Meningen

Mijn vorige baas vond het maar niets dat mijn toenmalige collega's en ik af en toe naar de opera gingen, en was van mening dat we onze vrije tijd beter konden spenderen aan het bekijken van horrorfilms. Welke dan zijn eigen favoriet was? Dat bleek dus deze film te zijn.

Nu dan eindelijk gezien en gelukkig is de speelduur behoorlijk kort, want ik vind dit dus helemaal niets. Lost footage (en blijkbaar de eerste in dat genre), dus de beeldkwaliteit is ronduit slecht, maar dat is vergeeflijk als er tenminste spanning zou zijn. Ik zie alleen een paar studenten die helemaal doordraaien vanwege wat stenen en op het einde zie je niet eens wat er met ze gebeurt. Hoogst onbevredigend.

Het enige positieve dat ik kan zeggen dat het realistisch overkomt met name qua acteerwerk waarvoor een halfje extra bovenop het minimum. Maar het is vooral realistisch saai. 1*.

Nooit de manga gelezen, ook geen interesse in. Wel ooit de serie uit 2003 gezien en ondanks dat er totaal geen verhaal te extraheren viel (ik begreep later dat de vijf minuten durende afleveringen eigenlijk meer trailers waren voor een serie die er uiteindelijk nooit is gekomen), vond ik het wel enorm indrukwekkend qua sfeer. Ik heb van sommige fans van de manga overigens gehoord dat die animeserie qua sfeer inderdaad flink in de buurt komt van de manga, die ook niet zo'n coherent verhaal schijnt te hebben.

Deze adaptatie heeft wel een duidelijke en redelijk coherente verhaallijn, wat gezien de veel langere speelduur ook een goede keuze is om het geheel beter bij elkaar te houden. Wat mij betreft voelt het qua verhaal een beetje aan als de Matrix, maar dan buiten de Matrix. Of zoals de toekomst in The Terminator. Al met al aardig, maar het voelt dus wel een beetje aan alsof ik het verhaal al eens eerder in een iets andere vorm heb gezien.

Qua vormgeving natuurlijk heel andere koek dan The Matrix. Animatie is fraai, personages voelen wel een beetje houterig geanimeerd aan. Ze komen duidelijk uit de computer waardoor de lichaamsbewegingen niet helemaal natuurlijk aanvoelen. De safeguards deden me overigens een beetje aan het slokop monster uit Spirited Away denken wat vormgeving betreft. Zwakste punt van de film is de soundtrack. Soms zeker aardig, maar op andere momenten klinkt het veel te episch. Wat een verschil met de serie waar de ambient soundtrack juist de grootste kracht van de film was.

Duidelijk is dat er ruimte voor een vervolg opengelaten wordt. Laat maar komen, wat mij betreft. Voor deze film in ieder geval 4*.

Beter dan ik gevreesd had. De laatste Sandler film die ik (gedeeltelijk) zag, Hubie Halloween was zo slecht dat ik hem al snel afzette. Deze film begint in ieder geval aardig met hoe Sandler Barrymore afwimpelt tijdens hun blind date. Voor de rest is het veel hit en miss. Sommige grappen zijn wel aardig, andere slaan dood. De omgeving van Zuid-Afrika is in ieder geval aardig, het koortje dat alles becommentarieert is ergens irritant, maar heeft ook wel wat sfeer. Iets dergelijks is ook in Paddington gedaan, maar dan beter.

Niet fantastisch dus, maar ook weer niet de slechtste film in dit genre. 2*.

Matig. Het begint al met een introductiemonoloog waarin Bullock zich een deep-southern accent probeert aan te meten, maar dat in de rest van de film laat lopen. De film zelf is ook behoorlijk voorspelbaar zelfs als je het verhaal niet kent. Het irritante zoontje maakt het geheel verder in negatieve zin af. Ik ben verder geen fan van handegg, maar dat speelt hier een beperkte rol, het had net zo goed over een andere sport kunnen gaan, het zou er geen betere film van worden. 1*.

Ook ik verwachte een biografische film, maar het blijkt meer een kunstzinnige film te zijn die net zoals Spencer over Diana fragmentarisch is, en meer een gevoel probeert over te brengen dan echt het leven van de hoofdpersone te vertellen. Dat smaakt goed, al zijn er bij deze film kanttekeningen te maken. Allereerst bevat deze film fraaie zwart/wit beelden, maar het is me totaal onduidelijk wat het idee is achter de keuze om de ene scène in kleur en de andere in zwart/wit te schieten. Hetzelfde geldt voor het formaat, soms in een 4:3 formaat, soms vol scherm, maar waarom op het ene moment het ene formaat en op het andere moment het andere formaat is me een raadsel. Verder is de film wel erg lang als het meer om een gevoel gaat dan om trouw het levensverhaal van Monroe te vertellen.

