Control (2007)

Tja.. Het is maar net waar je vriendin van houd? of niet dan?..

Dit is gewoon een hele goede film.

Het duurt misschien een paar minuten en je zit er dan helemaal in tot aan het bittere einde!..

"I've been waiting for a guide to come and take me by the hand..."

De film begint met een ander citaat, uit Heart And Soul, in plaats van deze openingszin van Disorder. De film gaat immers toch over het feit dat Ian de controle over zijn leven verliest. Daarom is het toch mooi dat de titel eigenlijk eerder zou slaan op de openingstrack van Unknown Pleasures, Joy Division's debuut album, dan op de eerste song van de tweede kant van de plaat, She's Lost Control; het woord 'disorder' kun je immers ook vertalen als een gebrek aan controle.

De titel is in ieder geval goed gekozen. Ik zie het zelfs niet langer als een referentie naar She's Lost Control, en bovendien laat de titel alleen al zien hoe serieus er met het onderwerp omgegaan wordt, en waar het precies om draait; om Ian Curtis, wel te verstaan. En dan niet de 'Legende', nee, om de Man.

Want we zien in deze film inderdaad de zanger, tekstschrijver en dus het brein achter de zeer invloedrijke Britse post-punkband Joy Division die veel te vroeg besloot het Aardse Tranendal te verlaten; hij was nog maar 23!

Ian Curtis was een jongeman met een voorliefde voor (obscure) literatuur, poëzie en muziek, met Iggy Pop, David Bowie en Lou Reed als grootste helden. Ook was Ian iemand die vérder dacht dan het saaie bestaan in Macclesfield; de rockheldenstatus van eerder genoemde artiesten was een jongensdroom voor hem. En die kwam ook uit, hoewel grotendeels ná zijn dood.

Het begon allemaal met optredens van plaatstelijke bands, tot dat ene, legendarische concert van The Sex Pistols in The Lesser Free Trade Hall in Manchester (een concert at ik overigens op LP heb staan!); al wie daar aanwezig was, zag het als zijn morele plicht om succes in de muziek na te streven, en dat deed men ook. Na dit concert bood hij zich aan als zanger en tekstschrijver voor de piepjonge Bernard 'Barney' Dicken (later Bernard Albrecht, later Bernard Sumner) en Peter 'Hooky' Hook, die respectievelijk de edele kunst van het bespelen der elektrische gitaar en basgitaar onder de knie probeerden te krijgen. Hier ontstond Warsaw, een band die de punk van The Pistols nastreefde, maar uiteindelijk evolueerde die het genre punk overtrof. Later veranderden ze hun naam in Joy Division. De rest van het verhaal is reeds opgenomen en alom bekend in de Geschiedenis der Rock-Notabelen...

Dat zég ik nu wel, maar hier heb ik het dan dus slechts naar de rijzende faam van Joy Division. Maar de fílm gaat over Ian.

En daar mag ik als kijker ontzettend gelukkig mee zijn; hoe een groot fan ik ook ben van Joy Division, het feit dat dit het verhaal van Ian is, in plaats van dat van de band, maakt het alleen maar realistischer. Want ook al gebeuren er in een film die de historievan een hele band optekent alleen maar dingen die op ware feiten berusten en zou alles voor de volle honderd procent kloppen, dan nóg, vanwege de hoge status die de groep inmiddels heeft, zou de film erg opgeblazen aanvoelen. Dat gevoel heb ik hier niet, omdat deze film gaat over een man, die zich bij een band voegt en daarin elementen aantreft die zijn 'gezag', zijn 'controle' ondermijnen; in het eerste geval zijn epilepsie, de groeiende angst en de schaamte voor de volgende attaque en de depressies die bijwerkingen zijn van de medicijnen die hij hiertegen inneemt, dan zijn buitenechtelijke liefde voor/met een Belgische Schone en uiteindelijk de druk die de stijgende roem van de band en de daarmee gepaard gaande verwachtingen teweeg brengen. Al deze elementen worden in deze filmop een volstrekt geloofwaardige wijze gepresenteerd, zonder legendarische fabels en andere verzinselen om de film op te leuken, gezien de invloed en de huidige status van Joy Division. Legendes zijn in deze film taboe!

