Control (2007)

Vanaf 11 okt. in:

Amsterdam - Pathé Tuschinski

Amsterdam - The Movies

Arnhem - Focus Filmtheater Arnhem

Den Bosch - VerkadeFabriek

Den Haag - Filmhuis Den Haag

Eindhoven - Filmtheater Plaza Futura

Groningen - Images

Haarlem - Filmschuur

Leiden - Het Kijkhuis

Maastricht - Filmtheater Lumière

Nijmegen - Lux

Rotterdam - Cinerama

Utrecht - Louis Hartlooper Complex

Ik heb de film gisteren gezien. Hij was echt heel, heel mooi. Ieder beeld is uitgekiend en dat is toch wal een beetje waar het in cinema om draait. Verder wordt het hele verhaal in korte stukjes verteld. Echt onvergetelijke scènes zitten er eigenlijk niet in. Opvallend ook hoe Corbijn (lekker ouderwets) vooral gecast heeft op gelijkens en sommige stukken, zoals tv-opnames (gaat dat zien op Youtube!), letterlijk gecopieerd heeft. Daarom is het misschien wat raar dat zijn Belgische lief, die een Siouxsie-Siouxlookalike zou zijn, hier een wat braaf "mooi meisje" is. Topper is vooral Sam Riley die in sommige scènes gewoon griezelig veel op Ian Curtis lijkt. Vertolkt ook heel mooi het innerlijk verdriet en de machteloosheid die daar uit voortvloeit. Het lijkt wel een incarnatie.

Alleen… ik heb ze in de herfst van 1979 in de KingKong in Antwerpen bezig gezien. Dat concert heeft me toen van mijn sokken geblazen. Ik kreeg dan ook geen kippenvel bij het zien van de concertfragmenten. Het publiek werd ook een beetje lullig in beeld gebracht en de fantstische dansspasmen van Curtis werden net niet gehaald.

Maar wat een groep!!!!! 3,5*

PS: de film is 2 uur lang, maar lijkt véél korter. Toch altijd een gunstig teken.

Stefan; WEET hoe jaLOERS ik ben dat je de band live hebt mogen aanschouwen!!!

Waarom zwart-wit? Omdat de sfeer van heel Joy Division (dat héél wat MÉÉR is dan zomaar een 'onbekend bandJE'!!!) gewoon zwart-wit is! Het past bij het verhaal, en bij het feit dat van de band eigenlijk nauwelijks kleurenfoto's bestaan. In sommige films is kleur gewoon een overbodige luxe. In 24 Hour Party People was het nodig, maar dat is ook geschoten op een manier waarop het lijkt alsof je erbij was. Bovendien zijn veel concertopnames van Joy Division daar ook (soms slechts gedeeltelijk) in zwart-wit.

En hoezo onbekend?? Dat JIJ ze niet kent maakt ze meteen onbekend??

Effe voor alle duidelijkheid, Markie: Thom Yorke is de zanger van Radiohead, Trent Reznor is de eenmansband Nine Inch Nails, Perry Farrell is bekend van Jane's Addiction, Kurt Cobain de overleden zanger/gitarist van Nirvana, Maynard James Keenan is van A Perfect Circle, Billy Corgan van The Smashing Pumpkins, Moby... ja, die is gewoon Moby, Martin Gore is van Depeche Mode, Bono is de zanger van U2 en Robert Smith het gezicht van The Cure. Al deze mensen zijn door Joy Division beïnvloed. OK, kan de band voor JOU wel onbekend zijn, des te meer een reden om de film te gaan zien! En je weet niet hoe goed of slecht Corbijn is in het regisseren van een film, dus wat zeur je?!

Erg benieuwd geraakt naar deze film nadat ik vanochtend in BN/ de Stem (onze regionale krant) een uiterst positieve recensie las (5/5*). En na het lezen van een aantal recensies hier denk ik deze film me wel eens aan zou kunnen spreken, ondanks dat de muziek niet helemaal aansluit op mijn smaak.

