Layla M. (2016)

Layla M. zal verdeelde reacties oproepen, en doet dat as we speak ook al. Ik vond het interessant te zien dat twee bevriende recensenten spraken van nuance, terwijl die mij inziens nu juist ver te zoeken was...

Persoonlijk vond ik de film namelijk nogal ongenuanceerd. In anderhalf uur poogt Mijke de Jong een beeld geven van radicalisering. Dat is gewaagd, want ik loop al jaren met het idee (en ik ben niet de enige) dat radicalisering als proces zoveel complexer ligt dan het in veel nieuwsbronnen wordt gerepresenteerd. Ook de Jong komt niet om een aantal ‘standaardvariabelen’ heen: de geagiteerde tiener, het juiste milieu (incl. al geradicaliseerde vriend en latere echtgenoot) en een conflict met gematigde ouders. Dat wringt, want zo breng je radicalisering terug tot een patroon, waarvan ik me afvraag of dat überhaupt wel bestaat. Vooral met het einde had ik moeite: waarom spijt weergeven, waarom de camera zo dicht op de tranen? Het contrast met de 'vroegere' Layla was mij te groot. Je genereert impliciet het beeld dat dit ’soort’ meisjes op den duur altijd wel inziet dat het zich heeft laten meeslepen-en uiteindelijk gewoon naar huis wil.

Als film daarbuiten vond ik Layla M. nergens interessant. Het veelgeprezen acteerwerk van Nora El Koussour, ik zie het niet, om over de jongen die Abdel vertolkt nog maar te zwijgen. Nu dient gezegd te worden dat het mijns inziens vooral het script was dat tekort kwam. Als vanzelfsprekend heeft ook dat haar uitwerking op het acteerwerk. Wat Layla ook zei of deed, ik geloofde haar niet. Het beeld drong zich telkens weer op dat een meisje zich best kan laten meeslepen door fundamentalistische ideeën, maar niet op deze wijze. Het gaat te gemakkelijk, de context is té perfect en de karakterschets van Layla mist de hoognodige nuance.

1*

Niet alleen het genre maar de gehele film is een groot drama... anderhalf uur zitten kijken naar een hoofdpersoon die alleen maar boos is en recalcitrant. De reden waarom ze dit doet of iets blijft onbekend. Er was eens een Marokkaanse die uit een goed geïntegreerd gezin kwam en radicaliseerde. Haar man blies zich op en ze kwam terug naar Nederland omdat ze toch inzag dat ze niet spoorde. Toen werd ze opgepakt. Dat duurt dus uiteindelijk 1,5 uur. Zonde tijd en zonde geld dus.

Deze eens meegebracht en zonder verwachtingen eens bekeken. Het was niet slecht voor een keertje, maar ik bent toch niet echt van m'n sokken geblazen. De cast deed het zeker niet slecht, maar het verhaal was uiteindelijk niet zo bijzonder.

Vanwaar toch al die negatieve reacties? Ik mag al eens blij zijn dat er dit soort films in Nederland uit mogen komen.

En wel van een hele andere kant... Dit keer eens niet over een ambitieuze giebelende verwende Nederlandse huppelkut, maar een extremistisch moslimmeisje. Ja, ik hoor de PVV-leuzen al aankomen. We krijgen hier echter wel een hele andere inzicht. We hebben het over Layla... een buitenbeentje binnen de moslimbevolking... en waarom? Omdat zij de enige in de buurt is die extremistisch is en elke wet van de koran naleeft... tussen de mensen die inmiddels al een beetje zijn verwesterd en wel snappen dat de orthodoxe mentaliteit allang al niet meer van deze tijd is. En inderdaad... er waren momenten geweest dat ik zelf ook wel een beetje een hekel begon te krijgen aan die Layla M. Zeker wanneer ze haar vriendin uitsluit en zegt dat ze volgens het koran dood moet... Dan heb ik ook zoiets van... Doe dat lekker bij je eigen soortgenoten... Maar dat geld bij mij voor alle geloven.

Maar alles veranderd wanneer Layla verliefd raakt op zijn skypevriend Abdel... Een inmiddels al wat meer doorgewinterde moslim extremist. Tegen beter weten in gaat ze met hem in zee... maar al gouw komt Layla erachter wat extremisme pas echt is en kan je in deze kwestie alles als naïviteit beschouwen.

Ook het einde was.... ja, een ware slap in youre face.