Voor de mensen die in dit verhaal een (grote) rol spelen, hebben de makers over het algemeen een -in ieder geval in uiterlijk- perfecte match gevonden! En anders wel in uitstraling.

Craig Parkinson's Tony Wilson had iets meer mogen (glim)lachen, maar de biografiën Touching From A Distance door Deborah Curtis, Torn Apart: The Life Of Ian Curtis door Mick Middles en Lindsay Reade en de film 24 Hour Party People geven mij een bepaalde indruk van Tony, als iemand die gestudeerd heeft en zijn intelligentie aan iedereen wil laten merken, met citaten en indrukwekkende feiten. Voor zover Tony in de film voorkomt, wordt deze indruk inderdaad bevestigd. Wilson wordt hier ook iets serieuzer neergezet dan in 24 Hour Party People, ook al lijkt Parkinson qua uiterlijk meer op Steve Coogan, de komiek die Wilson speelt in 24HPP dan op de échte Tony Wilson, die ook optrad als co-producent voor de film.

Deborah 'Debbie' Curtis is, net als in haar (auto)biografie ('auto' staat tussen haakjes, omdat het gaat over haar leven met Ian) de liefdevolle vrouw die veel voor haar man overheeft, maar uiteindelijk van hem vervreemd raakt. Ook zij heeft geen controle meer over haar huwelijk, en ze weet ook niet of, en zo ja hoe, ze deze kan herwinnen. Ook hier gaat het meer om uitstraling dan om uiterlijk, hoewel ze qua uiterlijk toch zeker goed genoeg gekozen is!

In Touching From A Distance wordt Annik (Honoré, gezpeeld door Alexandra Maria Lara) door Debbie (hoewel niet met zoveel woorden) omschreven/gezien als de slet die haar man inpikte. In Torn Apart doet Annik zichzelf uit de doeken als iemand die er veel moeite mee had een relatie met een man te hebben die getrouwd was, ook al verzekerde hij haar dat z'n huwelijk zo goed als dood was; de film koos voor de Gulden Middenweg; ik als kijker kon beslissen van welke kant ik haar kon bekijken, maar ik kwam er niet helemaal uit. En hoewel dat heel erg tegenstrijdig lijkt, was dat toch heel bevredigend. De film dringt geen mening over haar op, dat vond ik erg goed.

Toby Kebbell speelt Rob Gretton, de manager van de band.En dat doet ie goed! Hij en Paddy Considine (die Rob speelde in 24HPP) lijken er allebei genoeg op, maar deze film neemt wel iets meer tijd voor Rob. Rob klopt in de film hélemaal als de Man met de Centen die Verder Geen Gezeur Aan Z'n Kop Wil! In Torn Apart staat een foto van Rob, en aan de uiterlijke eisen wordt zeer voldaan.

Van Martin Hannett (de hiervoor onbekende Ben Naylor) zagen wehelaas bar weinig. Maar goed, van Alan Erasmus zagen we helemáál niks. Qua uiterlijk klopt ie, maar we wamen niet verder dan dat we zagen dat hij de Man Achter de Knoppen was, en dat ie liever geen muzikanten in zijn studio wilde; muziek maken deed ie liever zelf. Maar goed, dit is ook niet zijn verhaal.

De overige bandleden: voor Stephen 'Steve' Morris (helemáál niet met dubbel S!), gespeeld door Harry Treadaway, Barney, gespeeld door James Anthony Pearson en Hooky, gespeeld door Joe Anderson heb ik alleen maar of over; ze speelden hun instrumenten zelf, en ze leken genoeg op de echte bandleden om mezelf helemaa l in het verhaal te kunnen laten opgaan. De film nam niet echt de tijd om ze te leren kennen, maar voor zover klopten ze allemaal goed; Steve was overduidelijk het jongste lid van de band, Barney bij afwezigheid van Ian de leider (een rol die hij na diens dood ook daadwerkelijk permanent op zich moest nemen in New Order) en Hooky was ietwat terughoudend. Maar vooral Hooky klopte! Zeker qua uiterlijk, maar ook qua stem! En samen met Ian (Sam Riley) waren zij één hele film lang Joy Division!

