Meningen

Leuk uitgangspunt, maar helaas niet geweldig uitgewerkt. Je kan zoveel meer doen als je elke dag een ander lichaam hebt, met name mensen voor de gek houden. Je kan mensen stalken zonder dat ze ook maar doorhebben dat ze gestalkt worden en noem maar op. En natuurlijk je seksualiteit verkennen als je in een lichaam van het andere geslacht terechtkomt.

Kortom, er had veel meer uitgehaald kunnen worden, zoals bijvoorbeeld in Groundhog Day, waar de hoofdpersoon eerst flink z'n mogelijkheden verkent, alvorens de romantiek van start gaat. Hier gaat het allemaal snel richting romantiek, en vervolgens kan je uittekenen hoe het verder gaat: Er ontstaan problemen, tijdelijke break-up, maar uiteindelijk komen ze natuurlijk weer samen. Het wordt ook vrij lang uitgesponnen, waardoor ik op een gegeven moment mijn aandacht kwijt was.

Visueel niet al te bijzonder. De muziek was wel aardig, misschien een tikkeltje te aanwezig soms, maar over het algemeen redelijk sfeervol. De hoofdrolspeelster mag er verder qua looks en acteerwerk wezen. Als geheel is de film helaas toch aan middelmatige kant. 2,5*.

In deze film wordt de infantiliteit tot een ongekend hoog niveau gebracht. Werkelijk alle normale dingen lijken wel in verband gebracht te kunnen worden met vieze woorden etc. Prachtig om de verwarring te zien die het duo met hun zeer beperkte wereldbeeld bij de andere "normale" mensen opwekt. Voor de animatie hoef je het niet te doen, die is erg simpel, er wordt nauwelijks met schaduwen gewerkt, behalve als het echt nodig is, al was de tripscène van Beavis nog wel redelijk de moeite waard. Wel is de muziek erg goed met o.a. Isaac Hayes (mooie parodie op Shaft), TRed Hot Chili Peppers, Ozzy Osbourne en AC/DC. De humor moet wel net je ding zijn, anders wordt het ondanks de korte lengte een lange zit. Vrienden met bier erbij helpt zeker ook, alleen kijken is toch iets saaier.

Ik kan er 3* aan kwijt. Wellicht dat een volgende kijkbeurt met vrienden erbij een half sterretje extra oplevert.

Zeker 20 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst zag, maar toch kon ik me bepaalde scenes en lijnen nog herinneren. Wat de acteurs betreft herinner ik me dat de oudste dochter ook in de serie The Nanny speelt, en de jongste heb ik onlangs in Kinderkarten Cop gezien, maar nu pas realiseer ik me dat er toch een aantal bekende acteurs in hebben gespeeld zoals Stanley Tucci en David Duchovny. Niet dat het erg opmerkelijke rollen zijn, overigens.

De film is vernoemd naar de hond, maar een minstens zo belangrijke rol is voor de vader, die worstelt met het idee van een hond in huis, waarbij alle clichés over hoe vervelend een hond kan zijn van stal gehaald worden, maar gaandeweg van het beest gaat houden. Ik kan me overigens goed in hem verplaatsen: ik ben ook geen fan van honden.

De film is duidelijk op kinderen gericht, want het plot is wel erg simplistisch. De hond helpt de familie op alle vlakken: met dating, tegen pesters en oplichters, en redt zelfs de jongste dochter omdat hij kennelijk op tientallen meters afstand aanvoelde dat er iets mis zou gaan. En kennelijk is het voor de antagonist makkelijker om op omslachtige wijze een hond te stelen dan er gewoon één aan te schaffen of te adopteren.

Het is allemaal wel erg vergezocht en qua humor zijn er genoeg kinderfilms die volwassenen beter aanspreken. Uiteindelijk redt het jeugdsentiment de film van de laagste waardering. 1*

Het elkaar idealiseren is in deze film duidelijk voorbij. De eerste helft toont een koppel dat een beetje belegen lijkt te zijn. Nog steeds met hoogdravende dialogen tijdens een wandeling (mooi long shot overigens), maar op de hotelkamer gaat het mis en spatten de vonken ervan af. Een ruzie die steeds harder en harder wordt, waarbij ieders wrok over de toestand van zijn of haar huidige leven op het bord van de ander gelegd wordt en waar er totaal niet stilgestaan wordt bij wat er bij de ander leeft. Totaal niet constructief en zonder dat ik het zelf heb meegemaakt voelt dat toch herkenbaar aan.Aan het einde lijken ze compleet met de hoofden tegen elkaar te staan, maar bindt zij plotseling in. En dat laatste komt voor mij onverwacht en voelt niet helemaal geloofwaardig aan.

Visueel wat mooier dan de vorige delen, maar dat komt wellicht ook omdat de film wat nieuwer is. Het gehele project is natuurlijk vrij uniek, karakters die over een tijdspanne van 18 jaar gevolgd worden. Het enige dat in de buurt komt is Boyhood, niet toevallig van dezelfde regisseur, en Love in a Puff/in the Buff/off the Cuff van Pang, al is overspant de laatste trilogie slechts 7 jaar. Het einde voelt dus niet helemaal geloofwaardig aan, waardoor als film dit laatste deel iets minder aanvoelt dan het vorige deel, maar niet genoeg dat het tot een lager cijfer leidt. Maar wellicht speelt de uniekheid van het project toch ook een beetje mee in mijn beoordeling. 3*. Wel benieuwd of er in 2022 een vierde deel komt.

Romantische films slaan zo vaak de plank mis. Vaak is de romance ongeloofwaardig, of de acteurs hebben geen chemie, of het uitgangspunt is belachelijk (wat vooral vaak het geval is bij de romcoms).

