Meningen

Mnee. Een flinterdun verhaal over het verloop van een romance heb ik al meerdere keren in andere films gezien. Hier wordt het "opgeleukt" door dans en gezang. Ik ben geen kenner van de oude musicalfilms, maar zelfs ik kan zien dat de hoofdrolspelers nou verre van geweldige dansers zijn. Dat geldt ook voor de zang, maar daar kan ik nog wel de charme van inzien. Veel beter dan de afgrijselijke autotune van Emma Watson in Beauty and the Beast in ieder geval. Het probleem is meer dat de liedjes me gewoon weinig boeien. Op een enkel lang camerashot geldt dat ook voor het camerawerk, waardoor ik hier helaas niet het meesterwerk in kan zien dat velen er blijkbaar wel in zien. 1,5*.

Eindelijk weer eens mezelf de tijd gegund om een film te kijken en zeker geen spijt van deze keuze met al z'n fantasie. De vermenging met realiteit maakt het tot een origineel geheel, al moet ik zeggen dat de scènes in de realiteit me minder konden boeien dan de fantasiescènes. Desondanks interessant en zeker ook spannend.

De beelden waren over het algemeen mooi, maar een voelden een beetje steriel aan. Ik zou haast wat meer warmte wensen, al is dat gezien het onderwerp wellicht niet echt gepast. De scène overgangen waren wel leuk gedaan, al werd het trucje op een gegeven moment wel een beetje voorspelbaar. Zo wist je elke keer als er weer een grote boom het beeld binnenschoof dat aan de andere kant van de boom weer een andere scène te zien was. De soundtrack was ook een beetje wisselend. Soms voelde het een beetje standaard aan, maar soms was de muziek wel erg mooi.

Uiteindelijk heb ik het gevoel dat het potentieel aanwezig is, maar nog niet helemaal tot wasdom komt. Erg leuk om te zien, maar schept toch vooral verwachtingen voor latere films..De 4* staan echter ruimschoots.

Aardig. Winslet acteert altijd wel degelijk; Brolin ken ik eigenlijk nauwelijks en daarom verwachtte ik er niet veel van. Het acteerwerk blijkt uiteindelijk meer dan degelijk te zijn, want er is duidelijk veel chemie tussen de hoofdrolspelers. Het plot weet verder ook behoorlijk te boeien. Dat het drama niet te zwaar aangezet wordt, helpt ook wel mee. 3*.

Ook weer eens herzien. Lady and the Tramp is nooit mijn favoriete Disney film geweest, en zal dat ook nooit worden, maar viel uiteindelijk toch best mee. Het verhaaltje is niet heel erg meeslepend, maar best wel lieflijk, en weet uiteindelijk toch wel te vermaken. Opvallend zijn de culturele stereotyperingen die voorbijkomen. In mijn ogen redelijk onschuldig, maar ik vrees dat het tegenwoordig not done is.

De animatie is sterk, zeker voor die tijd, maar de film voelt als geheel wat minder creatief aan. Dat uit zich met name in de koppeling tussen beeld en muziek, die hier wat minder sterk is dan in eerdere films. Liedjes storen niet echt zoals bij de latere films, maar muziek en beeld staan wel veel losser van elkaar. Wel leuk is het hondenkoor in het asiel, en natuurlijk de iconische spaghettiscène.

Niet de beste Disney, maar zeker ook niet vervelend. 2,5*.

Gekeken omdat de pers nogal de loftrompet over deze film stak, maar wat mij betreft was die lof een beetje overdreven. Het begrip is hier al meerdere keren gevallen: een coming-of-age film. En eentje die niet heel erg veel afwijkt van de gebaande paden en ook audiovisueel niet veel toevoegt.

Toch heeft deze film een onderscheidend punt: de karakters voelen levensecht aan, met name de hoofdpersone en haar moeder. Ze hebben hun goede kanten, maar vooral ook hun onhebbelijkheden. Ze hebben voornamelijk goede bedoelingen, maar zitten niet altijd op dezelfde lijn en begrijpen elkaar niet altijd, wat de voornaamste reden van hun conflicten is.

Het is verder allemaal vrij luchtig en omdat het plot verder dus niet erg onderscheidend is, denk ik niet dat deze film echt me zal beklijven. 2,5*.

Aardig. Een film die erin slaagt te broeien met hoofdrolspelers met veel chemie in mijn ogen (maar kennelijk niet in de ogen van iedereen). Verder aardig geschoten in een fraaie setting, wat natuurlijk ook wel helpt. Ik heb het boek waarop deze film niet gelezen, dus ik weet niet in hoeverre film en boek overeenkomen, maar mijn probleem van deze film ligt in de echtgenoot van de hoofdpersone. Die wordt niet bepaald sympathiek neergezet, wat ten koste gaat van de diepgang. Er is niet echt een dilemma, hooguit één die door de sociale normen van die tijd opgeworpen wordt, maar waar wij ons in de huidige samenleving niet in herkennen. Een gemiste kans, die in een film als The Notebook, die ik toevallig in ongeveer dezelfde tijd gezien heb, wel verzilverd wordt. 3*, met name voor de atmosfeer.

Voor kleine jochies die geobsedeerd zijn door dinosaurussen is dit natuurlijk een ultieme film. Althans zo herinnerde ik hoe ik in mijn basisschooltijd de film beleefde.