Maar ach, recensies van de Stem zijn in het verleden wel vaker twijfelachtig gebleken...

Dat The Smashing Pumkings, Nirvana, Depeche Modem The Cure, en Radiohead beinvloed zijn door Ian Curtus kan ik me nog een beetje voorstellen, zij hebben ook Ska/Punk achtige muziek met rock invloeden, maar dat Moby en U2 door hem beinvloed zijn?????

Volgens mij begon U2 ook in deze zelfde periode, dus kan er geen sprake zijn van beinvloeding.

Alleen al telkens de promo voor deze film te zien en horen op TV met She's Lost Control is al te gek.

L.A. confidential, The man who wasn't there en Schindler's list zijn volgens jou dus ook geen goede films, want zwart wit?

En The Doors, 24 hour party people en Der Untergang zijn dus allemaal saai, want je weet eigenlijk wel hoe het eindigt.

En nee geen feel good movie, raar, een film over het leven van iemand die ten onder ging aan epilepsie en angst had voor het grote succes is geen feel good movie.

Bedankt!

Moby is zeker beinvloed door Joy Division, heeft (ironisch genoeg) wel eens in een interview gezegd dat hij zonder Joy Division niet meer had geleefd,luister eens naar zijn cover van New Dawn Fades. Ja en dan U2, ook Bono heeft zelf verklaard dat Curtis een belangrijke inspiratie bron voor hem is/was, dit is ook nadrukelijk te horen overigens, The Edge heeft wel heel nadrukkelijk leentjebuur gespeeld bij JD bassist Peter Hook. En over The Cure kan ik nog zegen dat JD zelfs bij the cure in het voorprogramma heeft gestaan, desondanks heeft deze ´supportact´ een nadrukelijke invloed gehad op de muziek van Smith en de zijnen. Ga straks zelf naar Control, ben benieuwd

sorry the Edge is de gitarist van U2. Het was Adam Clayton die zei geïnspireerd te zijn door Peter Hook.

Ik was gisteren door de lijst met concerten die JD heeft gegeven aan het bladeren. Wat blijkt, ze hebben maar 10 concerten buiten de U.K. gegeven en 9 daarvan in Nederland. Ze hebben 'Doornrood', zoals ze het zelf noemden, zelfs ooit nog eens aangedaan.

Nu hoor ik hier gisteren toch wel een ironisch verhaal: Sam Riley zou een nobody geweest zijn die door zijn liefje gepord wordt naar de audities te gaan omdat ze hem wel vindt lijken. Sam Riley wordt gecast, speelt de sterren van de hemel, wordt verliefd op Alexandra Maria Lara, Annik Honoré in de film en dumpt liefje.

Si non è vero, è bene trovato… is daar geen fil m over te maken? Control 2 of zo…

Markie 1978 is blijkbaar geen filmliefhebber, laat staan kenner van Joy Division. Zelden zulke onnozele opmerkingen gelezen, en dat zonder de film gezien te hebben.

Gelukkig kan hij eerst naar "Waar is het paard van Sinterklaas"

Die is wel in kleur.

Al een hele hoop positieve berichten gelezen over deze film. Ik had al van wat mensen begrepen dat ie uit zou komen.

Ik ben erg benieuwd naar deze film; vooral ook hoe de zanger geleefd heeft en dat soort dingen.

Nou goed mijn stem komt dus zeer binnenkort!