Voor de rest heb ik weinig te klagen. De beelden (ongeacht kleur of formaat) waren fraai, de sfeer is sterk en De Armas zet een ontzettend gelijkende Monroe neer. Ik las kritiek over haar Spaanse accent, wat ik zelf totaal niet heb kunnen horen. Verder begreep ik ook dat er nogal veel woede vanuit de pro-choice beweging was over een pratend embryo. Ondanks dat ik zelf pro-choice ben, vraag ik me af waar mensen zich druk om maken; het is in mijn ogen geen veroordeling van abortus, maar slechts een artistieke uitbeelding van iemand die moeite heeft met haar keuze tot abortus. Maar kennelijk mag dat ook al niet. In ieder geval deel ik die kritieken niet. 3,5*.

Alweer een film over Afrika die mijn vooroordeel dat het een kutcontinent is bevestigt. Films over Afrika lijken alleen maar over oorlog te gaan.

In ieder geval komt hier de nodige ellende voorbij, waar de familie die centraal staat natuurlijk relatief ongeschonden uitkomt. Verder een opportunistische blanke gespeeld door DiCaprio, die natuurlijk uiteindelijk het juiste doet. Weliswaar enigszins gedwongen, maar toch! De goedmoedige westerling, die het leed allemaal ter harte gaat, blijft met een gerust gemoed achter. Het komt op mij over als formule werk in ieder geval.

Visueel op een paar mooie plaatjes na behoorlijk standaard. Verder af en toe sfeervolle Afrikaanse muziek, maar op de dramatische plekken de standaard dramatische filmmuziek. En dat duurt dan ook nog eens bijna tweeënhalf uur. 1,5*!

Aardig experiment, waarbij ik soms aan Karurenbo moest denken, wat ik overigens een stuk beter geslaagd vond. Celshading zoals dat geloof ik heet niet altijd even geslaagd, want soms ziet het er een beetje uit alsof het uit een computerspel komt, maar over het algemeen ziet het er goed uit. Wel vind ik de characterdesigns niet erg mooi. Vooral Saya ziet er maar uit als een chagrijnige puber met die dikke lippen en die wenkbrauwen die altijd maar op onweer staan.

Dat het verhaal weinig om het lijf had kan me niet echt veel schelen. Wel was de Engelstalige voiceacting nou niet bepaald super en dat komt omdat elk woordje heel erg duidelijk gearticuleerd wordt, waardoor het onnatuurlijk overkomt. Voor mij wel handig als luisteroefening, want niet-ondertitelde Engelstalige films kijken vind ik nog steeds lastig, maar echt veel fraaier wordt het er niet op. Ik kan er toch 4 sterren aan kwijt.

Ooit het origineel gezien, maar dit voegt helemaal niets toe. Het is een beetje Expeditie Robinson met een vleugje seks, maar geen zwangerschap ofzo, de hoofdpersonen zijn ook te wereldwijs om echt als een natuurmens vrij van alle cultuur uit te groeien wat toch een beetje een thema in het origineel is. Dat het acteerwerk erg slap is, helpt ook niet. Kortom, een slap aftreksel van een film die zelf ook niet bijster briljant was. 0,5*.

Ik dus. Het is allemaal net wat overdone. Ligt wellicht ook aan het script, zijn enige tekst leek het woord "fuck" lijkt te zijn. Ik heb ook niet echt een idee wat Lynch wilde bereiken met de eerste scène met Hopper in het appartement, moet het angstaanjagend zijn? Het kwam eerder bijzonder lachwekkend op me over, terwijl de rest van de film helemaal geen komische toon lijkt te hebben. Vond Dern overigens ook niet al te sterk met haar grimas toen haar karakter erachter dat vriendlief met een andere vrouw rotzooit.
Anyway, Lynch zet, met dank aan de geluidseffecten, bij tijd en wijle een erg beklemmende sfeer neer die enigszins verpest wordt wanneer Hopper in beeld komt, want ik kon hem gewoon niet serieus nemen. Dat is jammer, bij Eraserhead werd ik wel echt de film ingetrokken, maar hier dus niet. Anders dan het geluid, vond ik hier de muziek juist niet zo sterk, wat mij betreft had Lynch het beter kunnen houden bij de geluidseffecten.

Wat een reclame voor Heineken trouwens. Fuck that shit, geef mij maar Brand UP.