Qua plot nog steeds een degelijke film, die ergens een beetje een dinomix is van Bambi (hallo, dode moeder) en [i]Jungle Book[i/] (een kind alleen op tocht in de wildernis en daarbij allerlei andere dieren tegenkomend) met daarbij de nodige onderlinge obstakels waarbij uiteindelijk vriendschap overwint. Niet heel erg origineel, maar wel degelijk. Verder de nodige schattigheid waardoor de film nog steeds een zekere charme heeft.

Visueel toch wat verouderd. Niet altijd scherp wat niet echt prettig is. Soms lijkt het bedoeld te zijn zoals tijdens de onderwaterbeelden. Echte onderwaterbeelden zijn ook niet altijd haarscherp en wellicht heeft men dat willen nabootsen, maar zelfs dan ben ik er niet echt fan van.

Muzikaal af en toe behoorlijk generiek, maar de soundtrack heeft soms toch wel aardige momenten. Nu lijken veel filmcomponisten Wagner als voorbeeld te willen nemen, maar wat aardig is hier, is dat Horner, die hier voor de score tekent, juist erg Wagneriaans klinkt als de muziek rustig en teder is zoals in de sfeervollere passages in Parsifal en Lohengrin. Die kant had Wagner ook, de bombastische momenten zijn over een hele opera genomen veel minder aanwezig ten opzichte van de tedere momenten, maar veel mensen kennen alleen maar die bombastische momenten.

Degelijk dus, maar niet geweldig, en zeker visueel verouderd. 2,5*.

Hier had zeker meer ingezeten. De film is gewoon onderbelicht. Als de helft van de film nauwelijks te zien is, doet dat gewoon afbreuk aan de ervaring. Zelfs sommige scènes buiten waren aan de donkere kant. Wat goed te zien is, is dan wel meteen prachtig. Erg kunnen genieten van de steppen, de bergen en de sneeuw. Ik ben ook niet onverdeeld positief over de soundtrack, die soms toch wel erg dreinerig is. 3,5*. Jammer, want met wat betere belichting had de film zo een ster hoger kunnen krijgen.

Normaal niet zo'n fan van films waar men niet veel aandacht aan het audiovisuele aspect heeft besteed, maar in dit geval weten de andere parameters (oftewel plot, karakters en vooral acteerprestaties) voldoende te compenseren.

Vooral een mooie rol voor Gosling van iemand die aan wanen lijdt, waarbij hij erin slaagt sympathiek over te komen zonder in de valkuil van het kolderieke te vallen. En dat is knap. Nog veel meer mooie rollen, maar met name Clarkson als de dokter sprong er voor mij uit.

Uiteindelijk vond ik de film niet zozeer komisch, hoewel het zeker droge elementen heeft, maar vooral hartverwarmend met hoe iedereen met de hoofdpersoon begaan is. Hoe er een einde aan de film gebreid wordt voelt uiteindelijk ook logisch en bevredigend aan, en dat wil er ook nog wel eens aan schorten bij dit soort films met een apart uitgangspunt als deze. 3,5*.

Deze zomer in het Duits in Duitsland gezien, en wat ik ervan zag leek me grappig genoeg om em nog een keer in het Engels te zien. Vandaag was het zo ver, de vriend waarmee ik altijd Schwarzenegger-films kijk, kwam weer eens langs, dus stond deze film op het menu.

Het blijft nog steeds een aardige film met een grote knipoog, waarin de clichés op de hak genomen worden en waar de acteurs ook zichtbaar lol hebben in wat ze doen. Ook grappig is dat eventjes Mozart in de soundtrack te horen is als er naar de film Amadeus verwezen wordt, en ook hoorde ik een keer de Vier Jaargetijden toen de naam Vivaldi (een van de personages in de film) genoemd werd.

Zeker aardig dus, alleen soms nogal langdradig. De film had wat mij betreft een stuk korter gemogen, want halverwege de film wist ik het wel en had ik het wel gezien. In mijn herinnering was True Lies, een andere film met Schwarzenegger die de actiefilm op de hak neemt, toch net wat scherper. Desalniettemin was het geen grote straf om de film nog eens te zien. 2,5*.

Pathetisch. De hoofdpersoon dan, want de film is best aardig.

De laatste van de zogeheten death trilogie die ik nog moest zien en het is nogal verwonderlijk dat ik hem nu pas heb gezien. Elephant en Gerry gingen er immers goed in, maar vooral omdat ik een enorme Nirvana-fan was, en al veel eerder van deze film had gehoord dan die andere twee. Misschien toch maar goed dat ik hem nu pas heb gezien, want destijds zou ik dit wellicht als heiligschennis beschouwen, terwijl ik tegenwoordig nauwelijks nog naar Nirvana luister. Als ik eens per jaar cd op zet, is het veel. Ik voel nu na afloop overigens nog steeds geen aandrang om Nirvana te draaien.

Mooie hoofdrol van Pitt, lijkt erg op Cobain en zet prachtig een persoon die totaal de weg kwijt is neer. Ook leuk om Kim Gordon in een bijrol te zien. In tegenstelling tot Nirvana luister ik nog steeds erg graag naar haar band Sonic Youth. Overigens ben ik daar naar gaan luisteren omdat de leden van Nirvana er zelf zo'n fan van waren.

