A Late Quartet (2012)

Op voorhand keek ik niet bepaald uit naar deze film in de line up van het PAC festival, maar gelukkig zit ik er soms ook naast.

A Late Quartet is een fraaie film die gedragen wordt door de ervaren cast. Stuk voor stuk weten zij te overtuigen en zorgen zij er eigenhandig voor dat zelfs een leek op het gebied van orkestmuziek gefascineerd naar de film kan kijken.

Dit komt mede door de nadruk die Zilberman legt op de onderlinge relaties en de gevolgen/effecten die dit leven met zich mee brengt.

Soms gaat Zilberman een beetje over de schreef en vallen de luchtige elementen een beetje uit de toon met de rest van de film. De film kan het gelukkig hebben, want met de sfeervolle vioolmuziek en de prachtige winterse beelden van New York en een fantastische cast is het toch smullen geblazen.

3,5*

Vooral het soort film waar ik even aan toe was. Geen meesterwerk misschien, maar ik had gisteren ineens zin in een kalme film waarin mensen klassieke muziek spelen. Je kunt zo van die buien hebben.

De verwachtingen werden ingelost. Heel speciaal is dit niet, zeker omdat de dramatische verhaallijnen vrij afgezaagd zijn en vooral gered worden door de acteurs die betrouwbaar goed zijn (hoewel Imogen Poots vrij matig is). Maar het heeft iets rustgevends, die lange vioolpartijen (hadden er meer ingemogen, zeker wat langere concerten) en koele maar mooie beelden van een winterachtig New York. Ik teken voor minder. Daarbij is Walken, die eigenlijk het meest een bijrol is van de vier, hier een erg fijne rol die een bepaalde sereniteit geeft aan het geheel. Zijn speech over zijn ontmoeting met een bekende cellist mag er zeker zijn.

Ik kan hier wel drie sterren aan kwijt.

In een persvoorstelling zag ik deze film, samen met Ginger & Rosa. Mooi hoe de vier qua karakter de rol in de film vervullen die ze ook in het kwartet hebben. En als dat al niet overeenkomt, dan is het wel de significantie. Tof om te zien dat wat er in rockbands gebeurt ook voorkomt in de klassieke muziek en toch op een ongeforceerde manier verteld kan worden. Erg prijzenswaardig.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Coming of age voor volwassenen.

De trigger, de ziekte van Peter veroorzaakt een instabiliteit in de groep die al vijfentwintig jaar in hetzelfde patroon zit, stelt ze elk de vraag wat ze van hun leven vinden en hoe dat verder moet. Midlife crisis voor beginners, volwassen worden voor ver gevorderden. Heel sterk gespeeld door een sterrencast. Christopher Walken is daarbij misschien nog wel de sterkste in zijn rol, de vertrekkende leider, aartsvader van de groep. Maar ook Imogen Poots is heel sterk, heeft een paar erg mooie scenes waarin ze scherpe observaties over de onderlinge relaties in de groep brengen mag. Schitterend vakwerk, geen speld tussen te krijgen. Het plotje met Pilar wordt wel genoemd als iets dat weinig toevoegt, maar daar krijgen we wel een mooi stukje Fado door te zien. Ook daar kan ik niks tussen krijgen. Het vioolspel rammelt dan wel een beetje, zowel in beeld als geluid. Jammer. Maar best door de vingers te zien.

En nog een heel andere observatie, van de 8 films die ik in een retourtje San Francisco gekeken heb, is dit de enige die ik voldoende interessant vond dat ik 'm meteen nog maar eens ben gaan kijken. Dat bleek geen vergissing. Erg mooie film.

Aardige film rond een muziekstuk voor strijkkwartet van Beethoven, maar helaas wel te wijdverbreid. De centrale plot zou Walken moeten zijn met zijn Parkinson-problemen, maar in plaats daarvan worden nog allerlei soapachtige elementen erbij getrokken. Nu is het uiteenvallen van de groep wel een goed punt -zo een kwartet bestaat immers uit vier stenen en als één valt gaat de rest mee-, en zijn die andere plots zeker niet slecht uitgewerkt (integendeel) maar Walken is gewoon interessanter. Buiten dat doen die andere plots nogal geforceerd aan. Had je echt geconcentreerd op Walken en de gevolgen voor hem en de groep: het was een betere film geweest.

