Layla M. (2016)

Vanaf 17 november in de bioscoop (Cinemien)

Gezien bij premiereweekend parool.

Acteerwerk heel goed van de twee hoofdrolspelers en ook van de vader.

Sober in de dialogen, op Layla na allemaal flat characters en aan het eind van de film geen nieuwe inzichten. Drie heel krappe sterren.

Ik vond de dialogen ook aan de sobere kant. De film gaat wel,over een actueel ongemakkelijk thema over de politieke islam en de impact op een opstandig pubermeisje. Zij zet een prachtige rol neer.

Had er niet heel veel van verwacht, maar zelfs ondanks m'n lage verwachtingen viel het tegen. We komen eigenlijk niks te weten over een soort 'radicaliseringsproces' o.i.d. Wat trekt haar zo aan in deze groepering? Waarom voelt ze zich steeds minder thuis in Nederland? Op het eerste shot na, loopt ze vrijwel de hele tijd in de meer traditionele kleding, waarom is ze dat gaan dragen?

Misschien zeggen deze vragen teveel over mijn verwachtingen, en doen ze geen recht aan de intentie van de film, maar ik heb eigenlijk niks aan deze film gehad. Jammer.

Gedurfde film over een zeer actueel thema met onverwacht sterk acteerwerk.

Layla M. zal verdeelde reacties oproepen, en doet dat as we speak ook al. Ik vond het interessant te zien dat twee bevriende recensenten spraken van nuance, terwijl die mij inziens nu juist ver te zoeken was...

Persoonlijk vond ik de film namelijk nogal ongenuanceerd. In anderhalf uur poogt Mijke de Jong een beeld geven van radicalisering. Dat is gewaagd, want ik loop al jaren met het idee (en ik ben niet de enige) dat radicalisering als proces zoveel complexer ligt dan het in veel nieuwsbronnen wordt gerepresenteerd. Ook de Jong komt niet om een aantal ‘standaardvariabelen’ heen: de geagiteerde tiener, het juiste milieu (incl. al geradicaliseerde vriend en latere echtgenoot) en een conflict met gematigde ouders. Dat wringt, want zo breng je radicalisering terug tot een patroon, waarvan ik me afvraag of dat überhaupt wel bestaat. Vooral met het einde had ik moeite: waarom spijt weergeven, waarom de camera zo dicht op de tranen? Het contrast met de 'vroegere' Layla was mij te groot. Je genereert impliciet het beeld dat dit ’soort’ meisjes op den duur altijd wel inziet dat het zich heeft laten meeslepen-en uiteindelijk gewoon naar huis wil.

Als film daarbuiten vond ik Layla M. nergens interessant. Het veelgeprezen acteerwerk van Nora El Koussour, ik zie het niet, om over de jongen die Abdel vertolkt nog maar te zwijgen. Nu dient gezegd te worden dat het mijns inziens vooral het script was dat tekort kwam. Als vanzelfsprekend heeft ook dat haar uitwerking op het acteerwerk. Wat Layla ook zei of deed, ik geloofde haar niet. Het beeld drong zich telkens weer op dat een meisje zich best kan laten meeslepen door fundamentalistische ideeën, maar niet op deze wijze. Het gaat te gemakkelijk, de context is té perfect en de karakterschets van Layla mist de hoognodige nuance.

1*

Het is wellicht subjectief, maar ik kon mij moeilijk inleven in de cultuur en de opvattingen van de protagoniste. Ik had ook weinig medelijden met haar tranen op het einde van de film. Ze had beter moeten weten. Ook jammer dat er geen Nederlandse onderschriften waren.

Ik hoopte eigenlijk dat we in Nederland eindelijk eens konden zien hoe wij als maatschappij meedragen aan radicalisering.

?