Deze film schiet echter in de roos. De hoofdrolspelers zien er allebei ontzettend aantrekkelijk uit, hebben duidelijk chemie en hun karakters voelen heel erg geloofwaardig aan. Ik denk dat iedereen het wel eens heeft gehad, dat je met iemand ergens in gesprek raakt en vanaf het begin is er een klik. En zo voelt hier ook aan.

Ik hou over het algemeen meer van Aziatische romantiek omdat het daar vaak meer om de gezichtsuitdrukkingen gaat, waardoor je de onzinnige dialogen die in westerse films vaak voorkomen bespaart blijven. Ook deze film heeft de nodige momenten waarin het draait om de gelaatsuitdrukkingen. Zoals wanneer de hoofdpersoon vertelt over het kerkelijke huwelijksritueel waarbij de bruid en bruidegom elkaar louter aankijken en alleen iets zeggen als ze een goddelijke kracht voelen die hun noopt iets te zeggen. Waarna ze elkaar aankijken, maar de hoofdpersone al snel weer wegkijkt. Dit zijn mooie momenten. De film heeft echter ook heel veel dialogen, maar die voelen ook erg authentiek. Typisch voor jonge studerende mensen die hun weg proberen te vinden in het leven en dat met elkaar delen. Niet alle gedachten waren nieuw voor mij, maar over het algemeen vond ik de dialogen behoorlijk boeiend.

Waarom zou een meisje zomaar de trein uit stappen om met een jongen een nacht in Wenen door te brengen? Omdat hij tegen haar zegt dat ze zich wellicht altijd zal afvragen wat er was gebeurd als ze dat niet had gedaan, terwijl ze net haar grootmoeder heeft bezocht die haar had opgebiecht haar leven lang van een andere man dan haar grootvader gedroomd te hebben. Het is allemaal logisch en het fijne is dat de regisseur dit er niet eens zo heel dik bovenop legt.

Visueel niet meer up to date, maar de algehele sfeer is dat wel. En het Weense decor is ook erg prettig. Ik kan me voorstellen dat de film alleen maar leuker wordt als je Wenen eens bezocht hebt, wat ik helaas nog niet heb gedaan.

In ieder geval een erg aangename romantische film die voor veel warme gevoelens zorgt. Ik ben benieuwd naar de andere twee films uit de trilogie. 3,5*.

Tikkeltje minder dan de voorganger, maar nog steeds mooi. Eén reden waarom ik het een wat minder vind is inherent aan het concept: de romance is niet uitgepakt zoals het stel het had gehoopt, zij het door omstandigheden en dat voelt minder fris en fruitig aan dan een jong stel dat elkaar voor het eerst leert kennen en nog alle hoop en verwachtingen heeft. De tweede reden is dat de personages in de film deze keer net iets te filosofisch hun relatie beschouwen, waardoor het voor mij niet meer helemaal natuurlijk aanvoelt. De eerste film bleef wat dat betreft voor mijn gevoel beter binnen de grenzen.

Maar even goed nog steeds een leuk en interessant stel om te zien en het concept spreekt ook aan. Ik denk dat velen wel eens denken hoe hun leven eruit had gezien als ze voor een ander hadden gekozen of als de omstandigheden anders waren. De tijd heeft wat meer vat gehad op Hawke dan op Delpy, grappig dat de personages daar in de film ook een beetje op lijken te hinten. Benieuwd naar het laatste deel! Voor deze een halfje minder dan de voorganger. 3*.

Being John Malkovich heb ik jaren geleden al eens gezien, en stond al tijden op de herzieningslijst, want in mijn herinnering was het een erg leuke en originele film.

De herziening vandaag heeft daar weinig verandering in gebracht. De film heeft natuurlijk een bijzonder origineel uitgangspunt, en dat wordt vervolgens erg goed uitgewerkt. De eerste helft van de film vond ik erg hilarisch. De hoofdpersoon is een ultieme loser, en totaal geen partij voor het personage Maxine, die er en behoorlijk verleidelijk eruit ziet (ik had dan ook niet gedacht dat de actrice destijds al 40 was, zoals ik las na afloop las), en ook nog eens heerlijk sarcastisch en nietsontziend is. Door dat laatste is ze totaal niet mijn type, en toch voel ik ook de aantrekkingskracht. Oftewel, een erg goede acteerprestatie.

Cameron Diaz heb ik niet eens herkend. Achteraf stom, maar het zegt wel genoeg over dat ze erg geslaagd is als grijze muis.

Een paar erg grappige scenes, met name de poppenkastscene op straat met de monnik- en de jonkvrouwpoppen, en de scene waarin Malkovich zichzelf induikt. Je moet toch wel een goed gevoel voor zelfspot hebben voor die rol. Maar ook de scene waarin Charlie Sheen voorkomt. De vorige keer dat ik deze film zag, kende ik de man waarschijnlijk niet eens, maar met hoe hij de laatste jaren in het nieuws is gekomen, maakt het voor mij des te grappiger als hij ons zijn opwinding over hete lesbische heksen deelt.

De tweede helft is redelijk consistent met het eerste gedeelte, maar voelt als een verplichte uitwerking van hoe het verder gaat. De humor gaat er een beetje uit, het is nog steeds verre van zijn, maar het boeit toch allemaal wat minder. Een beetje het omgekeerde van een Miike film, waarbij er juist opgebouwd moet worden naar een geweldige climax. De Miike volgorde bevalt me toch meer, omdat je na afloop meer met een wow-gevoel blijft zitten.

Eindconclusie: 4*.

Mooi vormgegeven sprookje. Wat duisterder dan de Disney animatie; de Disney live action moet ik overigens nog zien. Deze film staat dichter bij het originele sprookje, wat de andere toon verklaart, maar ook waarom de personages qua handelingen en vooral qua plotselinge gevoelens (althans, de wijze waarop Belle verliefd wordt) niet geheel overtuigen.