Toevallig, Markie, ben ik bezig met de laatste hoofdstukken van Torn Apart: The Life Of Ian Curtis, door Mick Middles & Lindsay Readde (deze info is voor mensen die misschien belangstelling hebben bij het lezen hiervan). Joy Division begon in 1977 (eerst nog als Warsaw), en eindigde met de dood van Ian in 1980. U2 timmerde ook al ongeveer hetzelfde aantal jaren aan de weg, maar hun eerste opnamen kwamen pas uit in 1980. Of nog net 1979, misschien. Anyway, toen zij toe waren aan de opnamen van hun eerste EP/single, waren zij heel erg in de ban van Joy Division; ze wilden zelfs dezelfde producer als Joy Division (Martin Hannett) achter de knoppen hebben zitten, om verzekerd te zijn van dezelfde kwaliteit! Ze namen hun single op in dezelfde studio als waar Joy Division op dat moment hun tweede album, Closer opnam. En ze waren vastbesloten om Joy Division te ontmoeten! Dat gebeurde ook; zij stonden te rillen op hun benen, de eer om deze Groten Der Aarde te ontmoeten! Hooky (Peter Hook, bassist), echter, was niet zo gecharmeerd door deze aandacht, begroette ze ongeïnteresseerd en vond dat ze weer op konden hoepelen. Later vergat ie ze weer, en opeens waren ze de grootste band ter wereld, waardoor Hooky jaren later dacht: "Fuck... perhaps I should've been nice to them...!" Zo staat het in Torn Apart. Vond ik wel interessant, want ik wist dat U2 door Joy Division beïnvloed was, maar dat de bands elkaar daadwerkelijk hadden ontmoet...? Nee, dat was nieuw voor me .

Toch snap ik wat je bedoelt, Markie. The Cure begon ook in diezelfde tijd, maar zijn daarna ook erg door Joy Division beïnvloedt. Het is dus ook niet zo dat U2 en The Cure begonnen zijn dankzij Joy Division, de invloed kwam denk ik later pas !

Goed nieuws voor je, want Alastor berichtte dat de film ook in Haarlem gaat draaien. Ik zou hem eigenlijk vandaag gaan zijn, ivm met mijn verjaardag, maar dat wordt toch morgen. Ik kijk ernaar uit! Maar dat schemerde ook wel door in de eerdere berichten, denk ik ...

Ja hij draait al in Haarlem joepie

Lach me maar uit, ik moet ervoor naar Groningen !

Wie is Ian Curtis? En wie zijn Joy Division? Ik kende heel de band niet voordat ik deze film ging kijken. Toevallig heb ik onlangs op BBC een documentaire-reeks gekeken, waar erg veel vertelt werd over de sfeer in de muziekindustrie in deze periode. Interessante verhalen waren dat. 'Control' van Anton Corbijn heeft mij deze sfeer niet alleen laten zien, maar heeft me van top tot teen in die sfeer weten mee te slepen. Al die verhalen die ik gehoord, ik 'voelde' ze. Ik hou eigenlijk niet van deze muziek, maar het werkte zo verdomd goed.

Briljante fotografie en geweldige rollen (ik kan het niet met de echte bandleden vergelijken, maar dat kan me ook weinig schelen) maken dit tot een overweldigend geheel; een meesterwerk van de eerste orde.

Grootste minpunt is voor mij het einde: ik had graag gezien dat de laatste scene eruit was geknipt. De credits meteen na de zelfmoord had een veel grotere impact gehad. 4,5* hele dikke sterren en top 10 materiaal. Grote klasse!

Die laatste scene, met Atmosphere op de achtergrond en het uitzicht op het dorpje en die rookpluim was echt sterk en krachtig. Man, wat een tragisch verhaal toch

Erg goede film. Mooie zwart-wit fotografie en een sterke hoofdrol. Vooral Ian's blik tijdens de concerten vond ik veelzeggend. Hij gaat er helemaal in op en verliest, zo lijkt het, de controle.

Het minpunt was voor mij dat ik weinig op heb met die muziek en cultuur, maar daar kan Corbijn ook niet veel aan doen.

de film gisteren gezien: woorden schieten tekort; zo mooi...maarja dat komt misschien ook wel omdat ik als 50-jarige sinds 1979 fan ben van joy division...en toen ook in eidhoven de band live heb mogen aanschouwen... het kwam weer helemaal terug..