Tja, de film zelf dan. Die is best okee, maar ik vond het allemaal minder dan Gerry en Elephant. De eerste wint het ruim qua sfeer, de tweede ruim qua camerakunsten. Toch wel een aantal mooie momenten, zoals de zwanenzang van Blake, maar ook de lange take van die gast die mee gaat zingen met een nummer van The Velvet Underground. Het betreffende album waar het nummer op staat is ook nog altijd een grote favoriet van mij.

3,5*.

Het origineel nooit gezien, wat weer op een Bergmanfilm gebaseerd schijnt te zijn. Ik had bij de titel iets anders verwacht, meer iets spooky. Maar goed, het betreft dus een wraakfilm, die helaas niet al te sterk is. Het plot is allemaal vrij onwaarschijnlijk, dat de daders bij de ouders uitkomen bijvoorbeeld, en dat die niet primair hun dochter naar het ziekenhuis willen brengen, maar eerst de daders willen uitschakelen. Verder voelt het een beetje tam aan; de wraak heb ik ook wel een stuk wreder gezien in andere films.

En verder loop ik bij Aaron Paul in deze film tegen hetzelfde Breaking Bad probleem op wat ik bij I'm Thinking of Ending Things bij Jesse Plemons: ik heb te sterke associaties aan hun Breaking Bad personages. In het geval van Paul is dit nog een stukje erger omdat zijn personage hier, zeker qua manier van spreken, meer op zijn Breaking Bad personage lijkt.

Kortom, deze film is het niet voor mij. 1*.

Inmiddels heb ik toch wel wat interessante films van Wright gezien. Eerder Scott Pilgrim vs. the World en Baby Driver en nu deze. Het vervagen van realiteit en droom/visioen biedt natuurlijk altijd mooie mogelijkheden in films, en die mogelijkheden worden in deze film sterk waargemaakt. Allereerst visueel, de film is behoorlijk indrukwekkend met alle neonlichten, maar het plot mag er zeker ook wezen. Verder een hoop sterke acteurs. Taylor-Joy lijkt voor retrokleding geschapen, zoals ze eerder al liet zien in The Queen's Gambit; Matt Smith is een charmante playboy met een zeer sterk karakter zoals eerder in The Crown en het casten van Rigg is alleen al om symbolische redenen sterk; ik heb nooit The Avengers gezien, maar ik heb foto's gezien uit die periode, ik heb de James Bond film On Her Majesty's Secret Service gezien en ben ervan op de hoogte dat ze in de jaren 60 een stijlicoon was. Het blijkt haar laatste rol te zijn geweest, maar een ontzettend sterke rol.

Natuurlijk is niet alles perfect, met name de zombieachtige mannen werken niet helemaal voor me, maar over het algemeen is het heerlijk om zo'n gaaf gestileerde film te zien, die ook qua plot de spanning erin weet te houden. 4*.

Ik zag deze film jaren geleden voordat ik een Japan gekkie werd, dus interessant om weer eens te herzien. Dat viel niet mee, want dit is een typisch Hollywood wanproduct over een historische periode in dezelfde lijn als Braveheart en Gladiator. In andere woorden: ontzettend plat en melodramatisch.

Grootste pijnpunt bij dit soort films is de muziek die overdramatisch klinkt tijdens de dramatische momenten; de slow motion beelden en de dramatische oneliners als mensen op sterven liggen vervolledigen het plaatje: hier wordt totaal geen poging gedaan om subtiel te zijn, het drama wordt als een natte lap op tafel gekwakt, en daar pas ik voor.

Wat achtergrond waarvan ik nog niet op de hoogte was tijdens de eerste kijkbeurt, maar waar ik kennis mee heb gemaakt sinds ik Japan gekkie werd: deze film is gebaseerd op de Satsuma rebellie na de Meiji restauratie die de keizer (Meiji dus) aan de macht hielp (of althans als boegbeeld van het nieuwe bewind) nadat eeuwenlang de Tokugawa shoguns aan de macht waren. De Meiji restauratie was het gevolg van het openbreken van de Japanse handelsmarkt door de Amerikanen. Eeuwenlang was handel met het Westerse landen verboden op de handel met Nederland na. Onze handelspost was op Desjima, een eiland nabij Nagasaki en thans een deel van Nagasaki. Er is tegenwoordig daar een reconstructie van de handelspost te bezichtigen. Behoorlijk interessant, en zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Een paar kilometer verderop is er overigens een attractiepark genaamd Huis ten Bosch gebaseerd op Nederland. Ook de moeite waard om te zien, er staan bijvoorbeeld replica's van de Utrechtse Domtoren en het Amsterdamse Concertgebouw. Ook staan er overal borden "verboden te fietsen", dus de Japanse interpretatie van Nederland klopt niet helemaal.

