Blue Velvet (1986)

briljante film. heb zelden een film gezien waarin muziek, spanning, acteurs en een slim plot zoveel indruk op me maakte als blue velvet dat deed.

de scenes met Hopper zijn (zoals bekend) bloedstollend. de film zuigt je op, slikt je in en ik verwacht dat ik er de komende dagen niet meer uit kom.

ben erg geïmponeerd. 5 sterren en ik ga er over nadenken om hem in mijn top 10 te zetten.

Stúkken minder gestoord dan ik verwachtte. Let wel, het is mijn 2e Lynch pas, maar na het zien van Mulholland Drive en enkele reactie's bij films als Eraserhead en Rabbits maakte ik me op voor een echte mindfuck.

Viel dus mee. Vond ik wel jammer, had wel zin in een hele avond denken over hoe de vork nou precies in de steel zit, maar goed... Blijkbaar kan Lynch zich ook een beetje inhouden .

Wil natuurlijk niet zeggen dat er niets te genieten viel (Hopper! Camera! Muziek!) maar over het algemeen vond ik het, afgezien van enkele hallucinante scènes, een nogal doorsnee thriller.

Het einde zat ook niet helemaal lekker. Ik begrijp dat het gaat over een perfecte wijk waar toch iets raars aan de hand kan zijn, maar voor mij hoeft het dan niet zo goed te eindigen. Dat Sandy Jeffrey zomaar eventjes vergeeft ging er bij mij moeilijk in. Helemaal nadat we, ten koste van spanning, veel scènes zien waarin Jeffrey Sandy met veel moeite verovert.

3,5*

Eindelijk gezien en ik vond 'm mooi. Prachtige setting. Geweldige 50's met een twist sfeer. Het lijkt zich allemaal wel in een bizar paralel universum te zitten ofzo. Onze wereld, maar toch ook weer niet. En wat een onwaarschijnlijk mooie opening.

Badalamenti is natuurlijk weer geweldig en ik vond het heerlijk Julee Cruise weer eens te horen.

4.0*

7 januari 2002:

Die tweede keer is er nu pas gekomen. En daar heb ik geen spijt van. Ik was toen nog niet zo 'gewend' aan Lynch films denk ik. Het was vermoedelijk een van de eerste Lynch films die ik zag, ik had Mulholland Drive in ieder geval nog niet gezien.
Enfin, Blue Velvet is een geweldige ontdekkingsreis met bizarre karakters en duistere sferen.
Dennis Hopper is zo'n beetje het meest extreme karakter dat ik ooit in een film zag. Eng en hilarisch tegelijk.
Het verhaal van de film is voor Lynch begrippen vrij rechttoe rechtaan, maar het mysterieuze en duistere is volop aanwezig. Om niet te spreken van de surrealistische beelden van de brandweer, de bloemen voor het hek en de man die de tuin aan het sproeien is die een hartaanval krijgt.
De muziek van Badalamenti is weer fenomenaal, hoewel ik de score van Mulholland Drive nog net iets beter vind.
Laura Dern en Kyle MacLachlan zijn zo'n beetje de enige twee onbedorven karakters in deze film, waar MacLachlan gretig de duistere kanten verkent en volop risico's neemt.
De scene(s) met die 2 lijken in het appartement zijn geniaal. Zo onwerkelijk, luguber en vervreemdend.
Je schrikt je te pletter als er geluid uit de megafoon komt.
Ik ben blij dat Isabella Rossellini deze gewaagde rol heeft aangenomen. Ze had amper filmervaring en had vooral werkervaring als model. In een enkele scene merkte ik dat ze nog wat ervaring miste, maar voor het overige maakt ze een verpletterende indruk.
Ik ga van 3 naar 4 sterren, kan nog hoger worden.