Ook de special effects overtuigen niet geheel, al blijft dit beperkt tot de geanimeerde dieren. Voor de rest is de film een lust voor het oog, de tuinen en het kasteel zijn prachtig vormgegeven, wat ook voor Seydoux en haar jurken geldt.

De muziek valt dan wel weer tegen, want vaak veel te nadrukkelijk aanwezig. Het maakt dat ik een beetje twijfel tussen 3,5* en 4*. Toch uiteindelijk het laatste, al is het maar omdat het tempo er goed in zat, de film prettig wegkijkt, en met name om de sprookjesachtige sfeer.

Redelijk. Een film met eenzelfde thema als 3096 Days, Girl in the Basement en Room. Het is allemaal voorspelbaar natuurlijk zal ze ontsnappen, maar degelijk. Beelden zijn aardig, acteerwerk is in orde, qua plot gebeuren er geen gekke dingen. Goed om de avond mee door te komen dus, maar niet meer dan dat. 2,5*.

Ook maar eens aan begonnen. Al een paar jaar geleden stond dit op mijn radar. Mijn anime-vriendjes waren blij met de aankondiging hiervan omdat ze grote Berserk fans zijn, terwijl ik juist sceptisch was, want betekent dit dat Studio 4°C naar het grote geld gaat lonken en zijn eigenzinnigheid gaat verliezen?

Ik neig na afloop helaas naar het laatste. Bij tijd en wijle ziet het er indrukwekkend uit, maar het is afgezien daarvan een behoorlijk standaard film, met een plot dat behoorlijk melodramatisch is begeleid door passende muziek, die dus niet bepaald naar mijn smaak is. Ook ik wil het meisjes versieren door op blaadjes te blazen noemen, als absoluut dieptepunt welteverstaan. Op mijn favoriete anime-site is de tag "awesome characters" erg groot, maar de personages komen juist erg vlak op me over. Misschien dat dat wat meer tot ontwikkeling komt in de volgende delen.

Hoe indrukwekkend de beelden soms ook mogen zijn, ik ben dus van mening dat je soms wèl heel erg goed kan zien dat het uit een computer komt, en ook dat is niet helemaal mijn smaak. Het voelt gewoon soms niet natuurlijk aan, met name in hoe mensen bewegen. En aan de achtergronden had men ook wat meer aandacht mogen besteden gezien het grafische geweld, ik zie namelijk geregeld mensen op de achtergrond staan die bevroren lijken te zijn.

Positief zijn de grote hoeveelheden bloed en de vrij korte speelduur. Ik kan ook weer niet zeggen dat ik me verveeld heb, de andere twee delen zullen ook niet lang op zich laten wachten. Maar echt blij word ik er niet van. 2*.

Meteen maar het tweede deel erachteraan gekeken, wat toch wat beter beviel. Voor mijn gevoel is ten op zichte van de eerste film het gewicht in de verhouding gevecht/melodrama wat meer opgeschoven richting gevecht, wat in mijn ogen alleen maar positief is.

Dat wordt alleen nog maar versterkt omdat de gevechtsscènes bij mij het minst het gevoel wekken dat ze uit de computer komen. Dit terwijl achter de gevechtsscèness waarschijnlijk de meeste rekenkracht zit, maar misschien komt het juist daardoor. De dansscène ziet er dan meteen weer een stuk minder natuurlijk uit, maar dat neemt niet weg dat ik ook daar behoorlijk gefascineerd naar heb gekeken. Inderdaad, zoiets heb ik nog niet eerder zo geanimeerd gezien, vooral hoe je vanuit een standpunt van boven kon zien hoe de rokken uitwaaierden bij bepaalde bewegingen van de personages.

Bij het eerste deel vond ik de personages wel erg oppervlakkig, wat dat betreft een lichte progressie. Hoogtepunt wat melodrama betreft is de "liefdesscène", hetgeen nog net geen hentai was. Ja dat kom je niet in Braveheart tegen. Ik vind het, net als de bloeddouches ergens wel verfrissend. Ik ben in ieder geval wat minder negatief dan over het eerste deel. 3*.

Epische bullshit.

Nog steeds is de animatie van een hoog niveau en wellicht is het zo dat het bij dit deel het het minst in het oog springt dat die animatie met de computer gegenereerd is, maar wat een verschrikkelijk bullshit-verhaaltje op de achtergrond dat alles verpest. Nog een paar gave scènes met beelden die elkaar in sneltreinvaart opeenvolgen, maar zelfs aan die scènes kleeft de vieze bijsmaak van het plot. De gemiddelde shonen-anime-fan zal het daarentegen fantastisch vinden.

Voor mij hoeft Studio 4°C dit soort dingen niet meer te maken, maar ik heb begrepen dat er al plannen zijn om de andere story arcs ook te gaan verfilmen. Ware de animatie niet zo sterk dan had deze film in ieder geval het minimum gekregen. 2*.

Bijzondere film, maar ook lastig. Weinig plot en het gaat soms tergend langzaam. Wat veel goed maakt zijn de beelden en de muziek. Veel mooie kleuren, futuristische designs en veel overlays, terwijl de muziek erg sfeervol ambient-achtig is. Het vult elkaar erg goed aan en zorgt voor een onheilsspellende sfeer.

Ondanks het langzame tempo weten de personages wel te boeien. Wat voor onderzoek vindt er in de kliniek plaats. Wie is de jonge vrouw en hoe komt ze daar terecht? Wat zijn de onderlinge verhoudingen? En welke krachten hebben de karakters. Er wordt mondjesmaat antwoord op gegeven en aan het einde blijven we nog wel met vragen zitten, maar dat maakt mij niet veel uit. Het proces van een film vind ik vaak interessanter dan de conclusie.

