Layla M. (2016)

Als ik het verhaaltje lees krijg ik al een heel naar groen links gevoel en rijzen mijn nekharen omhoog.

Zo'n akelig politiek correcte film......brrrrrrrrr...

Toen de film was afgelopen dacht ik echt is dit het?
Zwaar en zwaar teleurgesteld! Had er zoveel meer van verwacht. Zeker omdat ik dit gewoon een interssant onderwerp vind en had gehoopt dat ze er een goed beeld van gaven. Maar helaas... Er gebeurde in feite helemaal niks. Ik zag haar ook weinig schokkends doen het enige wat ze deed was bidden, protesteren, uitdagen en de Koran lezen. Nou daar zie ik niks extremistisch aan. Ze sluit zich aan bij een groep waarvan ze niet eens weet wat ze doen. Daar komt ze veel te laat achter. En besluit om terug te keren naar NL. Je zou dus kunnen stellen dat ze naïef erin is gegaan en daar spijt van heeft gekregen. Ik had gewoon veel meer willen zien wáárom ze zich daarbij aansloot, wat er in haar omging, wat de praktijken zijn van zo'n groep en hoe alles wordt voorbereid... Het was nu allemaal nog heel gesloten en mysterieus, halve beelden via de laptop enz. Daardoor kwam ik er gewoon niet in... Het pakte me niet..

Het enige wat ik goed vond is het acteerwerk van de hoofdrolspeelster. Voor de rest blijft het jammer dat er niet meer is uitgehaald. Zonde

Ik heb me mateloos geïrriteerd aan deze film. Haar onbeschofte gedrag vanaf het begin en ondertussen "moslim" zijn. En achteraf eigenlijk niet weten waar ze in beland.

Op zich een boeiend onderwerp, jammer dat het zo slecht uitgewerkt wordt. Erg storend dat je vrijwel niet kunt verstaan wat er gezegd wordt en dus aangewezen bent op ondertiteling.

Ik had er meer van verwacht, 2,5☆ van mij.

Interessante film. Normaal zie je films waarin de ouders fanatiek zijn en de kinderen hieraan proberen te ontsnappen, hier is het juist de dochter die fanatiek is. Ik had verder ook wel wat andere verwachtingen van hoe de film zou verlopen, namelijk dat de hoofdpersone zelf ook radicaal zoals haar echtgenoot zou worden, maar ze blijkt uiteindelijk grenzen te hebben. Verder lijkt ze me wat naïef. Ze lijkt geschokt als ze (naar ik aanneem, want wij krijgen de beelden niet te zien) een onthoofdingsvideo te zien krijgt. Ze keert zich af van de Nederlandse samenleving, maar lijkt niet echt te weten wat ze wel wilt. Of ze heeft er in ieder geval weinig over nagedacht en zeker niet besproken met haar echtgenoot

Maar goed, jonge mensen zijn vaak naïef en daar gaat in zekere zin deze film over, maar als gevolg is de hoofdpersone vooral iemand die zich laat meevoeren, met name in de tweede helft van de film, waardoor het plot ook voor de kijker wat lijkt te slepen. Tel daarbij op het oerlelijke en amateuristische camerawerk (lensflares kunnen mooi zijn, maar hier overdekken ze de acteurs soms op een ongeplande wijze en dat ziet er erg onkundig uit) en ik kom uit op een magere 2*.

Layla [Nora El Koussour] vindt in haar dagelijkse leven voldoende redenen om zich als moslima te verzetten tegen discriminatie en uitsluiting. Haar vader [Mohamed Azaay] weigert met zijn dochter een serieus gesprek aan te gaan over haar gevoelens en haar standpunten en wanneer ze ook niet kan rekenen op begrip van haar broertje Younes [Bilal Wahib] zoekt en vindt ze steun bij een actiegroep waardoor ze in contact komt met Abdel [Ilias Addab]. Die belooft haar gouden bergen als ze met hemt trouwt maar Layla leert op harde wijze dat de werkelijkheid heel anders in elkaar zit. Mijke de Jong schreef het scenario met Jan Eilander, maar weet toch een geloofwaardig beeld neer te zetten van een Islamitische familie waarin oude waarden en tradities botsen met die van de maatschappij waarin de Amsterdamse Layla is opgegroeid. Layla’s geleidelijke ontwikkeling van zelfbewuste jonge vrouw tot radicale actievoerder is overtuigend, mede dankzij het voortreffelijke spel van de debuterende El Koussour. Enig minpunt: het open einde.

Tegenvallend: oppervlakkig, te veel blijf open/onbeantwoord en amateuristisch camerawerk.

Ik had misschien te hoge verwachtingen, maar dit viel tegen. Het onderwerp is erg interessant. Jammer dat je er na deze film eigenlijk niet zo veel meer over weet. Nora acteert voldoende goed, maar nergens wordt echt duidelijk wat er gebeurt, wat de motieven zijn, waarom er bepaalde emoties zijn. De video beelden krijgen we niet te zien, alles blijft wat vaag en het einde kun je raden maar blijft ook open. Het is zonde dat de film niet meer laat zien over de gevoelens, waar het knelt en hoe iemand in de knoop komt en dan stomme besluiten neemt. Het blijft allemaal erg mat en ook de mate van extremisme is beperkt. Tel daarbij op dat de film ondeskundig is gefilmd en gemonteerd. Bovendien kun je de acteurs bijna niet verstaan. Dan blijft er al met al niet zo veel goeds over. Layla M. is geen waargebeurd verhaal: dat maakt het helemaal onvergeeflijk dat je zo'n zwak script ter hand neemt. Het verhaal van Laura H. (dat wel waargebeurd is) heeft veel meer spanning, conflicten en potentie om een goede film te worden. Het schijnt te zijn verfilmd in een mini serie die vorig jaar gereed zou zijn. Ik heb er nog niets van gezien.... hopelijk later dit jaar. Deze krijgt niet meer dan 2,5 sterren. En dan ben ik royaal en heb ik er een halve ster bijgeteld vanwege het interessante onderwerp.

Wat een nare film! En niet vanwege het onderwerp maar vanwege hoe het gebracht wordt. De regisseur probeert schaamteloos een lans te breken voor een radicaliserende moslima met de meest verregaande en walgelijke ideeën. Hoe komt het in je hoofd om dat soort in welke vorm dan ook te normaliseren. Ik zal nooit begrip tonen voor zulke walgelijke en haatdragende overtuigingen, ook niet gezien de persoonlijke omstandigheden (die overigens slecht uitgewerkt worden in de film). Als klap op de vuurpijl wordt de hoofdpersoon ook nog in een slachtofferrol geduwd, weerzinwekkend. De regisseur heeft halverwege haar carrière een afslag genomen en is niet meer uit de tunnelvisie gekomen, belachelijk dat zij een podium krijgt bij de publieke omroep. *2.5

Totaal niet zo opgevat. Ik ben zelf niet vies van af en toe een leuk stuk op GeenStijl dus ik was ook bang voor een wijzend vingertje en een 'alle moslims zijn lief' maar dat kwam op mij totaal niet over, integendeel.

Wederom: dat zag ik destijds anders.

Een publieke omroep is per definitie pluriform dus daar moet ruimte zijn voor alle meningen en elk gedachtengoed. Iets op inhoud gaan verbieden lijkt dan weer heel erg op censuur en dat vind ik dan weer eng.