Blue Velvet (1986)

Dat overdreven acteren van Dern en McLachlan is net de bedoeling! Heb je al ooit zo'n "happy family" film of serie uit de jaren '50 gezien? Die acteren ook zo. Alles is 'n beetje overdreven ideaal: de hekjes, het gras, de huisjes.... Dat acteren past daar perfect bij; en maakt de schok van de rest van de film nog heviger.

Dit is geen opmerking waar enige objectieve waardering op het audiovisuele van af straalt. Vandaar mijn opmerking. Je lijkt film wat te veel enkel op entertainment te waarderen.

Wat Blue Velvet betreft; je moet het cynische aan de film kunnen zien en vanuit die context de film op zijn waarde ook kunnen schatten. Wat goongumpa hierboven bv. zegt is veelzeggend voor de bedoelingen van Lynch.

Het is een waardeoordeel voor de amusementswaarde van de film. Die vind ik heel laag. Dat er audiovisueel prachtige en unieke passages zijn, prima. Maar die zijn dan dus voor de kenner/liefhebber. Voor de gemiddelde zak popcorn en biertje in de hand kijker is deze film weinig boeiend is mijn simpele (en inderdaad subjectieve) mening.

Dan dringt de vraag zich op wat jou amusementswaarde biedt? Als jij het liefst een actiefilm ziet ben je bij deze film op de verkeerde plek, hou je juist van sfeerscheppingen en vreemde personages, ga je dit vast wel leuk vinden.

Dus ja, de gemiddelde zaterdagavondje uit bios bezoeker zal dit niet direct zijn favoriete film worden, maar dat maakt het geen slechte film, evenzo zijn de acteerprestaties niet volgens het mainstream principe, maar niet omdat ze slecht zijn geacteerd, maar omdat de opdracht van de regisseur een andere was. Binnen die context zijn ze perfect uitgevoerd. Geweldige personages wat mij betreft.

Je zegt het uitstekend. Als je ervan houdt. En zelfs dan vind ik het nog matig, daar ik andere lynch films wel kan waarderen. Maar iedere zijn mening, ik blijf erbij dat een film niet goed is vanwege een aantal kunstmatige en kunstzinnige scenes. Het totaalplaatje kon me niet boeien.

Straight Story is dan ook geen "echte" Lynch, en heeft niets met zijn andere werk gemeen. Niets in die film wijst erop dat het eens Lynch is, hij zou zelfs door iemand anders geregisseerd kunnen zijn. ( Zelf vind ik hem aardig, maar ook zijn minste film.)

Tsja, tpyisch lynch of niet, ik vind m mooi.

En deze niet. Op meerdere vlakken niet.

De film heeft ook veel meer te beiden dan een paar 'kunstzinnige scenes. Juist het totaalplaatje kan ik erg waarderen. Het duistere misdaadverhaal dat zich afspeelt onder de idyllische buitenkant.

Ik vind dat laatste enkel het zeer dunne schilletje waar de (matige)rest binnenvalt

Zo bizar vond ik deze David niet. Ok, er zitten wel enkele sfeervolle scènes in, en er zijn wel enkele memorabele momenten (al valt ook dat best mee), maar over het algemeen straalt Blue Velvet nergens echt uit. Zeker niet op inhoudelijk gebied, want het script is zeker niet hoogstaand. En ook de uitwerking ervan blijft nog heel goed te doen voor een commercieel publiek. Niet dat ik daar iets op tegen heb, maar wou even op sommige opmerking van 'bizarre film' antwoorden. Ik heb er zeker niets op tegen, want ik vind dat deze film een goede vormgeving heeft, alleen niet zo origineel zoals sommigen hier beweren. Dit lijkt me dus een vrij toegankelijke, goede, amusante (soms), spannende en mysterieuze film.

Gedurende de hele film heerst er een onheilspellende sfeer die, mij in ieder geval, de hele film aan het scherm kluistert. Groot was dan ook mijn ontgoocheling toen de film vrij abrupt stopt en nog heel wat vragen openlaat. Het kan inderdaad zijn dat dit effectief de bedoeling is van Lynch, maar mij stoorde het enorm. Wat ik vooral miste op het einde was een bevredigend motief voor het ontvoeren van de echtgenote en kind van die vrouw. Waarom precies zij? Tot slot vond ik de acteerprestaties van de vrouwelijke tiener ook soms wel storend. Maar globaal toch 3* omwille van de sfeer die gedurende de gehele film opgebouwd wordt.