Niet dat die conclusie er helemaal niet toe doet en zoals anderen al opmerken, het einde valt inderdaad tegen. Vanwege de stijlbreuk, maar vooral vanwege de complete anticlimax in het plot. Maar zoals gezegd is het overgrote gedeelte van de film wel interessant, zelfs behoorlijk uniek, al vereist het lage tempo dat je er uitgeslapen aan moet beginnen (wat ik eerlijk gezegd niet helemaal was). 4*.

Gezien in het vliegtuig, waardoor de soundtrack niet helemaal goed bij me overkwam. In dit geval wellicht een voordeel, want ik ben over het algemeen niet erg dol op John Williams.

Voor de rest een aardige verfilming. Het boek en de animatiefilm kende ik al, dus genoeg om mee te vergelijken. De belangrijkste verandering had wat mij betreft ook wel achterwege gelaten mogen worden: het toevoegen wat wat drama in de vorm van een ander kind dat door de BFG is meegenomen en blijkbaar door de andere reuzen is opgepeuzeld. Maar veel storen doet dat niet, wat wel gezegd mag worden over het meisje dat Sophie speelt. Komt behoorlijk onuitstaanbaar over, maar dat heb je wellicht snel met een Engels accent.

Ook de reuzen zijn wat anders. In de illustraties in het boek en in de tekenfilm zien ze er echt als monsters uit. Hier zien ze er meer uit als kroeggasten. Minder angstaanjagend dus, maar wel grappiger, met name in de scène waarin ze de BFG gebruiken als speeltuig. De met special effects gecreëerde reuzen vermengen nog steeds niet naadloos met de "realiteit", maar erg storen doet het niet, en voor de rest ziet de film er wel aardig uit. Met name de droomwereld is wel mooi vormgegeven.

Kortom, best een aardige film, die zeker kinderen wel zal aanspreken. 3*.

Heel erg voorspelbaar. Ik kon het al van te voren uittekenen: Zwarte dokter arriveert in een afgelegen dorp waar hij met argwaan en geringschatting ontvangen wordt, heeft de nodige problemen, maar wordt uiteindelijk omarmd, hetwelk aldus geschiedde.

Gezien de titel mikt de film erop eenzelfde toon als Bienvenue chez les Ch'tis te pakken, maar het is allemaal niet zo grappig en ook als drama schiet het zwaar tekort. Er zijn wat conflicten tussen de hoofdpersoon en zijn vrouw, Het is allemaal te makkelijk, het wordt nergens echt dreigend. Het racisme hoeft natuurlijk niet diehard-hardcore zoals in bijvoorbeeld American History X te zijn, maar ik had bijvoorbeeld wel een wat sterkere reactie van de dorpsgenoten verwacht na de WO1-herdenkingsscène. We zien verder niets gebeuren, het leven gaat gewoon verder. Die scène was verder erg ongemakkelijk, zo lomp de familie van de hoofdpersoon neergezet werd. Het voelt gewoon clichématig aan.

Filmisch verder niet meer dan degelijk. Je komt de tijd door met deze film, maar daar houdt het mee op. 1*.

Een film die een beetje is als het personage Annabelle: geen perfecte schoonheid, maar wel erg charmant. Met het eerste doel ik met name op de stilering, de verre van bijzonder is. De charme zit hem vooral in de prettige luchtige sfeer en de humor.

Mijn topografische kennis van Frankrijk is vrij slecht, dus ik had eerst niet helemaal door welke regio Nord-Pas-de-Calais precies is (ik gokte eerst in Bretagne ofzo), maar de beelden lieten weinig aan de verbeelding over: het ziet er wel erg Vlaams uit, wat alleen maar wordt bevestigd door het frietkot. Ik wist dat het meest noordelijke gedeelte van Frankrijk oorspronkelijk Vlaams was, maar ik had niet gedacht dat die Vlaamse sfeer nog zo erg aanwezig is. Erg amusant.

Over het algemeen hartverwarmend hoe vooroordelen worden overwonnen, en hoe gastvrij de mensen worden neergezet in de film. Humor over het algemeen ook in orde, maar soms werd ging het iets over the top, met name bij de dronkenmansrit op de fiets. Leukste gedeelte was als ze de vrouw van het hoofdpersonage bij de neus proberen te nemen door zich zo lomp mogelijk te gedragen.

Zeker vermakelijk. 3*.

Na het zien van 13 Going On 30 ook deze maar weer eens gezien. Toch films die eenzelfde uitgangspunt hebben: een kind dat ineens in een volwassen lichaam zit. Wel zijn er verschillen, met name hoe de hoofdpersoon met relaties omgaat. In tegenstelling tot 13 Going On 30 gaat de hoofdpersoon hier wel een relatie aan met een volwassene. Het voelt een beetje ongemakkelijk aan moet ik bekennen.

Een groter probleem dat ik met deze film heb is dat de film duidelijk flink verouderd is. Het ziet er allemaal maar flets uit en het komt maar weinig vlot over. Verder ligt de hele jaren 80 stilering (met name de kapsels) me helemaal niet. Hanks heeft verder bij mij een sterk imago als brave goedzak, waardoor hij voor mijn gevoel ook weinig extra's kan brengen. 1*.

Meerdere mensen hierboven met de kritiek dat deze film de persoonlijke touch en de eigenzinnigheid van Burton lijkt te missen. Die kritiek snap ik erg goed, al heb ik nu ook weer niet zoveel met Burton dat het me erg stoort. Als de film maar sterk is.

Wat dat betreft valt het niet helemaal mee. Biografische films zijn altijd een beetje tricky omdat er een verhaal verteld moet worden, waardoor er vaak meer aandacht is voor de inhoud dan voor de vormgeving. Visueel was deze film ook niet heel erg bijzonder. Het verhaal kon wel redelijk boeien, maar om te zeggen dat het erg meeslepend was, nee.

Grootste ergenis was Waltz. De rol is al behoorlijk irritant, dit type mensen kan ik moeilijk uitstaan, maar de wijze waarop de rol wordt neergezet is ook toch wel erg overdreven.