Maar genoeg wat betreft de reisgids. De Amerikanen dwongen dus toegang tot de Japanse markt af, en dit resulteerde in de sonno joi beweging: Vereer de keizer, gooi de buitenlanders eruit. De Satsuma en Choshu clans, eeuwenlang elkaars aartsvijanden, maar ook allebei tegenstanders van het shogunaat, zagen hun kans schoon, grepen deze beweging aan om de handen ineen te slaan en de shogun na een bloedige burgeroorlog (de Boshin oorlog) aan de kant te zetten. De anime Rurouni Kenshin, ook wel bekend als Samurai X, gaat over deze periode en vlak daarna. Zoals vaker bij revoluties gaat het niet zozeer om de filosofie achter de machtsgreep; het draait eigenlijk gewoon om de macht. De keizer was feitelijk een stroman; het "vereer de keizer" van de sonno joi slogan werd gebruikt om van de shogun af te komen, maar van het buitenlanders eruit gooien kwam niet veel terecht. De nieuwe machthebbers begrepen donders goed dat er een aansluiting met het westen gemaakt moest worden, en daarom werd er in hoog tempo gemoderniseerd worden, resulterend in het afschaffen van de samoerai klasse.

De samoerai waren hier natuurlijk niet zo blij mee (ook hier draait het gewoon om macht in plaats van om eer, zoals de film suggereert) en kwamen in opstand onder leiding van Saigo Takamori (op wie Katsumoto in de film gebaseerd is), één van de drie leiders van de Meiji restauratie samen met Satsuma clangenoot Okubo Toshimichi (op wie Omura in de film gebaseerd lijkt te zijn) en Kido Takayoshi van Choshu. Laatstgenoemde overleed tijdens de opstand van Saigo, die dus de Satsuma rebellie genoemd wordt, maar was feitelijk al uitgerangeerd. Dat gold ook voor Saigo en ondanks dat de man ongetwijfeld sympathie voor de samoerai zaak had, en wellicht ook de modernisatie te snel vond gaan, kan je je afvragen of zijn besluit (na lang geaarzeld te hebben) om zich aan te sluiten bij de samoerai rebellie en deze te leiden niet vooral op opportunisme en de wens weer aan de macht te komen gebaseerd is.

Het is van belang te weten dat twee Satsuma leiders feitelijk tegenover elkaar stonden tijdens dit conflict. Net als de generaal die in de film onthoofd wordt omdat hij feitelijk nog steeds volgens de samoerai code dacht, maar in tegenstelling tot zijn tegenhanger Omura in de film, was Okubo, die dus de absolute macht in Japan had, van oorsprong ook een samoerai, en dus ook bekend met de samoerai code. Okubo werd overigens kort na het neerslaan van de opstand vermoord door verbitterde Saigo aanhangers.

Het ging dus niet zozeer om traditie maar vooral om macht. Het hele idee van de film dat de samoerai geen moderne wapens wilden gebruiken is ook volstrekt onzin. Al ten tijde van de beslissende slag bij Sekigahara eeuwen terug in 1600, die de Tokugawa shoguns aan de macht bracht, werden er al haakbussen gebruikt (met dank aan Nederland, wat ook een reden was dat Nederland in tegenstelling tot de rest van de westerse landen niet uitgesloten werd van de handel).

Genoeg achtergrond! De moraal die we hier dus opgedrongen krijgen is die van de "eer". Wat mij betreft net zo'n inhoudsloze term als "respect" dat tegenwoordig door iedereen geëist wordt, en dus ook behoorlijk onzinnig . Het is ook de vraag of het eergevoel van de samoerai nou echt iets goeds was. Ze onderdrukten de gewone bevolking, en ongetwijfeld zal hun code van eer regelmatig gepaard gegaan zijn met een flinke dosis hypocrisie, zoals zo mooi getoond worden in de uitstekende films Seppuku en Samurai Rebellion van Kobayashi.

Met andere woorden, ook wat verwerking van de historische achtergrond (die ik an sich interessant vind, anders had ik er niet zo'n lang verhaal over kunnen schrijven) is de film plat. Het conflict was veel minder zwart/wit dan de film doet suggereren, maar het is blijkbaar noodzakelijk in dit soort films dat er een duidelijke slechterik Omura/Okubu zonder "eer" is tegenover een heroïsche en "moreel superieure" Katsumoto/Saigo. De gedachte dat een buitenlander (Cruise dus) de laatste samoerai is in een rebellie waarin men juist het "gooi de buitenlanders eruit" gedeelte van sonno joi aangreep om hun zaak te motiveren is al helemaal om te kotsen.

Kortom, deze film verdient wat mij betreft royaal het minimum. 0,5*.

Inderdaad niet geweldig. Ik begreep eerlijk gezegd maar weinig van wat er nu precies gebeurde en na op internet naar verklaringen gezocht te hebben (nooit een goed teken, want wat mij betreft moet de film het zelf kunnen uitleggen), kreeg ik de indruk dat de meeste mensen er maar weinig van begrijpen. Verder visueel erg matig (met name het einde zag er erg slecht uit).

Niet alles is negatief. Hathaway doet het prima en verder heeft de film een prettige suspense waardoor ik toch redelijk geboeid bleef ondanks het incoherente plot. Maar dat redt de film niet, hooguit van de laagste waardering. 1*.

Fijne lompe actiefilm. Lag al een tijdje op de stapel, maar vanwege de setting kwam het er maar niet van, en greep ik toch eerder naar kung fu films. Ik heb uiteindelijk toch wat minder met pistolen, je krijgt naar mijn idee toch mooiere choreografieën zonder, vandaar.