Verder wel goed spel, van iedereen, met vooral Walken in een fantastisch doorleefde rol waar de pijn van ouderdom goed zichtbaar is. Verder mooi gefilmd in een besneeuwd New York met alleen iets te vaak vioolmuziek op de achtergrond, Dat gaat dus echt irriteren.

Typisch een film die je niet moet zien op een zonnige zomermiddag maar een regenachtige avond in de herfst. Jammer alleen dat het niet wat strakker was, zoals het werk van de grootmeester zelf. 3,0*.

"When the gates are secured, emotions are welcomed. We can all sit down ready to be swept away. It's the ideal quartet."

Meer gekeken omdat ik Christopher Walken een baas vind, helaas ben ik tijdens het kijken tot de ontdekking gekomen dat hij er maar bar weinig inzit.

Qua verhaal draait het eigenlijk meer om de strubbelingen buiten het kwartet, dan dat het om de Parkinson-problemen van Peter gaat; een gemiste kans. Nu lijkt het alsof er maar wat zijplotjes bij zijn gehaald om het geheel interessanter te maken, terwijl A Late Quartet er gebaat bij was om de focus op Peter te leggen en wat voor effect zijn problemen hebben op de groep. Nu krijg je als kijker o.a. te maken met een eenmalige buitenechtelijke affaire en dochterlief die iets begint met de eerste violist. Dat is erg jammer te noemen.

Gelukkig is het acteerwerk van de verscheidene acteurs sterk, echt geweldig hoe met name Walken zijn gepijnigde personage vorm geeft. De anekdote die hij met zijn klas deelt over zijn ontmoetingen met cello legende Pau Casals, kwam wat dat betreft goed over.

Van de spaarzame strijkmuziek zelf had ik eerlijk gezegd iets meer verwacht, misschien heeft het voor een gedeelte te maken met de acteurs die niet zo bedreven zijn in het bespelen van zo een dergelijk instrument. De finale had dan ook ietwat beter gekund.

Al met al best oké om eens gezien te hebben, maar weet wel waar je aan begint als je denkt dat de film zich hoofdzakelijk richt op cellospeler Peter Mitchell.

3,0 Sterren.

Naar aanleiding van het overlijden van Philip Seymour Hoffman deze film gekeken.

Best leuk hoor, dat klassieke muziekwereldje en het uitgangspunt van een lid dat Parkinson krijgt, maar meer dan onderhoudend en degelijk wordt het eigenlijk niet. Alles is best kuis, ofzo. Veel spannender dan wat (amper in beeld gebrachte) vrij-scènes en een vuistslag wordt het niet.

Door de acteerprestaties en de toenemende stroom aan conflicten is het allemaal prima uit te kijken, maar iets meer potentieel zat er denk ik wel in. Zo had ik eigenlijk gehoopt, maar misschien is dat mijn zwartgallige geest, dat ze op het einde allemaal zelfmoord zouden plegen, of dat er in ieder geval iets heel dramatisch zou gebeuren. Heel even zag het daar naar uit, en zat ik al bijna klaar om een halfje erbij op te tellen, maar het eindigt helaas allemaal nogal tam.

Wat wel knap is is hoe ze het viool en cello spelen redelijk overtuigend hebben weten te brengen. Echte muzikanten zien ongetwijfeld meteen hoe nep het is, maar ik heb zelf eens een viool proberen vast te houden (inderdaad, alleen nog maar vasthouden), en dat was al een hele klus om (correct) onder de knie te krijgen.

Mooie rol van Walken, mooie rol van Hoffman, ook. We zullen hem missen.