Uiteindelijk film die als weinig uniek op me overkomt, noch veel te bieden heeft. 2*.

Weer eens herzien.

De eerste keer dat ik deze film zag was ik erg jong, en ik had helemaal niet door dat het een komische film was vanwege het hele gedoe rondom de ontvoering. Bij de eerste herziening viel het kwartje en kon ik me niet echt voorstellen dat ik het komische er niet in zag.

Nadien nog een aantal keer herzien, bleef altijd leuk, maar de laatste keer was toch al weer een paar jaar geleden. Van te voren een beetje tegen tegen de speelduur van bijna twee uur opgezien, de films die ik de laatste tijd zie zijn over het algemeen korter en ik merk dat 90 minuten of minder voor mij ideaal zijn. Toch niet veel last van gehad deze keer.

Ook nu me erg vermaakt. Degelijke geschoten en passende muziek, maar vooral leuke typetjes. Het moet gezegd worden dat The Dude daarbij enigszins tegenviel. Als je een typetje met zo'n naam opvoert, nota bene als hoofdpersoon, dan mag het ook best het coolste karakter van de film zijn. Dat was hij niet, Walter en Jesus staken voor mij duidelijk boven The Dude uit. Heeft vooral te maken met het gepreek van The Dude tegen Walter, die wel echt overal schijt aan heeft. Een beetje een gemiste kans.

Op dat punt na goed geslaagd. 4*.

Interessante film over de hypotheekcrisis. De stijl is redelijk hip, met af en toe korte intermezzo's met o.a. Margot Robbie en Selena Gomez, waarin het gebeuren uitgelegd wordt aan de hand van sterke metaforen. Ik denk dat een boek nog altijd beter is dan de kennisoverdracht, maar de film doet erg z'n best om de crisis begrijpelijk te maken, en om te laten zien hoe verdorven die wereld is.

Natuurlijk wilt iedereen veel geld verdienen, en vaak laten films zien hoe mensen op onoorbare doch innovatieve wijze dat doen, zie bijvoorbeeld zo'n film als The Wolf of Wallstreet. Het is dan fijn om mensen te volgen die dat doel bereiken zonder de boel te belazeren. Je kan je afvragen of het ethisch is om te verdienen aan het ongeluk van anderen, maar uiteindelijk lijkt het me dat ieders winst vaak het verlies van iemand anders betekent. Bovendien begrijp ik dat de hoofdpersonen niet hebben voorzien dat de weeffout in het systeem dusdanig groot is dat het de hele wereldeconomie beïnvloed heeft.

Uiteindelijk duurde de film wel een tikje aan de lange kant, met name in het midden werd het een beetje langdradig, wachtend op het punt dat de crisis echt uitbreekt. Daardoor toch een halfje minder dan Margin Call, een ander interessante film over dit onderwerp maar dan uit het oogpunt van de bankiers. 3*.

Aan deze film zal ik altijd positieve herinneringen houden om een nogal vreemde reden. Ik heb ooit het CAE examen gedaan voor Engelse taalvaardigheid, waarbij de schrijfopdracht inhield dat ik een recensie over een film naar keuze moest schrijven. Ik had tijdens dat examen moeite met het beslissen over welke film ik zou schrijven, en op een gegeven moment besloot ik toch over Visitor Q te schrijven. Ik weet niet meer precies wat ik heb geschreven, maar de korte samenvatting was: Enorm ziek, maar op zo'n droge manier gebracht dat het bijzonder grappig wordt. Na afloop ging ik weg met de gedachte: waarom heb ik in godsnaam over deze film geschreven?

Een maand later kreeg ik de uitslag, en tot mijn verrassing bleek ik uitgerekend voor schrijfvaardigheid het hoogst gescoord te hebben, en wel dusdanig hoog dat ik voor het gehele examen slaagde met een A! Nu is mijn Engels verre van geweldig, maar blijkbaar had ik bij de Britse corrector een gevoelige snaar geraakt met mijn recensie. Toch een goede keuze dus!

Gisteren weer eens gezien en dit blijft een film waarin de combinatie humor en ziekheid tot een ongekend hoogtepunt wordt gestuwd. Een korte vergelijking met een andere film: Waar een Borat mij de eerste keer en ook nog wel de tweede keer buikpijn van het lachen opleverde, was dit zeker niet meer het geval bij de derde keer. Gezien mijn twee vorige berichten hier moet het minstens de derde keer zijn dat ik Visitor Q heb gezien, en enigszins tot mijn verbazing bleek ik ook nu nog helemaal slap te liggen van het lachen. De herkijkwaarde is dus groot, en dat vind ik een grote kwaliteit voor een film die mikt op humor.

De 4,5* blijven dus ruimschoots staan voor dit zieke, maar o zo geestige product.

Nee.

Jaren geleden al eens gezien, de Hitchhiker's Guide to the Galaxy-achtige taferelen met sleutels kon ik me nog herinneren. Op die manier omgaan met tijdreizen vind ik altijd erg hilarisch, en een teken dat een film zichzelf niet bepaald serieus neemt, wat vaak erg leuk kan zijn.

Toch valt de herziening tegen. Inderdaad neemt de film zichzelf totaal niet serieus, wat ook blijkt uit hoe de historische tijdvakken worden neergezet: zo cliché-achtig als mogelijk. An sich kan dat heel leuk zijn, maar uiteindelijk werkt de humor niet. Napoleon die helemaal doordraait in een waterpark, Jeanne d'Arc die losgaat met fitnessen, mwah. Ik vind er maar weinig aan. En de film is iets teveel gevuld met dit soort dingen.

Wel leuk om Keanu Reeves in zo'n rol te zien. Ik vind hem over het algemeen maar een matig acteur, die heel erg houterig speelt, maar hier is hij veel losser, het plezier spat er duidelijk van af. Een verademing ten opzichte van die andere rollen.