3,5*

Als kind ooit flarden van meegekregen en daarna nooit meer gezien, dus grotendeels vergeten. Misschien ook maar goed, want deze film is verre van goed, met name omdat er wat mij betreft geen chemie tussen de hoofdpersonages is. Zij is een wispelture en vooral een onredelijke diva en het is wat mij betreft compleet ongeloofwaardig dat hij voor haar valt. Ja, het is een mooie dame, maar iemand met zijn intellect en professionaliteit moet daar toch doorheen kunnen kijken. Het verloop kan verder makkelijk uitgetekend worden en dat het allemaal maar plichtmatig in beeld gebracht wordt, helpt ook niet. Tenslotte is dit de film van het liedje "I Will Always Love You", maar dat hangt er ook maar raar aan vast aan het einde. Een halfje extra voor de stem voor Houston, en dan ben ik nog erg gul, want dat kan je ook gewoon via Spotify ofzo tot je nemen, daar heb je deze film niet voor nodig. 1* dus.

Queen is niet mijn favoriete band en zal dat denk ik ook nooit worden, maar ze hebben zeker een flink aantal nummers die ik erg goed vind, en over het algemeen heb ik heel veel respect voor ze. Stuk voor stuk klassemuzikanten, die ook allemaal sterke liedjes konden schrijven en met Brian May hadden ze ook een gitarist met een compleet uniek geluid.

Deze film is an sich interessant om te zien om een beetje een idee van het leven van Mercury te krijgen. Hier kan je natuurlijk ook een biografie voor lezen of een documentaire voor zien, maar die vormen spreken me altijd wat minder aan, al is een speelfilm natuurlijk naar alle waarschijnlijkheid minder waarheidsgetrouw.

De film is een jaartje ouder dan Rocketman, de film over Elton John, die ik gedeeltelijk in het Spaans gezien heb. Een volledige kijkbeurt van die film moet nog volgen, maar het viel daar op hoe de muzieknummers visueel geintegreerd werden in de muziek, en dat doet Bohemian Rhapsody helaas veel minder. Ik kan me een moment herinneren: de kip die je eerst ziet gevolgd door Roger Taylor die keihard "Galileo" loopt te bleren tijdens een opname. Erg sterk, maar ik had zo graag meer van dat soort momenten gezien. Wel fijn om een hoop sterke nummers voorbij te zien komen en er is duidelijk heel veel moeite gedaan om de werkelijkheid zo sterk mogelijk na te bootsen. Je hoeft geen grote Queenfan te zijn om te zien dat de bandleden in de film griezelig veel op de echte Queenleden lijken.

Ondanks de gelijkenissen en ondanks dat het zeer verzorgd gefilmd is, voelt dit uiteindelijk toch teveel aan als een standaard biografische film, waar ik normaal 2* aan kwijt kan. Vanwege de muziek doe ik er een halfje bovenop. 2,5*.

Met name interessante vanwege dat de film in één take genomen is. Long take scènes hebben toch altijd een wat ander ritme voor mijn gevoel. In ieder geval zorgt het hier voor een soort van documentaire gevoel, wat bevorderlijk is gezien het plot.

Dat plot is dan weer wat minder indrukwekkend. Een stressvolle dag in de keuken van een restaurant. Mijn vriendin werkt zelf in de culinaire industrie en was niet onder de indruk, want de stress waarbij niet altijd alles op rolletjes loopt die de film laat zien is voor haar dagelijkse routine, waarbij er veel minder ruimte is voor relatief lange dialogen zoals in de film. Verder zie je bepaalde zaken natuurlijk al mijlenver aankomen zoals de dame die een notendressing voorgeschoteld krijgt, terwijl ze een notenallergie heeft. Het einde voelt dan ook wel erg dramatisch aan.

Ik weet het niet. Het voelt dus een beetje over de top aan, we gaan inderdaad naar een boiling point, maar als het dan toch niet helemaal realistisch is, had het wat mij betreft ook wel wat spectaculairder gemogen. De long take is gaaf, maar verder valt het toch wat tegen. 3*.

Zeker een mooi drama, maar ik vond het wel een beetje lang uitgesponnen, zeker naar het einde toe.

De hoofdpersoon is niet echt een spetterende persoonlijkheid, maar straalt veel oprechtheid en liefde naar zijn vrouw uit. Mooi die obsessie met robots, inderdaad zoals Onderhond al stelt, voelt het een beetje Jeunet aan. Die link legt de film volgens mij zelf ook in het verhaal over de vrouw die boodschappen op antwoordapparaten moet inspreken. De vrouw lijkt een beetje als Amélie gekleed, en de kleuren van die scène lijken ook op die uit Amélie. En net zoals die film wekt deze film de illusie op dat er niet veel special effects in zitten, terwijl de film er eigenlijk vol mee zit.