Ik heb hem gister op DVD gezien, wat mij wel vaker stoort bij NLse films, ik verstond er geen reet van. En dat was niet alleen als ze -sporadisch- Arabisch spraken. De ondertiteling er maar bij aan gezet, moest ik de Engelse hebben want ik verstond het gesproken NLs niet. Dat vind ik al vervelend, maar ook de film vond ik vrij zwaar tegenvallen. Ongeloofwaardig en ook niet erg interessant verhaal. Nou ja, het verhaal was wel interessant, maar de uitvoering niet. Gelukkig duurde de film niet zo lang.

Niet alleen het genre maar de gehele film is een groot drama... anderhalf uur zitten kijken naar een hoofdpersoon die alleen maar boos is en recalcitrant. De reden waarom ze dit doet of iets blijft onbekend. Er was eens een Marokkaanse die uit een goed geïntegreerd gezin kwam en radicaliseerde. Haar man blies zich op en ze kwam terug naar Nederland omdat ze toch inzag dat ze niet spoorde. Toen werd ze opgepakt. Dat duurt dus uiteindelijk 1,5 uur. Zonde tijd en zonde geld dus.

Deze eens meegebracht en zonder verwachtingen eens bekeken. Het was niet slecht voor een keertje, maar ik bent toch niet echt van m'n sokken geblazen. De cast deed het zeker niet slecht, maar het verhaal was uiteindelijk niet zo bijzonder.

Layla M. is Nederlandse inzending voor Oscar | NOS

Dit is geen film, maar een politiek statement.

Ik kan er niet zoveel over terugvinden, wel dat de film al binnen 2 weken 20.000 bezoekers trok. Dat is toch wel heel aardig voor zo'n soort film.

Maar als je deze recettes bekijkt lijkt het wel erg snel achteruit te zijn gegaan.

Wat is het statement dan?

Nu heb ik opgezocht welke 7 andere films kanshebber waren, en ik stond wel even met m'n oren te klapperen. Ik wist niet eens dat deze films bestonden. Dat kan aan mijn desinteresse voor de Nederlandse cinema liggen, maar qua marketing is er ook iets mis gegaan volgens mij. Zijn deze films wel in de bioscoop geweest?

Jeetjemina. Oscarinzending

halverwege de zaal uit gegaan.

sorry, maar dit is een film die niet boeit,een zwak verhaal heeft en niet de reden voor haar radicalisering geeft.

het lijkt te komen uit frustratie en onbegrip en niet te vergeten de eigen ouderwetse cultuur.

had allemaal beter gekund en is voor mij geen oscar nominatie

Vanwaar toch al die negatieve reacties? Ik mag al eens blij zijn dat er dit soort films in Nederland uit mogen komen.

En wel van een hele andere kant... Dit keer eens niet over een ambitieuze giebelende verwende Nederlandse huppelkut, maar een extremistisch moslimmeisje. Ja, ik hoor de PVV-leuzen al aankomen. We krijgen hier echter wel een hele andere inzicht. We hebben het over Layla... een buitenbeentje binnen de moslimbevolking... en waarom? Omdat zij de enige in de buurt is die extremistisch is en elke wet van de koran naleeft... tussen de mensen die inmiddels al een beetje zijn verwesterd en wel snappen dat de orthodoxe mentaliteit allang al niet meer van deze tijd is. En inderdaad... er waren momenten geweest dat ik zelf ook wel een beetje een hekel begon te krijgen aan die Layla M. Zeker wanneer ze haar vriendin uitsluit en zegt dat ze volgens het koran dood moet... Dan heb ik ook zoiets van... Doe dat lekker bij je eigen soortgenoten... Maar dat geld bij mij voor alle geloven.

Maar alles veranderd wanneer Layla verliefd raakt op zijn skypevriend Abdel... Een inmiddels al wat meer doorgewinterde moslim extremist. Tegen beter weten in gaat ze met hem in zee... maar al gouw komt Layla erachter wat extremisme pas echt is en kan je in deze kwestie alles als naïviteit beschouwen.