Riley speelde de stemmen van de hemel. Ian's bewegingen, uiterlijk, persoonlijkheid, álles was daar! Ik kon me in hem verplaatsen als zijnde Ian Curtis, maar dit keer ook wérkelijk de Man ipv de Legende; want als ik de biografiën las, had ik nog steeds de Legende in mijn hoofd, omdat ik ook tijdens het lezen vaak Joy Division draaide. Nu zag in zijn leven op het Witte Doek, en nu zag ik, maakte ik voor het eerst de Man mee.

Zoals gezegd waren ook de liveperformances van Riley erg goed, zowel het spel (het spastische gedans) als de zang. Hoewel Ian toch meer gebruik maakte van zijn diepe baritonstem, en die hoorde ik Riley niet veel gebruiken. Riley sleept je mee en laat je niet los. De rest van de cast vult hem perfect aan.

Wat de rest van de soundtrack betreft; die is ook dik in orde, met klassieker van Lou Reed/The Velvet Underground, David Bowie, The Sex Pistols en Roxy Music. Maar voooral muziek van Joy Division, hoewel ik maar drie originele opnamen van die band heb kunnen tellen; in het begin hoor je het intro van No Love Lost, later speelt Love Will Tear Us Apart, waarna je de band in de studio ziet, maar de song gaat niet over in een live performance; dit keer playbackt Riley, alsof deze tijdloze klassieker niet aangetast mocht worden. Verder horen we tegen het einde van de film Atmosphere en tijdens de aftiteling The Killers met hun versie van Shadowplay, die eigenlijk geheel ongepast is; beter had men hier kunnen kiezen voor Ceremony van New Order, of een versie daarvan uitgevoerd door de cast. Mét Riley, wel te verstaan, omdat Ceremony oorspronkelijk een Joy Division song is!

Gelukkig is de film geschoten in zwart wit. Kleur zou niet hebben gewerkt. Bovendien ís de film in kleur; je hoofd vult immers elke kleur in! Kleur is hier een overbodige luxe. Als ik, toen ik de zaal uitliep opeens slechts in zwart grijs en wit tinten kon zien, zou ik daar het eerste halve uur niks van hebben gemerkt!

Een zeer sfeervolle en verfrissende film. Verfrissend, omdat de film in het begin een klein beetje van de hak op de tak springt, op een manier die mijn wenkbrauwen toch wel enigszins in hoogte deed stijgen. Naarmate de film vordert valt dit niet meer op, omdat de film je vastgrijpt, om je na afloop van de aftiteling nog stééds niet los te laten (wat heel bijzonder is, omdat je weet wat er gaat gebeuren)!

Anton Corbijn had een opzet; hij wilde een film maken over Ian Curtis, niet over Joy Division. Over een Man, niet over een Mythe. Over Liefde en Wanhoop, niet over Roem en Succes. In deze opzet is hij zeer goed geslaagd, met een film waarvan elk frame, zoals eerder gezegd, een geslaagde foto had kunnen zijn. Want, ook al is het een Corbijn film, het draait hier niet om de fotografie, maar die weet de boel wel fantastisch te versterken!

Ik zet normaal geen films op # 1 in mijn Top-10 die ik niet op DVD heb, dat is een regel. Dan overtreed ik die maar een keer.

"Here Are The Young Men..."

Mooi Flip. .

Corbijn-film grootste kanshebber Britse prijs

LONDEN - De film Control van Nederlander Anton Corbijn is met tien nominaties de grootste kanshebber bij de uitreiking van de British Independent Film Awards (BIFA). Dat heeft de Britse nieuwszender BBC gemeld.