Verder vooral een sterk drama, wat inderdaad luchtig gemaakt wordt door de verhaaltjes, al worden die wel persoonlijker naar het einde van de film toe. Visueel zijn de scènes uit het dagelijkse leven niet heel erg opvallend. De soundtrack is op zich fraai, maar wordt wat repetitief naar het einde toe. Ook hier wringt de speelduur een beetje.

De meeste filmliefhebbers houden wel van langere films en vallen zich hier geen buil aan. Voor mij uiteindelijk toch iets te lang. 3,5*.

Deze film zal altijd een beetje bijzonder blijven, omdat het een van mijn eerste stapjes in de Aziatische cinema was. Ik weet nog wel dat ik een algeheel gevoel van verveling had, de Westerse films (lees: Hollywood films) boeiden me helemaal niet meer en ik wilde eens iets anders zien. Vanuit dat gevoel ben ik Raise the Red Lantern en deze film gaan kijken. Pas na het kijken van Bin-jip was ik definitief om, maar toch had deze al de nodige impact.

Onlangs heb ik een meditatiecursus gevolgd, en het belangrijkste wat ik eraan over heb gehouden was een aandrang om deze weer eens te herzien. Gewoon, de serene sfeer weer eens proeven. Sowieso ben ik al enige tijd bezig met een Kim Ki-duk herzieningsronde, en toevallig was deze eigenlijk ook net aan de beurt, dus ik had een dubbele reden voor herziening.

Die herziening was wederom een mooie ervaring. Allereerst was ik vergeten hoe mooi de beelden soms waren, vooral die van het hutje in het donker. Maar ook nu ligt de grootste kracht van de film in de personages en hun handelingen. Ik blijf onder de indruk van de oude monnik, de manier waarop hij zijn leerling de weg wijst, maar vooral in hoe hij tegenover de wereld en de natuur staat. Niet iets waar je je leerling voor moet beschermen en ver vandaan moet houden, maar een plek om lessen op te doen.

Ik ben denk ik iets te wetenschappelijk ingesteld om vatbaar te zijn voor het boeddhisme, het is wel de religie waar ik de meeste affiniteit mee heb. Ik vind de symboliek achter het levenspad dat de leerling aflegt dan ook erg mooi en ook hoopgevend. Je kan van de weg af dwalen, maar dat hoeft helemaal geen belemmering te zijn om uiteindelijk weer op de weg te komen en wijsheid te verkrijgen. Natuurlijk ergens een open deur, maar ik vind de wijze waarop het in de film is uitgewerkt bijzonder poëtisch.

Niet alles is even fantastisch. De acteur die de jonge monnik tijdens de herfst speelt is wel erg aan het overacten, maar uiteindelijk vond ik de flashbacks uit de lente tijdens de bergbeklimmingsscène het grootste minpunt. De boodschap was ook wel duidelijk zonder die flashbacks, waardoor die scène die echt indrukwekkend had kunnen zijn enigszins geforceerd aanvoelt. Jammer. Hierdoor geen verhoging, maar de rest van de film is indrukwekkend en sfeervol genoeg om de 4* die ik eerder heb gegeven ruimschoots te handhaven.

Ik had al enkele fragmenten gezien in de Knock Out : Mix Music & Scene. Voor mij waren dat erg goede fragmenten, al behoorden ze niet tot mijn favorieten. In ieder geval interessant genoeg om ook interesse in deze film te krijgen.

De openingsscène is in ieder geval al geniaal, en tekenend voor de beste scènes uit deze film. Lange shots waarbij de camera vrij beweegt en nu eens dit personage, en dan weer dat personage volgt. De zwembadscène is nog zo'n scène. Echt heel erg gaaf. Verder valt de muziek op. Niet mijn favoriete nummers, maar vaak wel erg goed gebruikt, bijvoorbeeld door middel van een toename van intensiteit in de muziek net op het moment dat de camera onder water gaat.

Verder is de wereld die geschetst wordt erg interessant en markeert de overgang tussen porno in de cinema en porno op de VHS. Van het eerste tijdperk heb ik alleen weet door een film als Taxi Driver waar de hoofdpersoon zijn date meeneemt naar een pornofilm in de bioscoop. Boogie Nights bevat in ieder geval een aantal zinderende scènes, met prima acteerwerk. Grappig ook dat als er porno geschoten wordt, de acteerprestaties ook meteen stukken minder worden. Een leuk detail dat in dit geval juist wel overtuigend werkt.