Jij vind het matig, maar dat komt omdat je vooral van middle of the road cinema houdt.

Onderschat Lynch niet. De film zit vol met die talloze (Freudiaanse) onderlagen die zo kenmerkend zijn voor hem, eveneens het blootleggen van de American Dream, de fakeheid, schoonheid, duisternis en uitersten die Lynch tegenover elkaar plaatst. Het biedt zich niet allemaal direct aan in de film, maar is ergens wel heerlijk voelbaar. Het komt allemaal weer over als een bizarre, krankzinnige droom.

Hm, ik kan me dat moment eerlijk gezegd ook niet meer herinneren, eigenlijk.

Je mag mijn geheugen altijd helpen opfrissen

Voor het Miami Vice (2006) (Michael Mann) tijdperk was dit mijn lievelingsfilm. Dat kun je ook zien, want na 2006 heb ik hier geen bericht meer geplaatst. Blue Velvet staat nog steeds in mijn persoonlijke top10, misschien zelfs in de top5. Magistraal meesterwerk...

Ditry Dancing was spannender...

Misschien omdat je die wel begreep?

Smaken verschillen natuurlijk, en daarom zal niet iedereen het eens met me zijn, maar ik vind deze film niet zo grandioos, integendeel, vond het maar een saaie bedoening.

Wellicht heeft dat ook wel te maken dat ik al geen liefhebber ben van David Lynch, en deze film heeft me zeker niet overtuigd om dat te worden.

Een goede cast, dat wel, maar verder ben ik dan wel uitgepraat over deze film.

Geweldige soundtrack en fraaie setting, de twee dingen die me het meest zullen bijblijven van Blue Velvet. Sterk staaltje sfeerschepping weer van Lynch.

Toch heb ik me niet helemaal vermaakt. Zo'n beetje halverwege wordt het sloom en kan ik er met moeite in blijven. Misschien heeft het ook te maken met de overacting van de twee dames wat me behoorlijk tegen begon te staan. En de plotontwikkeling is wel erg euhm.. onbestemd.

Het mysterieuze karakter doet soms ook een beetje geforceerd aan; wat bizar gedoe in het appartement, een raar dansje, maar op de een of andere manier werkt het allemaal niet genoeg voor me. Wel weer aardig wat symboliek, zoals de insecten, het in- en uitzoomen op het oor etc.

Het schijnbaar zorgeloze huis-tuin-en-keuken-sfeertje tussendoor is prachtig. En een scene vond ik behoorlijk creepy, het moment dat Hopper als de goedgeklede man in het trappenhuis omhoog kijkt en naar boven loopt. Toen zat er gelijk weer goed in. En de soundtrack natuurlijk... ik val in herhaling maar dat is het wel waard.

Deze film van David Lynch deed in 1986 veel stof opwaaien, vanwege de sadomasochistische inhoud. Voor hedendaagse begrippen valt het natuurlijk allemaal wel mee. De kwaliteit van de film is er niet op achteruit gegaan. Hopper speelt een fantastische rol als doorgedraaide psychopaat en MacLachlan als naïef kereltje. IJzingwekkend is wanneer Frank Jeffrey dwingt een autoritje met hem te maken wanneer hij hem en de zangeres heeft ontdekt. Krachtige film met de gebruikelijke Lynch-thematiek van obsessie.

Maar eens voor de 2e keer gezien, vanuit het niets. September '07 voor het eerst gezien (zag ik hier net) en me dit keer - pas - helemaal laten overdonderen. Ge-ni-aal.

Voor mij bewijst David Lynch toch weer één van de beste filmmakers ter wereld te zijn. Damn, wat werd ik van de eerste tot de laatste seconde meegesleept in dit bizarre, erotische, spannende, grappige, maar vooral briljante avontuur. Echt fantastisch!