De rolprent over zanger Ian Curtis van rockband Joy Division is onder meer genomineerd in de categorieën beste film, beste acteur (Sam Riley) en beste regisseur (Corbijn). Andere kanshebbende films zijn And When Did You Last See Your Father? en Hallam Foe. De winnaars worden bekendgemaakt op 28 november in Londen.

(ANP)

Mijn excuses dan, maar ik zat met de zwart-wit scenes in mijn hoofd, vandaar.

Ik denk het niet. Niet zozeer omdat de film niet goed zou zijn, maar het lijkt me teveel een film uit het alternatieve circuit voor een Oscar. Ik heb de film niet gezien, misschien is het wel een typische Oscarfilm, maar op het eerste gezicht geloof ik er niks van.

Corbijn is een meester met zwart-wit. Vroeger al in OOR. Sam Riley speelt en zingt geweldig, alhoewel zijn stem mij meer aan Jim Morrisson dan aan Ian Curtis deed denken.

Fotografie, acteerwerk, neerslachtig sfeertje allemaal geweldig. De nominaties die Kappeuter noemt zijn dan ook voor deze categorieën terecht. Het verhaal ofwel het uitdiepen van het karakter van Curtis toch niet bovengemiddeld. 3,5 * al met al.

Maar in het echt lijken de stemmen van curtis en morrison toch ook heel erg op elkaar, tenminste de eerste keer dat ik een nummer van joy division hoorde wist ik niet wat de naam van de band was en dacht ik in eerste instantie dat het van morrison (the doors) was.

Was me niet zo opgevallen.

Vind je dat echt?? Misschien stralun hun stemmen hetzelfde uit, maar echt op elkaar lijken; nee. Vind ik, dan .

Me toch erg laten meeslepen, ook al was er in dramatische opbouw en in verhalende zin weinig spannends te melden. Uiteraard is fotografie mooi in balans en kreeg in bij tijd en wijlen kippenvel van de optredens, die absoluut 5* waard zijn. De hoofdrol speler had toch wel een sterke vertolking. Die breekbaarheid, gecombineerd met bezetenheid en intensiteit waren perfect.

Nar het einde toe goed uitgewerkt hoe verloren Ian Curtis op een gegeven in zijn eigen wereld was. Hij was 23, nog bijna een puber in zijn doen en laten, maar ongemerkt 100% geleefd en een verwachtingenpatroon van hier tot Tokyo.

Mooi gedaan, maar ik zou niet zozeer de film nog eens willen zien. Alswel dat ik de platen van Joy Division weer eens zal draaien. Toch enkele fraaie songs en instrumenteel talent was daarin samengebald.

Van Morrison? Je bedoelt Jim Morrison denk ik.

Vond het toch wat te luchtig allemaal. Weinig momenten gezien waarop je wat dieper in kon gaan op de mentale gesteldheid van Curtis. Riley doet het niet slecht maar hij wandelde maar wat door de film heen en eindigt met een knal, die je natuurlijk al ziet aankomen als je het verhaal van Curtis kent, die me verder weinig deed. Had toch graag wat meer drama gezien.

De zwart wit fotografie die zo geprezen wordt vond ik ook maar gewoontjes. Één of twee erg mooie scenes (de schoorsteenscene was veruit de mooiste) maar het is duidelijk dat Corbijn op filmgebied nog veel te leren heeft.

Erg doodgewone biopic die weinig extra's te bieden heeft.

3,5*

Ik vond de “typische Corbijn shots” wel meer dan twee waren. Vaak het onscherpe met veel zwarte tinten links of rechts in een hoek op het doek, met daarnaast grote vlakken en lijnen.

Kun je aangeven wat jij vindt dat Corbijn dan zou moeten leren? Als Corbijn iets te leren heeft is dat naar mijn mening niet iets over kadrering, maar meer in verhaal opbouw en spanningsbogen. Hij had best kunnen vertrouwen op meer sfeerbeelden, meer muziek en minder dialoog/narratieve ontwikkelingen. Dat had de zeggingskracht wellicht ten goede gekomen.

Lees de zin helemaal is opnieuw...

Voortaan beter lezen voordat je zoiets zegt...