Uiteindelijk zit bij mij het grootste probleem bij het fall gedeelte. Ik ben sowieso nooit zo'n fan van rise & fall vanwege de fall, maar hier gaat het ook nog eens niet om mensen die inherent slecht zijn, zoals drugsbaronnen die je ergens wel een slecht einde toewenst. Mensen die een puinhoop van hun leven maken verdienen het misschien ergens ook wel, maar ik vind het toch altijd wel een beetje vervelend. En hier werd het beeld wel erg vaak gevuld met lijntjes coke. Ik had in ieder geval veel meer moeite mijn interesse erbij te houden, en dan werkt de relatief lange speelduur ook niet mee. Gelukkig is het einde niet al te moralistisch!

Voor het rise gedeelte kan ik zeker 4* kwijt, maar vanwege het fall gedeelte toch 3,5*.

Ik kijk bijna nooit films op televisie, ik heb toch meestal het gevoel dat het alleen maar troep is wat uitgezonden wordt. Maar als je dan bij je ouders op bezoek bent, dan ben je toch tot de televisie veroordeeld als je een film wilt kijken. Deze leek de minst slechte keuze.

Ik was toch wel verrast, want dit bleek een stuk minder slecht te zijn dan verwacht. In tegendeel. De fotografie oogt al erg bijzonder, een beetje richting sepia, maar niet monochromatisch, en de setting is post-apocalyptisch, want ik vaak wel interessant vind. Ik kreeg zelfs een beetje Oshii-associaties. Misschien een beetje vergezocht, maar als ik aan post-apocalyptische settingen denkt, denk ik snel aan Tenshi no Tamago, zeker als het christendom ook een rol speelt, en bij de beelden, vooral wat belichting betreft, moest ik aan Assault Girls en in Avalon denken.

De sfeer is zeker aangenaam, net als de soundtrack. Maar ook het verhaal vond ik best interessant. Is het nu pro- of contra het christendom? De antagonist heeft wel een erg cynische kijk wat de waarde van de Bijbel is, en in zekere zin lijkt de film hem gelijk te geven, want de film lijkt te suggereren dat de Bijbel inderdaad een sterk machtsmiddel kan zijn. Wat dat betreft vond ik het best intrigerend. Het einde is een beetje jammer, maar uiteindelijk weet het grootste gedeelte van de film wel te boeien.

Zeker 4* waard en ik sluit zeker een herziening op mijn eigen grotere scherm niet uit.

Naar aanleiding van Coco ook deze maar eens gekeken. Duidelijk dat dit een grote inspiratie was voor Coco gezien sommige overeenkomsten in het verhaal. Maar ondanks dat The Book of Life ook een erg kleurrijke film is en duidelijk de originaliteitsprijs wint, vind ik het toch een mindere film.

Allereerst komt dit door de karakterontwerpen die ik spuuglelijk vind. Ik weet dat de personages houten figuurtjes moeten voorstellen, maar de blokken vormgeving is gewoon niet fraai. Ten tweede is de soundtrack behoorlijk teleurstellend, omdat die uit matige covers van behoorlijk cheesy liedjes bestaat. Ten derde is het plot behoorlijk warrig en kent een overdaad aan personages waardoor de focus een beetje verloren gaat.

Ik heb wel degelijk sympathie voor de meer onafhankelijke projecten tegenover het formulewerk van een studio als Pixar, maar in dit geval leidt dit helaas niet tot een betere film. 2*.

Ik heb soms erg wisselende meningen over het werk van Sacha Baron Cohen, die ik zelf ook niet altijd kan plaatsen. De eerste Borat vond ik hilarisch, ook bij herziening. Maar bij de tweede herziening vond ik er plotseling helemaal niets meer aan. Bruno vond ik hilarisch, net als de recente serie Who is America.

In deze film zou Cohen net als in de laatstgenoemde serie wederom zich richten op de rechtse Amerikaan, waarbij het typetje Borat dus weer van stal gehaald wordt, maar ik vond er maar weinig aan. Waarom gaat het hier dan wel mis voor mijn gevoel? Ik vind het lastig te omschrijven, maar ik denk dat hier teveel dezelfde formule gehanteerd wordt als in de eerste Borat film. Veel onnodig plot in de vorm van de interactie tussen vader en dochter, veel ontmoetingen met gewone mensen die geschokt raken door de barbaarse praktijken van de Kazachstanen met als absoluut dieptepunt de menstruatiedans tijdens het debutantenbal. Smerig? Ja. Grappig? Totaal niet. Dit soort dingen eerder gezien bij de eerste Borat, de verrassing is er nu van af en wellicht ben ik inmiddels ook wat ouder en saaier geworden.