Nee, sterke film. Best wel opmerkelijk ook dat het door Mijke de Jong (een Nederlandse regisseuse) is geregisseerd.

4,0*

Minder informatief dan ik vooraf verwachtte, omdat de film vergeet op zoek te gaan naar het waarom van de radicalisering. Ik mag toch aannemen dat de aanleiding niet zal zijn het feit dat Layla als grensrechter bij een voetbalwedstrijd wordt weggestuurd. Dat is waarschijnlijk wel de spreekwoordelijke druppel, maar als motief is dat te magertjes. Te meer omdat het opvallend is dat slechts één lid van een geïntegreerd gezin deze keuze maakt. Het tamelijk povere scenario weet trouwens sowieso nauwelijks te boeien.

Nora El Koussour doet het heel behoorlijk voor een debutante. Haar tegenspeler Ilias Addab komt daarentegen nogal sullig over en niet bepaald als een overtuigde jihad-strijder.

Jammer tenslotte dat het geluid ondermaats is en dat de Arabische teksten niet ondertiteld zijn. Wellicht is mij daardoor essentiële informatie ontgaan.

Films over terrorisme, terreur en radicalisering zijn de laatste jaren “in”. Een kwalitatieve en genuanceerde low budgetfilm over dit onderwerp behoort dan ook tot mijn interesses. De cover van Layla M riep niet meteen een hoerastemming bij me op, maar ik wou het toch een kans geven. Al bij al toch ontgoocheld in de film. Over het hoe en het waarom van de radicalisering wordt geen woord gerept waardoor de film voor mij erg oppervlakkig en onpersoonlijk bleef. Ik kreeg totaal geen affectie met het hoofdpersonage. Wat volgt is een lange zit van gezangen, webcambeelden en een modeshow in de klederdracht van de overtuiging. Overtuiging, het is net dát wat ik miste in de opinie van het hoofdpersonage en in de film in zijn geheel.

In Syrië zelf dacht ik dat het ging ontploffen (figuurlijk dan), maar ook hier was het vrij oppervlakkig en braafjes. Ze mocht niet alleen naar buiten gaan en that’s it. En ook het einde was niet bevredigend en onafgewerkt. Neem daarbij nog dat de Nederlandse ondertitelingen niet werkten van de DVD wat op zich geen probleem was. Engels is even goed, maar wanneer werd overgeschakeld naar Arabisch, viel ook deze ondersteuning uit. Jammer.

Toen de film was afgelopen dacht ik echt is dit het?
Zwaar en zwaar teleurgesteld! Had er zoveel meer van verwacht. Zeker omdat ik dit gewoon een interssant onderwerp vind en had gehoopt dat ze er een goed beeld van gaven. Maar helaas... Er gebeurde in feite helemaal niks. Ik zag haar ook weinig schokkends doen het enige wat ze deed was bidden, protesteren, uitdagen en de Koran lezen. Nou daar zie ik niks extremistisch aan. Ze sluit zich aan bij een groep waarvan ze niet eens weet wat ze doen. Daar komt ze veel te laat achter. En besluit om terug te keren naar NL. Je zou dus kunnen stellen dat ze naïef erin is gegaan en daar spijt van heeft gekregen. Ik had gewoon veel meer willen zien wáárom ze zich daarbij aansloot, wat er in haar omging, wat de praktijken zijn van zo'n groep en hoe alles wordt voorbereid... Het was nu allemaal nog heel gesloten en mysterieus, halve beelden via de laptop enz. Daardoor kwam ik er gewoon niet in... Het pakte me niet..

Het enige wat ik goed vond is het acteerwerk van de hoofdrolspeelster. Voor de rest blijft het jammer dat er niet meer is uitgehaald. Zonde

Op zich een boeiend onderwerp, jammer dat het zo slecht uitgewerkt wordt. Erg storend dat je vrijwel niet kunt verstaan wat er gezegd wordt en dus aangewezen bent op ondertiteling.

Ik had er meer van verwacht, 2,5☆ van mij.