En dit had ik niet gedacht. Ben de laatste tijd meer films aan het herzien, maar dit is de beste herziening sinds tijden. Ik kreeg soms tranen in m'n ogen; niet omdat het zo emotioneel was, maar omdat het gewoon zo bril-jant (!) was. De magistrale (Lynch) sfeer zit er vanaf de eerste seconde in, de film zoog me op en liet me niet weer los.

Oké, alleen om een paar behoorlijke borrels te halen dan. En die pasten perfect in het totaalplaatje. Dennis Hopper is simpelweg geniaal als gestoorde maniak. Ik kon me nog herrinneren dat dit een geweldige film was, maar dat de rol van Hopper én deze Blue Velvet zo prachtig waren had ik niet durven dromen bij deze herziening. Lang geleden dat ik zo gekluisterd aan het beeld heb gezeten.

De film kent het ene hoogtepunt na het andere. Het begint al ''vreemd'' met het oor, maar vanaf dat moment glijden we weg in een achtbaanrit vol met vanalles en nogwat, waar geen weg uit is. Erotiek (fantastische scénes tussen MacLachlan en Rossellini), spanning (alleen Hopper z'n aanwezigheid al, o.a. de scénes in de kast, de ''trapscéne'' en eigenlijk de gehele donkere sfeer + magistraal bijpassende muziek van Badalmenti die Lynch precies op het goede moment in de film weet te smijten). Ma-gi-straal.

En dan naast de prachtige score van Badalmenti nog de geweldige soundtrack. Prachtige nummers op precies het goede moment in gezet. Vooral 'In Dreams' van Roy Orbison en 'Mysteries of Love' van Julee Cruise. Echt beide kippenvel momenten.

Op visueel vlak ook weer een stukje kunst van Lynch. Ik heb genoten. Ik denk er over om deze in mijn top 10 te smijten, zo'n indruk heeft de film gemaakt. Wie weet...

Fijn dat die geland is.

Ben er zelf ook blij mee. De film spookt nog behoorlijk door m'n hoofd, de muziek, de sfeer, weergaloos allemaal. De romantiek tussen Dern (hier op haar mooist!) en MacLachlan vond ik overigens ook prachtig in het totaalplaatje passen; 'Myseries of Love' is zonder meer een ge-ni-ale scéne. De top tien notering is (eerst) ook een feit trouwens. Al lijkt me dit een film die met de tijd alleen maar beter wordt en in m'n waardering zal stijgen. Ik hoop het. Het einde met dat roodborstje is ook weer zo surrealistisch geniaal. Die brandweer en de rode rozen + witte hekjes kan ik maar niet uit m'n hoofd krijgen trouwens.

Mooi geschreven HarmJanStegenga . Ik heb de film op dvd. Dus ik zal hem binnenkort ook maar eens gaan kijken.

Heb een beetje gemixte gevoelens aan deze Lynch over gehouden.

Het is niet slecht, maar echt uitmuntend wordt het ook niet. Daardoor is die irritante Rossellini net even te vervelend, ook het verhaal zelf kon mij maar gedeeltelijk interesseren.

Ondanks de geniale Hopper(is er ook iemand die deze rol slecht vindt? ) vond ik het slechterikken verhaaltje niet al te interessant. Het was mij net niet te mysterieus genoeg(voor Lynch begrippen), niet spectaculair genoeg en helaas ook niet verrassend genoeg om volledig te kunnen imponeren bij mij.

Gelukkig weet Lynch er nog wel heel veel sfeer in te pompen met zeer stijlvolle muziekscores, weirde personages, heerlijke vreemde scenes en het schattige koppeltje Dern+MacLachlan(die toch ook wel weer beter is als Dale Cooper in Twin Peaks).

Het einde kon ik ook zeer waarderen, die extreem blije gezichten allemaal, wat expres zo extreem zoet en Amerikaans in beeld is gebracht was echt leuk om te zien.

Na the Elephant man, Mulholland Dr., the Straight Story, Lost Highway, Twin Peaks en Twin Peaks: Fire Walk With Me toch wel de minste Lynch tot nu toe. Geen schande, want deze film scoort alsnog wel een ruime voldoende bij me.

3,5*