Wederom een uitstekende film van Dhr. Lynch waarin het donkere surealistische universum van de beste man prachtig verbeeld word. Toch was deze film (voor mij iig) niet echt zo'n puzzeltocht als bijvoorbeeld Lost Highway of Mulholland dr. dat waren. Volgens mij is het verhaal toch echt vrij eenvoudig en in die zin ook meer "What you see is what you get" ik geloof niet dat David Lynch in het verhaal allerlei complexe droomtheoriën verweven heeft.
Wat Lynch natuurlijk wel doet is door zijn veelal surrealistische beelden en thema's de donkere kant van de menselijke ziel doorzoeken.
Jeffrey en Sandy zijn hierin de lichte kant van het verhaal, ze komen uit een onschuldig vriendelijk stadje maar zijn o, zo aangetrokken door die andere wereld, de duistere kanten van het leven. Perfect verbeeld door Dennis Hopper als Frank natuurlijk. Is het toeval dat de zangeres Dorothy "Toto, I do't think were in Kansas anymore" Vallens heet? De film zit vol met thematiek die de tegenstelling van de donkere en de lichte wereld keer op keer aanhaalt.
En dan het einde is het een happy end??? Das toch een moeilijke vraag. Je ziet alles weer ogenschijnlijk gelukkig, rustig en het roodborstje (het licht, liefde) heeft de zwarte kever in z'n bek als prooi. Maar is dat roodborstje niet overdreven ontzettend nep? Liefde en licht is slechts schijn, een illusie lijkt Lynch hier mee te willen zeggen, duisternis blijft altijd onder de oppervlakte aanwezig. Maar goed dat is mijn interpretatie, het mooie van een film als deze is dat iemand anders z'n theorie net zoveel waarheid kan bevatten. 4* mede door de prachtige vorm waarin het gegoten is.

Hoewel ik niet echt een Lynch-fan ben (ik heb het niet zo met té vage films) wou ik deze film persé zien. Ik heb er geen moment spijt van, dit is echt een must-see!

Wat me vooral beviel aan deze film was de goede belichting en het efficïente gebruik van rood en blauw die deze film een bizarre, donkere sfeer gaven. Blue Velvet zit vol adembenemend mooie decors die je zintuigen ten allen tijde weten te prikkelen. Ook de muziek is werkelijk subliem, zoals velen al zeiden. Sommige deuntjes klinken buiten deze film enorm vrolijk maar krijgen vergezeld van de bizarre beelden een angstaanjagende dimensie, schitterend!

De twee vrouwen die Jeffrey's hoofd dol maken zijn trouwens prachtig om naar te kijken. Twee tegengestelden van uiterlijk en karakter: blond en fris versus zwart en duister, symbool voor de goed-slecht thematiek in deze film. Dit heeft Lynch later in Mulholland Drive ook toegepast, en het heeft echt iets speciaals.

Wat het verhaal betreft was ik aanvankelijk minder tevreden. Zoals ik al zei heb ik het niet zo voor vage verhalen waar je echt niet wijs uit geraakt. Ook Hopper vind ik iets overroepen. OK, hij speelt z'n rol goed en is overtuigend, maar meer toch niet? Na de theorie van "vdc" te hebben gelezen vielen voor mij de puzzelstukjes mooi in mekaar, maar al bij al vind ik het verhaal nog vrij standaard. Dat is voor mij het enige minpuntje aan dit audiovisueel spektakel.

Lynch is toch al nooit een favoriet geweest, maar Blue Velvet vond ik toen ik hem keek ronduit vervelend. Sommige films verdienen op basis van positieve reviews een 2e kans, en het zal er ooit wel van komen, maar voorlopig: 1,5* voor het vervelende en langdradige verhaal.

wat een prachtig meesterwerk is dit hier!!!
op het einde van de film stond ik versteld naar wat ik gekeken had ik heb niet zoveel gezien van Lynch maar dit is toch heel erg meegevallen!prachtige donkere sfeer die geen enkele regisseur in deze tijd bijna kan(muv David Fincher)van wanneer hij dat oor vindt blijft de spanning van de film aan een onzicht baar draadje hangen dat tot op het einde niet breekt!(poetisch he ) bijzondere muziek die ik in geen enkele film bijna hoor
over de acteerprstaties:Dennis Hopper en Laura Dern zijn spijtig genoeg de enigen die goed en geloofwaardig acteren,wat nie wil zeggen dat de anderen niet goed acteerden.is dat Lynch al die erotiek ?stoorde niet echt maar had niet verwacht dat er zoveel was...
kmoet echt meer van deze verbluffende regisseur zien

Mijn 4de Lynch film en wederom een succes.