Dat is uiteindelijk ook hier de belangrijkste reden dat ik gematigd enthousiast ben, maar ik moet zeggen dat vergeleken met andere films met veel vuurwapengeweld er toch wel veel uit de kast gehaald wordt met springende en over oppervlakken glijdende mensen, springende motoren, die vervolgens als kleiduiven uit de lucht geschoten worden enzovoorts. Plus dat het allemaal flink lomp is, en dat maakt het goed te genieten.

Aardige soundtrack, montage was wat minder, het beeld bevriezen en de Star Wars overgangen hadden achterwegen gelaten mogen worden, maar veel van de lol kan het niet bederven. 3*.

Alles in dit werk is volmaakt, onvermijdelijk, onveranderbaar. Het onttrekt zich ook aan de schaamteloosheid van de lof, maar niet geheel aan die van de kritiek, die echter alleen kan worden overdreven en die is voorbestemd om in de hele context onder te gaan.

Een uitspraak van Stravinsky over Beethovens strijkkwartet opus 131, hetgeen een belangrijke rol speelt in deze film. Ik luister zelf voornamelijk klassiek, en voor mij geldt het strijkkwartetgenre eigenlijk als het allerhoogste. En daarbinnen vormen de late strijkkwartetten van Beethoven (waaronder opus 131) het absolute hoogtepunt qua diepzinnigheid en spiritualiteit, dus ik kan me zeker vinden in de woorden van Stravinsky.

Helaas zijn deze woorden wel veel minder van toepassing op de film, ondanks dat ik het onderwerp behoorlijk interessant vind. Een strijkkwartet is in sommige opzichten net een rockband, en kan soortgelijke interpersonele problemen hebben. Ik moet denken aan Sonic Youth dat na 30 jaar uiteenspatte omdat een van de gitaristen de bassiste, waarmee hij getrouwd was, bedroog. Een vergelijking tussen het kwartet in deze film en AC/DC is misschien ook op z'n plek, een band die door moet gaan zonder de oprichter en leider, die aan dementie lijdt.

Ik heb zelf als amateur-altviolist in een strijkkwartet gespeeld, en ik ben bevriend met professionele musici die in een strijkkwartet spelen, en bepaalde zaken komen dan ook bekend voor. Wie tweede viool moet spelen is altijd een heikel punt. In de vroegere werken voor strijkkwartet, bijvoorbeeld bij Haydn, is het vaak dat de eerste violist behoorlijk veel solo's moet spelen, terwijl de andere musici hem of haar begeleiden. Pas in de modernere werken, bijvoorbeeld bij Ravel, gaat het veel meer gelijk op. Beethoven hangt daar tussenin.

In ieder geval gaan strijkkwartetten verschillend om met de tweede vioolpartij. Vaak is er een vaste eerste violist, wat ongetwijfeld met veel frustraties gepaard gaat. Bij sommige kwartetten, zoals het Emerson String Quartet, wordt er gewisseld tussen beide violisten. In ons kwartet werd dat ook gedaan, en het is maar goed dat het kwartet wegens blessures uit elkaar viel, want de celliste en ik kregen toch duidelijk een voorkeur voor een van de violisten op de eerste plek.

Hier dus ook een gefrustreerde tweede violist, wat nog eens bovenop alle ziektes en relationele toestanden komt, waardoor de film in een soap verzandt. De ruzies gaan zelfs zo ver dat er een viool van een stoel af valt, waarna men eerst de schreeuwpartij afmaakt voordat de viool opgeraapt wordt. Hier kan ik me dus niets bij voorstellen. Je instrument is het allerheiligst voor een muzikant. Ik heb wel eens meegemaakt in een orkest dat iemand zijn instrument liet vallen, en meteen is iedereen stil, is niets belangrijk behalve of het instrument nog wel heel is. Het kwartet in deze film is wereldberoemd. Kwartetten van dat niveau spelen ook nog eens op peperdure instrumenten. Het is maar een momentje in de film, maar het illustreert toch wel aardig dat het drama te ver doorschiet.

Los van alle drama, wordt er ook wel erg neuzelend over muziek gesproken. Zo'n les waarbij de leerling wordt weggestuurd met een biografie van Beethoven bijvoorbeeld. Wat wel een mooi was, en ook meteen het hoogtepunt van de film, was de anekdote over Casals. Los van hoe vermakelijk die anekdote is, wordt daar ook even iets heel erg wezenlijks over muziek gezegd. Erg fijn om later te lezen die anekdote op echte gebeurtenissen is gebaseerd.

De acteurs doen aardig hun best om geloofwaardig over te komen bij het musiseren, en er wordt qua cameraperspectieven ook veel gedaan om het een en ander te verbergen, maar toch is duidelijk dat ze niet echt een strijkinstrument kunnen bespelen. Vooral te zien aan het vibrato, maar toch ook aan de houding die er krampachtig uitziet. Uitzondering is de invalcelliste, waarvan ik meteen vermoedde dat die echt professioneel is. En ja, ze blijkt zelfs in het kwartet te zitten dat de muziek voor de film heeft ingespeeld. Desalniettemin is het al heel wat dat de strijkrichting synchroon met het geluid verandert. Het is volgens mij behoorlijk moeilijk om geloofwaardig musiceren te acteren, dus ik val er ook niet te zwaar over dat het niet perfect is. Ik heb het in meerdere films slechter gezien, en voorzover ik me kan herinneren is het alleen in The Red Violin beter. Maar toch altijd leuk om naar te kijken of het echt "klopt". Hoe het echte kwartet (van die invalcelliste dus) speelt is overigens niet helemaal mijn smaak. Beethoven mag wat meer schuren. Overigens is mijn favoriete bestaande strijkkwartet het Quatuor Mosaiques, hetgeen helaas opus 131 nog nooit heeft opgenomen.