Een paar leuke ideeën, maar meer dan dat is het helaas niet. De opvolger, die ik ook ooit in een ver verleden heb gezien, laat ik denk ik maar links liggen. 1*.

In het kader van alle films van Kim Ki-duk op chronologische volgorde (her)zien, heb ik deze weer eens gekeken. Deze film zal altijd erg speciaal voor mij zijn, om de reden dat ik door deze film verslingerd ben geraakt aan het medium. Daarvoor uit een gevoel van verveling met Hollywood al eens Spring, Summer ... opgezocht, die ik al interessant vond, maar met Bin-jip was het pas echt raak.

Ik heb Bin-jip destijds voor het eerst gezien op Nederland 2. Ik weet dat de omschrijving me nieuwsgierig maakte. Een man die huizen binnendringt om vervolgens spullen te repareren. Het vervolg was dusdanig intrigerend dat de impact na afloop gigantisch was. Toen ik vervolgens erachter kwam dat de regisseur dezelfde was als die van Spring, Summer ... ben ik meteen op zoek gegaan naar meer films van de goede man. Dit met het gevolg dat ik helemaal verslingerd ben geraakt aan de Aziatische film.

Ook vandaag was ik weer enorm onder de indruk. De hoofdpersonages blijven fascinerend, maar bovenal blijf ik het plot ontzettend sterk vinden. Enorm fantasierijk, maar tegelijkertijd ook zo poëtisch. Ik heb Seul contre Tous van Gaspar Noé wel eens vergeleken met De wereld als markt en strijd, geschreven door Houellebecq, maar deze film zou ik willen vergelijken met het werk van Belcampo, een schrijver waar ik een groot bewonderaar van ben. Wat ik me niet meer zo kon herinneren was dat de filmer visueel zo verzorgd uitziet, met name in hoe de camera wordt neergezet.In de loop der tijd visueel mooiere films gezien, maar toch een aangename verrassing. Het enige minpuntje wat ik kan opnoemen is het Arabische liedje. Daar heb ik wat minder mee, maar goed, geen film is helemaal perfect.

Toen ik op een gegeven moment meer Aziatische films had gezien, heb ik deze afgewaardeerd, omdat het visuele aspect steeds belangrijker voor me werd. Een film als Dolls, die net zo poëtisch is wat plot betreft, ziet er gewoon mooier uit. Toch wil ik op die afwaardering terugkomen, omdat ik merk dat de impact van een film ook behoorlijk kan zijn zonder dat er audiovisueel het onderste uit de kan gehaald wordt. En zoals gezegd, visueel viel de film me juist mee bij deze herziening. 5* dus. en ik sluit ook niet uit dat Bin-jip ooit weer in mijn top 10 terugkeert.

Post-apocalyptische film die aardig wegkijkt, maar niet echt grensverleggend aanvoelt. Het verhaal is wel aardig bedacht, en de film weet de spanningboog van wat er nu werkelijk aan de hand is aardig in stand te houden, al is het einde ook weer niet erg verrassend. Niemand in de film komt overigens met de oplossing die ik zelf zou overwegen: het uitprikken van mijn eigen ogen.

Qua beelden degelijk, de soundtrack bevat erg onheilspellende geluiden die erg lijken op die uit de soundtrack van de serie The Handmaid's Tale. Zodra ik dat geïdentificeerd had, werkte de soundtrack ook meteen een stuk minder.

Redelijk vermaak, maar uiteindelijk voelt het iets teveel als volgens het boekje gemaakt aan. 2,5*.

Zeker een interessante film. Een kijk in de (belevings)wereld van een acteur in een aparte vorm gegoten, maar juist daarom behoorlijk boeiend. De vondst om de hoofdrol te laten spelen door een voormalig Batman acteur is natuurlijk al een sterke, ook omdat zeker niet ten koste gaat van het acteerwerk, integendeel. Een sterke hoofdrol, maar ook de overige rollen worden prima ingevuld. Altijd fijn om Norton weer te zien, die hier zeker ook schittert. Wellicht helpen de sterke dialogen ook, maar niettemin erg fijn.

Nog interessanter is de wijze waarop de hoofdrolspeler een tweede persoonlijkheid lijkt te hebben in de vorm van zijn superheldkarakter, want het toont het duale karakter van de hoofdpersoon, die tot zijn ongenoegen door iedereen geïdentificeerd wordt met zijn superheldkarakter, maar maakt zich daar eigenlijk zelf ook schuldig aan. En verder is het interessant om te zien hoe de wereld van Hollywood kan schuren met de theaterwereld.

Cinematografisch had ik het niet aan zien komen dat men de alles in één take zou doen (of althans het zo monteren en bewerken dat het lijkt alsof alles in één take genomen is). Dit soort dingen kan ik erg waarderen. De vergelijking met Irréversible dringt zich wel op, een andere film waarin hetzelfde gedaan wordt. En daar voelde het toch wat natuurlijker aan, ook omdat de wijze waarop er daar gefilmd wordt zich aanpast aan de aard van de scènes. In deze film daarentegen is het allemaal wat meer van hetzelfde en dan voelt het op een gegeven moment toch wat meer als een truc. Niettemin is het fijn dat de regisseur het experiment aandurft te gaan en ook op het visuele vlak er iets interessants van probeert te maken.

Kortom, een film die op meerdere vlakken interessant is. Misschien niet overal volmaakt, maar de film is behoorlijk allround en bovengemiddeld en alle categorieën. 4*.

Ook maar eens gekeken, vooral uit nieuwsgierigheid door de uiterst juichende commentaren in politiek correct Amerika.