Wat een heerlijke sfeer zet hij hier weer neer. Ik verwachtte allerminst een begin met bloemetjes....En hup, daar ging hij weer aan de haal met een ingewikkeld plot waarbij je jijzelf toch gaat afvragen wat fictie en non - fictie is. De muziek is weer top verzorgd en de erotische scènes waren stijlvol gefilmd. Tel daarbij de af en toe prachtig geschoten shots: bv. toen Jeffrey het trappenhuis beklom en je snel even wat meepikte van wat er buiten gebeurde. Zeg maar een stukje inkijk vanuit het trappenhuis.

Lynch maakt er een eigenaardige thriller van. Hij is spannend, zonder dat je eigenlijk een moord hebt zien gebeuren.

Ondanks, dat ik soms wat moeite had om het verhaal helemaal te begrijpen, wat overigens ook niet nodig was. Er viel immers genoeg te genieten. Denk ik dat er het volgende is gebeurd: Jeffrey vind het oor, dat betekent dat die vrouw, zeker nog zin had om te leven. En nooit het oor van haar man heeft ontvangen. Ze is gewoon kapot geweest van de hele situatie. Het is ook niet niks als je man en je zoontje zijn ontvoerd. Jeffrey gaat met het oor naar de politie en gaat ook zelf op onderzoek uit. Eenmaal bij die vrouw aangekomen merkt hij op dat ze seksueel uitgebuit wordt door Hopper, die ook nog eens aan haar verdient. Jeffrey wil hier een einde aan maken. Dan blijven er toch nog wel een paar vragen bij mij achter: hoe kwam Jeffrey die vrouw op het spoor? Zijn vriendin zij wel wat maar hoe wist zij ervan? En wat is de functie van het oor eraf snijden geweest?

Mooie film dus, die blijft boeien en qua vertelstructuur veel gemakkelijker te volgen is dan een Lost Highway of Mulholland Drive. Een dikke 4*

Bij mij hetzelfde.

Blue Velvet opent meteen met misschien wel z'n beste scene. Lieflijke taferelen en onheilspellende beelden wisselen elkaar af, orde en chaos, met die angstaanjagende opbouw en dan opeens de symbolische kink in de kabel: het is bijna een film op zich.

Ook in het verloop van het verhaal blijven sfeer en stilering de sterkste punten. Zonder dat ik nu precies kan aangeven waarin dat dan zit, het is er gewoon.

Dit zou allemaal goed zijn voor 4 sterren, ware het niet dat de perversiteit van Frank een te grote plaats krijgt. Lynch heeft voor mijn gevoel wel vaker de neiging om te scoren door simpelweg wat shockerende dingen te verzinnen. Bij mij werkt dat averechts. Ik heb daarbij niet het gevoel dat de film het nodig heeft maar misschien zal dat bij herziening veranderen.

Het einde is mijns inziens ook twijfelachtig. Dat roodborstje ligt wel heel dicht tegen kitsch aan.

Voor nu dus 3,5*.

Bij Lynch is het elke keer maar weer afwachten wat je voorgeschoteld krijgt, vooral wanneer je enige voorinformatie bewust ontloopt. Tot mijn verrassing was Blue Velvet erg gemakkelijk te volgen. Een zeer stijlvolle thriller die haast wat nostalgisch aandoet. Nostalgie is het goede woord niet, aangezien ik de jaren '60 nooit meegemaakt heb, maar deze film doet mij weer naar die periode verlangen. David Lynch is een van de enkele sfeermeesters in de filmwereld en dat bewijst hij hier eens te meer. Mooi en stijlvol gefilmd en, zoals ik gewend ben bij Lynch, uitstékende muziekkeuzes. Vriend Angelo Badalamanti draagt uiteraard ook weer zijn steentje bij met zijn soundtrack.

Kyle MacLachlan en Isabella Rossellini waren mij nog onbekend, maar op hen viel niets aan te merken, evenals de prima Laura Dern. Het is echter rasacteur Dennis Hopper wie de show steelt. Zijn personage, de onvoorspelbare maniak Frank Booth geeft daar al alle reden toe, maar de manier waarop Dennis Hopper dit karakter leven inblaast is nagenoeg perfect. Overigens is het karakter 'Ben', slechts in één scène voorkomend, ook fantastisch en behoorlijk weird. En dan opeens die playback van een prachtig romantisch nummer van Ray Orbison door Ben, die nogal contrasteerde met de situatie van dat moment..

