Control (2007)

Gisteren Unknown Pleasures uit de kast gehaald en gedraaid. Ik moet zeggen dat ik de muziekscenes uit de film (die ik daar al 5* gaf) veel pakkender vond dan 'de echte band' en het geluid vanaf een CD (en aan mijn installatie zal het zeker niet liggen). Die waren echt een hoogtepunt voor mij, die stukken van de film.

Alles wat anton aanraakt veranderd in goud, zo ook deze film!

*4/5

Mooi gezegd !

Wat ik ook mooi vind aan het feit dat juist Anton Corbijn deze film regisseert, is dat Deborah Curtis in 1995 al aanhaalde wat een geweldig werk hij met deze band heeft gedaan en dat Corbijn toen al enorm heeft bijgedragen aan het succes, iets wat nu nog voortduurt.

Wat voor budget hadden de makers van deze film eigenlijk? Naast de cameravoering zie ik weinig punten die enorm veel geld zouden hebben moeten kosten.

Ongeveer vijf miljoen, geloof ik. Bovendien moeten de acteurs en de crew betaald worden, de locaties geregeld, en ook rechten worden verkregen op de muziek.

Wederom een uitstekende karakterstudie van het jaar 2007. Net als Le Scaphandre et le Papillon weet de regisseur bij Control de goede snaren te raken. Dit komt mede door de fantastische acteurs (met name Sam Riley), de muziek en natuurlijk het prachtige camerawerk.

De rechten op de muziek lijkt me redelijk te verwaarlozen, er zullen wel wat royalties naar de band en familieleden gaan, maar aangezien dit toch meer als document dan als cashcow lijkt me niet dat dit enorm veel zal zijn. Verder had Corbijn, zoals ik hierboven al schreef, aardig wat krediet bij de band en vrouw. Dit sluit natuurlijk niet alle 'stiekeme' kosten die zo'n productie met zich meebrengt uit.

Een sobere aangrijpende film met leuke grappige dialogen, Sam Riley zet heel goed zijn personage neer.

In ieder geval een goed debuut van Anton Corbijn, toppertje.

Argh! Hij komt niet meer boven de vier uit! Dat dit gauw moge veranderen !

Prachtige beelden... sterke muziek.

In het laatste halfuur mocht er wel wat meer vaart in de film

4*

Toch wel getroffen door deze film, fotografie, acteerwerk en muziek top. Corbijn heeft er een echt egodocument van gemaakt. Deze film is wel donker maar geeft ook veel inzicht in het persoonlijke leven van Curtis. Het verklaart zijn finale daad.

Geweldige film, 4 weken geleden in de bios gezien, vanavond nogmaals gekeken en weer krijg ik de film niet uit mijn hoofd. Sterker nog, ik heb de neiging om de dvd er nogmaals in te douwen. Kippevel! . Kan me niet heugen dat ik ooit zo'n mooi gefilmde film heb gezien. Deborah is "chilling" en Ian is "freezing" , de band staat live als een huis. Zou niet gek zijn als de complete uitvoering van de verschillende door de cast gespeelde nummers op dvd/cd verschijnt.

in 1 week 2 geweldige "muziek" film's gezien. eerst "Once" (geweldige maar ander soort muziek film) en nu deze! prachtig in beeld gebracht met perfecte acteurs. kan er verder weinig over zeggen dan: Corbijn! een dikke duim omhoog! een dikke 4

Best een prettige film die fijn wegkijkt, mede door het enorm goede acteerwerk en de prima muziek natuurlijk.

Maar ik ben toch van mening dat een band als Joy Division een wat ruwer, onconventioneler en ongepolijster film had verdiend.

Dit ging toch wel richting Hollywoodachtig biopic-materiaal.

Wat vond je precies zo Hollywoodachtig? Corbijn probeerde volgens mij gewoon een document te maken zonder er meteen een highbrow arthousefilm van te maken (relatief natuurlijk, het gezelschap waarmee ik de film heb gezien vond hem doodsaai en minstens een uur te lang).

Ik vind het zo aangenaam dat de film echt de persoon Ian Curtis volgt en zich daarbij niet zoveel aantrekt van hoe groot de band wel niet is. Vooral zijn persoonlijke sores en belevenissen zijn centraal en eigenlijk is het steeds groter wordende publiek het enige waar uit af te leiden is dat de band steeds succesvoller is. Ik 'Ray' en 'Walk the Line' overigens niet gezien, dus ik kan de vergelijking niet aangaan, maar een vergelijking met Hollywood zou ik graag willen ontkennen, zeker omdat de film dergelijke sentiment stijlvol weet te ontwijken.

Vijf BIFA Awards! Beste film, beste regisseur, beste debuterend regisseur, beste nieuwkomend acteur (Sam Riley) en beste bijrol (Toby Kebbell, die Rob Gretton speelt)!

Linky Linky!