Een film die duidelijk veel gedachten bij me oproept, maar uiteindelijk toch teleurstelt. Visueel oninteressant, het drama wordt opgeblazen, en de muziek wordt ook maar weinig diepgaand behandeld. Toch aardig om gezien te hebben, aangezien men eerder dit soort films over rockbandjes maakt. 2*.

Een poging tot het herhalen van The Big Short, maar dan met betrekking tot de Panama Papers die helaas een beetje in de soep loopt. Waar die andere film heel goed weet uit te leggen hoe we genaaid worden, slaagt deze film niet bepaald in de uitleg. Het wordt wel met flair geprobeerd, dat moet ik nageven, maar echt duidelijk wordt het niet, ondanks Banderas die ik verder graag zie. Maar goed, echt saai is het ook weer niet, waardoor ik op 1,5* uitkom.

Interessante film. Normaal zie je films waarin de ouders fanatiek zijn en de kinderen hieraan proberen te ontsnappen, hier is het juist de dochter die fanatiek is. Ik had verder ook wel wat andere verwachtingen van hoe de film zou verlopen, namelijk dat de hoofdpersone zelf ook radicaal zoals haar echtgenoot zou worden, maar ze blijkt uiteindelijk grenzen te hebben. Verder lijkt ze me wat naïef. Ze lijkt geschokt als ze (naar ik aanneem, want wij krijgen de beelden niet te zien) een onthoofdingsvideo te zien krijgt. Ze keert zich af van de Nederlandse samenleving, maar lijkt niet echt te weten wat ze wel wilt. Of ze heeft er in ieder geval weinig over nagedacht en zeker niet besproken met haar echtgenoot

Maar goed, jonge mensen zijn vaak naïef en daar gaat in zekere zin deze film over, maar als gevolg is de hoofdpersone vooral iemand die zich laat meevoeren, met name in de tweede helft van de film, waardoor het plot ook voor de kijker wat lijkt te slepen. Tel daarbij op het oerlelijke en amateuristische camerawerk (lensflares kunnen mooi zijn, maar hier overdekken ze de acteurs soms op een ongeplande wijze en dat ziet er erg onkundig uit) en ik kom uit op een magere 2*.

Enigszins chaotisch ja, maar structuurloos is het ook weer niet. Misschien ook wel een bewuste keuze, aangezien de gedachtenstroom van het hoofdpersonage ook een beetje chaotisch is. Na verloop van tijd wordt het wel duidelijk wat er aan de hand is.

Visueel interessant. De live-action gedeelten zien er sterk uit, af en toe aardige special effects. Af en toe animatie er tussendoor voelt fris aan (hoewel het zeker geen nieuwe truc is), al is de animatie niet al te vloeiend. Muzikaal niet heel erg verheffend, maar op het liedje op het einde na ook weer niet echt slecht.

Al met al goed vermaak. 3,5*.

Deze film leek me al jaren de moeite waard om eens te zien vanwege een recensie waarin de film weliswaar werd gekraakt, maar waar de hoofdrolspeelster Witherspoon erg werd aangeprezen. Na het zien van Clueless, die me niet tegenviel, leek me dit bovendien een film die in dezelfde vijver vist.

Inderdaad een vergelijkbare film, maar wel duidelijk minder dan Clueless, die weliswaar ook gaat over een meisje dat geen flauw benul heeft, maar dit gebrek aan benul op erg doordachte wijze weergeeft. En dat is hier in veel mindere mate aanwezig. Niettemin kijkt het aardig weg en inderdaad zet Witherspoon haar rol erg overtuigend neer. Maar hoogstaand is het niet. 2*.

Al een tijdje geleden gezien, maar nog niets erover geschreven. Ik had er niet zoveel zin in, de film sprak me maar weinig aan omdat het allemaal nogal weinig origineel aanvoelde. In de tussentijd ben ik alweer veel van de film vergeten, wat verder ook niet echt bepaald een goed teken is. Kortom, ik heb hier erg weinig mee. 1*.

Leuk! In het verleden al eens The Lego Movie in het vliegtuig gekeken, die onverwacht leuk was. Nu weer in het vliegtuig, en ook al was ik eigenlijk van plan deze film op een groter scherm te kijken, kon ik het toch niet laten om ook deze op te zetten.

Batman is natuurlijk een belachelijke superheld, die je vooral niet te serieus moet nemen; vandaar dat ik Batman & Robin als mijn favoriete Batmanfilm beschouwde. De setting in Lego is natuurlijk ook belachelijk, dus voor mij werkt dat alleen maar erg goed. Men neemt hier Batman in ieder geval totaal niet serieus, er zijn veel knipogen naar alle clichés en alles wordt extra dik aangezet. Men name de persoonlijkheid van de Lego Batman is larger than life, waardoor het slikken van de verplichte moraaltjes wat makkelijker wordt.