Vind ik toch een zeer opmerkelijk opmerking. Ik vond dat de muziekindustrie in deze film heel verfrissend werd neergezet. Ik vraag me af welke clichés je bedoelt. In deze film is er geen manager te zien dat geld achterhoudt, geen band die zich keert tegen een lid, geen grote spanningen ondanks de manier waarop Ian Curtis zich gedraagt. Deze film (en alles aan het verhaal van Joy Division) is zo verfrissend als het maar kan.

U2 bestaat nog steeds, en kan derhalve wel degelijk geinspireerd zijn door Joy Division. En dan heb ik het nog niet eens over hedendaagse artiesten. Wat te denken van Interpol, The Editors, Bloc Party...

by the way... Ska/Punk!?!? Weet je wel wat Ska is? Het is ongeveer het tegenovergestelde van Joy Division.

Zegt weer genoeg over je muzikale ontwikkeling dunkt me.

Heb deze film gisteren in Groningen gezien met Flipman. (zijn verjaardag feestje ^^)

Ik moet eerlijk zijn dat ik nooit echt gecharmeerd ben geweest van Joy Division. Maar door Control ben ik er toch wat anders naar gaan kijken.

Ik ben het muziek ook wat meer gaan waarderen.

Ten eerste, moet ik zeggen dat de film geweldig mooi gefilmd is. Het is te zien dat Corbijn zijn fotografische visie heeft gebruikt. En zoals een vriend van mij zei: Elk frame is een geslaagde foto!.. Daarnaast is het verhaal ijzer sterk en goed geacteerd. Daarvoor geef ik deze film 5*. Zat te denken aan een half puntje minder. Alleen ik kwam tot de conclusie dat deze film meer waard is dan dat!..

Control is eigenlijk een grote foto. Schitterende beelden zoals ik die weinig gezien heb in een film. De setting, een ultiem boring grijs blokkendorp, komt in de zwart-wit uitvoering nog treffender naar voren. Helaas duurde het voor mij lang tot ik de film zelf ook echt top begon te vinden. Tot driekwart van de film schiet het eigenlijk niet op, wordt de verder niet bijzondere ontwikkeling van de band zelf in kaart gebracht, en zie je Ian nog weinig veranderen. Wel een aantal humoristische conversaties en scenes.

De ontwikkeling komt ook pas op het einde waarin dit ook meteen erg indrukwekkend naar voren komt. Emotioneel een sublieme rol van Riley, je voelt je met Ian mee afglijden in een uitzichtloze situatie met de band, zijn ziekte en de onmogelijke liefde voor twee vrouwen.

Control krijgt van mij 4*, ik heb het nog niet eens over de muziek gehad, maar het lijkt me geen geheim dat ook ik groot fan van Joy Division blijf, zeker nu ik de achtergrond pas echt goed te begrijpen.

Overdonderend, zowel visueel als emotioneel. Verliet de zaal met vochtige ogen. Misschien later meer. 4,5*

Sluit me aan bij Quentin. Zowel visueel als emotioneel greep deze film me bij de lurven. Jammer dat ik niet heel veel met de muziek heb, misschien kon ik het geheel dan nog meer waarderen. Nu gewoon erg interessant en aangrijpend.

Mooi verhaal, alleen zat Riley ook al in 24 hour party people, maar dan niet als Ian, maar wel bekend met het hele verhaal en heeft van een afstandje kunnen kijken hoe die tijd in beeld gebracht werd.

Ik vond namelijk erg veel dingen in de film heel herkenbaar omdat de scenes er vrijwel hetzelfde er uit zagen, maar dat betekent waarschijnlijk dat het gewoon goed verfilmd is in beide films.

L.A. Confidential is niet zwart-wit.

Zwart-wit heeft zo zijn charmes. Je kunt er vind ik mooiere beelden mee maken door contrast te gebruiken e.d. Het is wel een omschakeling als je altijd kleurenfilms kijkt, maar als je er eenmaal inzit heeft het iets uniek(er)s.

Vast niet een film geschikt om met je vriendin te bekijken?