Ook het einde was.... ja, een ware slap in youre face.

Nee, sterke film. Best wel opmerkelijk ook dat het door Mijke de Jong (een Nederlandse regisseuse) is geregisseerd.

4,0*

Minder informatief dan ik vooraf verwachtte, omdat de film vergeet op zoek te gaan naar het waarom van de radicalisering. Ik mag toch aannemen dat de aanleiding niet zal zijn het feit dat Layla als grensrechter bij een voetbalwedstrijd wordt weggestuurd. Dat is waarschijnlijk wel de spreekwoordelijke druppel, maar als motief is dat te magertjes. Te meer omdat het opvallend is dat slechts één lid van een geïntegreerd gezin deze keuze maakt. Het tamelijk povere scenario weet trouwens sowieso nauwelijks te boeien.

Nora El Koussour doet het heel behoorlijk voor een debutante. Haar tegenspeler Ilias Addab komt daarentegen nogal sullig over en niet bepaald als een overtuigde jihad-strijder.

Jammer tenslotte dat het geluid ondermaats is en dat de Arabische teksten niet ondertiteld zijn. Wellicht is mij daardoor essentiële informatie ontgaan.

Films over terrorisme, terreur en radicalisering zijn de laatste jaren “in”. Een kwalitatieve en genuanceerde low budgetfilm over dit onderwerp behoort dan ook tot mijn interesses. De cover van Layla M riep niet meteen een hoerastemming bij me op, maar ik wou het toch een kans geven. Al bij al toch ontgoocheld in de film. Over het hoe en het waarom van de radicalisering wordt geen woord gerept waardoor de film voor mij erg oppervlakkig en onpersoonlijk bleef. Ik kreeg totaal geen affectie met het hoofdpersonage. Wat volgt is een lange zit van gezangen, webcambeelden en een modeshow in de klederdracht van de overtuiging. Overtuiging, het is net dát wat ik miste in de opinie van het hoofdpersonage en in de film in zijn geheel.

In Syrië zelf dacht ik dat het ging ontploffen (figuurlijk dan), maar ook hier was het vrij oppervlakkig en braafjes. Ze mocht niet alleen naar buiten gaan en that’s it. En ook het einde was niet bevredigend en onafgewerkt. Neem daarbij nog dat de Nederlandse ondertitelingen niet werkten van de DVD wat op zich geen probleem was. Engels is even goed, maar wanneer werd overgeschakeld naar Arabisch, viel ook deze ondersteuning uit. Jammer.

Slechte film, totaal geen connectie met de personen. Film springt van de hak op de tak...

Had graag meer gezien van de radicalisering, nu was het zelf invulbaar en dat vind ik bij deze film erg jammer. Beetje matjes allemaal.

Eigenlijk een niets zeggend filmpje, maar dan wel acceptabel gedaan. Aan het begin was ik bang dat het zo'n typisch politiek correcte film zou worden maar dat viel mee. Jammer dat je de beweegredenen van Layla niet kunt snappen. Dat komt ook niet goed uit de verf. Volkomen logisch dat ze wordt opgepakt.

Zonder een dwingend geloofsboek die nota bene de radicalisering en afkeer tegen ongelovigen en hun samenleving legitimeert en aanmoedigt (een Koran), zou ze (statistisch gezien) waarschijnlijk op het rechte pad zijn gebleven net zoals de meeste recalcitrante pubers.

En trouwens, ik heb met nagenoeg geen enkele voorkennis de Koran en het Nieuwe Testament, zelf in mijn uppie als "godgeschapen" mens, gelezen. Zonder enige begeleiding van theologen of geleerden. En weet je wat? Ja, ze zijn beide monotheïstisch, maar het een is een horrorverhaal en het ander een liefdesverhaal.

Lees ze vooral zelf ook beide, voordat je met een beschuldigend, of wijzend, vingertje naar anderen wappert.