Het mysterieuze plot, wat je aandachtig bij de les houdt, de spanning en toch ook het drama, maar toch vooral ook de sterke regie, zeer goede sfeer en de (bij)rol van Dennis Hopper maken van deze Lynch weer een uitstekende film.

ps: Leuk, dat vervreemde 'wegenshot' wat later uitgebreid terug zal komen in het nog sterkere Lost Highway. Ook in het mindere Twin Peaks: Fire Walk with Me vallen veel elementen terug te zien uit deze film.

Wat begon als een perfect Hitchock-thema, verloopt verder als een commercieel geschijt van jewelste.

Als de kijker moet ingelicht worden over de decadentie, geweld en drugs van onze samenleving, dan gebeurt dat best op een andere, verantwoordde manier en niet met een film die aan éénieder te grabbel wordt gegooid.

Dit is niet " vanaf 10..12,..15 of 18. Ook niet " Te mijden" of "Af te raden" maar gewoon "Productie verboden".

I'm sorry.

Tijdenlang veel dingen over David Lynch gehoord van hoe ingewikkeld zijn films nog wel zijn en hoe hij zijn films creepy kon maken zonder horror te gebruiken. Maar toch niet aan toegekomen om eens een film van hem te zien. Nouja... de films die ik van hem wou zien (Eraserhead, Blue Velvet, Elephent Man en Lost Highway) waren best wel moeilijk te vinden en op internet best prijzig. Totdat ik Blue Velvet vond en ik moet zeggen: Het is een schitterende film en helemaal wat ik verwachte.

Het is inderdaad best een ingewikkelde film en veel dingen worden nog wel doormekaar gehaald. En zoals hierboven gezegt: ondanks het geen horrorfilm was, wist Lynch toch bepaalde dingen zo te maken dat je met ingehouden adem zat te kijken, al zou het niet veel voorstellen oa: mensen die vanuit het donker tevoorschijn komen, het verstoppen in de kast, die mieren, aan het eind dat Jeffrey zich moest verstoppen voor Frank enz En dat allemaal met een donkere achtergrond en creepy muziek.

Het verhaal is idd een warboel maar ik vind dat er wel waanzinnig goed in word geacteerd. Mc Cachlan als een doodnormale student die in de macabre situatie terecht komt. Rossellini als een sadomasochistische zangeres en als klap op de vuurpijl, dat de hele film ook goedmaakt: Hopper als psychopaat, die lekker hard, cynisch en flink gestoord was. Ook Laura Dern die er constant in word meegesleurd deed het perfect. De blues-muziek en de jaren 50 slow-rock & roll deuntjes zorgden voor sfeervolle achtergrond-geluiden.

Blue Velvet was voor mij een aangename kennismaking (eindelijk) met Lynch. Lynch is de volgende regiseur waarvan ik meer dingen op de kop wil tikken. Alhoewel ik dat toch al een tijdje wou. Maar na Blue Velvet word de druk om meer dingen van hem te kopen steeds groter.

5,0*

Zinderende, originele thriller van Lynch met een aantal beangstigende momenten. Hopper is geniaal. Zéér goed.

Over het algemeen een goede film. Zeker een van de spannendste die ik gezien heb omwille van duistere sfeer, mysterieus verhaal, soundtrack en het camerawerk. Maar ook een paar minpunten: Bij sommige acteerprestaties heb ik toch mijn vraagtekens zoals bij Kyle MacLachlan die beter in Mooi en Meedogenloos zou gaan meespelen, wel een goed rapport voor Dennis Hopper. Het einde vind ook maar zwakjes.

3,5

Tsja, voor mij wordt deze film volledig gedragen door Dennis Hopper, rond wiens personage alles draait. Verder vond ik de regie behoorlijk matig evenals het zeer makke verhaal en de slechte poging tot spanning. Ik heb enorm het gevoel alsof Lynch nog niet precies wist wat hij met zijn absurde groep mensen aan moest. Ze lopen meer als een stel oversekste pubers rond dan dat ik het idee heb dat ze echt dreigend zijn. Ook de mise-en-scene die bij Mulholland Drive en Fire Walk With Me zo absurdistisch en naargeestig zijn mis ik bij Blue Velvet. Zoals ik al zei het draait hier om Hopper die voor een zeer memorabele rol zorgt.

