A Late Quartet (2012)

Een mooie film, hoewel het aantal problemen waar de vier (of vijf) personages uiteindelijk mee opgezadeld worden wel wat veel is: Parkinson voor Walken, het mogelijke einde van het kwartet, het kapotgaan van het huwelijk van Keener en Hoffman, de relatie van Poots met Ivanir, de ruzie tussen Keener en Poots, en de rivaliteit tussen Ivanir en Hoffman, zes punten van wrijving waar je met één of twee al zou kunnen volstaan voor een complete film, waardoor de muziekscènes enigszins ondergesneeuwd dreigen te raken. Maar goed, de moeite waard was hij zeker, al was het alleen maar om te zien hoe Walken ook buiten z'n "comfort zone" van excentriekeling of extraverte weirdo nog altijd ook ontroerend ingetogen kan spelen en omdat de scènes waarin de leden van het kwartet samen spelen ook erg fraai zijn (net als de verhalen over muziek en componisten trouwens).

Zeldzame mooie film die m.i. pas op waarde geschat kan worden na het het bereiken van een bepaalde leeftijd. Zo gelaagd en subtiel, wellicht pas herkenbaar wanneer een eigen rugzak flink gevuld is met levenservaring.

Mooie en subtiele Dramafilm, met een uitstekend uitgevoerd verhaal. De cast is sterk, met namen als o.a. Walken en Hoffman. 3,5 Ster.

Een mooie dramafilm met klassieke muziek.

Hoewel dit niet direct mijn favoriete muzieksmaak is, beschikt de film over genoeg elementen. Het blijft immers niet alleen bij de Parkinson van Peter. In het verhaal ontstaan meerdere problemen die het voortbestaan van de muzikanten bedreigen. Dit zorgt voor veel turbulente omstandigheden en emoties. De acteerprestaties zijn goed. Met name Christopher Walken en Philip Seymour Hoffman stelen de show. Cathertine Keener werd genomineerd voor beste vrouwelijke bijrol, maar heeft deze prijs niet gewonnen. Ethan Hawke werd gecast voor een rol, maar was helaas verhinderd wegens andere verplichtingen.

Zeker de moeite waard.

3,0 *

Film straalt niet de passie uit van deze die van de vioolvirtuozen geacht wordt uit te stralen.
Verhaal verwatert eigenlijk in banaliteit.
Even leek de slotscène mooi, maar Christopher Walken werd uiteindelijk een papperige speach in de mond gelegd.

Normaliter zijn films met Philip Seymour Hoffman erg goed, maar deze vond ik tegenvallen. De focus op een strijkkwartet belooft een hoogstaande (mooie, intellectuele) film, maar het blijkt weinig meer dan een doorsneefilm over relatieperikelen (die me weinig konden boeien).

Een film die het wat mij betreft niet van het verhaal moet hebben. De problemen stapelen zich net iets te hoog op, naar mijn smaak. Toch een ruime voldoende, omdat ik het acteerwerk wel erg goed vond. Vooral enkele veelzeggende blikken.

Wat een glansrol voor Walken, zeg. Zag hem zelden zo overtuigend.

Hoe een mens lijden kan.

Hoe een strijkkwartet lijden uitdrukken kan.

Aangrijpend hoe Yaron Zilberman het existentiële uit Beethovens opus 131 verbindt met de crisissen die een 25-jaar durende samenwerking onder druk zetten.

Ziekte, afgunst, ambitie, liefde en lust: het zijn de krachten die de levens beheersen van vier mensen in het culturele epicentrum overzees: New York. Van besloten achterkamers over Central Park naar Carnegie Hall: als 'A Late Quartet' een zoveelste hoofdrolspeler nodig had - naast de op zich al schitterende cast - dan zou het de stad zijn, als stille getuige van de keerzijde van het succes.

Een laat kwartet - doch niet het laatste, zo heeft de geschiedenis ons geleerd. Ook na deze verwikkelingen volgt immers een nieuwe horizon, een perspectief, een toekomst. Goddank dat Zilberman dat allemaal niet expliciteert, maar het laatste woord uiteindelijk aan Beethoven laat.

Ludwig...hij die het allemaal gezegd heeft, in een woordeloze taal die iedereen spreekt.

3,5*

kijk hem maar , prachtig

Wanneer Peter Mitchell [Christopher Walken] de ziekte van Parkinson te hebben, kondigt hij aan te zullen stoppen als cellist van het befaamde strijkkwartet The Fugue dat al 25 jaar in dezelfde samenstelling overal ter wereld optreedt. De overige leden, echtgenoten Robert [Philip Seymour Hoffman] en Juliette Gelbart [Catherine Keener] en oprichter Daniel Lerner [Mark Ivanir], moeten daardoor knopen doorhakken over de toekomst van het kwartet. Ze blijken het niet met elkaar eens te kunnen worden en dat leidt tot heftige ruzies die over veel meer gaan dan het strijkkwartet alleen.

Uitstekend geacteerd drama geeft de vier hoofdrolspelers elk de kans om hun kunsten te vertonen en er valt geen valse noot te bekennen. Daarbij helpt het natuurlijk dat de muziek in werkelijkheid werd gespeeld door het Attaca String Quartet (dat een cameo heeft tijdens een door Peter gegeven muziekles) en dat het scenario een aantal interessante anekdotes bevat over o.a. Beethoven en Schubert. Geen buitengewoon drama, maar zeker een aanrader voor fans van de hoofdrolspelers en liefhebbers van muziek en de bijbehorende geschiedenis. En er zijn cameo's van de Zweedse mezzo-sopraan Anne Sofie von Otter en celliste Nina Lee.

Gezien op 10/05/19)

Beethoven en Walken hebben me over de streep getrokken om de film meer dan drie sterren te geven.

Het String Quartet 131 is meesterlijk en wat Peter overkomt, is menselijke realiteit. Walken speelt zij rol vol tederheid en kwetsbaarheid. Heel goed!

Wie beweert dat de hommeles die er ontstaat door het gedwongen vertrek van Peter (Walken), overdreven is en 'bij de haren getrokken', geef ik ongelijk. Een veranderende situatie brengt dingen bij mensen naar boven die zolang alles liep zoals het liep onder de radar bleven. En daarna … ontsporen.

Misschien is het wel iets van het 'kwade' te veel. Het geeft de film wel vaart.

Het is geen topper, vervelend of slecht gemaakt, heb ik hem toch ook nooit gevonden.

Een schoolmeester zou hem 7 op 10 geven.

Prachtige film realistische dynamiek. Dat kan ik weten, musicus van beroep en bekend met ensembles, kwartetten en orkesten. Ook met onderstromen daarbinnen, wensdromen, frustraties en toekomstbeelden.

Musici zijn ook in het echt zeer verschillende mensen: van die rationele driedelige pakken tot en met hippies, bohémiens en levensgenieters. Ensemble uit film is vrij traditioneel, er zit slechts één vrouw in, gelukkig gaat dat in het echt tegenwoordig anders en zo hoort het ook.

De onderlinge sfeer, geheimen en angsten van deze mensen goed weergegeven plus de onderlinge relaties en persoonlijke drijfveren. Het is zo'n film die ik meerdere keren gezien heb.

Uitstekend.

Zeer vakkundig geregisseerd en uitmuntend geacteerd drama. Redelijk klassiek, maar in al z'n simpliciteit gewoon erg sterk. De film is perfect in balans, ziet er goed uit en raakt op de gepaste momenten de juiste toon - gaande van een luide uitbarsting tot een wat meer ingetogen blik. Christopher Walken, Imogen Poots en Philip Seymour Hoffman zijn ronduit fantastisch.

4