Daar kunnen best wel wat vragen bij gesteld worden, want de maatschappij van de hoofdpersoon blijkt de nodige fascistische trekjes (eigen volk eerst!) te hebben, maar dat wordt gemakshalve vergeten. Nu zijn er genoeg andere films met blanke hoofdpersonages die dito fascistoide zijn of waar op andere wijze een luchtje aan hangt, maar waar niemand om valt omdat film gewoon een fijn medium is voor het tonen van een alternatieve wereld waar we verder niet te diep over willen nadenken omdat we vermaakt willen worden. Het beste lijkt me dan ook om de commentaren het politiek correcte gehalte van de film toejuichen maar links te laten liggen en dit vooral te beoordelen op wat het werkelijk is: een superheldenfilm.

Mijn beoordeling valt helaas negatief uit, maar dat geldt voor het gros van de superheldenfilms. Het is allemaal zo overdreven, maar als dat ook voor de hele toon geldt, wordt het vrij vervelend. Verder volgen de meeste films een vrij voorstelbaar schema waarbij de hoofdpersoon eerst de nodige problemen moet overwinnen, maar uiteindelijk als overwinnaar uit de strijd komt. Deze film is geen uitzondering. Het is even wachten tot alle lijntjes uitgezet zijn, maar halverwege de film kan je het einde helemaal voorspellen.

En de actie? Die lijkt soms uit Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring overgenomen te zijn (met de neushoorns). Andere momenten komen ook erg bekend voor, al kan ik er niet direct een film bij plaatsen. Het mag er allemaal wat verfijnder uitzien met de hedendaagse filmtechnieken, maar het voelt nog steeds alles behalve vernieuwend aan.

Kortom, aan mij niet besteed. 1,5*.

Een film die ik ben gaan opzoeken omdat hij door Bad Taste en Braindead geïnspireerd zou zijn. Dat zie ik er zeker aan af, gezien de schaap-mutant-zombies ofzo. Ook het embryo deed wel denken aan de rataap uit Braindead. Maar er lijkt ook gekeken te zijn naar Lord of the Rings, soms qua muziek, maar ook omdat sommige creaturen een beetje op de orks leken, en een kudde schapen op een gegeven moment naar beneden komt stormen, wat ook deed denken aan scènes uit die films.

In ieder geval dient het verre van serieus genomen te worden, en er zitten best aardige momenten in, met name de dierenactivisten, waarbij de dame ook nog eens allerlei spirituele onzin loopt te verkopen op dusdanig overdreven wijze dat het grappig wordt. Verder de nodige onderbroekenlol, maar uiteindelijk voelt het niet zo scherp aan als de vroege Jackson-films. Die lijken toch absurder, creatiever en meer onvoorspelbaar, terwijl Black Sheep wat meer volgens het boekje aanvoelt, ondanks het belachelijke uitgangspunt. Wel ziet dit er visueel veel beter uit, maar dat wissel ik graag in voor meer geslaagdere humor. 3*.

Ik weet niet meer welke blueslegende het zei, maar ik heb ooit een uitspraak gelezen dat God de man en de vrouw schiep, en daarmee ook de blues.

Deze film doet in ieder geval de blues eer aan. De muziek is erg fijn, en tot mijn verrassing kan Samuel L. Jackson ook zingen en spelen. Het plot mag niet heel veel om het lijf hebben, het kijkt allemaal wel prettig weg, en mede dankzij de muziek is het geheel erg sfeervol. Verder prima acteerwerk van Ricci en Jackson, en Timberlake valt ook honderd procent mee.

De uitwerking kan een film als deze maken of kraken. In dit geval helpt de sterke broeierige sfeer enorm. 3*.

Anderhalf jaar geleden al eens gezien, in het Duits! Ik was bij vrienden in Duitsland op bezoek, en als we dan een film kijken, is dat natuurlijk nagesynchroniseerd. Normaal heb ik daar niet zo'n probleem mee, want ze hebben een voorkeur voor pulp, maar hier vond ik het echt jammer. Vandaag dan eindelijk herzien. Het was in het Duits al te zien dat dit een klasse film is, maar in het Engels komt het echt overtuigend over.

Ook ik vond Perfect Blue fantastisch, en de links tussen beide films is duidelijk aanwezig, maar van Black Swan kan gezegd worden dat het meer dan voldoende eigen smoel heeft, in tegenstelling tot Inception, die andere film die ook gebaseerd is op een film van Kon, Paprika. Met Perfect Blue mag deze film het thema gemeen hebben van de overdaad aan spanning die het staan aan de top teweeg kan brengen, maar hier wordt het vermengt met een ander thema dat ik minstens zo interessant vind: ook al ben je technisch volmaakt, zolang je jezelf niet kan geven wordt het niet memorabel.

Ik ben niet thuis in het balletwereldje, maar heb wel ervaring in het (amateur)orkestwereldje, dat volgens mij enkele parallellen vertoont, en waaraan ik moest denken gedurende de film. Ik heb het meegemaakt, mensen die messen in andermans rug steken omdat de ander concertmeester is en niet zij. Bij audities binnen amateurorkesten is er vaak nog wel een duidelijk verschil tussen auditanten, vaak springt er iemand qua techniek toch wel bovenuit, maar in het professionele wereldje is dat toch anders. Van vrienden die in een professioneel orkest speel heb ik wel eens gehoord dat er een klarinettist is afgewezen, die technisch volmaakt speelde. Maar, zo schijnt er door iemand van de autitiecommissie gezegd te zijn: "Ik krijg er geen harde plasser van." Van het spel, bedoelde hij, want de betreffende klarinettist was geen vrouw. Het hoofdpersonage in Black Swan heeft blijkbaar last van eenzelfde probleem. Hoe los te laten. Of beter gezegd: hoe gecontroleerd los te laten.