We zien het bekrompen gedachtegoed van sommige gewone mensen geëtaleerd worden, maar het doet me maar weinig. Ook al eerder gezien met Borat en Bruno, soms voelt het gescript aan, soms vraag je je af of mensen niet erg gestimuleerd worden om bepaalde uitspraken te doen. Ik geloof dat Ricky Gervais heeft gezegd dat met name mensen die beroemd en/of machtig zijn het verdienen om belachelijk gemaakt te worden. Who is America doet dat met verve, het zat vol met mensen die zowel abjecte ideeën hebben als invloed op gewone mensen en het was heerlijk om te zien hoe die in de maling genomen werden. In deze film gebeurt het louter met Rudy Giuliani en zelfs dat werd nou niet echt op een grappige wijze uitgewerkt, hoe beschamend het voor Giuliani was.

Kortom, een behoorlijke teleurstelling. 1*.

Goed. Na Jojo Rabbit nog een film over de Holocaust die wat meer op kinderen gericht is, maar die stukken beter is. Niet alles komt geloofwaardig over, maar de film wordt nergens jolig en is gewoon serieus. Het verhaal weet te boeien en het einde is behoorlijk verpletterend.

Wat valt er verder over te zeggen? Het is degelijk opgenomen en ja, van mij had het Engels niet gehoeven, maar het is niet anders, en zoveel stoorde het ook weer niet. 3*.

Erg slecht en dat ligt met name aan het plot dat volslagen onrealistisch is. De hoofdpersone denkt de hele tijd dat ze in een chantabele situatie zit, maar dat is ze niet. Ze heeft haar man al opgebiecht dat ze met iemand geslapen heeft, dat het met een schoolleerling is, zal haar ook geen problemen opleveren, want hij is al meerderjarig en het speelde bovendien af voordat hij leerling werd, ze wordt door de schoolleiding van handtastelijkheid tegen hem beticht, maar op dat moment is hij al geschorst wegens gewelddadigheid, waarvan de leiding ook op de hoogte moet zijn. Kortom, het is allemaal nogal onzinnig. De afloop laat zich verder ook makkelijk voorspellen. Jennifer Lopez is geen topactrice, maar dit had Meryl Streep ook niet kunnen redden. 0,5*.

Een interessant concept om de film in twaalf jaar op te nemen om zo mensen (en in het bijzonder kinderen) op natuurlijke wijze ouder te zien worden. Ik moet zeggen dat het zeker wat toevoegt, maar ook weer niet zoveel dat het me zwaar overdonderd. Een (kind)acteur vervangen door een oudere acteur doet je vaak herinneren dat het film is, maar na een paar minuten zit je vaak toch weer in het verhaal, en ook bij deze film zijn er genoeg andere momenten waarop ik me besefte dat ik film zat te kijken. Het andere extreme concept, Solondz' Palindromes, waarin dezelfde rol door talloze acteurs van verschillende leeftijden, geslacht, en huidskleur gespeeld wordt vond ik misschien zelfs nog wat interessanter.

Maar zeker leuk om kinderen echt te zien opgroeien in een film. Wat jammer is dat ondanks de twaalf jaar dat hij aan de film heeft gewerkt Linklater weinig aandacht heeft geschonken aan de audiovisuele aspecten van de film. De muziek was op het Coldplay nummer aan het begin na aangenaam, maar meer niet. Visueel gebeurde er helemaal niets. Louter registratie. Jammer hoor.

Blijft het plot over. Ja dat kijkt wel aardig weg ondanks de lengte, en de hoofdpersoon heeft zeker mijn sympathie ondanks dat mijn jeugd totaal niet op de zijne lijkt. Het grotere plaatje, de ontwikkeling van een gezin waarvan de ouders gescheiden zijn is ook best aardig om te zien; de film duurt ook vrij lang wat helpt om meer vertrouwd met de personages te raken, maar echt bijzonder vond ik het geheel niet. Elementen zoals het opgroeien van een kind, een gebroken gezien, en alcoholisme komen daarvoor me te bekend voor.

Ik vraag me af hoe bijzonder men deze film had gevonden als men dit niet in twaalf jaar, maar in één jaar opgenomen had met verschillende acteurs voor dezelfde rol. Ik betwijfel of men dan ook zo lovend over de film was. Het is en blijft een aardig concept, maar in mijn ogen wordt de toegevoegde waarde ervan een beetje overschat. Nochtans aardig om eens gezien te hebben. 3*.

Na eerder Skjelvet of The Quake gekeken te hebben ook deze maar eens opgezet. Zoals bij die film al vermeld, ben ik over het algemeen niet een groot fan van rampenfilms, al had die film nog wel wat. Dat is bij deze film helaas wat minder. Dezelfde saaie hoofdpersoon, ook hier weer een langdradige aanloop en in tegenstelling tot de opvolger was de uiteindelijke ramp toch wat minder spectaculair. Verder voelt deze film helaas wat clichématiger aan. Het hele gezin van de protagonist overleefd, zijn baas, de grootste nonbeliever gaat dood, dat soort dingen. Uiteindelijk kom ik op een ster lager uit dan de opvolger. 1,5* dus.