Het Lego concept is wat meer naar de achtergrond geschoven, toch voelt het nog steeds behoorlijk creatief aan. Nog steeds leuk, maar op een andere manier. 4*.

Een aantal weken geleden in het vliegtuig gezien nadat hij me was aangeraden door een collega die hem ook in een vliegtuig heeft gezien. Hij vond hem een stuk beter dan verwacht. Goed dat hij dat vermelde, want tot die tip had ik er eigenlijk ook niet veel van verwacht, ondanks dat ook ik vroeger graag mijn eigen fantasiewerelden opbouwde met lego.

Inderdaad een aardige film, en ik weet zeker dat ik als kind dit helemaal geweldig had gevonden. De animatie ziet er leuk en inventief uit, en ook het verhaaltje was best vermakelijk. Af en toe ook best droog, met name met die stapelbedbank. Het live-action gedeelte had wat mij betreft wel achterwege gelaten kunnen worden, geeft toch een moralistisch nasmaakje wat mij niet bepaald bevalt.

Maar verder kan ik het met mijn collega eens zijn: best vermakelijk. 3*.

Zeker een aardige film. Ziet er visueel verzorgd uit, heeft ook af en toe bijzondere invalshoeken. Verder af en toe gave actiescènes, vooral in het begin en aan het einde. Maar met name ligt de kracht van de film in de wisselwerking tussen Reno en Portman. Zeker de laatste zet een sterke rol neer.

Maar ergens wringt toch het schoentje, het komt toch allemaal net iets te slim over voor een twaalfjarige waardoor het niet helemaal geloofwaardig aanvoelt, en dat geldt ook een beetje voor de actie. Verder is wat mij betreft Oldman aan het overacteren. Maar voor de rest is de film behoorlijk boeiend en op momenten erg spannend. Muziek is wel redelijk nietszeggend: stoort niet, maar draagt niet veel bij.

Tenslotte was de poging tot ontsnapping van het hoofdpersonage aardig, maar wel een beetje gejat van Silence of the Lambs. Het first person perspective als hij wordt neergeschoten is dan wel weer erg sterk gekozen.

Over de hele breedte een erg boeiende film, maar wel met wat minpuntjes waardoor ik op 3,5* uitkom.

Bijzonder, zeker gezien het jaar waaruit de film stamt. Wat in de eerste plaats al interessant is, is dat de beelden vaak mooi constrastrijk zijn, en dat er soms best aardig lange shots zijn waar Samojlova door een menigte gevolgd worden. Ook de scène na het bombardement waar als enige een tikkende klok is overgebleven mag er zijn. Maar wat onverwacht is, behalve als je de eerdere berichten bij deze film hebt gelezen, is dat er een drietal bijzonder sterke scènes zijn, die volgens mij behoorlijk ongekend voor die tijd zijn: het tweede bombardement, het sneuvelen van het personage van Batalov, en het rennen langs het hek. Bij de tweede van die scènes was het uitzoomen van de zon, het draaien van de camera en de vele overlays bijzonder. Laatstgenoemde scène leek haast uit Tetsuo te komen. Visueel duidelijk de meest vooruitstrevende film uit een ver verleden die ik heb gezien.

Bij de muziek daarentegen heb ik gemengde gevoelens. Het is soms iets te aanwezig, te theatraal. Aan de andere kant loopt de climax van de muziek een aantal keer erg sterk in de pas met de montage. Maar mijn smaak was het zeker niet helemaal.

Het verhaal is best interessant, ook omdat het de oorlog vooral beziet vanuit het perspectief van mensen die achterblijven. Toch voelt het enigszins naïef aan. De vraag of je als verloofde van een soldaat in oorlogstijd op hem moet wachten wordt zeker niet helemaal zwart/wit behandeld, maar het personage Mark voelt dan wel weer als zodanig aan. Uiteindelijk is het vooral Samoylova die het verhaal draagt. Een bijzondere schoonheid, doch zeker niet een stereotype mooie actrice. Maar vooral weet ze op intense wijze de vertwijfeling van haar personage neer te zetten.

De enige andere films uit ongeveer hetzelfde tijdperk die ik overtuigend vond zijn van Kobayashi. Die hebben qua plot meer impact (hoewel de verhalen totaal niet te vergelijken zijn), maar hebben wel visueel minder flair dan deze film. Het trekt elkaar gelijk. Ook 4* voor deze film dus.

In de bioscoop gezien, en op Elena na heb ik nu alle films van Zvyagintsev gezien, waarbij The Return me destijds het is beste bevallen.

De aankondiging dat de film gesponsord is door het Russische ministerie van cultuur, geeft verwachtingen dat de film propaganda voor Rusland en Poetin zal bevatten, maar het tegendeel is waar. Leviathan slaat op het verhaal van Job, maar evengoed op de heerser uit het gelijknamige boek van de filosoof Hobbes. De verwijzing naar de corrupte burgemeester is evident; de enige keren dat Poetin te zien is, is overigens als portret in de werkkamer van deze burgemeester. Een teken aan de wand!

Toen ik naar Japan ging, vloog het vliegtuig gedeeltelijk over Noord-Rusland; op de monitor waar de vluchtroute te zien was doemden allemaal onbekende plaatsnamen op, waarover ik dacht: wie zou daar nu in hemelsnaam willen wonen, en hoe zou het leven daar zijn?