Genoeg interessante invalshoeken dus. De uitwerking van de personages mag er dan ook zijn. Een choreograaf, gespeeld door Kassel, die behoorlijk ver gaat om het uiterste uit zijn ballerina's te krijgen. De "methodes" die hij hanteert zijn erg interessant, en tegelijkertijd geloof ik wel dat het hem alleen om de prestatie gaat. Mila Kunis is prima als fotonegatief van het hoofdpersonage, technisch blijkbaar minder volmaakt, maar wel in staat om los te laten. Maar vooral Portman zet werkelijk fantastisch een ballerina neer die naar perfectie streeft, zichzelf niet durft los te laten, en tegelijkertijd psychisch niet al te stabiel is.

Mooie muziek, Tsjaikovski is niet mijn favoriete componist, maar ik vind zijn muziek vaak wel meer dan alleen aangenaam. Ook vakkundig geschoten, duidelijk vanuit de gedachte om het gevoel van intensiteit te maximaliseren, dus vaak dicht op de acteurs bij de dansscènes. Een nadelig bij-effect is dat het vaak niet veel zicht op het voetenwerk van de ballerina's geeft, en dat lijkt mij toch het belangrijkste in ballet. Een excuus kan zijn dat dit feitelijk niet echt over ballet gaat, maar toch het blijft jammer.

Een redelijk intense kijkervaring, psychologisch interessant uitgewerkt, en audiovisueel ook meer dan aardig. Het is vakkundig, en het werkt goed, maar het gevoel overheerst wel dat er audiovisueel wat meer uit de kast gehaald had kunnen worden om het echt verpletterend te maken, zeker in vergelijking met enkele eerdere films van de regisseur. Desalniettemin zijn de 4* meer dan verdiend.

Ik kon me herinneren dat ik dit destijds een interessante film vond, maar niet dat hij er zo indrukwekkend uitzag. Duidelijk is dat aan zowat elk shot aandacht besteed is, waar de camera te positioneren, en met name wat belichting betreft. Het blijft grappig om te zien hoe oude SF-films wat technologie ingehaald worden door de toekomst. Met name is dit te zien aan de beeldschermen en het ontbreken van ledlampjes. Blade Runner is daarop geen uitzondering. De film speelt in 2019, dus nog 6 jaar te gaan, maar ik zie nog niet gebeuren dat we dan al zwevende auto's hebben. Anderzijds is er in de film nog steeds geen mobiele telefoon, gezien aan de telefoon die Deckard in het café gebruikt. Ik ervaar dit overigens niet als storend, wel als vermakelijk. Tenslotte om het hoofdstukje "audiovisueel" af te ronden, moet ik de sterke soundtrack noemen. Niet helemaal mijn smaak, maar wel erg effectief en nergens storend.

Wat verhaal betreft zijn er meerdere interessante thema's, waaronder de replicants die ontevreden zijn over hun eigen korte levensspanne, maar waar je je kan afvragen of dat ook niet voor de mens geldt. Maar vooral het thema "Do Androids Dream of Electric Sheep?" ofwel "In hoeverre hebben robots gevoelens, en is hun aanspraak op dezelfde rechten als mensen hebben terecht?" is interessant. Niet voor niets is deze film de verfilming van het boek dat dit thema als titel voert. Ik weet niet meer of ik deze film eerder zag dan Ghost in the Shell, die rond een soortgelijk thema draait, maar ik weet nog wel dat beide films me aan het nadenken zetten. Inmiddels al flink wat meer films gezien rondom dit thema, en het thema heeft duidelijk iets van zijn kracht verloren. Nog steeds wel interessant, maar ik moet ook zeggen dat ik na het zien van al die films me ga afvragen of een toekomst waarin men robots gewoon als apparaten zonder gevoelens ziet nog wel geloofwaardig is. Het is de vraag in welke mate dat deze film is aan te rekenen, het is immers de eerste, zo niet één van de eersten, rondom dit thema. Maar toch, de titel Ghost in the Shell is al gevallen, ik heb het idee dat daar het thema net iets sterker, doordachter is uitgewerkt.

Hetzelfde geldt eigenlijk nog meer voor de personages hier: niet altijd even sterk uitgewerkt. Met name de personages Deckard en Rachael. De eerste is nota bene de hoofdpersoon, maar echt veel krijgen we niet over hem te weten. De laatste krijgt te horen dat al haar herinneringen nep zijn, laat daar een traan over, en that's it. Ik zou geloof ik in een zwaar existentiële crisis terecht komen. En Tyrell is wel bijzonder dom (of eerlijk!) voor iemand die als geniaal wordt neergezet. Tegenover je een levensgevaarlijke gevechtsreplicant, die al meerdere mensen heeft omgebracht. En dan ga je zeggen dat je hem niet kan helpen, omdat "pogingen tot de onmiddellijke dood van de replicant hebben geleid." Ik had hem subiet op de operatietafel gelegd.

Ook het acteerwerk was niet altijd even sterk, met name Ford vond ik verre van krachtig overkomen. Hauer vond ik ook niet geniaal, maar wel beter dan Ford. Hij heeft het script ook niet echt mee met die ein-zwei-Polizei-achtige rijmpjes, en dat wolvengehuil dat hoewel het gaaf klinkt, toch een beetje belachelijk is. Wel heeft hij de mooiste uitspraak "All those moments will be lost in time, like tears in rain", wat ik zeer poëtisch vind. Ik heb begrepen dat Hauer zelf met die regel is gekomen, dus dat heeft hij goed gedaan. De rest van de cast vond ik niet opzienbarend, zowel niet in positieve als in negatieve zin.

Audiovisueel dus een grote positieve verrassing, en daar gaan ook de meeste van mijn punten heen. Nog steeds filosofisch interessant, maar de uitwerking van plot en personages had sterker gekund. Gezien de baanbrekende karakter van de film, en ook de impact die het de eerste keer op me had, reken ik dat de film niet te zwaar aan. 4*.