Boku to Tsuma no 1778 no Monogatari (2011)

Ben hier benieuwd naar. Hikt dit nou tegen het magisch realisme aan (Cha no Aji)?

Klein beetje, maar toch op een andere manier. Het zijn vooral een aantal van de verhaaltjes die de film een fantasierijk likje geven. Ze worden eigenlijk doorheen de film opgevoerd als mini-kortfilmpjes. Voor de rest zijn er wel hinten van een Jeunet-achtige wereld, het huis van Sakutaro staat bijvoorbeeld vol tinnen robotjes, dat soort details ...

Gaaf.

Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar vanaf de eerste scene wordt het al duidelijk dat deze film geen probleem zal hebben om de 140 minuten zinvol op te vullen. Die vliegende start geeft de film een lekker vlot momentum welke het ook niet meer verliest.

Een combinatie van nogal zwaar drama, op een erg luchtige manier gebracht en met een mooi magisch randje. Hoewel de fantastische momenten netjes gescheiden blijven van het basisverhaaltje stoort het niet en functioneren ze vooral als prachtige intermezzos.

De film ziet er prachtig uit, de soundtrack behoort tot de beste in het genre en Hoshi toont zich een enorm bekwame regisseur. Echt genoten van deze film, de 140 minuten vlogen gewoon voorbij. Een zeldzaamheid.

4.5* en een uitgebreide review

Helemaal mee eens. Ergens na dertig minuten vroeg ik me af: 'hoe gaat dit nog bijna twee uur boeien?', maar dat lukte dus toch! Een heel mooie film, zowel inhoudelijk als esthetisch.

De inkijkjes in de geinige fantasieën en uiteindelijke verhalen van Taku geven de film wel extra sjeu en geven de kijker af en toe de nodige adempauze in iets wat eigenlijk toch best zwaar drama is. Dat laatste wordt gelukkig niet overdreven uitgemolken (i.t.t. zovele soortgelijke Japanse drama's zoals 'April Bride' van Hiroki ).

De dweilende oude man in het ziekenhuis leek wel wat op Seijun Suzuki?

Ik vraag me eigenlijk af of de verhalen van Taku toch ooit nog zijn uitgebracht (of bleef het slechts bij één lezer)?

Eindelijk! Die tweede stem

Zeker een mooi drama, maar ik vond het wel een beetje lang uitgesponnen, zeker naar het einde toe.

De hoofdpersoon is niet echt een spetterende persoonlijkheid, maar straalt veel oprechtheid en liefde naar zijn vrouw uit. Mooi die obsessie met robots, inderdaad zoals Onderhond al stelt, voelt het een beetje Jeunet aan. Die link legt de film volgens mij zelf ook in het verhaal over de vrouw die boodschappen op antwoordapparaten moet inspreken. De vrouw lijkt een beetje als Amélie gekleed, en de kleuren van die scène lijken ook op die uit Amélie. En net zoals die film wekt deze film de illusie op dat er niet veel special effects in zitten, terwijl de film er eigenlijk vol mee zit.

Verder vooral een sterk drama, wat inderdaad luchtig gemaakt wordt door de verhaaltjes, al worden die wel persoonlijker naar het einde van de film toe. Visueel zijn de scènes uit het dagelijkse leven niet heel erg opvallend. De soundtrack is op zich fraai, maar wordt wat repetitief naar het einde toe. Ook hier wringt de speelduur een beetje.

De meeste filmliefhebbers houden wel van langere films en vallen zich hier geen buil aan. Voor mij uiteindelijk toch iets te lang. 3,5*.