Welnu, deze film speelt in een dergelijke stad, wat er maar mistroostig uitziet. Een perfecte locatie, want het verhaal is al even uitzichtsloos. Een hoop wodka en corruptie stelt niet bepaald vrolijk. Toch zit er een (wrang) humoristisch tintje aan die wodka, wat ik enigszins bijzonder vond. Die andere twee films van Zvyagintsev vond ik namelijk niet bepaald overlopen van humor. Ook grappig was de reeks portretten van voormalig Sovjetleiders als schietschijf. De vraag of er ook portretten van recentere leiders beschikbaar zijn, is tekenend dat deze film moeilijk als propaganda te beschouwen valt. Wijselijk is het antwoord dat deze nog wat langer mogen rijpen aan de muur, maar veel hoop spreekt er niet uit.

Qua beeldtaal heb ik deze film ongeveer hetzelfde ervaren als The Banishment, als ik mijn bericht daar teruglees. Incidenteel bijzonder mooie natuurbeelden, de camera straalt rust uit, maar voelt veel minder vrij aan dan bij bijvoorbeeld Tarr. Buiten de natuurbeelden is het maar grauw helaas, wat wel past bij de troosteloosheid van het plot. Geen Pärt deze keer, maar muziek van Philip Glass, wat ook mooi was.

Uiteindelijk een interessant drama, wat op rustige wijze vorm krijgt. Evengoed verwacht ik meer op visueel gebied gezien het tempo van de film. Zelfs grauwheid kan mooi in beeld gebracht worden, zoals Tarr wel laat zien. Daarom blijft Leviathan steken op 3*.

Na La Dictadura Perfecta, die me goed beviel, ook deze maar eens opgezocht. Zelfde hoofdrolspeler, zelfde soort clownachtige rol, maar ik besef nu pas dat Alcázar ook in Narcos speelde.

In ieder geval betreft ook deze film kritiek op de partij PRI die decennialang de macht in Mexico had, maar het geheel is nu gesitueerd aan het einde van de jaren 40 van de vorige eeuw. Dit verklaart waarschijnlijk ook de sepiatinten. Visueel is het allemaal niet erg fraai moet ik zeggen. Sepia vraagt om contrasten in licht en die worden niet bepaald opgezocht en in combinatie met het dorre land ziet het er erg lelijk uit. Muzikaal worden we steeds op hetzelfde riedeltje getrakteerd en dat begint op een gegeven moment te irriteren.

Het plot is dan wel weer aardig, maar wat mij betreft wat minder scherp dan in La Dictadura Pefecta, wat wellicht ook ligt aan het feit dat laatstgenoemde film in de huidige tijd speelt. Inderdaad een satire over iemand die aanvankelijk de beste bedoelingen maar steeds verder richting despotisme afdwaalt. Het is enigszins humoristisch, maar eigenlijk erg cynisch, want het algehele beeld dat geschetst wordt is dat je als een eerlijk man politiek niets bereikt en dat machtsmisbruik zo ongeveer de enige manier is om je staande te houden.

Op meerdere vlakken uiteindelijk de mindere van La Dictatura Perfecta en daarom kom ik helaas op een flink lagere waardering uit. Niettemin ben ik nieuwsgierig naar meer films van de regisseur, want dit is natuurlijk pas zijn eerste film. 2*.

Ik heb zelf een achtergrond in de natuurkunde en het is wel grappig om te zien hoe belangrijke natuurwetten en theorieën een sociologische herinterpretatie krijgen, hoe onzinnig het ook mag zijn, wat alleen al duidelijk is aan het feit dat een persoon een hemellichaam is in de ene metafoor, en een elementair deeltje in de andere. Dat de hoofdpersoon zelf ook achter de onzinnigheid van alle metaforen moet komen, is waar de film in zekere zin om draait.

De metaforen geven in ieder geval aanleiding tot visueel spel: we zien menig slow motion en split screens en wat allemaal nog meer om de metaforen uit te leggen. Het leidt allemaal tot een luchtig en vermakelijk filmpje. 3,5*.

Erg aparte film. Ik had in het begin geen flauw idee waar het over ging, maar dat trok gelukkig na een tijdje bij. Ook ik moest erg denken aan Amélie, ontzettend leuk die Mozart-kookscène. De link met Shiki-Jitsu kwam ook bij me op, ten eerste doordat ze in een warenhuis gingen wonen waar eenzelfde sfeer heerst als in laatstgenoemde film, maar zeker het einde heeft raakvlakken met Shiki-Jitsu.

Audiovisueel bijzonder sterk. Mooie contrasten tussen rood en groen in die bar, maar wat ook mooi is, is de vrijheid die de camera soms lijkt te hebben. Het geluid droeg zeker op het einde bij aan de vervreemdende sfeer.

Uiteindelijk lijkt de film iets te weinig een duidelijke lijn te hebben om het volle pond te krijgen. Wellicht hebben de brakke subs daar ook wel aan bijgedragen. Ik ben op een gegeven moment maar andere gaan zoeken, en wat ik vond was weliswaar een stuk beter, maar ook niet echt volmaakt. De herziening zal vast nog wel eens komen, ben benieuwd wat dat oplevert. Heb in ieder geval wel weer zin gekregen om Shiki-Jitsu weer eens te zien.