3,5*

Prachtige film waarin een strijkerskwartet op losse schroeven komt te staan wanneer een van hen met Parkinson wordt gediagnosticeerd. Een subtiel drama waarbij de verschuivingen in de onderlinge verhoudingen tussen de personages voorop staan. Hier en daar oprecht ontroerend en het is vooral de uitmuntende cast die deze film een niveau hoger tilt.

Een mooie drama en goede muziek film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Christopher Walken en

Philip Seymour Hoffman (overleden)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Alles in dit werk is volmaakt, onvermijdelijk, onveranderbaar. Het onttrekt zich ook aan de schaamteloosheid van de lof, maar niet geheel aan die van de kritiek, die echter alleen kan worden overdreven en die is voorbestemd om in de hele context onder te gaan.

Een uitspraak van Stravinsky over Beethovens strijkkwartet opus 131, hetgeen een belangrijke rol speelt in deze film. Ik luister zelf voornamelijk klassiek, en voor mij geldt het strijkkwartetgenre eigenlijk als het allerhoogste. En daarbinnen vormen de late strijkkwartetten van Beethoven (waaronder opus 131) het absolute hoogtepunt qua diepzinnigheid en spiritualiteit, dus ik kan me zeker vinden in de woorden van Stravinsky.

Helaas zijn deze woorden wel veel minder van toepassing op de film, ondanks dat ik het onderwerp behoorlijk interessant vind. Een strijkkwartet is in sommige opzichten net een rockband, en kan soortgelijke interpersonele problemen hebben. Ik moet denken aan Sonic Youth dat na 30 jaar uiteenspatte omdat een van de gitaristen de bassiste, waarmee hij getrouwd was, bedroog. Een vergelijking tussen het kwartet in deze film en AC/DC is misschien ook op z'n plek, een band die door moet gaan zonder de oprichter en leider, die aan dementie lijdt.

Ik heb zelf als amateur-altviolist in een strijkkwartet gespeeld, en ik ben bevriend met professionele musici die in een strijkkwartet spelen, en bepaalde zaken komen dan ook bekend voor. Wie tweede viool moet spelen is altijd een heikel punt. In de vroegere werken voor strijkkwartet, bijvoorbeeld bij Haydn, is het vaak dat de eerste violist behoorlijk veel solo's moet spelen, terwijl de andere musici hem of haar begeleiden. Pas in de modernere werken, bijvoorbeeld bij Ravel, gaat het veel meer gelijk op. Beethoven hangt daar tussenin.

In ieder geval gaan strijkkwartetten verschillend om met de tweede vioolpartij. Vaak is er een vaste eerste violist, wat ongetwijfeld met veel frustraties gepaard gaat. Bij sommige kwartetten, zoals het Emerson String Quartet, wordt er gewisseld tussen beide violisten. In ons kwartet werd dat ook gedaan, en het is maar goed dat het kwartet wegens blessures uit elkaar viel, want de celliste en ik kregen toch duidelijk een voorkeur voor een van de violisten op de eerste plek.

Hier dus ook een gefrustreerde tweede violist, wat nog eens bovenop alle ziektes en relationele toestanden komt, waardoor de film in een soap verzandt. De ruzies gaan zelfs zo ver dat er een viool van een stoel af valt, waarna men eerst de schreeuwpartij afmaakt voordat de viool opgeraapt wordt. Hier kan ik me dus niets bij voorstellen. Je instrument is het allerheiligst voor een muzikant. Ik heb wel eens meegemaakt in een orkest dat iemand zijn instrument liet vallen, en meteen is iedereen stil, is niets belangrijk behalve of het instrument nog wel heel is. Het kwartet in deze film is wereldberoemd. Kwartetten van dat niveau spelen ook nog eens op peperdure instrumenten. Het is maar een momentje in de film, maar het illustreert toch wel aardig dat het drama te ver doorschiet.

Los van alle drama, wordt er ook wel erg neuzelend over muziek gesproken. Zo'n les waarbij de leerling wordt weggestuurd met een biografie van Beethoven bijvoorbeeld. Wat wel een mooi was, en ook meteen het hoogtepunt van de film, was de anekdote over Casals. Los van hoe vermakelijk die anekdote is, wordt daar ook even iets heel erg wezenlijks over muziek gezegd. Erg fijn om later te lezen die anekdote op echte gebeurtenissen is gebaseerd.