Weer een gave Lynch film! De sfeer is geweldig en de typische Lynch-humor is gelukkig aanwezig. Hij weet tijdens beklemmende scenes toch subtiele humor te brengen. Zoals wanneer Gordon dood staat, gaat zijn portofoon af met: Hold your position.

Ik kan me trouwens goed vinden in de theorie van vdc in het spoilertopic. Goeie analyse van de film.

Voor nu 4.0*, maar zoals we bij Lynch-films gewend zijn, zal dit ook wel een groeiertje zijn.

Vandaag toch nog het 2e gedeelte kunnen kijken en ik moet zeggen dat het geheel me toch iets tegenviel. Het is best een aardige film maar niet echt super. Dennis Hopper moest zogenaamd angst uitstralen maar ik vond hem maar een mietje. Ik had eigenlijk wat meer actie verwacht in deze film maar dat bleef helaas uit.

She wore Blue Velvet

Blue Velvet van Bobby Vinton heb ik altijd wel een leuk nummer gevonden. Het zorgde dan ook meteen voor een leuke openingsscène. En alhoewel ik Lynch zijn stijl wel graag zie gaat hij hier compleet de mist in.

Het verhaal boeide me compleet niet. Het was dan ook geen echte mindfuck zoals ik had verwacht maar een redelijk lineair verhaal, wel één met bijzonder gestoorde personages. Zonder de scène waar Isabella Rossellini het nummer Blue Velvet zingt had het voor mij zelfs niet duidelijk geweest dat ik een Lynch film was aan het zien. Er zitten wel een aantal sterke scènes in maar het geheel kon me echt niet interesseren.

MacLachlan, die ik in Twin Peaks fenomenaal vond, was hier niet zo geweldig. Misschien omdat ik er ook voor altijd Dale 'Coop' Cooper in zal zien maar degene die me het meest irriteerde was Rossellini. Wat een verschrikkelijke actrice. Hopper daarentegen was geweldig als levensgevaarlijke kloot.

Na Eraserhead is dit toch de 2e Lynch die tegenslaagt voor mij maar daar staat dan wel tegen over dat hij het geweldige Twin Peaks en Mulholland Dr. heeft gemaakt. Een twijfelgeval dus.

2*

Redelijk spannende film waarin de originele, rustige stijl en muziekkeuze van Lynch opvalt. Jammer is het gebrek aan logica in de (gedragingen van) personages, ik ben toch te rationeel om een film waarin iedereen zich als een totaalmalloot gedraagt hoog te waarderen. Vond Hopper niet bijzonder.

3 sterren

In een ver verleden al eens gezien, deed me toen niks. Altijd daarna vol blijven houden dat dit een saai vaag ding was (in m'n gedachte) welteverstaan.

Tóch had ik er zin aan, de kans is aanwezig dat ik toen iets gemist had.

En wat blijkt? 't lijkt wel of ik toen nooit op 'play' heb gedrukt, hoe kon ik al deze waanzinnige dingen gemist hebben

Moet toch een behoorlijke "doorgedraaide" film voor die tijd zijn geweest, kan niet anders met zo'n obscuur sfeertje. Heerlijke bijpassende soundtrack ook. De cast is verder zo onbetrouwbaar als een automaat-condoom, terwijl diezelfde acteur's in andere films me zelden hebben kunnen fascineren, eerder het tegenovergestelde. In Blue Velvet spelen ze de straat stenen van het trottoir af, kan niet anders zeggen.

Twijfel nog wel aan m'n 4.5*, voorlopig in het voordeel.

Gisteravond de 2e Lynch gezien in 2 dagen (straight story en deze). Leuk om toch die gelijkenissen qua regie te zien, terwijl het 2 totaal verschillende films zijn.

Over de film. Knap hoe Lynch sommige scenes zo spannend kan maken, zonder dat er eigenlijk iets gebeurd en zonder schrikmomenten. Verder zijn het de personages die het verhaal dragen, al is Kyle MacLachlan wel een ongelooflijke stijve hark.

Het mooie is toch dat dit eigenlijk een vrij standaard misdaad-filmpje is wat bij mij een gemiddelde 3* zou scoren. Maar toch, door de Lynch-draai - de beelden, muziek en waanzinnige karakters en gekkigheidjes gooi ik er toch een vol punt meer op!