Het is tegenwoordig zo dat iedereen die ziek is n daardoor door een moeilijke periode komt, er een boek over lijkt te schrijven. In het geval van de hoofdpersone in dit verhaal is dat wel begrijpelijk; schrijven is immers haar beroep. Maar dat er vervolgens een hele film over gemaakt moet worden, voelt enigszins overdreven. Ik heb nooit House gekeken, maar ik ben wel bekend met het concept van die serie en ik kan me wel vinden in de opmerking van Film Pegasus dat dit verhaal meer op z'n plek lijkt te zijn in een dergelijke serie. Het is toch vrij mager voor een hele speelfilm, die daardoor erg veel tijd spendeert aan de diagnose. Maar ja, na de diagnose valt er ook weinig te vertellen. Het was in ieder geval aardig dat de regisseur door middel van de editing de impact van de ziekte op de hoofdpersone probeerde weer te geven, maar dat heb ik ook wel eens sterker gezien. 2*.

Tijdens mijn studie talloze malen gezien, maar het blijft een bijzonder leuke film.

Het blijft verbazingwekkend wat allemaal voorbijkomt: liters bloed, zombielampen, zombieseks, zombiebabies, zombie-ingewanden, kung-fu priesters, grasmaaiers, het is een waar festijn. Eerste uur is gewoon gortdroog, het laatste halfuur gaan echt alle remmen los, waarbij het ene bizarre idee het andere opvolgt. Fantastisch!

Ja, niet alles ziet er even overtuigend uit, zoals de rataap, maar het kan de lol nauwelijks drukken. Ook ik vond de parkscène met de baby deze keer wat minder, maar de scène met de moeder op het einde heeft toch wel wat, gezien het Freudiaanse karakter ervan in combinatie met de gore. Blijft toch ook een flink bizarre scène.

Destijds was dit mijn eerste zombiefilm, en sindsdien nooit meer zo'n grappige, inventieve en bloederige horrorfilm gezien. Een ruime 4*.

Ook weer eens herzien. Dit blijft een typische platte historische actiefilm zoals Gladiator met lompe actie, veel melodrama en dito kutmuziek.

De actie blijft grotendeels beperkt tot de veldslagen waarin men met name bot op elkaar inhakt of elkaar verbrand. Ik mag graag kijken naar kung-fu films of films met waarin creatieve moorden gepleegd worden (Dream Home!), maar hier ging het geweld me op een gegeven moment echt flink tegenstaan. Behoorlijk repetitief ook.

Veel melodrama in de vorm van de echtgenote, verraad met gepaard met slow motion beelden en natuurlijk de eindscène waar Gibson zichzelf Christus tijdens Pasen waant. En waar de geest van de echtgenote ook nog even rondwaard, het is echt net Gladiator. De muziek is toegegeven iets beter dan de standaard Zimmer rommel, maar nog steeds overdramatisch tijdens dramatische momenten en daar kan ik zo slecht tegen. Ik wil niet op weinig subtiele muzikale wijze verteld worden dat iets dramatisch is.

Matig acteerwerk ook, met name van Gibson zelf. Marceau is een plaatje om te zien, maar het gehele niveau van de film is te laag om daar nou punten voor uit te delen. Dat geldt ook voor McGoohan als de Engelse koning, een personage dat nog inhumaner is dan Hitler in Der Untergang. Apart genoeg zijn dit soort personages (vergelijk ook de sheriff uit Robin Hood: Prince of Thieves) nog de "leukste" personages in dit soort films.

Het kan de film allemaal niet redden. 0,5*.

Ja dit was erg slecht, met name door het plot. Films hoeven niet realistisch te zijn, zolang ze maar geloofwaardig zijn, en daar gaat het mis met deze film. Hoezo krijgt een moordrechercheur een zaak toegewezen, terwijl hijzelf relaties met de zus van het slachtoffer heeft? Hoezo wordt die zus ook tot het rechercheursteam toegelaten louter om het feit dat ze misdaadromannetjes schrijft? Voor mij compleet ongeloofwaardig. Het slechte acteerwerk helpt al evenmin met de geloofwaardigheid. Tenslotte is het al snel duidelijk wie de dader is, dus daar gaat je spanningsboog. 0,5*.