Het doet me goed dat deze film zo'n hoge waardering krijgt. Mijns inziens ook volkomen terecht. Misschien beland hij wel verrassend in een tip 100 lijst . Ik ben benieuwd.

nr. 4 in de top 100 recent

Dat wist ik niet. Mooie score in ieder geval!

Ook al winnaar van:

Won op Cannes:

Golden Camera - Special Mention

Label Europa Cinemas

Prix Regards Jeune

Won op Edinburgh International Film Festival:

Best New British Feature

En op de Hamburg Film Festival:

Critics Award

bron

Niet slecht voor een debuutfilm.

Corbijn maakte natuurlijk ook muziekclips. Bijvoorbeeld van David Sylvian.

Heart Shaped Box!

[/offtopic]

Hallo! Jullie vergeten Atmosphere! En dat is niet offtopic .

Tevens is er al een tijdje een dvd uit met oud werk (zeer incompleet!!!) van Corbijn [prijs is inmiddels al ongeveer gedrievoudigd]. Corbijn is helemaal hot, vooral in de UK. Bezitters van digitale tv, en beschikking hebben tot de kanalen MTV2 en VH1-Classic worden om het half uur doodgegooid met een Corbijn clip. Corbijn-mania is in volle gang.

Ik vond het dus niet aanvoelbaar. Als er wordt besloten niet met teveel drama te werken mag dat gecompenseerd worden met een goede karakteropbouw. Control faalde in beide aspecten waardoor er weinig overbleef.

Ik zeg nergens dat de schoorsteenscene een typische Corbijn shot is. Wel dat het een mooi shot was waar er m.i. meer van hadden mogen zijn. Toch echt doodgewone zwart wit fotografie verder.

Je zegt het zelf. Meer sfeerbeelden, meer in het oog springend camerawerk, meer slow motions enz enz. hadden deze film erg veel goed gedaan.

Ikzelf denk dat Corbijn dit toch wel bewust heeft gedaan. Tuurlijk, het emotionele ritme (zoals het meen ik genoemd wordt) is niet altijd even duidelijk, maar dat versterkt natuurlijk ook het beetje het idee dat er in Macclesfield maar weinig voor Ian te vinden viel. Dat de film in dit tempo stokte nadat de band eenmaal goed en wel rolde is wel weer een minder goed uitpakkende keus geweest.

Wat mij verder eigenlijk alleen dwarszit aan deze film, voor zover je daarvan kunt spreken, is het eind. Corbijn liet het mij een beetje overkomen alsof Ian's zelfmoord een beetje een opwelling was waaraan hij toegaf. Hij keek omhoog naar dat wasrek en dacht: "Ja, dat kan natuurlijk ook". Niet alleen erg onwaarschijnlijk, maar ook volgens Deborah Curtis onjuist. In haar boek noemt ze meerdere malen Ian's jeugdinteresse in jong overleden sterren als James Dean.

En Jim Morrisson. Volgens mij wist Ian inderdaad al wel eerder dat ie zelfmoord zou plegen, luister maar naar z'n teksten. Maar dat moment kwam hem goed uit. Hoe ver ie vooruit heeft gedacht, weet niemand zeker.

Wat heeft die ermee te maken?

Ian had een fascinatie en zag een zekere glorie in zij die jong stierven, of iets ernstigs hadden meegemaakt.

Corbijn geeft toch weer hoe Curtis was. Blijkbaar was hij een nogal gesloten figuur, dus dan is het niet zo raar dat hij in de film een nogal onberekenbaar persoon is. Karakteropbouw hier is juist heel puur, in tegenstelling tot andere (muziek)films, waar het bij mij vaak nogal geforceerd aanvoelt.

Onberekenbaar was ie zeker! Hij hing aan iedereen een verhaal op dat het heelgoed ging, en erg uitkeek naar de trip naar de States. Hij zou de avond voor vertrek nog wat gaan drinken met de band, maar hij belde af: 'Sorry, can't make it, I'll see you at the airport...' Dat vond ik één van de huiveringwekkendste stukken in Touching From A Distance.