Interessante film. Normaal zie je films waarin de ouders fanatiek zijn en de kinderen hieraan proberen te ontsnappen, hier is het juist de dochter die fanatiek is. Ik had verder ook wel wat andere verwachtingen van hoe de film zou verlopen, namelijk dat de hoofdpersone zelf ook radicaal zoals haar echtgenoot zou worden, maar ze blijkt uiteindelijk grenzen te hebben. Verder lijkt ze me wat naïef. Ze lijkt geschokt als ze (naar ik aanneem, want wij krijgen de beelden niet te zien) een onthoofdingsvideo te zien krijgt. Ze keert zich af van de Nederlandse samenleving, maar lijkt niet echt te weten wat ze wel wilt. Of ze heeft er in ieder geval weinig over nagedacht en zeker niet besproken met haar echtgenoot

Maar goed, jonge mensen zijn vaak naïef en daar gaat in zekere zin deze film over, maar als gevolg is de hoofdpersone vooral iemand die zich laat meevoeren, met name in de tweede helft van de film, waardoor het plot ook voor de kijker wat lijkt te slepen. Tel daarbij op het oerlelijke en amateuristische camerawerk (lensflares kunnen mooi zijn, maar hier overdekken ze de acteurs soms op een ongeplande wijze en dat ziet er erg onkundig uit) en ik kom uit op een magere 2*.

Layla [Nora El Koussour] vindt in haar dagelijkse leven voldoende redenen om zich als moslima te verzetten tegen discriminatie en uitsluiting. Haar vader [Mohamed Azaay] weigert met zijn dochter een serieus gesprek aan te gaan over haar gevoelens en haar standpunten en wanneer ze ook niet kan rekenen op begrip van haar broertje Younes [Bilal Wahib] zoekt en vindt ze steun bij een actiegroep waardoor ze in contact komt met Abdel [Ilias Addab]. Die belooft haar gouden bergen als ze met hemt trouwt maar Layla leert op harde wijze dat de werkelijkheid heel anders in elkaar zit. Mijke de Jong schreef het scenario met Jan Eilander, maar weet toch een geloofwaardig beeld neer te zetten van een Islamitische familie waarin oude waarden en tradities botsen met die van de maatschappij waarin de Amsterdamse Layla is opgegroeid. Layla’s geleidelijke ontwikkeling van zelfbewuste jonge vrouw tot radicale actievoerder is overtuigend, mede dankzij het voortreffelijke spel van de debuterende El Koussour. Enig minpunt: het open einde.

Tegenvallend: oppervlakkig, te veel blijf open/onbeantwoord en amateuristisch camerawerk.

Ik had misschien te hoge verwachtingen, maar dit viel tegen. Het onderwerp is erg interessant. Jammer dat je er na deze film eigenlijk niet zo veel meer over weet. Nora acteert voldoende goed, maar nergens wordt echt duidelijk wat er gebeurt, wat de motieven zijn, waarom er bepaalde emoties zijn. De video beelden krijgen we niet te zien, alles blijft wat vaag en het einde kun je raden maar blijft ook open. Het is zonde dat de film niet meer laat zien over de gevoelens, waar het knelt en hoe iemand in de knoop komt en dan stomme besluiten neemt. Het blijft allemaal erg mat en ook de mate van extremisme is beperkt. Tel daarbij op dat de film ondeskundig is gefilmd en gemonteerd. Bovendien kun je de acteurs bijna niet verstaan. Dan blijft er al met al niet zo veel goeds over. Layla M. is geen waargebeurd verhaal: dat maakt het helemaal onvergeeflijk dat je zo'n zwak script ter hand neemt. Het verhaal van Laura H. (dat wel waargebeurd is) heeft veel meer spanning, conflicten en potentie om een goede film te worden. Het schijnt te zijn verfilmd in een mini serie die vorig jaar gereed zou zijn. Ik heb er nog niets van gezien.... hopelijk later dit jaar. Deze krijgt niet meer dan 2,5 sterren. En dan ben ik royaal en heb ik er een halve ster bijgeteld vanwege het interessante onderwerp.

Wat een nare film! En niet vanwege het onderwerp maar vanwege hoe het gebracht wordt. De regisseur probeert schaamteloos een lans te breken voor een radicaliserende moslima met de meest verregaande en walgelijke ideeën. Hoe komt het in je hoofd om dat soort in welke vorm dan ook te normaliseren. Ik zal nooit begrip tonen voor zulke walgelijke en haatdragende overtuigingen, ook niet gezien de persoonlijke omstandigheden (die overigens slecht uitgewerkt worden in de film). Als klap op de vuurpijl wordt de hoofdpersoon ook nog in een slachtofferrol geduwd, weerzinwekkend. De regisseur heeft halverwege haar carrière een afslag genomen en is niet meer uit de tunnelvisie gekomen, belachelijk dat zij een podium krijgt bij de publieke omroep. *2.5