De spannendste film van Lynch die ik tot nu toe heb gezien. Het is eigenlijk een typische Lynch, de kenmerken kent iedereen wel naar ik aanneem. Wat anders is aan deze film is de rechtlijnigheid: hij is makkelijker te volgen dan alle Lost Highways, Inland Empires en Mulholland Drives van deze wereld. En op zich is dat ergens jammer, maar ook wel fijn. Deze film bereikt namelijk zijn volledige effect pas als je alles begrijpt. Waar Inland Empire en Mulholland Dr. nog wel doorkunnen met wat open plekken, is Blue Velvet echt een film die je moet grijpen en niet meer los mag laten.

Dennis Hopper bewijst in deze film ook maar weer eens wat voor een briljante vent hij is en het lijkt wel alsof hij amper hoeft te acteren voor deze rol, maar alles natuurlijk uit de vertraptheid van zijn ziel vloeit.

Aardige film, maar Lynch kan veel beter. Het verhaal is deze keer niet zo moeilijk als we van andere Lynchfilms gewend zijn, al blijft het opletten geblazen. Grote ster van deze film is toch wel Dennis Hopper, die hier toch wel puik staat te acteren, terwijl zijn personage ook best interessant is. Het probleem van de film is echter dat hoofdrolspeler Kyle MacLachlan nu juist maar erg matig acteert. Hoewel Lynch het wel probeert, lukt het met de film maar niet echt om spannend te worden. De sfeer is zeker zeker aanwezig met de daarbij behorende muziek van Badalamenti, maar op de een of andere manier is het allemaal net niet zo goed als bijvoorbeeld in een Lost Highway of Mulholland Drive. Desondanks heb ik me best vermaakt en misschien dat een herziening ooit een ander licht op deze film zal werpen, maar voor nu houd ik het op drie sterren.

3,0*

Heel okeeje thriller met een spannende sfeer, die een en al Lynchiaans is. Gelukkig lang niet zo vaag als bijvoorbeeld een Lost Highway of Mulholland Drive.

Ik heb Blue Velvet tot drie keer toe proberen op te nemen, hetgeen elke keer mislukt is door technische problemen. Nu ik de film dan eindelijk gezien heb, vraag ik me toch af waar al die moeite voor nodig was. Blue Velvet is namelijk eenvoudigweg niet zo'n hele goede film. Het begint al met het barslechte acteerwerk van met name Rossellini, die je doet afvragen of je naar een komedie of een thriller aan het kijken bent. De bizar lelijke en knullige look van de film werkt ook niet direct mee bij een plezierige kijkervaring. Maar het verhaal, waar ik, gezien de reputatie van Lynch, toch wel redelijk hoge verwachtingen van had, viel wel het meest tegen. Toegegeven, de film kent wel een zekere spanning door de bizarre sfeer in sommige scènes (bijvoorbeeld de scène met de twee lijken in het appartement van Rossellini), maar weet me simpelweg niet te pakken. Ook de grote mindfuck waar ik na een uurtje naar begon te verlangen, bleef uit. Het is gewoon een vreemde film, maar vreemd op een vrij oninteressante manier.

1,5*

Geweldige soundtrack en fraaie setting, de twee dingen die me het meest zullen bijblijven van Blue Velvet. Sterk staaltje sfeerschepping weer van Lynch.

Toch heb ik me niet helemaal vermaakt. Zo'n beetje halverwege wordt het sloom en kan ik er met moeite in blijven. Misschien heeft het ook te maken met de overacting van de twee dames wat me behoorlijk tegen begon te staan. En de plotontwikkeling is wel erg euhm.. onbestemd.

Het mysterieuze karakter doet soms ook een beetje geforceerd aan; wat bizar gedoe in het appartement, een raar dansje, maar op de een of andere manier werkt het allemaal niet genoeg voor me. Wel weer aardig wat symboliek, zoals de insecten, het in- en uitzoomen op het oor etc.

Het schijnbaar zorgeloze huis-tuin-en-keuken-sfeertje tussendoor is prachtig. En een scene vond ik behoorlijk creepy, het moment dat Hopper als de goedgeklede man in het trappenhuis omhoog kijkt en naar boven loopt. Toen zat er gelijk weer goed in. En de soundtrack natuurlijk... ik val in herhaling maar dat is het wel waard.