De acteurs doen aardig hun best om geloofwaardig over te komen bij het musiseren, en er wordt qua cameraperspectieven ook veel gedaan om het een en ander te verbergen, maar toch is duidelijk dat ze niet echt een strijkinstrument kunnen bespelen. Vooral te zien aan het vibrato, maar toch ook aan de houding die er krampachtig uitziet. Uitzondering is de invalcelliste, waarvan ik meteen vermoedde dat die echt professioneel is. En ja, ze blijkt zelfs in het kwartet te zitten dat de muziek voor de film heeft ingespeeld. Desalniettemin is het al heel wat dat de strijkrichting synchroon met het geluid verandert. Het is volgens mij behoorlijk moeilijk om geloofwaardig musiceren te acteren, dus ik val er ook niet te zwaar over dat het niet perfect is. Ik heb het in meerdere films slechter gezien, en voorzover ik me kan herinneren is het alleen in The Red Violin beter. Maar toch altijd leuk om naar te kijken of het echt "klopt". Hoe het echte kwartet (van die invalcelliste dus) speelt is overigens niet helemaal mijn smaak. Beethoven mag wat meer schuren. Overigens is mijn favoriete bestaande strijkkwartet het Quatuor Mosaiques, hetgeen helaas opus 131 nog nooit heeft opgenomen.

Een film die duidelijk veel gedachten bij me oproept, maar uiteindelijk toch teleurstelt. Visueel oninteressant, het drama wordt opgeblazen, en de muziek wordt ook maar weinig diepgaand behandeld. Toch aardig om gezien te hebben, aangezien men eerder dit soort films over rockbandjes maakt. 2*.

Subtiele acteursfilm over hoe de persoonlijke verhoudingen van de leden van een klassiek kwartet komen te veranderen als één van hen lichamelijke klachten begint te krijgen. Gedragen door een absolute topcast met opvallend ingetogen rollen voor Philip Seymour Hoffman en Christopher Walken. Het is een smaakvolle mijmering over ouder worden tegenover klassieke muziek als een soort constante aanwezigheid van dat wat aan individuele levens voorbijgaat. Misschien een tikkeltje pretentieus af en toe, maar dat past ook wel in de sfeer en setting van het muzikantenwereldje dat er geschetst wordt.

Deze film raakt mij diep. Het hele Leven zit in deze film. Verschillende karakters in verschillende fasen. Terugkijken vs toekomst, routine vs passie, oud vs jong, gewoon alles. Ik vind het een pareltje. Prachtig!

Een mooie film, hoewel het aantal problemen waar de vier (of vijf) personages uiteindelijk mee opgezadeld worden wel wat veel is: Parkinson voor Walken, het mogelijke einde van het kwartet, het kapotgaan van het huwelijk van Keener en Hoffman, de relatie van Poots met Ivanir, de ruzie tussen Keener en Poots, en de rivaliteit tussen Ivanir en Hoffman, zes punten van wrijving waar je met één of twee al zou kunnen volstaan voor een complete film, waardoor de muziekscènes enigszins ondergesneeuwd dreigen te raken. Maar goed, de moeite waard was hij zeker, al was het alleen maar om te zien hoe Walken ook buiten z'n "comfort zone" van excentriekeling of extraverte weirdo nog altijd ook ontroerend ingetogen kan spelen en omdat de scènes waarin de leden van het kwartet samen spelen ook erg fraai zijn (net als de verhalen over muziek en componisten trouwens).

Een mooie dramafilm met klassieke muziek.