Nee. Typische film over verwende bruiden die elkaar het leven zuurmaken. Afgezien van een enkele subtiele streek (de chocolade), valt dat tegen. Geklungel met haarverf en zonnebanken etcetera. De dames zelf komen behoorlijk materialistisch over zoals er over het belang van de grootte en zuiverheid van de diamant van de verlovingsring gesproken wordt. Hathaway loopt rond in de meest elegante kleding terwijl ze lerares is (waar betaalt ze het van?) Kortom het is allemaal teveel over the top, het maakt me niet aan het lachen, en de karakters ergeren me alleen maar. 0,5*.

Dit had de nodige impact destijds, dus toch maar besloten de film een keer te zien. Ja een chickflick, maar die kunnen soms ook wel leuk zijn.

Dit is echter weinig meer dan een kasteelromannetje in filmformaat. Alles wat voorspelbaar is, zit erin. Een dame tobbend met haar zelfvertrouwen die op de een of andere onwaarschijnlijke manier wel de "interessante" mannen achter haar aan krijgt, waarvan er natuurlijk één fout maar onweerstaanbaar is. En dan gaan ze ook nog met elkaar vechten. Ooit een verhaal van een vriend gehoord over twee collega's van hem die op zijn werk met elkaar vochten om een vrouw die er glunderend bijstond: "twee mannen vechten om mij!!!"

Ik neem aan dat dit een beetje de aantrekkingskracht van de film op dames die zich met de hoofdpersone identificeren. Aan mij is het weinig besteed. Verder heeft de film weinig te bieden. De humor is bijzonder matig, op Grant na die aanvankelijk heerlijk over de top fout is, maar uiteindelijk zijn karakter uiteindelijk in treurnis weg ziet zakken. Hetgeen aan het script ligt, niet zozeer aan de acteur!

Ik kan hier uiteindelijk niets mee. Romantiek is mooi, met humor gebracht kan dit tot de leukste films leiden, maar hier faalt de humor terwijl de romantiek plastic is. 0,5*.

Vriendinlief vond dat ik deze moest zien, want "iedereen heeft deze film gezien". Ik heb zelf een aantal jaar in de VS gewoond, maar met het cheerleaderfenomeen heb ik totaal niets. Het is een aspect van de Amerikaanse cultuur dat ik verafschuw. Toch is deze film niet geheel ondraaglijk, wellicht door de rol van Dushku, die het gebeuren zelf ook met het nodige sarcasme tegemoet gaat, al blijft het ook ergens vreemd dat zo'n personage cheerleader wil worden. Verder is dit een komedie, maar erg scherp is de humor bepaald niet. Wat wel goed is dat het zwarte team uiteindelijk wint, wat tegen het cliché van dit soort films in gaat dat de hoofdpersoon vaak wint. Maar goed, niet geheel ondraaglijk dus, wat zich vertaalt in 1*.

Jaren geleden in de bioscoop met huisgenoten uit mijn studentenflat gezien. Ik herinner me met name de scène waarin de heren voor het eerst fysiek worden. Niets romantisch, geen gezoen, meteen vol erin. En één van de meisjes in ons gezelschap raakte helemaal in tranen omdat ze het zo ontroerend vond. Alsof we naar compleet verschillende scènes zaten te kijken. Wel kwam het einde behoorlijk ontroerend op me over.

Goed, nu weer eens herzien mede na het zien van het prachtige El Baile de Los 41, een andere film over het leven in een maatschappij waarin homoseksualiteit niet geaccepteerd wordt. Daarmee vergeleken valt deze film behoorlijk in het niet, met name visueel. De omgevingen in de film zijn mooi, maar behoorlijk matig in beeld gebracht. Ook in deze film een echtgenote die moeite heeft met de geaardheid van haar man, maar in die andere film wordt zoveel meer verteld met gelaatsuitdrukkingen van de acteurs, wat ik persoonlijk veel meer prefereer. En in tegenstelling tot El Baile de Los 41 is het voor mij niet helemaal duidelijk waar de aantrekkingskracht tussen de karakters in Brokeback Mountain op gebaseerd is. Nu is aantekkingskracht soms niet uit te leggen, maar op de één of andere manier overtuigt het me gewoon niet. Opmerkelijk overigens dat beide hoofdrolspelers, Ledger en Gyllenhaal, ontkend hebben dat hun karakters homoseksueel zijn, en dat spreekt wellicht boekdelen.

Deze film kwam uit in de jaren dat Bush jr. president was en wellicht dat dat de reden was dat dit zo'n hit werd, want een homovriendelijke uitstraling had hij natuurlijk niet, en het was leuk dat de pers Bush, die een zelfverklaarde cowboyfan is, vroeg of hij deze film al gezien had. Waarschijnlijk dat de film nu minder stof op zou doen waaien. Ik ben in ieder geval niet onder de indruk. 1*.