Deze film van David Lynch deed in 1986 veel stof opwaaien, vanwege de sadomasochistische inhoud. Voor hedendaagse begrippen valt het natuurlijk allemaal wel mee. De kwaliteit van de film is er niet op achteruit gegaan. Hopper speelt een fantastische rol als doorgedraaide psychopaat en MacLachlan als naïef kereltje. IJzingwekkend is wanneer Frank Jeffrey dwingt een autoritje met hem te maken wanneer hij hem en de zangeres heeft ontdekt. Krachtige film met de gebruikelijke Lynch-thematiek van obsessie.

Maar eens voor de 2e keer gezien, vanuit het niets. September '07 voor het eerst gezien (zag ik hier net) en me dit keer - pas - helemaal laten overdonderen. Ge-ni-aal.

Voor mij bewijst David Lynch toch weer één van de beste filmmakers ter wereld te zijn. Damn, wat werd ik van de eerste tot de laatste seconde meegesleept in dit bizarre, erotische, spannende, grappige, maar vooral briljante avontuur. Echt fantastisch!

En dit had ik niet gedacht. Ben de laatste tijd meer films aan het herzien, maar dit is de beste herziening sinds tijden. Ik kreeg soms tranen in m'n ogen; niet omdat het zo emotioneel was, maar omdat het gewoon zo bril-jant (!) was. De magistrale (Lynch) sfeer zit er vanaf de eerste seconde in, de film zoog me op en liet me niet weer los.

Oké, alleen om een paar behoorlijke borrels te halen dan. En die pasten perfect in het totaalplaatje. Dennis Hopper is simpelweg geniaal als gestoorde maniak. Ik kon me nog herrinneren dat dit een geweldige film was, maar dat de rol van Hopper én deze Blue Velvet zo prachtig waren had ik niet durven dromen bij deze herziening. Lang geleden dat ik zo gekluisterd aan het beeld heb gezeten.

De film kent het ene hoogtepunt na het andere. Het begint al ''vreemd'' met het oor, maar vanaf dat moment glijden we weg in een achtbaanrit vol met vanalles en nogwat, waar geen weg uit is. Erotiek (fantastische scénes tussen MacLachlan en Rossellini), spanning (alleen Hopper z'n aanwezigheid al, o.a. de scénes in de kast, de ''trapscéne'' en eigenlijk de gehele donkere sfeer + magistraal bijpassende muziek van Badalmenti die Lynch precies op het goede moment in de film weet te smijten). Ma-gi-straal.

En dan naast de prachtige score van Badalmenti nog de geweldige soundtrack. Prachtige nummers op precies het goede moment in gezet. Vooral 'In Dreams' van Roy Orbison en 'Mysteries of Love' van Julee Cruise. Echt beide kippenvel momenten.

Op visueel vlak ook weer een stukje kunst van Lynch. Ik heb genoten. Ik denk er over om deze in mijn top 10 te smijten, zo'n indruk heeft de film gemaakt. Wie weet...

Heb een beetje gemixte gevoelens aan deze Lynch over gehouden.

Het is niet slecht, maar echt uitmuntend wordt het ook niet. Daardoor is die irritante Rossellini net even te vervelend, ook het verhaal zelf kon mij maar gedeeltelijk interesseren.

Ondanks de geniale Hopper(is er ook iemand die deze rol slecht vindt? ) vond ik het slechterikken verhaaltje niet al te interessant. Het was mij net niet te mysterieus genoeg(voor Lynch begrippen), niet spectaculair genoeg en helaas ook niet verrassend genoeg om volledig te kunnen imponeren bij mij.

Gelukkig weet Lynch er nog wel heel veel sfeer in te pompen met zeer stijlvolle muziekscores, weirde personages, heerlijke vreemde scenes en het schattige koppeltje Dern+MacLachlan(die toch ook wel weer beter is als Dale Cooper in Twin Peaks).

Het einde kon ik ook zeer waarderen, die extreem blije gezichten allemaal, wat expres zo extreem zoet en Amerikaans in beeld is gebracht was echt leuk om te zien.

Na the Elephant man, Mulholland Dr., the Straight Story, Lost Highway, Twin Peaks en Twin Peaks: Fire Walk With Me toch wel de minste Lynch tot nu toe. Geen schande, want deze film scoort alsnog wel een ruime voldoende bij me.

3,5*