenlijk wel niet is.

Als je op google 'Joy Division' intypt dan krijg je een link naar een live TV opname van het nummer Transmission. Diezelfde opname zie je terug in de film. Je zou beide maar eens na elkaar moeten kijken. Je ziet dan hoe ontzettend goed de acteur het echte Ian Curtis dansje kan nadoen en ook hoe zelfs zijn stem lijkt op die van Curtis. Ik kreeg echt diep respect voor de acteur maar ook voor de film. Je krijgt een vrij objectief verhaal te zien over de opkomst van Joy Division. Je krijgt ze niet te zien als enorme sterren maar als 4 pubers uit Engeland die heel snel heel groot werden. Dat de film zwart-wit is draagt hier zeker aan bij. De film is net als de muziek: simplistisch maar recht tot in je hart.

Ik keek deze film op een late zondag avond. En ik moest toegeven dat ik een enorm depressieve bui had daarna. Opzich is dat ook niet verwonderlijk.

Het deed me beseffen wat ik achteraf bij Walk The Line zo jammer vond: het is allemaal zo vlak. Het drama draait om oppervlakkige zaken als drugs (in Walk The Line) of een relatie (zoals hier). Nu zijn dat vaak wel de zaken waar het om draait, maar het wordt in beide films zó vlak getoond dat het met name in deze film gaat irriteren.

Er is een hoop natuurlijk wel bewonderingswaardig: het acteerwerk van Sam Riley, het feit dat Ian Curtis bij lange na niet wordt verheerlijkt en de voortreffelijke muziekkeuze. Maar toch, het enige dat de film mij nu geeft is hernieuwde waardering voor de muziek, en zelfs dan wordt dat niet gemengd met het verhaal zelf. Misschien met opzet, maar dat zijn juist de dingen die ik als kijker wilt zien, net zoals zijn gedoe tegen epilepsie en zijn gebrekkige medicijnen.

Het is goed wanneer een film niet aan persoonsverheerlijking doet, maar als dat het enige is ben ik niet tevreden over een film. Toch een voldoende, aangezien het in ieder geval voor wat waardering zorgt voor Curtis' muzikale talent dat op spaarzame momenten liefdevol wordt getoond. Maar verder had de film een rauwer kantje moeten bezitten.

Ik ben een fan van de muziek en vond de film daarom vooral interessant. Ik kan me daarentegen voorstellen dat mensen die weinig met Joy Division hebben niet goed weten wat ze met dit tamelijk oppervlakkige drama aan moeten. Daarnaast staat het laatste half uur bijna alleen in het teken van zijn dood. Over hoe bijvoorbeeld de songs tot stand komen en hoe hij in muziek terecht komt, wordt veel te weinig los gelaten. Ik mis die diepgang.

De keuze voor stijlvol zwart-wit is wat mij betreft prima, hoewel ik me goed voor kan stellen dat een kleurversie veel toegankelijker zou zijn.

De spijker op de kop slaan noem ik dit....volledig mee eens.

Kende Joy Division niet echt voordat ik aan deze film begon. Na een tweede maal de film te hebben gezien is de film vooral wat beter bevallen. Op het eerste gezicht is het toch een ietswat cliche verhaal over de opkomst en ondergang van een rockster, maar grijpt toch erg aan. De fotografie is werkelijk fenomenaal met dat zwart wit. Die scene waarin Ian het haat t-shirt draag is voor mij het hoogtepunt. Niet alleen is het een hele mooie geschoten scene, met Ian die op de maat van de muziek over straat loop en een sigaret opsteekt, maar iets van een ongrijpbare coolheid. De droge ondertiteling bij die scene maakt het helemaal compleet.

Het is al fijn dat ik mij eindelijk weer eens kon overgeven aan een speelfilm die over een artiest in een bepaald genre gaat waar ik weinig mee heb. Vaak begin ik er al geen eens aan, of erger ik mij kapot.

Is een jas, geen shirt ! De muziek daaronder is trouwens [i[No Love Lost[/i], van Joy Division; de originele versie, niet door de cast uitgevoerd, of zo. Gaaf trouwens dat je de film gaaf vond ondanks dat de muziek je weinig doet! Dat soort reacties vind ik hier en op IMDb wel vaker terug. Thuis ook, trouwens; ik ben helemaal weg van Joy Division, mijn broer houdt er niet van. Hij snapt de culturele waarde wel, maar volgens hem is het niet goed gemixed. De film vond ie echter wel heel mooi; hij fietst hier niet rond op MovieMeter, maar ik vraag hem wel altijd naar zijn score; hij geeft hem een vierenhalf !

Prachtige film.

==Even off topic==

Voor de geinteresseerden:

Dit jaar zal er op verschillende podia in Nederland een combi avond georganiseerd worden, waarbij eerst de film Control gedraaid wordt, waarna de tribute band Closer To Curtis uit Utrecht de liveset van Joy Division op het podium zet.

[mocht dit niet toegestaan zijn moet een modje dit maar even verwijderen].

Vandaag de dvd gekocht, een erg mooie uitgave met gratis boek-

touching from a distance van deborah curtis (ian's weduwe) waarop de film is gebaseerd is, kan niet wachten om de film opnieuw te zien....

Heeft iemand anders hem al of ben ik de eerste ???

Dude! Waar heb je 'm vandaan en hoeveel kost ie?!