Meningen

Kerst is alweer een paar weken geleden, maar ik heb het hele jaar een kerstboom in mijn kantoor staan, dus voor mij is het altijd kerst. Desondanks had ik Love Actually nog nooit gezien, maar aangezien het wel zo z'n invloed heeft - neem bijvoorbeeld Alles is Liefde, een film die ik overigens al wel had gezien - was ik toch wel nieuwsgierig.

In ieder geval lag het niet aan het kerstsfeertje dat ik deze film uiteindelijk toch niet zo geweldig vond. Af en toe ook best een mooi shot, met name langs de Thames met uitzicht op de St Paul's, maar voornamelijk draait het in deze film om de personages en hun verhaallijnen die in meer of mindere mate met elkaar verweven zijn. In het begin weet het geheel ook best te charmeren, en een enkel personage (de oude rockzanger!) weet dat de film lang vol te houden, maar op een gegeven moment wordt het erg gezapig, en dan gaat de speelduur tegenwerken. Tegen het einde wordt de sfeer van sommige verhaaltjes een beetje grotesk en overdreven, wat me èn überhaupt tegenstaat, èn wat ik niet helemaal passend vind bij de opzet van het vertellen van meerdere niet al te diepgaande verhalen.

Om een paar verhaallijnen te bespreken: zoals gezegd, was de lijn rondom de rockzanger het meest aan me besteed. Het verhaal rondom Thompson en Rickman leed jammer genoeg een beetje aan een gebrek aan tijd voor meer diepgang, die de personages wel hadden verdiend. En ook al doet Rickman het aardig, ik vind hem meer op z'n plek als hij een cynischer personage speelt. De lijn rondom Knightley was ook wel aardig, waarbij met name de creativiteit van de ceremoniemeester wist te charmeren. Zoals "All you need is love" tijdens dat huwelijk uitgevoerd wordt bijvoorbeeld. Het verhaaltje rondom Grant begint aardig, maar wordt gaandeweg steeds ongeloofwaardiger, wat toch niet helemaal helpt voor een goede beleving. De verhaallijnen van Neeson en Firth draven misschien nog het meest door, en als de film toch redelijk realistisch begint, krijg je me moeilijk mee als het richting het ongeloofwaardige gaat. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een film als Amélie, die vanaf het begin al niet realistisch is.

Ook de soundtrack was wisselend. Zoals gezegd was het leuk om te zien hoe "All you need is love" werd uitgevoerd, al haalt deze uitvoering het totaal niet bij het origineel. Het bestaan van Dido was ik helemaal vergeten, en dan komen ineens herinneringen te boven van een studiegenoot die ineens fan van haar werd omdat zijn object van liefde dat ook was. Helaas voor hem hielp dit niet om haar hart te veroveren. Tja, wat wil je ook met Dido. Verder is "God only knows" van The Beach Boys een van de mooiste liefdesliedjes, gelukkig ook hier in de originele uitvoering. Voor de rest bevat de soundtrack veelal redelijke tot matige nummers.

Of deze nu beter of slechter is dan Alles is Liefde weet ik niet, die heb ik te lang geleden gezien, maar volgens mij ontloopt het elkaar niet veel. In ieder geval herinner ik me Magnolia en vooral Any Way The Wind Blows meer als zeer geslaagde films waarin meerdere verhaallijnen elkaar doorkruizen. Daar kan Love Actually helaas niet aan tippen. 1,5*.

Deze Peter Jackson had ik nog niet eerder gezien. Ik heb er al die jaren maar weinig aan gemist. Het begint een beetje als American Beauty, maar eindigt een beetje als Ghost. In de tussentijd draait het er dus om [i]spoiler]wie de hoofdpersone vermoord heeft en of hij gepakt wordt. Dit wordt afgewisseld door beelden van een soort limbo, maar deze andere wereld ziet er helaas erg kunstmatig uit waardoor het voor mij niet werkt. De hoofdpersone gaat op een gegeven moment ook erg irriteren. De dader komt uiteindelijk weg met zijn misdaden, maar komt toch door een ongeluk aan zijn einde, alsof karma dat vereist. Ook dit voelt erg geforceerd aan. Uiteindelijk wordt de film met een dramatische rotlied afgesloten, waardoor de kater groot is. 1*.

Deze film betreft zowel groepsverkrachting als een schoolshooting en haalt zich daarbij veel op de hals, maar bezwijkt wonder boven wonder niet onder al het gewicht van die onderwerpen. Had je me het plot van te voren geschetst, had ik het over the top gevonden, maar de film wist me toch te overtuigen en dat is knap. Kunis kende ik alleen van That '70s Show en ik had eerlijk gezegd niet echt hoge verwachtingen van haar, maar ook zij wist zeer te overtuigen. Uiteindelijk een sterk drama, dat behoorlijk diep gaat. 3,5*.

Fijne avonturenfilm in dezelfde lijn als de vorige film die ook door Koike geregisseerd is. Wat minder qua sfeer dan de serie, die weer vooraf gaat aan de vorige film en die zeker op het einde erg surrealistisch en vervreemdend is, maar ook een stuk minder coherent is. Het plot van deze en de vorige film is duidelijk een stuk sterker.

Net als de vorige film kan wel gezegd worden dat het hele concept niet echt aanvoelt als een film, maar meer als een dubbele aflevering. De versie die ik te pakken had, had ook een cut in het midden. Dus in zekere zin is dit een special van de serie. Net als de serie en de andere film is de stijl in ieder geval flink afwijkend van wat tegenwoordig gangbaar is in anime, wat voor mij een pluspunt is.

Al met al leuk om eens te zien, maar niet grensverleggend. 3,5*.

Ook opgezocht vanwege Koike, maar zoals al door Onderhond opgemerkt, meer dan een uitloper van de serie Lupin the Third: The Woman Called Fujiko Mine is dit niet. Die serie heb ik overigens gekeken als voorbereiding op deze film; ik had nog nooit eerder iets van Lupin gezien, ook die film van Miyazaki niet. Overigens best de moeite waard, en uiteindelijk ook wat beter dan deze film wegens meer diepgang en met name wegens meer surrealisme, wat mij altijd erg goed smaakt.

Nochtans is dit een aardige extra, die qua stijl in het verlengde ligt van de serie. Die stijl wijkt ook behoorlijk af van de geijkte stijltjes van de meeste populaire animeseries van tegenwoordig, dus dat voelt redelijk verfrissend aan (al kan het nu ook weer niet echt avant-garde genoemd worden).

Ik heb dus behalve de genoemde serie nog niets anders van Lupin gezien, maar heb ook begrepen dat de toon wat anders is. Wat minder luchtig (hoewel dit ook niet echt zwaarmoedig genoemd kan worden), en wat meer naaktheid. Overigens is er alweer een nieuwe Lupin serie in productie, waarvan ik heb begrepen dat die qua toon weer terug gaat naar de oudere Lupin series en films.

Voor deze film in ieder geval een kleine 4*.