Hoewel dit niet direct mijn favoriete muzieksmaak is, beschikt de film over genoeg elementen. Het blijft immers niet alleen bij de Parkinson van Peter. In het verhaal ontstaan meerdere problemen die het voortbestaan van de muzikanten bedreigen. Dit zorgt voor veel turbulente omstandigheden en emoties. De acteerprestaties zijn goed. Met name Christopher Walken en Philip Seymour Hoffman stelen de show. Cathertine Keener werd genomineerd voor beste vrouwelijke bijrol, maar heeft deze prijs niet gewonnen. Ethan Hawke werd gecast voor een rol, maar was helaas verhinderd wegens andere verplichtingen.

Zeker de moeite waard.

3,0 *

Film straalt niet de passie uit van deze die van de vioolvirtuozen geacht wordt uit te stralen.
Verhaal verwatert eigenlijk in banaliteit.
Even leek de slotscène mooi, maar Christopher Walken werd uiteindelijk een papperige speach in de mond gelegd.

Normaliter zijn films met Philip Seymour Hoffman erg goed, maar deze vond ik tegenvallen. De focus op een strijkkwartet belooft een hoogstaande (mooie, intellectuele) film, maar het blijkt weinig meer dan een doorsneefilm over relatieperikelen (die me weinig konden boeien).

Hoe een mens lijden kan.

Hoe een strijkkwartet lijden uitdrukken kan.

Aangrijpend hoe Yaron Zilberman het existentiële uit Beethovens opus 131 verbindt met de crisissen die een 25-jaar durende samenwerking onder druk zetten.

Ziekte, afgunst, ambitie, liefde en lust: het zijn de krachten die de levens beheersen van vier mensen in het culturele epicentrum overzees: New York. Van besloten achterkamers over Central Park naar Carnegie Hall: als 'A Late Quartet' een zoveelste hoofdrolspeler nodig had - naast de op zich al schitterende cast - dan zou het de stad zijn, als stille getuige van de keerzijde van het succes.

Een laat kwartet - doch niet het laatste, zo heeft de geschiedenis ons geleerd. Ook na deze verwikkelingen volgt immers een nieuwe horizon, een perspectief, een toekomst. Goddank dat Zilberman dat allemaal niet expliciteert, maar het laatste woord uiteindelijk aan Beethoven laat.

Ludwig...hij die het allemaal gezegd heeft, in een woordeloze taal die iedereen spreekt.

3,5*

Wanneer Peter Mitchell [Christopher Walken] de ziekte van Parkinson te hebben, kondigt hij aan te zullen stoppen als cellist van het befaamde strijkkwartet The Fugue dat al 25 jaar in dezelfde samenstelling overal ter wereld optreedt. De overige leden, echtgenoten Robert [Philip Seymour Hoffman] en Juliette Gelbart [Catherine Keener] en oprichter Daniel Lerner [Mark Ivanir], moeten daardoor knopen doorhakken over de toekomst van het kwartet. Ze blijken het niet met elkaar eens te kunnen worden en dat leidt tot heftige ruzies die over veel meer gaan dan het strijkkwartet alleen.

Uitstekend geacteerd drama geeft de vier hoofdrolspelers elk de kans om hun kunsten te vertonen en er valt geen valse noot te bekennen. Daarbij helpt het natuurlijk dat de muziek in werkelijkheid werd gespeeld door het Attaca String Quartet (dat een cameo heeft tijdens een door Peter gegeven muziekles) en dat het scenario een aantal interessante anekdotes bevat over o.a. Beethoven en Schubert. Geen buitengewoon drama, maar zeker een aanrader voor fans van de hoofdrolspelers en liefhebbers van muziek en de bijbehorende geschiedenis. En er zijn cameo's van de Zweedse mezzo-sopraan Anne Sofie von Otter en celliste Nina Lee.

Uitstekend.

Zeer vakkundig geregisseerd en uitmuntend geacteerd drama. Redelijk klassiek, maar in al z'n simpliciteit gewoon erg sterk. De film is perfect in balans, ziet er goed uit en raakt op de gepaste momenten de juiste toon - gaande van een luide uitbarsting tot een wat meer ingetogen blik. Christopher Walken, Imogen Poots en Philip Seymour Hoffman zijn ronduit fantastisch.

4