Dat klopt wel, maar toch voelt dit wat natuurlijker aan dan Walk the Line

Erg goeie en vooral aangrijpende film. Ik heb Curtis nooit echt live mogen aanschouwen, maar wat ik van videobeelden heb kunnen zien is Riley bijna een kopie van Curtis in het gedrag.. Fantastisch geacteerd. Lekkere muziek ook uiteraard. Het draaide natuurlijk erg vel om Curtis, wat ik ergens jamemr vond, ik had ook meer betrokken willen zijn bij de mensen om hem heen. Hoe die het voelden dat hij zo was bijvoorbeeld, dat kwam maar zelden duidelijk over. 4.5* toch wel.

Ja, het is ook gebaseerd op Touching From A Distance, de (auto)biografie van Deborah Curtis, over haar leven met Ian. Was het gebaseerd op Torn Apart: The Life Of Ian Curtis door Mick Middles en Lindsay Reade, dan had je het door jou gewenste beeld gehad, want dat is gebaseerd op interviews met vrienden en bekenden van Ian, ook degenen die hem in zijn laatste dagen meemaakten.

En trouwens; je hebt Ian nooit echt live mogen aanschouwen?? Een beetje wel ?

pffffff

Ray ken ik niet, maar walk the line heeft toch wel een goed einde (goed in de zin van happy end). Dat valt van deze film niet echt te zeggen. Het is eerder een downward spiral dan een rise & fall.

hahahahah was ook niet serieus ogevat, wees maar niet bezorgd.

Helaas viel mij de film toch een beetje tegen. Ik mis de diepgang.

Het blijft een oppervlakkig rise&fall verhaaltje, waarbij geen enkele verhaallijn genoeg uitgewerkt wordt om er echt in te kunnen komen.

Wél mooie beelden, mooie muziek en goeie acteurs.

3,5*

Geniale film..

Perfecte acteerprestaties van (Vooral) onze vriend Sam(Wat lijkt hij soms angstaanwekkend veel op Ian zeg..)

Ook perfect camerawerk van Corbijn..

een 5* voor deze geniale film

Gisteren gezien in de cinerama en ik vond het een geweldige film.

Het hele verhaal rondom de persoon ian curtis heeft me altijd mateloos geboeid.

Ik kwam een half jaar geleden in aanraking met de muziek van joy division en vond het op het eerste gehoor een beetje op the doors lijken, maar na het nummer isolation dat ik steeds beter begon te vinden en op een gegeven moment wel dertig keer op een dag achter elkaar gedraaid had ondekte ik dat al de andere jd nummers die ik draaide stuk voor stuk geniaal waren heb toen de twee platen unknown pleasures en closer aangeschaft die ik nu al een aantal keer heb gedraaid en er ontzettend van onder de indruk van ben zelfs zo dusdanig dat ik op dit moment wel durf te zeggen dat het mijn twee favoriete platen allertijden zijn.

Daarnaast hoe vaak ik de muziek ook luisterde ik bleef altijd geintrigeerd door de man achter de microfoon die mij met zijn lage stem, schitterende teksten en het idee dat hij zo vroeg gestorven was bij iedere song wist te ontroeren.

Ik heb maanden uitgekeken naar deze film maar heb hem dan gek genoeg gistern pas gezien, ik wou het een bijzondere kijkervaring laten worden dus besloot ik hem maar in de bioscoop te kijken.

Ten eerste ziet de film er prachtig uit, de prachtige zwart wit fotografie van corbij werkt heel goed aan de vaak somere sfeer van de film.

Ook het acteerwerk was geweldig en dan praat ik vooral over riley die de rol van curtis met flair speelde (ik heb dan niet echt veel video materiaal van curtis gezien maar van wat ik zag leek riley in haast al zijn doen (oa zijn deprssieve blikken en dansjes) heel erg op curtis.

Verder vond het ook erg knap dat de film niet klakkeloos de band volgde maar haast alle aandacht naar curtis ging wat ik van te voren ook wel een beetje gehoopt had.

Verder zit de film gewoon ontzettend goed in elkaar, een goede opbouw een rustige vertellig, een paar uitgebreide scenes, het gebruik van de muziek en natuurlijk de geweldige sfeer.

Kortom eindelijk krijgt de persoon ian curtis wat hij eigenlijk al jaren verdiende, een film over zijn eigen leven en ik hoop dan ook van harte dat na deze film zowel zijn muziek als zijn boeiende en tergelijker tijd sombere leven veel meer aandacht zullen krigen.

4,5 sterren

Mooie zwart beelden, iets minder mooi dan zijn foto's.

De film vond ik zelf minder. De beelden en de muziek alleen zijn daar toch onvoldoende voor om een goede film te maken.

Ik heb deze film een aantal maanden geleden gezien en ik vond 'm natuurlijk super. Maar ik denk dat ik 'm nogmaals moet zien om een echt goed oordeel te kunnen geven. Echte kunst moet je vaker luisteren/zien voordat het begint door te dringen. Zo vond ik de muziek van Joy Division in het begin nou niet echt te pruimen.

Ik ben me pas meer in hun muziek gaan verdiepen nadat ik "24 hour party people" had gezien. De acteur die hier Ian Curtis speelt lijkt in uiterlijk niet zozeer op de echte maar hij zet zijn rol wel erg intens en indrukwekkend neer. Ik kan deze film ook erg aanraden en is nog steeds mijn favoriete film.